mama’s log 17.5.12 Mummy Rules
Posted by: γονείς με κολικούς on: May 17, 2012
Αγαπητέ Billy the kid,
Δεν είναι 5 το πρωί αλλά σου γράφω από ανάγκη, ξεκάθαρα. Θα ήθελα απλώς να σε ενημερώσω για μερικά πράγματα:
- Το νερό είναι ένα αγαθό μεν, το πληρώνουμε δε. Επίσης δεν είναι ανεξάντλητο. Αν δεν σου κάνει κόπο προσπάθησε να πλένεις τα δόντια σου κρατώντας την βρύση κλειστή. Εννοώ για ολόκληρο το τέταρτο που σου παίρνει να πλένεις τα δόντια σου. Επίσης δεν χρειάζεται ολόκληρο τέταρτο βρε αγόρι μου, ούτε κροκόδειλος πια…
- Μια και ξεκίνησες να μιλάς και μια και ότι ζητήσεις ο καλός σου πατερούλης σπεύδει να το ικανοποιήσει, θα ήθελα να του ζητήσεις να κάνετε κάθε μέρα τουλάχιστον μια ώρα βόλτα μαζί οι δυο σας για bonding. Ξέρεις, είστε πατέρας και γιος, χρειάζονται αυτά…Για μένα μην ανησυχείς, κάτι θα σκεφτώ να κάνω ενώ σας περιμένω.
- Κατανοώ την απαίτησή σου να κλείνω την πόρτα και να σε αφήνω μόνο στο μπάνιο τώρα που άρχισες σιγά σιγά να κάνεις κακά στη λεκάνη κανονικά σα μεγάλος αλλά θα ήθελα να σε παρακαλέσω το ίδιο να κάνεις κι εσύ όταν είμαι εγώ στην τουαλέτα. Να σου υπενθυμίσω επίσης πως εγώ δεν κινδυνεύω να πέσω μέσα στη λεκάνη, ούτε στη μπανιέρα ενώ προσπαθώ να τραβήξω το καζανάκι. Σε βεβαιώνω πως αυτός είναι ο μόνος λόγος που κρατάω την πόρτα ανοιχτή και ότι ουδέποτε είχα την παραμικρή διαστροφή να παρατηρώ τους ανθρώπους εκεί που και ο βασιλιάς πάει μόνος του.
- Μπορεί τώρα που είσαι 2 χρονών να μεταβολίζεις τα πάντα και να μην παίρνεις γραμμάριο λίπους αλλά να ξέρεις πως γενικά στις 11 το βράδυ είναι καλό να μην τρώμε μακαρόνια με κιμά και μετά σοκολάτα και μετά γιαούρτι. Ειδικά όταν όλη την υπόλοιπη μέρα έχουμε φάει κανονικά.
- Ο λόγος που δεν σε αφήνουμε να οδηγήσεις την μηχανή του μπαμπά και το αυτοκίνητό μου είναι γιατί δεν έχεις δίπλωμα. Έχεις; όχι. Άρα…;
- Το μετρό δεν το λένε μαλάκα. Εκείνα τα παιδιά που περίμεναν στην στάση και το φώναζαν έτσι είχαν κάνει λάθος. Το μετρό το λένε Γιάννη. Άρα την επόμενη φορά που θα πάμε να το πάρουμε καλό είναι να φωνάξεις δυνατά ΕΛΑΑΑ ΓΙΑΝΝΗΗΗΗ…
Δεν θα σε κουράσω περισσότερο. Κάτι μου λέει πως θα έχουμε πολλές ευκαιρίες για τέτοιες επιστολές.
Σε φιλώ και σ’ αγαπώ
Η μαμά σου
Like this:
#otaneisaimama 13.5.12
Posted by: γονείς με κολικούς on: May 12, 2012
Έτσι φαντάζομαι θα φαινόταν στο twitter το σημερινό post αν ήταν topic trend. Να το προλογίσω λίγο ‘’σοβαρά’’ για να ξέρεις περί τίνος πρόκειται:
Πριν δυο μήνες μου ‘ρθε η ιδέα να μαζέψω όσες μπλογκομάνες μπορέσω για να μου συμπληρώσουν την φράση: ‘’όταν είσαι μαμά..’’, ώστε σήμερα που είναι η γιορτή της Μητέρας να κάνω αυτή την ανάρτηση για να μπορείς εσύ να τις διαβάσεις όλες μαζί σ’ ένα post.
Με μεγάλη μου χαρά ανταποκρίθηκαν αρκετές και τις ευχαριστώ πραγματικά όλες που ασχολήθηκαν. Κάποιες δεν κατάφερα να τις βρω, ομολογώ πως δεν είχα και τον απεριόριστο χρόνο να πιέζω και εξάλλου ο σκοπός μου είναι περισσότερο διασκεδαστικός μια και τις διαβάζω αρκετό καιρό και νιώθω ότι τις ξέρω. Ζητώ συγγνώμη λοιπόν αν κάποια νιώσει ότι την έχω ξεχάσει (ότι μπορούμε κάνουμε κύριε ένα μυαλό…)
Λοιπόν για να μην σε κρατάω σε αγωνία voilla τι πιστεύει με λίγα ή πολλά λόγια η κάθε μια και εννοείται πως αν έχεις κι εσύ κάτι να προσθέσεις φιλ φρι.
Για να μην το ξεχάσω: έχουμε και δυο μπαμπάδες που συμπλήρωσαν την δική τους φράση: ”όταν είσαι μπαμπάς…” και τους άφησα τελευταίους για επιδόρπιο.
Πάρε χαρτομαντηλάκι και διάβαζε, έλα μη ντρέπεσαι μεταξύ μας είμαστε, μετά μπορείς να λες ότι εσένα αυτά δεν σε αγγίζουν και ότι όλη αυτή η ιστορία με τη γιορτή της Μητέρας είναι υπερεκτιμημένη και ότι η γιορτή της Μητέρας θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα και ότι η γιορτή της Μητέρας είναι για να κάνουν τζίρους τα ανθοπωλεία ετσέτερα ετσέτερα…..Τώρα κλάψε:
(μην αρχίσεις τη γκρίνια επειδή είναι μεγάλο το ποστ, μας έπιασε ο οίστρος τι να κάνουμε; Κατά βάθος σ’ αρέσει…άμα δεν ταιριάζαμε εξάλλου…)
Η σειρά είναι εντελώς τυχαία
• Debby ή Δέσποινα από το Angel or Evil? αλλά και μέλος της περίφημης ομάδας του mikroimegaloi.gr
“Όταν είσαι μαμά…
… ανακαλύπτεις ξανά τον κόσμο. “
• Kalli Kent από το my own Kallis blog αλλά και το mammaEl :
“Όταν είσαι μαμά…
… κάποια πράγματα παύουν να έχουν την ίδια σημασία με πριν την μαμά εποχή.
… ο κόσμος σου όλος γίνεται πιο πλατύς και παράλληλα τόσο συγκεκριμένος, ποτέ όμως δεν είναι αρκετός.
… έχεις ευθύνες, υποχρεώσεις, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο φαίνονται όλα τόσο εύκολα και βατά.
… ανακαλύπτεις ξανά τον κόσμο με τα μάτια του παιδιού.
… καταλαβαίνεις την δική σου μαμά, που πριν θεωρούσες παράλογη, αυστηρή και υπερβολική.
… δεν σταματάς να δημιουργείς ούτε λεπτό.
… ολοκληρώνεσαι σαν γυναίκα, σαν οντότητα, σαν άνθρωπος.
… γίνεσαι πρότυπο για την μελλοντική γενιά.
… προσπαθείς όσο το δυνατόν περισσότερο να μεγαλώσεις άτομα ανεξάρτητα, χρήσιμα για την κοινωνία και ακόμη καλύτερους ανθρώπους.
… αποκτάς ευαισθησίες, που πριν μπορεί να μην είχες.
… σμιλεύεις στα χέρια σου το μέλλον.
… είσαι ικανή για τα πάντα, τα καλύτερα… αλλά και τα χειρότερα.
… το ένστικτό σου εκτοξεύεται στα ύψη.
… γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος.
… η ευτυχία μπορεί να κρυφτεί ακόμη και στα πιο μικρά πράγματα.
… έχεις μεγαλύτερη υπομονή για να αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις.
… βλέπεις πιο σφαιρικά τα πράγματα.
… μπορείς να φτάσεις μέχρι και το φεγγάρι και ακόμα παραπέρα.
… ανακαλύπτεις χώρους για να περνάνε καλά οι γονείς και ακόμη καλύτερα τα παιδιά.
… μαθαίνεις πολλά παιδικά τραγουδάκια, παραμυθάκια και ξανά θυμάσαι δικά σου.
… είσαι 24 ώρες το 24ωρο… δεν υπάρχει διάλλειμα.
… θα ξενυχτήσεις, θα πονέσεις, θα ανησυχήσεις, θα στεναχωρηθείς, θα θυμώσεις αλλά πάντα λόγο αγάπης.
… μπορείς να μετακινήσεις βουνά.”
• Και φυσικά η Ελίζα aka mammaEl από το ομώνυμο mammaEl μας έστειλε ένα απόσπασμα από την δική της ανάρτηση γι’ αυτή την ημέρα:
Όταν είσαι μαμά καταλαβαίνεις τη δική σου μαμά!
Όταν είσαι μαμά νιώθεις ανίκητη!
Όταν είσαι μαμά θέλεις συνέχεια να προσφέρεις!
Όταν είσαι μαμά νιώθεις ανώτερη!
Όταν είσαι μαμά οι άλλοι σε κοιτούν διαφορετικά!
Όταν είσαι μαμά οι φίλες σου είναι…… μαμάδες!
Όταν είσαι μαμά αγαπάς διαφορετικά!
Όταν είσαι μαμά υπερασπίζεσαι με πάθος!
Όταν είσαι μαμά κάνεις και λάθη!
Όταν είσαι μαμά μαθαίνεις από τα παιδιά!
Όταν είσαι μαμά είσαι το κέντρο του κόσμου για τα παιδιά σου!
Όταν είσαι μαμά είσαι αθάνατη!
Όταν είσαι μαμά μετανιώνεις για ότι έχεις κάνει όταν έχεις νεύρα!
Όταν είσαι μαμά ανοίγεις την αγκαλιά σου συνέχεια!
Όταν είσαι μαμά το χαμόγελο σου είναι διαφορετικό!
Όταν είσαι μαμά το βλέμμα σου είναι γεμάτο τρυφερότητα!
Όταν είσαι μαμά ο χτύπος της καρδιάς σου είναι πιο δυνατός!
Όταν είσαι μαμά η καρδιά σου χωράει όλα σου τα παιδιά!
• Άσπα Τσαμαδή…τώρα για την Άσπα τι να σου πω; aspaonline , mamadesmpampades , mikroimegaloi από που ν’αρχίσω;
“Όταν είσαι μαμά…
έχεις την ευκαιρία να αλλάξεις τον κόσμο.”
• Έλενα από το tales of a mum, new mom on the blog 
“Όταν είσαι μαμά…
…λένε πως χάνεις τον εαυτό σου. Εγώ πάλι νιώθω πως τον ξαναβρίσκω λίγο λίγο κάθε μέρα. Ή πως τον ξαναεφευρίσκω. Δεν έχει σημασία. Τώρα που είμαι μαμά προσπαθώ να τσεκάρω που και που αν μου αρέσει αυτό που είμαι ή αυτό που έχω γίνει. Είμαι το μόνο που έχω να δώσω στο παιδί μου. ’’
• Λυδία Θεοχάρη aka mamalydia η γνωστή μαμά Λυδία
“Όταν είσαι μαμά…
.. η μόνη προσευχή σου πια, είναι να τα έχει καλά ο Θεός μιας και ο μεγάλος σου κρυφός φόβος, αυτός που προσπαθείς να μην πολυσκέφτεσαι, είναι μη τυχόν και πάψεις να είσαι μαμά….”
• Χρύσα aka mamakoukouvagia, η γνωστή μας μαμά κουκουβάγια :
• Ελένη Καραντζή από το γνωστό μικρό σπίτι στο λιβάδι που παρόλο που γέννησε το δεύτερο παιδάκι της, βρήκε χρόνο κι έστειλε και τη δική της εκδοχή:
Όταν είσαι μαμά, ξεχνάς πότε είναι η γιορτή της μαμάς. Κι έτσι, όταν σου ζητάνε να γράψεις κάτι με αφορμή αυτή τη γιορτή και το θυμηθείς ένα μήνα αφού γέννησες το δεύτερο παιδάκι σου, πρέπει να γκουκλάρεις για να δεις αν προλαβαίνεις να στείλεις την απάντηση….
Όταν είσαι μαμά, τραγουδάς χριστουγεννιάτικα τραγούδια όλο το χρόνο, διαβάζεις κάθε βράδυ επί μήνες το ίδιο παιδικό βιβλίο, λες «δεν πειράζει» εκατό φορές τη μέρα, γράφεις τη λίστα για το σούπερμάρκετ με κηρομπογιά, κάτι χειμωνιάτικα απογεύματα αρχίζεις να μεταλλάσεσαι σε Martha Stewart, δακρύζεις κάθε φορά που σου λέει σ’αγαπώ κι εκεί που νόμιζες ότι δεν θα ξαναγαπήσεις τόσο, ποτέ ξανά, έρχεται το δεύτερο να σε διαψεύσει…
• Φλώρα Raniets από τα φτερουγίσματα αλλά και μέλος των mamadesmpampades.gr και mikroimegaloi.gr
“Όταν είσαι μαμά…
…αγωνιάς, χαμογελάς, κλαις, γελάς, συγκινείσαι, κουράζεσαι, ενθουσιάζεσαι, θυμώνεις, αγκαλιάζεις, μαλώνεις, μετανιώνεις, συζητάς, αναρωτιέσαι, διαβάζεις, φιλάς, ενημερώνεσαι, τρελλαίνεσαι, ξεκαρδίζεσαι, απογοητεύεσαι, τρομάζεις, κατανοείς, ζεις δηλαδή για … Ν’ ΑΓΑΠΑΣ
• Και οι μπαμπάδες: Ο Γιώργος, του babaka? Φαντάζομαι τον ξέρεις, που συμπληρώνει με το γνωστό χιούμορ του, το:
“Όταν είσαι μπαμπάς…
…βλέπεις λιγότερο τη μαμά!
• Τελευταίο σου άφησα τον Χρήστο aka philos από την ομάδα των mamadesmpampades.gr και των mikroimegaloi.gr αλλά και το προσωπικό του blog www.ophilos.eu που νόμιζε πως δεν θα προλάβει αλλά σιγά μην τον άφηνα απ’ έξω:
“Όταν είσαι μπαμπάς…
…θες και πάλι να παίξεις σα να είσαι παιδί, χωρίς να σε νοιάζει να κερδίζεις πια!”
Κουράστηκες; έλα αηδίες! Εγώ να μην πω δηλαδή; Όχι θα πω, θα πω κι άμα σου πάει η καρδιά φύγε τώρα που τα διάβασες όλα:
• Όταν είσαι μαμά…
..τραγουδάς δυνατά στο αυτοκίνητο το ‘’σκα – σκα –σκα είμαι ένας σκαντζόχοιρος που γε – γε – γε γελάει όλη μέρα..’’ ενώ οδηγείς μόνη.
..σέρνεσαι κάτω από το έπιπλο της τηλεόρασης στις 2 το πρωί για να βρεις το χαμένο καπελάκι του μαστοράκου σα να εξαρτάται η ζωή σου απ’ αυτό
..κάνεις μπάνιο, λούσιμο, χτένισμα, μακιγιάζ σε λιγότερο από ένα τέταρτο, ΜΕ θεατές
..δεν θεωρείς πια ότι ο τρόμος και η ευτυχία είναι δύο ασύμβατα συναισθήματα γιατί εναλλάσσονται στην καθημερινότητά σου αμέτρητες φορές
..προσπαθείς να πείσεις τους άλλους ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα στην ζωή σου ενώ κρέμεται από τα μαλλιά σου ένα κομμάτι παζλ δεινοσαυράκι
..βλέπεις το αγοράκι στα φανάρια και κλαις
..ακούς για τα παιδάκια στο ορφανοτροφείο και κλαις
..βλέπεις την ανάλαφρη κομεντί Life as we know it και κλαις
..βλέπεις μια μαμά με το καροτσάκι και το μωρό της στο δρόμο έξω από το γραφείο σου και κλαις
..βλέπεις υπόθεση παιδεραστίας στο csi και κλαις
..αρχίζεις να τηλεφωνείς μέρα παρά μέρα στη μαμά σου για να της πεις πόσο την αγαπάς και της ζητάς με το παραμικρό ‘’συγγνώμη για όλα’’
..θεωρείς αυτονόητο πως θα διακόψεις το meeting για να ρωτήσεις την babysitter πόσες φορές έχεσε το σπλάχνο σου. Τις περισσότερες φορές μπροστά στους υπόλοιπους συναδέλφους.
..πιστεύεις πως το να κάνεις παιδί ήταν τελικά η πιο αναπάντεχη, ηλίθια, συναρπαστική, φανταστική ιδέα που είχες ποτέ..
Αυτά λοιπόν γι’ αυτή την ημέρα. Απ’ όσο ξέρω οι μάνες που γνωρίζω δεν θα γιορτάσουν ιδιαίτερα. Το πιθανότερο είναι να συνεχίσουν το ημερήσιο τους πρόγραμμα όπως όλες τις άλλες μέρες. Εκείνες με τα μεγαλύτερα παιδιά θα λάβουν την κάρτα που τους έφτιαξαν στο σχολείο ή στον παιδικό σταθμό και θα κλάψουν κρυφά. Εμείς με τα νήπια θα περιμένουμε τη μέρα που θα μας πουν ‘’χρόνια πολλά μανούλα’’ ή θα κλάψουμε κι εμείς πιο φανερά αν μπουν στο σπίτι με το μπαμπά τους κι ένα κλωναράκι γρασίδι στο χέρι φωνάζοντας ‘’μαμάκαα λουλούλι!!!’’.
Χρόνια σου πολλά λοιπόν μαμά. Να θυμάσαι που και που πόσο μεγάλο ρόλο παίζεις.
Τσάο τσάο
Πι.Ες. Μαργαρίτα, να ξέρεις πως υπάρχουν πολλά περισσότερα πράγματα στη μητρότητα από το να περνάς μια νύχτα με κολικούς αγκαλιά με το πιστολάκι και τον απορροφητήρα. Αυτό είναι ένα κακό όνειρο που όταν ξυπνήσεις ο γιος σου θα σου πει ‘’μαμάκα αγκαλιά’’. Τα καλύτερα έρχονται.
Πι.Ες.2 Άντζελα, τα έμαθα πως γκρινιάζεις γιατί άργησα να γράψω.. Αλλά κι εσύ βρε κορίτσι μου, νύφη ακούμε και νύφη δε βλέπουμε! Και να ξέρεις, τον Billy the kid μου τον ζητάνε πολλές
Πι.Ες.3 kirki μου περαστικά. Τόσο πολύ αγχώθηκες με το προτζεκτάκι αυτό που αρρώστησες κοριτσάρα μου! Λείπεις όμως, λείπεις, να ξέρεις… Να το κάνουμε για τις επόμενες εκλογές παρ’ όλα αυτά όπως σου είπα… ΄΄όταν είσαι ν.δ…. όταν είσαι…συριζα…όταν είσαι…ανεξάρτητος έλληνας… ετσέτερα ετσέρα… μουτς
Like this:
mama’s log 3.5.12 ευκαιρία για γιορτή…
Posted by: γονείς με κολικούς on: May 3, 2012
Μεγάλωσες λοιπόν κι εσύ. Ξενύχτησες, διάβασες, έκλαψες, δούλεψες, γνώρισες ένα νέο, ερωτεύτηκες, παντρεύτηκες. Έκανες γάμο που πάντα ονειρευόσουν ή που πάντα ονειρευόταν οι γονείς σου. Πάρτυ, νυφικά, πυροτεχνήματα, χαμός. Γκουντ φορ γιου! Έκανες παιδί. Ακόμα καλύτερα! Κι ήρθε η ώρα της βάφτισης….
Αααααχ…βαθύς αναστεναγμός. Γιατί; Θα σου πω. Για το γάμο το καταλαβαίνω. Είναι ένα πάρτυ όπως και να το κάνουμε. Κι είναι ένα πάρτυ που μπορείς να συμμετέχεις στο φουλ. Αλλά επειδή όλη αυτή η βιομηχανία του ‘’ξοδεύειν’’ βαρέθηκε λίγο τα ιβουάρ, σε σπρώχνει σε δεύτερο πάρτυ υπερπαραγωγή για τη βάφτιση του τέκνου σου. Δεν καταλαβαίνω ακριβώς το λόγο. Πας και κάνεις το παιδί σου χριστιανό ορθόδοξο. Λαμπρά. Αφορά εσένα, το παιδί, τον Θεό και το νονό. Γιατί πρέπει να έχει θέμα η βάφτιση τη ‘’ζαχαρένια πριγκίπισσα’’;;; Γιατί στήνεις έξω από την εκκλησία αγάπη μου την Άρτα και τα Γιάννενα;; Ωραία, να μη γίνω κακιά, έχεις δίκαιο. Στο κάτω κάτω το σπλάχνο σου είναι, έχεις αδυναμία κάτι θέλεις να κάνεις. Να βρούμε όμως άλλες λύσεις ρε παιδί μου. Λύσεις που δεν πετάνε το μάτι του γραφίστα στο μόνιτορ. Διότι σε πόσες παραλλαγές να σου σχεδιάσει κανείς κορώνα…ε; Πόσα βιβλία ευχών για πρίγκιπες;
Εδώ είναι που ερχόμαστε εμείς, οι Γονείς με κολικούς, να σου δώσουμε την λύση – κλειδί για την αξέχαστη βάφτιση που θα αφήσει εποχή. Πάμε να δούμε αναλυτικά τις επιλογές σου:
Βάφτιση – Βουκολική
Δεν χρειάζεται να πάρεις τα όρη και τ’ άγρια βουνά. Μπορεί να γίνει και στην πόλη. Αρκεί να ζητήσεις απ’ όλους τους καλεσμένους να έχουν μια ρουστίκ διάθεση, μη σου έρθουν με urban chic δε λέει. Για κολυμπήθρα μπορείς να φέρεις σκάφη, στολισμένη με λουλούδια εποχής. Γλυκάκι μετά την βάφτιση δεν θα έχεις. Θα έχεις ταψιά με πρασσόπιτα, κατά προτίμηση με φύλλο σπιτικό κι όχι με μεράκι και Κανάκη. Αν πάλι δεν έχεις γιαγιά – θεία διαθέσιμη να σου ανοίξει φύλλο, θα βολευτείς με τα έτοιμα. Για μπομπονιέρα θα δώσεις ένα ματσάκι άνηθο ή μαϊντανό. Ωραία και χρήσιμη πρόταση.
Προσοχή: όχι στον βασιλικό, την ελιά και το δενδρολίβανο. Είναι οι βασιλιάδες της λαϊκής και έχουν γίνει γκουρμέ από τότε που τους έπιασαν στα χέρια τους ο Πέσκιας και το σινάφι του. Είπαμε θέλουμε βουκολικά πράγματα.
Tip: ρίξε χώμα στο προαύλιο για να δώσεις μια εσάνς βαρβατίλας
Tip 2: δώσε θάρρος στον χωριάτη!
Βάφτιση – εναλλακτική
Μας κάνουν όλες οι τοποθεσίες επίσης. Ιδανικό βέβαια είναι το ξωκλήσι και το μοναστήρι. Οι καλεσμένοι θα έρθουν απαραιτήτως με αθλητική ένδυση. Όχι με χρυσοποίκιλτα nike αλλά με αθλητικά ανάλαφρα για γιόγκα. Βράκες και κολάν για κάθε τύπο σώματος. Στην εκκλησία θα μπουν όλοι ξυπόλυτοι εννοείται. Έξω από την εκκλησία θα έχουν παρατάξει τα στρωματάκια γιόγκα ώστε μετά το μυστήριο να κάνετε όλοι μαζί τους χαιρετισμούς σας στον ήλιο για να χαρεί το νεοφώτιστο. Γλυκάκια και αηδίες εννοείται πως όχι. Θα προσφέρεις φρέσκους χυμούς μύρτιλλου και φέτες ανανά. Θα έχεις επίσης κουβά με σπόρια (αριστοκρατικά όχι μπατιρόσπορα) τα οποία οι καλεσμένοι θα παίρνουν με σέσουλα σε χάρτινο χωνάκι.
Προσοχή: όχι σε μηχανοκίνητα. Όλοι οι καλεσμένοι θα πρέπει να προσέλθουν στον χώρο με ποδήλατα ή άλογα.
Βάφτιση – ποδοσφαιρική
Προτιμότερο είναι το αστικό περιβάλλον για τη βάφτιση αυτή. Οι άνδρες καλεσμένοι για το ντύσιμό τους μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα σε ‘’ποδοσφαιριστή’’ ή ‘’παράγοντα’’. Οι γυναίκες καλό θα είναι να είναι ντυμένες ποπ τραγουδίστριες. Έξω από την εκκλησία θα στρωθεί χλοοτάπητας ενώ το σταντ με τις μπομπονιέρες θα είναι μέσα σε εστία. Για μπομπονιέρες θα προσφέρεις επιγονατίδες και περικάρπια. Γλυκάκι δεν θα υπάρχει, αντ’ αυτού θα έχεις μεγάλους μεταλλικούς κουβάδες με πάγο και μικρά μπουκαλάκια νερό. Εξάλλου, σαν το νερό δεν έχει! Εναλλακτικά μπορείς να μοιράσεις μικρά πουγκάκια με κέρματα. Μετά το πέρας του μυστηρίου θα ακολουθήσει γιορτή του ποδοσφαίρου στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας όπου κάποιος από τους παράγοντες θα διαπληκτιστεί με έναν ποδοσφαιριστή και θα ξεκινήσει το πάρτυ με τα γνωστά ‘’επεισόδια’’.
Tip: ένα ασθενοφόρο και τραυματιοφορείς στην είσοδο της εκκλησίας θα απογειώσουν το θέμα σου και θα σφραγίσουν την βάφτιση
Βάφτιση – Θείος Σκρούτζ
Έλεος πια με το Μίκυ και το κλαμπ του και την παρέα του. Ήρθε ο καιρός να γνωρίσει την δόξα και ο παρεξηγημένος θείος Σκρούτζ. Η ένδυση των καλεσμένων είναι ελεύθερη αρκεί οι άνδρες να φορούν ημίψηλο ή να κρατούν μπαστούνι. Πρόκειται για το οικονομικότερο μοντέλο βάφτισης αφού είναι υποχρεωτικό για όλους τους προσκεκλημένους να φέρουν το γλυκάκι τους και τη μπομπονιέρα τους. Τα γλυκά και οι μπομπονιέρες θα συγκεντρωθούν σε χάρτινα κουτιά στην είσοδο της εκκλησίας, τα οποία θα φέρουν το σήμα $. Στο τέλος του μυστηρίου θα μοιραστούν σε όλους έτσι ώστε να πάρει ο καθένας διαφορετικό από αυτό που έφερε και να έχει την ψευδαίσθηση ότι τα προσφέρουν οι γονείς.
Προσοχή: απαγορεύεται η είσοδος στην βάφτιση σε όσους δεν έχουν φέρει δώρο για το παιδί
Tip: κατά την διάρκεια της βάφτισης θα περάσει δίσκος προκειμένου να συγκεντρωθεί το ποσό για την πληρωμή της εκκλησίας.
Βάφτιση – η ζωή μου δεν άλλαξε καθόλου μετά το παιδί
Αυτή η βάφτιση παίζει πολύ τελευταία. Διαλέγεις εκκλησία κεντρική με εύκολη πρόσβαση στα πέριξ μπαράκια. Προσκλητήρια, μπομπονιέρες ελεύθερο θέμα. Γλυκάκι δεν έχει. Στο καπάκι, όλοι μαζί οι καλεσμένοι, αν και 7 το απόγευμα, σπεύδουν σε γειτονικό μπαράκι για ποτό. Τρέχουν μαζί και τα πιτσιρίκια, όσο αντέχουν μέχρι τις 9 περίπου όπου μετά τα μαζεύουν οι παππούδες και πηγαίνουν για ύπνο. Εσύ συνεχίζεις με την παρέα σου, σα να μη συνέβη τίποτα τους τελευταίους 18 μήνες στη ζωή σου, να πίνεις και να γλεντάς. Κατά τη 1 σε παίρνει η γιαγιά τηλέφωνο ‘’έλα, κλαίει’’. Πετάγεσαι όπως είσαι και ξανακοιμίζεις με το δωδεκάποντο. Ξανά πίσω στο μπαράκι όπου το μαρτίνι έχει νερώσει και τούμπαλιν μέχρι τις 3-4 το πρωί. Την επόμενη μέρα είσαι σα να έχεις το κεφάλι σου μέσα σ’ ένα κουβά από τσίχλα αλλά τουλάχιστον για 4-5 ώρες γύρισες πίσω στο χρόνο.
Προσοχή: τα πισωγυρίσματα δεν κάνουν καλό. Μπορεί να σε πιάσει κατάθλιψη
Tip: τα πισωγυρίσματα κάνουν καλό. Σου θυμίζουν πόσο τυχερή είσαι σήμερα που δεν είσαι αναγκασμένη να τρέχεις από μπαρ σε μπαρ με το δωδεκάποντο και να δείχνεις φρέσκια και ανέμελη στις 4 το πρωί.
Είδες βρε; τι θέλει μια πετυχημένη βάφτιση; Τίποτα! Φαντασία θέλει! Τώρα αν επιμένεις να έχεις σαν θέμα τον κιτρινολαχανί πρίγκιπα βάτραχο δεν πειράζει. Μπορείς να βάλεις 42 τόνους κορδέλας, κορωνίτσες και βατραχάκια παντού, αρκετή παραμυθένια φαντασία και τσουπ! Έτοιμη η βάφτιση του αιώνα! Μην ξεχάσεις μόνο την τριπλή γιρλάντα στην κολυμπήθρα, πάντα με λαχανοκίτρινα ανθάκια και ξύλινες κορωνίτσες να κρέμονται διάσπαρτες…
Καλό μήνα!
Πι.Ες. Επειδή αναρωτιέσαι σε βλέπω, ο Billy the kid βαφτίστηκε με το τελευταίο μοντέλο που περιέγραψα στο μπαράκι. Η μάνα που έφευγε κι ερχόταν για να ξανακοιμίσει ήμουν εγώ. Και μη νομίζεις ότι δεν είχα πέσει στην παγίδα. Απλά όταν είπα στις φίλες που μου έφτιαξαν τα προσκλητήρια το θέμα ‘’κορωνίτσα’’ με κοίταξαν με ύφος όχι-άλλος-πρίγκηπας-Θεέ-μου. Τώρα που το ξανασκέφτομαι έπρεπε να είχα θέμα τον Billy the kid με ατμόσφαιρα τύπου Rango….πόσο κρίμα να μου ‘ρχονται οι καλές ιδέες πάντα ετεροχρονισμένα…
Πι.Ες.2 Επειδή πολλά έχουν δει τα μάτια μου και κοντεύουν να μου πέσουν, μπες εδώ αν ψάχνεις προσκλητήρια: Μπαμ! (δεν είναι διαφήμιση βρε αμέσως να κράξεις….φίλες είναι….) (κι εδώ που τα λέμε γιατί να μην ήταν και διαφήμιση;; εμείς οι άμοιροι διαφημιστές κλέφτες θα γίνουμε;; )
Πι.Ες.3 Σε παρακαλώ, αν σου ‘ρθει –κούφια η ώρα- η παρανοϊκή έμπνευση όταν αποφασίζεις για βάφτιση να κάνεις προσκλητήριο μπουκαλάκι με άμμο και μέσα χαρτάκι ρολό δεμένο τύπου message in a bottle με το κείμενο του προσκλητηρίου κάνε το εξής και δεν θα χάσεις: Ξάπλωσε αμέσως για ένα τρίωρο. Πάρε καλού κακού μια αντιβίωση, πήγαινε μια βόλτα και προσπάθησε να μην σκέφτεσαι τίποτα. Περίμενε μια δυο μέρες και μετά ξανασκέψου το. Δε μπορεί, κάτι θα αλλάξει…
Like this:
miss-kiski Season 1 Episode 3: Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με τις ορμόνες.
Posted by: γονείς με κολικούς on: April 26, 2012
- In: έγκυος
- 21 Comments
(Εισαγωγή: Η miss-kiski έχει γιο. Το λέω επάνω επάνω για να αρχίσεις να της εύχεσαι.. . Εκτός από γιο έχει και πειραγμένα νεύρα. Φταίνε οι ορμόνες. Μπουα χαχαχαχα. Με βρίζει τώρα. Αλλά δεν είναι και τόσο άσχημο αυτό τελικά. Εγώ θυμάμαι μια φορά 8 μηνών ήρθα στη δουλειά με ταξί. Αργούσα όμως με τα λεφτά, αργούσε κι ο ταξιτζής κι από πίσω είχαμε κάνει ουρά 2 τζιπ, ένα λεοφορείο και δεν ξέρω τι άλλο που κόρναραν ασύστολα. Ο ταξιτζής τι να κάνει ο κακομοίρης αγχώθηκε αλλά δε μιλούσε. Τώρα κάτσε να δεις του λέω τι έχει να γίνει. Βγαίνω έξω -μου πήρε 4 λεπτά να βγω με την κοιλάρα- και ρίχνω ένα βρισίδι στους οδηγούς ξεγυρισμένο. Όπου βλέπουν μια εμένα μια την κοιλιά και αρχίζουν τα συγγνώμη-με το καλό ετσέτερα ετσέτερα. Πολύ το διασκέδασα. Επίσης να σου πω ότι στα μεγάλα multiplex ακόμα και τελευταία ώρα το Σάββατο σε μπλοκπμπάστερ να πας, να ξέρεις ότι και δεν περιμένεις ουρά αλλά και σου ‘χουν πάντα θέσεις κρατημένες για έγκυες δίπλα στο διάδρομο. Δε λέω αηδίες, το avatar εγώ έτσι το είδα πριν γεννήσω. Πάντως γενικά οι ορμόνες της εγκυμοσύνης είναι σαν τον ΟΤΕ. Φταίνε. Απολαύστε υπεύθυνα τώρα: )
Σαν άνθρωπος σιχαίνομαι 2 πράγματα που λες αγαπητέ αναγνώστη. Τους ημιμαθείς και τα κλισέ. Τα απεχθάνομαι, βγάζω σπυριά σου λέω, τα θεωρώ σίγουρα έλλειψη παιδείας, ενίοτε νομίζω αποτελούν και σημάδι παντελούς έλλειψης εγκεφάλου. Αν δε ξέρω κάτι απλά το βουλώνω. Ή παραδέχομαι ότι δεν το ξέρω. Δεν ανοίγω το στόμα μου και πετώ βατράχια. Θα μου πεις τώρα τι δουλειά έχουν αυτά που σου γράφω με μάνες, πάνες εγκυμοσύνες , αυπνίες και τοκετούς. Κάνε υπομονή αναγνώστη, θα σου καταλήξω λίαν συντόμως.
Οι άνθρωποι που με ξέρουν, αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν ότι είμαι ένας πολύ δύσκολος άνθρωπος, που δε χαρίζω , που όταν το ανοίγω καλύτερα να βρεις μέρος να κρυφτείς (ειδικά αν έχεις κάνει μαλακία, που πιθανώς για να μεταμορφώθηκα στον Βελζεβούλ, μάλλον έκανες) , είμαι εξαιρετικά κυνική και γενικά καλύτερα να μην μπλέξεις ρε παιδάκι μου μαζί μου αν δεν είσαι τουλάχιστον βουδιστής μοναχός που έχεις περάσει επιτυχώς όλα τα στάδια της εκπαίδευσης σου. Πολύ με φωνάζουν «bitchάρα» και εγώ τους απαντώ «ευχαριστώ για τα τιμητικά σας λόγια» . Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, είμαι από την φύση μου σχιζοφρενής και δεν μου χρειάζονται οι ορμόνες για να γίνω. Και εδώ ερχόμαστε στο θέμα του σημερινού κειμένου.
Όταν μένεις έγκυος υπάρχουν 2 περιπτώσεις : ή οι άλλοι το εκμεταλλεύονται ή εσύ. Και τι εννοώ μ’ αυτό θα σου πω ευθύς αμέσως. Ας πάρουμε πρώτα το εύκολο , δηλαδή να το εκμεταλλεύεσαι εσύ. Αρχίζεις «αχ πονάει ο κώλος μου» , «αχ πεθαίνω, σβήνω, χάνομαι» , «αχ αγάπη μου ,είμαι χάλια ψυχολογικά έχω γίνει σαν προστατευόμενο είδος του Αρκτούρου, πάρε μου αυτά τα παπουτσάκια για να φτιάξουν λίγο τα κεφάκια» , «αχ σήμερα είμαι κουρέλι, κάνε μου μασάζ στη πλάτη» , «αχ αγάπη μου μου μύρισε Frrrozen Haute Chocolate» (τι εννοείς δεν ξέρεις τι είναι το Frrrozen Haute Chocolate, καλά θα με πεθάνεις τελείως αναγνώστη. Είναι μια παγωμένη… ζεστή σοκολάτα (σωστά διάβασες) από 28 διαφορετικά είδη κακάο και αληθινά φύλλα χρυσού η οποία κοστίζει 25.000 δολάρια και μπορείς να την βρεις μόνο στο Serendipity μεταξύ 2ης και 3ης Avenue στη Νέα Υόρκη, πω πω πια , εγώ θα στα λέω όλα??? ). Και κάπου εκεί τρως μια ανάποδη στα μούτρα και σταματάς. Η άλλη περίπτωση, δηλαδή να το εκμεταλλεύονται οι άλλοι , είναι πιο περίπλοκη. Πρώτον το εκμεταλλεύεται το αφεντικό σου για α)να σε υποβιβάσει με την πρώτη ευκαιρία β)να σου κόψει κάθε πιθανό δικαίωμά σου αν είσαι κανένα ζώον και δεν μιλάς γ)γενικά να σου κάνει τη ζωή μαύρη με κάθε ευκαιρία.
Η άλλη κατηγορία που εκμεταλλεύεται την εγκυμοσύνη σου είναι όλοι αυτοί που ποτέ τους δε σε πάλευαν με τίποτα! Όλοι αυτοί που σου περιέγραφα παραπάνω (aka ημιμαθείς και κλισεδιάρηδες) που μια ζωή τους είχες για το πρωινό σου επειδή άνοιγαν το στόμα τους και έλεγαν μπούρδες που δεν άντεχες. Και τότε έβραζαν στο ζουμί τους, έβριζαν την τύχη τους που δε μπορούσαν να αρθρώσουν λέξη μπροστά σου και να σου απαντήσουν έστω αξιοπρεπώς. Συγνώμη παλικάρι μου που έχω υψηλότερο IQ από το δικό σου, get over it.
Και ερχόμαστε σε εκείνες τις ευτυχείς μέρες που μαθαίνουν ότι είσαι έγκυος!! Ξαφνικά η ζωή τους αποκτά νόημα, διότι κάθε φορά που κατά το συνήθειό σου τους βάζεις μια τάπα και τους θάβεις κάτω από το δεξί τακούνι σου, αυτοί –Ω! θαύμα- επιτέλους αποκτούν φωνή και σου απαντάνε «Δε σε παρεξηγώ, φταίνε οι ορμόνες» . Και εκεί που λες αγαπητέ αναγνώστη, αναλαμβάνουν πραγματικά οι ορμόνες . Και τους ρωτάς απλά και όμορφα πόσα χρόνια περίμεναν από τη ζωή τους για να σε δουν έγκυο για να δικαιολογήσουν την ανυπαρξία τους και το IQ ραδικιού τους.
Το χειρότερο απ’όλα είναι όταν ακούς τη συγκεκριμένη ατάκα από γυναίκα. Και ειδικά γυναίκα που έχει περάσει εγκυμοσύνη. Εκεί στάνταρ λες , πάει, αυτηνής της έκαναν λοβοτομή. Και επιλέγεις στο τέλος να μην ασχοληθείς καν, γιατί η περίπτωση είναι ανίατη και θα καταστρέψεις εξαιρετικά χρήσιμη φαιά ουσία. Άσ’ τηνε την κακομοίρα, τζάμπα κόπος, μέχρι εκεί της κόβει.
Εκτός και αν τελικά, τώρα που το σκέφτομαι , αρχίζω να χρησιμοποιώ αυτό το «φταίνε οι ορμόνες» για να κάνω τη ζωή μαύρη όσων γουστάρω. Και μετά να έχω το ακαταλόγιστο. Και κάθε φορά που θα σπάω κεφάλια, να λέω με το ύφος του Puss από τον Shrek «δεν φταίω εγώ, φταίνε οι ορμόνες…..» . Στα δικαστήρια λέτε να πιάνει?
(Πάλι εγώ για επίλογο αυτή τη φορά: Το χειρότερο που μπορείς να της κάνεις πάνω στο πάρτυ των ορμονών είναι να της πεις χαμογελώντας: νευράκια νευράκια;; μην το κάνεις, σώσε τον εαυτό σου..)
Like this:
mama’s log 23.4.12 Πως πέρασα το Πάσχα
Posted by: γονείς με κολικούς on: April 23, 2012
Με τα γεννητούρια και τις γκαστρίτσες δεν προλάβαμε ούτε ένα Χριστός Ανέστη να πούμε σαν άνθρωποι!
Χριστός Ανέστη λοιπόν σου εύχομαι, και του χρόνου με υγεία! Ανέτη Ανέτη που λέει και ο Billy the kid. Δεν σ’ ενδιαφέρει το ξέρω αλλά να μην σε πρήξω κι εγώ λίγο με την πρόοδο του τέκνου μου;;
Λοιπόν, ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά που έχουν οι μέρες σου όταν έχεις παιδί είναι το εξής: ΕΙΝΑΙ ΟΛΕΣ ΙΔΙΕΣ. Δεν το πιάνεις τώρα ακριβώς και σε καταλαβαίνω. Εξάλλου κι εγώ άρχισα να το αντιλαμβάνομαι σε όλο το μεγαλείο του τώρα που ο Billy the kid είναι ήδη 2 χρονών. Δευτέρα-Τρίτη-Τετάρτη-Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή…. έτσι τις μαθαίνουμε τις μέρες από παιδάκια.
Θα μπορούσε η εβδομάδα μου να είναι και έτσι:
Πέμπτη-Δευτέρα-Κυριακή-Παρασκευή-Τετάρτη-Σάββατο-Τρίτη
Οι καθημερινές λίγο σε νοιάζουν, τα Σ-Κ όμως μάι φρέντ….εκεί είναι η γλύκα!
Το καλύτερο δε συμβαίνει τις γιορτές και αργίες. Εγώ την Κυριακή του Πάσχα ξύπνησα στις 8. Ε, ρε γλέντια! Δεν πειράζει λέω, δε βαριέσαι, θα πιω καφεδάκι, θα πάρω Βασιλάκη θα πάω βόλτα. Διότι ο μπαμπάς είχε τον ρόλο του ψήστη του κατσικιού και του κοκορετσίου. (Αυτό που οι άνδρες πρέπει σώνει και ντε να ψήνουν τις γιορτές δεν το ‘χω καταλάβει αλλά anyway τα κάνει λουκούμι οπότε δεν σχολιάζω).
Άρα παίρνω παιδί και την κάνω. Πάω σε μια παιδική χαρά, άδεια. Πάω σε δεύτερη τα ίδια. Μέσα στη ζέστη και στην τρέλλα μου θυμάμαι ότι στο παλιό μας σπίτι δίπλα είχαμε γείτονες με μονοκατοικία φανταστική που μας αγαπούν πολύ και κάθε χρόνο ψήνουν. Πάω λοιπόν ΑΚΑΛΕΣΤΗ στο ξένο σπίτι να ευχηθώ. Το παιδί έχει εξαλείψει και την τελευταία ίνα ντροπής.
Ευτυχώς οι άνθρωποι είναι μάλαμα, τύποι εντελώς ”μανούλα” όπου με το που σκας στην πόρτα σε πλακώνουν με μπύρες και πιάτα με πίτες και κοκορέτσια. Ο Billy the kid που καλύτερα να τον ντύνεις παρά να τον ταΐζεις, βολεύτηκε σε μια καρέκλα και τα τσάκιζε ενώ εγώ έκανα pr με τις θείες των φίλων από τις οποίες η μικρότερη ήτο 85 χρονών. Μην κοροϊδεύεις, διότι πέρασα καταπληκτικά. Ένιωσα Πάσχα ρε παιδί μου για όση ώρα έκατσα εκεί. Να ‘ναι καλά οι άνθρωποι.
Μετά παιδική χαρά ξανά όπου επειδή μεσημέριασε βρέθηκαν κάτι τοπικά πιτσιρίκια να παίζουν. Και μετά λέω δεν πάω σπίτι να φάω κι εγώ το κατσικάκι μου που έχουμε και κόσμο;;
Όταν όμως κάθεσαι στο τραπέζι με το παιδί δίπλα τρως μια μπουκιά εσύ, δύο το παιδί, μια εσύ, τρεις το παιδί, μια εσύ….ε άστο αγάπη μου, πάμε μέσα να σε κοιμίσω να τελειώνουμε μπας και φάω καμιά μπουκιά ζεστή..
Όσο κοιμάται λέω ας κάνω ένα τσιγάρο σαν άνθρωπος με τη φίλη μου. Μέχρι να το κάνω και να πω δυο κουβέντες περνάει η ώρα, φεύγει η φίλη, ξυπνάει o Billy the kid. Τώρα; που πας Πάσχα απόγευμα με το παιδί; Πουθενά, κάθεσαι σπίτι και παίζεις ωραιότατα το γαϊδουράκι όπου το παιδί σε καβαλάει κι εσύ κάνεις όλο το σπίτι βόλτα. Φανταστικό!
Δευτέρα του Πάσχα λέω στον άνδρα μου να πάμε μια μεγάααλη βόλτα. Κι επειδή έσκαγε ο τόπος λέμε δεν πάμε νότια σε καμιά θάλασσα; Πάμε λοιπόν και αφού χανόμαστε στο δρόμο διότι δεν σκαμπάζουμε γρι απ’ την περιοχή μέσα στην τρέλλα του ”στρίψε από δω…δεν στρίβει…πάμε πίσω…καλά σου τα ‘πα εγώ να μην έρθουμε…” βρισκόμαστε μπροστά στο Balux και μπαίνουμε μέσα. Ρίχνουμε εορταστικό καυγά στην είσοδο και μένουμε όλη μέρα έτσι με τον Billy the kid σε παροξυσμό ανάμεσα σε παιδική χαρά με άμμο και παιχνίδι στην θάλασσα με άμμο.
Κάποια στιγμή που βγάλαμε και παπουτσάκι και παίζαμε όπως όλα τα καλά παιδάκια αρχίσαμε να πλησιάζουμε όλο και πιο απειλητικά την θάλασσα. Σε ανύποπτη στιγμή και με το μπαμπά του κολλητά δίπλα του ρίχνει μία με το κεφάλι και βουτάει στη θάλασσα. Ο μπαμπάς έχει μπει μέσα μέχρι το γόνατο με το τζην, τον βουτάει και τον φέρνει έξω. Αυτός ατάραχος αφού η αποστολή του για την ημέρα εξετελέσθη, κάθεται σιωπηλός τουρτουρίζοντας. Για πετσέτα χρησιμοποιήσαμε το ωραιότατο φουλάρι μου αλλά δε με πείραξε γιατί έχω βάλει μυαλό και τα hermes έχω σταματήσει να τα φοράω στην παραλία (#asemaskouklitsamou). Ευτυχώς μου ‘κοψε και είχα πάρει μαζί μου τζηνάκι να του βάλω και για μπλούζα φόρεσε κατευθείαν το φουτεράκι του και λούφαξε σε μια ξαπλώστρα για 47 ολόκληρα δευτερόλεπτα. Μετά έφαγε τα πατατάκια από τη μπύρα του μπαμπά, αναποδογύρισε καναδυό καρέκλες, έσπασε το ποτήρι της μπύρας στο μπράτσο μιας ξαπλώστρας, έκλεψε 2-3 κουβαδάκια κι ένα φτυαράκι κι όταν τελείωσε με το κομμάτι της άμμου επεκτάθηκε στα τραπέζια όπου έπαιρνε να φάει ότι του γυάλιζε από τους άγνωστους πελάτες. Είναι απ’ αυτά τα παιδάκια που πριν κάνεις παιδί, όταν πίνεις το φρέντο σου σε κάποιο beach bar τα βλέπεις και αναρωτιέσαι: ”καλά γονείς δεν έχει;;”. Αυτό.
Παρ’όλα αυτά κι επειδή αυτό εδώ είναι ένα blog που πάνω απ’ όλα υμνεί την μητρότητα και την πατρότητα (δε μου στέκει καλά αυτό..) πρέπει να σου πω στον επίλογο ότι πολύ γουστάρω που έχω τον Billy the kid και που έχει κάνει ΟΛΕΣ τις μέρες μου να είναι ίδιες γιατί εδώ που τα λέμε είχα λίγο σιχαθεί κι αυτό το ”γιορτές έρχονται να δούμε τι θα κάνουμε, που θα πάμε, τι θα φάμε ετσέτερα ετσέτερα”. Ενώ τώρα, χαρά Θεού: Ανάσταση βράδυ κοίμησα το παιδί, το άφησα να κοιμάται με το μπαμπά, πήγα πήρα την θεία μου και μια γειτόνισσά της, τις πήγα στην εκκλησία, αγκαλιαστήκαμε φιληθήκαμε στο Χριστός Ανέστη, τσίμπησα και τη μαγειρίτσα μετά και γύρισα σπίτι μόνη μιλώντας στο κινητό με τον αδελφό μου που πήγε κι αυτός μόνος επίσης γιατί άφησε το παιδί με μαμά του να κοιμάται κι έψαχνε να βρει γυράδικο ανοιχτό να φάει! Όλα αυτά ενώ προσπαθούσα να μη μου σβήσει το άγιο φως και πήγαινα με 20 ενώ από πίσω δεκάδες singles μου κόρναραν γιατί έτρεχαν να προλάβουν τα μπουζούκια και τα κλαμπ και τα γιορτινά μεταμεσονύχτια τραπέζια….boring…
Είδες; κάνε ένα παιδί κι εσύ! τι περιμένεις; δε βαρέθηκες από μπαρ σε μπαρ βρε; μπουαχαχαχα ..
miss-kiski Season 1 Episode 2: 12 εβδομάδων μόνιμος κάτοικος WC
Posted by: γονείς με κολικούς on: April 19, 2012
- In: έγκυος
- 32 Comments
(εισαγωγή -η γνωστή- : Καταρχάς ΓΕΝΝΗΣΑΜΕ, ναι ναι η Μαργαρίτα γέννησε σήμερα 7.30 το πρωί τον κούκλο της και μάλιστα τζάμπα άγχος, τζάμπα γράφαμε εδώ ευχές ετσέτερα ετσέτερα…κρατιόταν λέει και σφιγγόταν μη βγει το παιδί γιατί περίμενε τον γιατρό όσο ήταν μόνο με τη μαία…αυτά να τα βλέπεις εσύ που φοβάσαι να γεννήσεις!
Στο θέμα μας τώρα: μας έγινε μόνιμη κάτοικος και στους γονείς με κολικούς η miss-kiski! ταιριάζει εδώ που τα λέμε, παραδέξου το. Στέλνει τις εμπειρίες της η γυναίκα τι να κάνει, μη βλέπεις η Αναστασία που προτιμά να τα λέει στα σχόλια… 
Καλό αυτό με το κατούρημα πάντως, νομίζω όλες μας αγγίζει….)
Και εκεί που έλεγα δε μπορεί , θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο που πέφτω ξερή και κοιμάμαι όπου βρω και πως επίσης θα πάψω να θέλω να βγάλω τα σωθικά μου ακόμα και στη θέα ενός θεϊκού πιάτου σπαγγέτι μπολονέζ (είμαι τραγική , το ξέρω..), πάνω που όλοι μου έλεγαν «κάνε καλέ υπομονή , σε κάνα δυο βδομάδες θα ηρεμήσεις» (για το στήθος μου σου είπα που δε μπορώ ούτε στον υπολογιστή να γράψω , γιατί ακουμπάνε στο γραφείο και πονάω, τραγικό σου λέω, άσε!) , εκεί λοιπόν που έλεγα ότι σύντομα θα γλυτώσω, άρχισα να ξενυχτάω στην τουαλέτα. Και να διημερεύω στην τουαλέτα. Και να περνάω και τα μεσημέρια μου και τα απογεύματά μου στην τουαλέτα. Απλά και μόνο για να βγάλω μια σταγόνα σαν να έχω ουρολοίμωξη που λέει και η i-mom. Ή να έχω πάει πριν ακριβώς 10 λεπτά και μόλις έχω βολευτεί και πάλι στον καναπέ-κρεβάτι-καρέκλα, να πρέπει να ξανασηκωθώ.
(ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΑΛΕΤΑ – Δείτε λίγες διαφημίσεις γύρω γύρω στο υπέροχο αυτό blog και έρχομαι σε 2’)
………….
……………………..
………………………………..
Λοιπόν….που είχαμε μείνει? Α, στην τουαλέτα. Εκεί δηλαδή που σε λίγο θα μένω. Θα πάρω το πάπλωμα και ένα μαξιλάρι και θα μετακομίσω στην μπανιέρα να τελειώνουμε για να είμαι δίπλα να μην ταλαιπωρούμαι. Βέβαια δε ξέρω που θα βάλω την τηλεόραση και το media player (γιατί που θα βλέπω το Game of Thrones μου λες?), αλλά κάτι θα σκεφτώ στην πορεία.
Αναρωτήθηκα λοιπόν η καψερή για ποιο λόγο πριν ακόμα τελειώσει καλά καλά το πρώτο τρίμηνο, εγώ πρέπει να μετακομίσω στο μπάνιο. Και σαν κλασσική newbie γκαστρίτσα ανέτρεξα στο διαδίκτυο. Για να ανακαλύψω ότι η μήτρα μου λέει είναι στο μέγεθος περίπου ενός γκρεϊπφρουτ και κάτι παραπάνω (ας πούμε καρύδα για να βοηθήσουμε το visual) και πιέζει την κύστη γιατί λέει είναι ακόμα σε χαμηλή θέση. Από την άλλη εβδομάδα –πρώτα ο Θεός- θα αρχίσει λέει (το διαδίκτυο τα λέει, όχι εγώ) , να μετακομίζει προς τα πάνω και να αφήσει την κύστη μου ήσυχη, γιατί έχουμε και νεύρα κοπελιά και έχουν γίνει κορδελάκια από τα πήγαινε-έλα στην τουαλέτα.
Οπότε κάνω μουτζάι αναπνοές (είναι οι βαθιές αναπνοές που κάνουμε στη γιόγκα για να επιβιώσουμε όταν είμαστε δεμένες πισθάγκωνα) , μετράω τις μέρες μέχρι να μαζέψει η μήτρα μου τα μπογαλάκια της και να μετακομίσει παραπάνω, μπας και βρούμε την ησυχία μας.
Όλα αυτά βέβαια μέχρι τον 7ο. Γιατί μετά ενημερώθηκα από βετεράνες γκαστρίτσες ότι την αυτοκτονία όσο να ‘ναι την σκέφτεσαι. Όπως επίσης και το ενδεχόμενο να αρχίσεις να φοράς πάνες-βρακάκια για να ξεμπερδεύεις. Έτσι κι αλλιώς σαν μπόγος είμαστε, οι πάνες θα μας πειράξουν?
Σας φιλώ γλυκά, εις το επανειδείν, πάω στην τουαλέτα!!
miss-kiski
Like this:
Βοήθεια ΓΕΝΝΑΩ ..!!! (όχι εγώ βρε, η Μαργαρίτα)
Posted by: γονείς με κολικούς on: April 17, 2012
- In: έγκυος | mama's log
- 15 Comments
Χριστός Ανέστη σου εύχομαι και του χρόνου με υγεία!
Αυτό το post να μου το συγχωρήσεις διότι είναι αφιερωμένο σε φίλη που αύριο θα είναι μαμά. (Έλα μη γκρινιάζεις, τι εννοείς τι σε νοιάζει εσένα; κι εσύ δε γέννησες; ε, δε φοβόσουν; όχι; Άσε ρε, σε ποιον τα πουλάς αυτά; θα το συζητήσουμε άλλη στιγμή)
Θέλω απλά να της πω:
ΜΗ ΜΑΣΑΣ !!!
ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ!!!
Πονάει λίγο, εντάξει, εδώ πονάμε στην περίοδο δεν θα πονέσει η γέννα; ΑΛΛΑ, υπάρχει πάντα ένα αλλά, το ξεχνάς αμέσως. Σαν την αποτρίχωση ένα πράγμα. Πας και σου λένε ανώδυνη. Και ερωτώ: υπάρχει ανώδυνη αποτρίχωση;; Όχι. Είναι ένας τεράστιος μύθος. Αλλά ποια θυμάται τον πόνο του κεριού ή του laser; ε; καμία! Βγαίνεις από την αισθητικό άτριχη και αγέρωχη έτοιμη για την παραλία. Γιατί τη λένε ανώδυνη; κανείς δεν ξέρει. Κάπως έτσι είπαν και τον ανώδυνο τοκετό. Σου λέει αυτές μόλις τους βάλεις τη λέξη ”ανώδυνο” μπροστά, δε μασάνε, αυθυποβάλλονται.
΄Ετσι κι εσύ. Μια μέρα είναι θα περάσει. Κι από αύριο:
- θα ξεχειλίζεις ευτυχία, μητρότητα, ορμόνες και γάλα!
- θα μπορείς επιτέλους να γελάσεις και να φας κανονικά σαν άνθρωπος
- δεν θα πηγαίνεις 427 φορές στην τουαλέτα για να βγάλεις μία σταγόνα σα να έχεις διαρκώς ουρολοίμωξη
- ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΘΑ ΑΔΥΝΑΤΙΖΕΙΣ χωρίς να κάνεις δίαιτα
- θα ‘χεις ΟΛΗ τη μέρα μπροστά σου ΚΑΘΕ μέρα
- θα μπορείς ΜΙΑ ΖΩΗ να λες στον γιο σου: ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΣΕ ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΑ 9 ΜΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΕ ΓΕΝΝΗΣΑ και θα γίνεται το δικό σου
- θα μπορείς ΜΙΑ ΖΩΗ να λες στον άνδρα σου: ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΤΟΝ ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΑ 9 ΜΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΓΕΝΝΗΣΑ και θα γίνεται το δικό σου (λέμε τώρα..)
Αυτά σου τα λέω από την καταπληκτική εμπειρία μου της μητρότητας που ζω τα τελευταία 2 χρόνια. Το θέμα είναι ότι το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Ναι αυτό μπορεί να σε φοβίζει λίγο, γενικά το ”για πάντα” είναι λίγο scary. To ”για πάντα” είναι πολύς καιρός. Αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον και είναι πολύ πιο ωραίο όταν το περνάς με παρέα.
Με το καλό να δεχτείς την παρέα σου και κάνε μου μια χάρη γιατί εγώ ήμουν σε trans : όταν σου τον δώσουν κοίτα τον καλά καλά και προσπάθησε να θυμάσαι αυτή την στιγμή ώστε να μπορείς να την περιγράφεις αργότερα. Θα μου πεις, μα όλες λένε για την πρώτη φορά που κρατάνε το παιδί τους. Μπούρδες! Δεν θυμάσαι τίποτα εκτός αν το βάλεις στο μυαλό σου να το κάνεις. Απλά είναι ωραίο να το λένε και το λένε συνέχεια. Θυμάμαι πολύ καλά την στιγμή που μου τον έφεραν μπροστά μου, μετά από όλη την διαδικασία της καισαρικής (μην τα ξαναλέμε), μου φάνηκε τρομερά περίεργο. Ένα μακρύ μωρό και όμορφο. Άνοιξα τα μάτια μου καλά μήπως έχω παραισθήσεις και τον κοιτούσα. Είπα στη μαία μου ”ρε συ αυτός είναι όμορφος τελικά”. Μου είπε ”ε ναι φυσικά είναι”. Όχι, της λέω, εννοώ πραγματικά όμορφος.
Περίμενα με βεβαιότητα ένα άσχημο νεογέννητο τύπου υπέρηχος β’ επιπέδου αλλά τελικά βγήκε κάτι καλό απ’ αυτή την ιστορία…
Με το καλό.
Πι. ες. και εννοείται από μεθαύριο το πρωί ξαναμπαίνεις στο μπλογκ κι αρχίζεις να διαβάζεις έτσι; δε θέλω αηδίες θηλάζω, δε μπορώ, δεν έχω χρόνο, εντάξει κοπελιά; εμείς πως θα ζήσουμε;
Πι.ες. 2 Να ξέρεις πως υπάρχουν ολόκληρα site με θέμα τον φόβο της γέννας, μη νομίζεις δηλαδή ότι μόνο εσύ είσαι έτσι: experienceproject.com
i-mom
mama’s log 11.4.12 Bungee Jumping
Posted by: γονείς με κολικούς on: April 11, 2012
Όταν είσαι ελεύθερη όλοι σου λένε ότι το next best thing είναι να έχεις μια σχέση για να καταλήξει φυσικά σε γάμο και να μη μείνεις ‘’μεγαλοκοπέλα’’. Όταν κάνεις σχέση ΟΛΟΙ περιμένουν το γάμο για να ραφτούν. Όταν παντρευτείς, το πρώτο δευτερόλεπτο που θα υπογράψεις στην εκκλησία και πριν προλάβεις να πας στο πάρτυ, είναι στατιστικά αποδεδειγμένο ότι κάποιος θα σου πει να κάνεις παιδί. Συνήθως δε, αυτή η φράση ξεκινά από τη μαμά σου, με το προτρεπτικό μόριο ‘’άντε’’. Τύπου: ‘’άντε τώρα και μ’ ένα παιδάκι’’! Το πρώτο πρωί του γάμου είναι πιθανό να σε κοιτάξει με μάτια όλο προσμονή και ελπίδα για να της πεις τα νέα σχετικά με την σύλληψη.
Το ‘’άντε’’ στην αρχή της πρότασης είναι εντελώς εξοργιστικό. Περιέχει προτροπή, πίεση και άγχος. Όχι? Πως όχι? ‘’άντε να κουνιόμαστε λίγο’’, ‘’άντε να φύγουμε καμιά ώρα!’’, ‘’άντε βρε αγοράκι μου ξύπνα να πας σχολείο’’ κλπ κλπ κλπ. Το πιάνεις?
Το αγαπημένο προτρεπτικό μόριο άρχισε να εμφανίζεται και πάλι στη ζωή μου. Όσο ο Billy the kid μεγαλώνει, πληθαίνουν και οι καλοθελητές με τα γνωστά: ‘’άντε κι ένα αδελφάκι τώρα να του κάνετε’’ ή ‘’άντε με μια αδελφούλα’’ ή το πιο πιεστικό ‘’άντε τι περιμένετε πια?? στα 40 θα το κάνετε το δεύτερο;;’’ από καλούς ανθρώπους που ξέρουν ήδη ότι τα 40 για μας δεν είναι ούτε 1 χρόνο μακριά.
Πολύ ωραία ευχή το δεύτερο παιδί, πραγματικά. Θα σου το αναλύσω λίγο.
Θέλω να κάνω δεύτερο παιδί γιατί:
- Μου περισσεύουν άλλες 10.000€, γιατί τόσα έδωσα στην πρώτη γέννα και προκειμένου να μου τα φάνε οι τράπεζες, δε ρίχνω μια γέννα;
- Έχω ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ελεύθερο χρόνο. Κι εγώ κι ο άνδρας μου. Ωραία θα παίξω με τον Billy the kid, θα πάμε βόλτα, θα πάω στη δουλειά, θα πάω σούπερ μάρκετ, θα ξαναπαίξω με το παιδί, θα κάνω δουλειές, θα τον κάνω μπάνιο, θα τον κοιμίσω….μετά;;; Πως θα περάσει η μέρα;
- Επίσης έχω και ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ενέργεια. Κάπου πρέπει να την διοχετεύσω. Κάνω γιόγκα αλλά με πιάνει ύπνος ρε παιδί μου στο διαλογισμό. Εγώ έχω τόση όρεξη που θέλω να τρέχω πάνω κάνω, να κρεμαστώ απ’ τα ταβάνια, να πάω για bungee jumping ΠΩΣ ΝΑ ΣΟΥ ΤΟ ΕΚΦΡΑΣΩ για να καταλάβεις;
- Έχω ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ βοήθεια από συγγενείς και φίλους. Είναι ΟΛΟΙ διαθέσιμοι, ορεξάτοι και κυρίως σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι μας, για να ασχοληθούν με τον Billy the kid. Καμιά φορά έρχονται από κει που δεν τους περιμένεις βραδιάτικο και παρακαλάνε να βγούμε για να δουν το παιδί. Έλεος πια! Με τέτοια προσφορά η καινούρια εγκυμοσύνη θα περάσει χαλαρά με μανικιούρ πετικιούρ και κομμωτήρια.
- Ηλικιακά είμαι σούπερ. Ο οργανισμός μου ούτε θα την καταλάβει μια δεύτερη εγκυμοσύνη τώρα. Άσε που λάμπεις κι έχεις μαλλί κομμωτηρίου απ’ τις ορμόνες.
- Ποιος θα με προσέξει βρε στα γεράματα; ποιος θα μου φέρει ένα ποτήρι νερό;; Ο Βασίλης;; Που θα έρθει αυτή η λάμια και θα μου τον τυλίξει και θα με ξεχάσει;; Ενώ άμα είχα κι ένα κοριτσάκι…να του έδινα και όλα αυτά τα παπούτσια….
Και στο αντίπαλο δέος:
Δεν θέλω να κάνω δεύτερο παιδί γιατί:
- Μου περισσεύουν άλλες 10.000€ αλλά νομίζω είναι ευκαιρία να πάμε εκείνο το ταξίδι στο Μεξικό που λέγαμε…
- Όχι ότι δεν έχω πολύ χρόνο αλλά να μην πάω κι εγώ να πιω έναν καφέ σαν άνθρωπος;
- Πιστεύω ότι ο Billy the kid θα το σκοτώσει την πρώτη νύχτα που θα το φέρουμε σπίτι
- Και να χαλάσω το σώμα μου;;;;; ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΛΗ;;;;;
- Γιατί όταν αυτό θα είναι στην εφηβεία, εγώ θα είμαι 55 με τα νεύρα κορδέλες και πιθανότατα χωρίς να έχω καταφέρει να χάσω τα κιλά της δεύτερης εγκυμοσύνης. Ε, αυτό δεν το λες κούγκαρ αγάπη μου, γκοτζίλα το λες.
Για να σου είμαι απολύτως ειλικρινής βέβαια, (στον επίλογο με πιάνει συνήθως) θα σου πω πως όντως θα ‘θελα να κάνω δεύτερο παιδί και τρίτο. Παρόλο που με τα αδέλφια μου, διαφέρω στα πάντα –θαυμαστός ο τρόπος που λειτουργούν οι συνδυασμοί χρωμοσωμάτων- χαίρομαι που προέρχομαι από μεγάλη οικογένεια. Θα ‘θελα το παιδί μου να έχει αδέλφια λοιπόν. Και μπράβο σου εσένα που μες στην κρίση βιώνεις μια εγκυμοσύνη και δε μασάς!
Σ’ αφήνω τώρα γιατί έχω να πάω για kite surfing..
Φιλιά και Καλό Πάσχα !
mama’s log 4.3.12 Τι φοράς όταν κοιμάσαι…
Posted by: γονείς με κολικούς on: April 4, 2012
Τυχαία τις προάλλες έπεσα πάνω σ’ ένα δικό μου παλιό post το: Πρόγραμμα βρέφους 1ο μέρος: The crying game
Είδες άμα ξεχνάς τι γράφεις; Λέω λοιπόν στην τελευταία παράγραφο: Το crying game μπορεί να συνεχιστεί για πολύ καιρό. Ακούω συνέχεια για περιπτώσεις που το παιδί ξυπνάει ακόμη τις νύχτες κλαίγοντας 3-4 φορές ακόμα και 2 ετών επειδή ξέρει ότι πιάνει. Επειδή θα ξυπνήσει η μαμά κι ο μπαμπάς και θα το πάρουν αγκαλιά. Το ξέρω πως είναι δύσκολο να το αγνοήσεις μέχρι να σταματήσει. Οι στατιστικές λένε πως στο δεκαήμερο έχει πλέον μειωθεί στο ελάχιστο η διακοπή του ύπνου εφόσον δεθείς στην πλώρη του κρεββατιού σου, βάλεις κερί στ’ αυτιά και καταφέρεις να αντέξεις χωρίς να τρέξεις να το πάρεις αγκαλιά.
Ψάχνω ημερομηνία ανάρτησης, 14/9 δηλαδή ο Billy the kid ήτο 17 μηνών. Γελάω δυνατά με τον εαυτό μου και ειδικά μ’ αυτό το ‘’παιδί ξυπνάει ακόμη τις νύχτες κλαίγοντας 3-4 φορές ακόμα και 2 ετών επειδή ξέρει ότι πιάνει’’ χαχαχαχαχαχαχαχα! Καλά είμαι απίστευτη. Μιλούσα λες και το δικό μου παιδί θα γίνει 2 ετών σε 5 χρόνια. Τι σου είμαστε οι μάνες όμως ε; Κάνει κάτι καλά το παιδί, αμέσως να το εκθειάσουμε. Περίμενε βρε καλή μου, μη μιλάς, το γρουσουζεύεις, κράτα μικρό καλάθι, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια ετσέτερα ετσέτερα. Και τώρα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να σου πω πως καλά έκανες και με διάβαζες ευλαβικά αλλά πρέπει να σου ομολογήσω προς μεγάλη μου λύπη ότι ώρες ώρες σε σχέση με τα παιδιά ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΙΔΕΑ αν αυτό που σου λέω είναι σωστό.
Διότι αγαπητή, εδώ και 2 μήνες ζω τις λευκές νύχτες. Κυκλοφορώ σαν τον Αλ Πατσίνο στο insomnia, που να σου υπενθυμίσω τρελλάθηκε ο άνθρωπος απ’ την αϋπνία και μέχρι στο φόνο έφτασε. Μέσα σε μια κρίση ηλιθιότητας, έχω βάλει την κρέμα ματιών σε λάθος σημείο με αποτέλεσμα να ξεχνάω να βάλω. Πράγμα τουλάχιστον βλακώδες διότι την κρέμα αυτή τη βάζεις λένε πριν πέσεις στο κρεββάτι για ύπνο. Κι εγώ είμαι στην προνομιούχα θέση να το κάνω αυτό περίπου 10 φορές κάθε βράδυ. Και πάλι ξεχνάω! Ύστερα φταίει η Estee που δεν έχει αποτέλεσμα κοπελιά; Ξέρεις τι παθαίνω; Καλό είναι να βάλεις κρέμα ματιών και να κοιμηθείς. Εγώ, επειδή δεν ξέρω ποια απ’ όλες τις φορές θα είναι η τυχερή που θα κοιμηθώ μετά, σκέφτομαι κάθε φορά ‘’έλα μωρέ δεν πειράζει αργότερα’’ κοκ.
Παρακαλώ να μου συγχωρέσεις το παραπάνω λογύδριο για την κρέμα ματιών διότι προείπα ότι είμαι σε κατάσταση αϋπνίας.
Τι έλεγα; α, ναι, λοιπόν που λες εδώ και 2 μήνες ο Billy the kid γίνεται όλο και πιο γλύκας. Και όλο και πιο στριμμένος ταυτόχρονα. Δεν ξέρω πως το κάνουν αυτό τα παιδιά αλλά έχει επιτυχία. Στην αρχή είχε ένα κρύωμα. Εγώ είχα τύψεις γιατί το κόλλησε από ‘μένα και περάσαμε τα γενέθλιά του με αντιβίωση. Με το συνάχι τη νύχτα το ξενύχτι το είχα δεδομένο. Έλα όμως που κι εγώ μετά το κρυολόγημα τα είχα παίξει και δεν είχα αντοχές για το δρομολόγιο κρεββατοκάμαρα-παιδικό; Μια, δυο, τρεις στο τέλος ο μπαμπάς, αγανάκτησε και τον έφερε στην κρεββατοκάμαρα. Κι ενώ εγώ ήμουν κάθετη υποστηρικτής του ‘’ποτέ το παιδί στο κρεββάτι των γονιών’’ αλλά και του ‘’ΕΜΑΣ ΑΠΟ 50 ΗΜΕΡΩΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ’’, τώρα ξαφνικά με βρήκε το πρωί να λέω χαμηλόφωνα ‘’καλά μωρέ δεν έγινε και τίποτα μια φορά ήρθε σιγά’’….
Και το επόμενο βράδυ ξανά. Μετά ένα διάστημα τριών νυχτών που δεν ήρθε. Πήγαινα εγώ όμως. Ο καιρός περνούσε. Πέρασε έτσι ένας μήνας. Μετά ο δεύτερος. Τώρα διανύουμε τον τρίτο. Η αρρώστια έχει περάσει, ένα βηχαλάκι έμεινε. Αλλά ο Billy the kid εκεί το βιολί του: μαμάαακα μέσααα, εκεί!!!’’.
Γύρω στις 3 ξυπνάει με κλάμα και τον φέρνωμέσα αλλά περίπου στις 5.30 με 6.00 που βλέπω ότι όχι απλά δεν πονάει πουθενά αλλά μας έχει ξαποστείλει στις άκρες του κρεββατιού τον ξαναπηγαίνω πίσω χωρίς να ξυπνήσει καθόλου στη μεταφορά. Έτσι είχα την ψευδαίσθηση ότι δεν θυμάται τι έγινε τη νύχτα και άρα δεν θα του γίνει συνήθεια.
…
………
Νομίζεις κοπελιά. Διότι μέσα στις εκπληκτικές ικανότητες των νηπίων, είναι και η 6η αίσθηση. Μπορεί το πρωί να τον ρωτάς ‘’που έκανε νάνι ο Billy΄’’ και να σου λέει ‘’εκεί εκεί’’ δείχνοντας την κούνια, αλλά το βράδυ αγάπη μου οι λέξεις ‘’εκεί εκεί’’ είναι πολύ πιο ξεκάθαρες γιατί συνοδεύονται από προέκταση του δείκτη προς την κρεββατοκάμαρα…
Μ’αυτά και μ’ αυτά κατέληξα να κοιμάμαι σε πλήρη εξάρτηση σαν τους δύτες. Κολάν, μπλούζα και φούτερ του συζύγου χοντρό με κουκούλα διότι μες τη νύχτα κρυώνω όταν πετάγομαι και ψάχνω σαν την παλαβή κάτι να βάλω ενώ το κλάμα δυναμώνει. New entry της τελευταίας εβδομάδας είναι τα γυαλιά, διότι δεν κοιμάμαι με φακούς εννοείται, άρα όταν πετάγομαι ξαφνικά και δε βλέπω μπροστά μου με πιάνει χειρότερος πανικός ενώ το κλάμα δυναμώνει. Προεραιτικά κοιμάμαι και με τα μαλλιά πιασμένα με λαστιχάκι αν τα έχω ίσια ή κλάμερ (τράτζικ το ξέρω ντρέπομαι) όταν τα έχω σγουρά. Έχει κάποιες τυχερές νύχτες (μία κάθε 1000 χρόνια) που δεν ξυπνάει. Ούτε και τότε τη γλιτώνω. Γιατί έτσι που κοιμάμαι με πιάνει πονοκέφαλος ή σκάω. Οπότε κάποια στιγμή κατά τις 5 πετάγομαι έτσι κι αλλιώς να βγάλω όλη αυτή τη σαβούρα και να ρίξω δυο σταγόνες chanel no 5 επάνω μου να κοιμηθώ σαν γυναίκα! Μπορεί να μου μένουν άλλες 3 ώρες αλλά θα το κάνω με στυλ αγάπη μου. Τώρα, το πρωί που είμαι σαν να έχω κοιμηθεί κάτω από νταλίκα είναι άλλο θέμα.
Δε φτάνει που ξυπνάει τη νύχτα, ξυπνάει και νωρίτερα το πρωί δηλαδή γύρω στις 9 ενώ ξυπνούσε 10 και κοιμάται αργότερα το βράδυ, δηλαδή γύρω στις 23 με 23.30 ενώ κοιμόταν 22.30. Δεν έχω ζωή δηλαδή πέραν του διαδόχου. Βγαίνω από το παιδικό στις 23.30 με μάτι μισόκλειστο από το σκοτάδι στο ξαφνικό φως και σέρνομαι στο σαλόνι όπου βλέπω κάτι υπολείμματα από αστυνομικά σίριαλς και κάτι τέταρτα από ταινίες στη nova. Μετά από καμιά βδομάδα και τις επαναλήψεις της nova, καταφέρνω να δω 3-4 τέτοια τέταρτα μπερδεμένα και συνθέτω στο μυαλό μου το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας. Δεν είναι και πολύ κακό, σα να την είδα περίπου. Αυτή την περίοδο ας πούμε έχουμε αφιέρωμα στους Πειρατές της Καραϊβικής Άγνωστα Νερά. Καλό φαίνεται….από το τέλος τουλάχιστον…
Χθες το βράδυ περίπου στις 2 παρά έκανα ταβανοθεραπεία και μονολογούσα. Δε φταίει κανείς, εγώ φταίω. Το ίδιο είχαν πάθει κι εκείνα τα παιδάκια στον εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες. Φοβόταν να κοιμηθούν επειδή πίστευαν στον Φρέντι. Κι εγώ τι έκανα; πήγα κι έγραψα το τραγουδάκι
One…two…..Billy is coming for you
3……..4……….lock your door
μπλα μπλα μπλα…
7…….8…….better stay up late
9…….10…..never sleep again
Και τώρα τα λούζομαι. Το παιδί έχει εφιάλτες, κλαίει κι εγώ ξενυχτάω. Μέσα σ’ αυτό το παραλήρημα βλακείας με πήρε ο ύπνος –πάντα με την στολή-. Μετά τις 3.30 ο Billy δεν ξαναξύπνησε παρά μόνο στις 9 παρά. Εγώ ήταν αδύνατο. Είχα πέσει σε λήθαργο. Μου βγήκε ένα ‘’σε παρακαλώ άσε με άλλα 10 λεπτά…’’ στον καλό μου. Όταν σηκώθηκα σε μαύρο χάλι μου είπε: κάνε κάτι βρε αγάπη μου όμως, πιες έναν καφέ, ρίξε λίγο νερό στο πρόσωπό σου!
Αλλά δεν θέλω! Θέλω να μείνω έτσι για μια βδομάδα μέχρι να γείρω σ’ έναν καναπέ και να κοιμηθώ μέχρι την Ανάσταση. Ενοχλώ; τι ενοχλώ; Γενικά είμαι σε mode: μπορώ να γράψω βιβλίο για τη νύστα μου. Και σε προειδοποιώ να σταματήσεις τώρα να διαβάζεις…γιατί μπορώ να συνεχίσω φορ έβερ….γιατί νυστάζω γιου νόου; ωραίο πράγμα ο ύπνος….κι έχω και φοβερό στρώμα…το στρώμα είναι πολύ σημαντικό…..κι εγώ δεν το πίστευα μέχρι που πήρα….δεν υπάρχει….άλλο πράγμα…σου συνιστώ να το κάνεις κι εσύ…………………….zzzzzzz…………….zzzzzzzzzzzz.zzzzzz………………………..zzzzzzzzzz…………zzzz
Like this:
mama’s log 30.3.12 mission: daycare
Posted by: γονείς με κολικούς on: March 30, 2012
Είμαι τρελλά τρελλά ανανεωμένη. Έχω κοιμηθεί ολόκληρη νύχτα συνεχόμενα από τις 2 έως τις 9. Το τελευταίο δίμηνο αυτό μου συνέβη 3-4 φορές. Βέβαια τώρα που σου το ‘πα και το ομολόγησα δημόσια ξέρω θα το πληρώσω. Αλλά δεν κρατιέται αυτό το νέο.
Κι έτσι ανανεωμένη και χαρούμενη σκέφτηκα σήμερα να αρχίσω να βλέπω παιδικούς σταθμούς. (Λάθος) Δηλαδή να κάνω έρευνα στο internet μη φαντάζεσαι κάτι άλλο. Είδα κάτι forums, μπήκα σε καναδυό sites και πήρα 3 τηλέφωνα. Ευτυχώς ήμουν τυχερή και ο ένας στους 3 σταθμούς, τουλάχιστον τηλεφωνικά, φάνηκε να είναι νορμάλ.
Θα μου πεις το νορμάλ είναι υποκειμενικό. Σωστά. Αλλά εδώ στην Ελλάδα, η εκπαίδευση από τα γεννοφάσκια μας τρέφει την υπογεννητικότητα.
Αρχίζω από το πολύ απλό: ποιες είναι οι ώρες λειτουργίας των παιδικών σταθμών;
Ξεκινούν στις 06.30. Τρομερά έξυπνο. Πολύ προνοητικό. Εύγε! Διότι ως γνωστόν, από τα 5.000.000 των κατοίκων της Αθήνας, τα 3.000.000 τουλάχιστον δουλεύουν στα χωράφια. Ε, κι όταν πας από νωρίς να μαζέψεις τις ελιές, ποιος θα σου κρατήσει το παιδί; Το άλλο 1.000.000 είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Οι οποίοι είναι στα γραφεία πριν ξημερώσει διότι ως γνωστόν το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι. Μένει κι ένα εκατομμυριάκι ακόμη που δεν ξέρει τι έχει και δεν έχει ανάγκη από σταθμούς διότι έχει πάρει για εσωτερική τον πρύτανη του πανεπιστημίου και την Νταντά αμέσου δράσης οπότε λίγο σκοτίζεται για τα ωράρια των σταθμών.
Τι ώρα κλείνουν; 16.00 με 17.00 ανάλογα τον σταθμό. Σοφό. Σοφότατο. Αφού μέχρι τις 16.00 ο μέσος Αθηναίος αγρότης, (ισχύει το ίδιο και για τον Θεσσαλονικιό-Πατρινό-Σερραίο-Καβαλιώτη κλπ κλπ) έχει ήδη γυρίσει σπίτι, έχει φάει, έχει κάνει σιεστάκι κι είναι μέσα στην ενέργεια να παραλάβει το τέκνο. Ο δε δημόσιος υπάλληλος τα ίδια, έχει πιει και καφεδάκι. Οπότε τι πιο λογικό;
Τώρα εσύ, που είσαι στην τραγική μειοψηφία του PSI, καημένη μου, γιατί να σε σκεφτούν οι άξιες παιδαγωγοί-ιδιοκτήτριες παιδικών σταθμών ε; Που στο κάτω κάτω, σου παίρνουν και τα ωραία σου λεφτά για να σου κρατήσουν το παιδί και να του κάνουν διαπαιδαγώγηση. Αχάριστη!
Συνεχίζουμε έτσι και με το νηπιαγωγείο-δημοτικό ετσέτερα ετσέτερα. Με τις κότες τα παιδιά στο σχολείο μη τυχόν και τους φύγει η πρωινή ενέργεια. Στην πρώτη δημοτικού, μου λέει μια συνάδελφος, τα παιδιά σχολάνε στις 12.20.
…………
…………
Πόσες ντομάτες Θεέ μου, πόσα γιαούρτια και πόσα αυγά να έχει κανείς, ώστε να του περισσέψουν να τα ρίξει στο υπουργείο παιδείας και στην ΟΛΜΕ ολόκληρη;;
Άρα, για να κάνεις παιδί σ’ αυτή την χώρα πρέπει απαραιτήτως να το κάνεις νωρίς, ώστε οι γονείς σου να ζουν, αλλά όχι πολύ νωρίς ώστε να έχουν βγει στην σύνταξη (χαχαχα) και να έχουν χρόνο να σου πηγαινοφέρνουν το παιδί σε σταθμούς-σχολεία και μετά να το κρατάνε μέχρι να τελειώσεις εσύ από την σπάνια αυτή δουλειά του ιδιωτικού υπαλλήλου.
Να περάσω στο επόμενο σημείο που εντόπισα σ’ αυτή τη μίνι έρευνα:
Το καλοκαίρι, επειδή στην Ελλάδα έχουμε πολύ ζέστη, ήλιο, καλαμαράκι, κρασί, θάλασσα και τ’ αγόρι μας, οι ιδιωτικοί αυτοί σταθμοί ΚΛΕΙΝΟΥΝ για ένα μήνα ή 40 μέρες. Επαναλαμβάνω γιατί έχεις συνηθίσει να είσαι θύμα και μπορεί να μην κατάλαβες: οι ΙΔΙΩΤΙΚΟΙ σταθμοί, ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ ΕΣΥ, κλείνουν για ένα μήνα. Αν είσαι τυχερή μπορεί να πετύχεις κάποιον που κλείνει μόνο λίγες μέρες τον Αύγουστο. Συζήτηση με ιδιοκτήτρια ενός τέτοιου σταθμού:
- Θα ήθελα κάποιες γενικές πληροφορίες για τον σταθμό σας
- Ναι, καλό είναι να κλείσουμε ένα ραντεβού να τα πούμε από κοντά.
- Ναι, θα γίνει κι αυτό όμως σε πρώτη φάση κάνω μια μικρή έρευνα για να καταλήξω ποιους σταθμούς θα επισκεφθώ. Αν για παράδειγμα κλείνετε εσείς ένα μήνα το καλοκαίρι εγώ δεν….(δεν προλαβαίνω να τελειώσω)
- Κλείνουμε ένα μήνα το καλοκαίρι ναι.
- (σοκ) κλείνετε ολόκληρο μήνα;
- Για την ακρίβεια κλείνουμε 20 Ιουλίου και ανοίγουμε 1 Σεπτεμβρίου
- (γέλια) Μάλιστα. Βλέπω το εννοείτε. Και τι προτείνετε να κάνω εγώ το παιδί μου 40 μέρες το καλοκαίρι; Να το παίρνω στο γραφείο ας πούμε;
- Ε, μα κι εσείς δεν έχετε καθόλου άδεια; Δε μπορείτε να φροντίσετε να μαζέψετε τις μέρες της άδειας όλες για το καλοκαίρι;
- (κοίτα να δεις ρε παιδί μου πως μια δασκάλα που δε με έχει γνωρίσει ποτέ της, μου κάνει time management απ’ το τηλέφωνο για την άδειά μου! Βρε πόσο εξυπνούλα είναι βρε!) Με συγχωρείτε, νομίζω έχουμε διαφορετικές προσλαμβάνουσες. Έχω 31 μέρες άδεια το χρόνο επειδή δουλεύω 18 χρόνια και δεν έχω καταφέρει μέσα σε ένα χρόνο να τις πάρω όλες ΠΟΤΕ. Μου κάνετε πλάκα;
- Τι να σας πω, εμείς 34 χρόνια που λειτουργεί ο σταθμός μας αυτό το ωράριο έχουμε.
- Ε, βέβαια, άμα 34 χρόνια βρίσκετε πελάτες που το δέχονται, γιατί να το αλλάξετε;
Το δραματικό στην ιστορία αυτή είναι ότι η ιδιοκτήτρια εννοούσε ότι έλεγε. Ο κόσμος της είναι φτιαγμένος από οικογένειες στις οποίες προφανώς δουλεύει μόνο ο ένας ή που η ενεργή παρουσία συγγενών είναι δεδομένη. Λογικό λοιπόν εφόσον η ζήτηση είναι τέτοια, να έχει προσαρμόσει έτσι την λειτουργία της. Μου επιτρέπεις απλά να έχω μια μικρή υποψία ότι η ‘’ζήτηση’’ πολύ συχνά δεν ζητάει αυτά που πρέπει. Δεν ασχολείται. Δεν γκρινιάζει. Δέχεται και προσαρμόζεται. Υπάρχει θα μου πεις το συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο που ορίζει έτσι την λειτουργία των σταθμών και γι’ αυτό δε μπορούν να κάνουν διαφορετικά . Μα η ένστασή μου είναι και σ’ αυτό το πρωτόγονο νομικό πλαίσιο. (Σιγά μην το άφηνα αφού άμα μ’ ενοχλεί κάτι μ’ ενοχλεί ολοσχερώς !)
Πριν στραβομουτσουνιάσεις αν είσαι καθηγήτρια ή δασκάλα ή δημόσιος υπάλληλος, να σε ενημερώσω πως και η μαμά μου είναι. Και της τρέφω τεράστιο σεβασμό. Μεγάλωσα με τη μαμά μου σπίτι τα καλοκαίρια επειδή η λειτουργία του λυκείου της το επέτρεπε. ΄Ηταν τυχερή γιατί μπόρεσε έτσι να κάνει 3 παιδιά και μάλιστα ξεκινώντας στα 38 της. Το θέμα δεν είναι αυτό ακριβώς. Το θέμα είναι πως ευθύνη έχει ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα, όχι μόνο ένα υπουργείο. Διότι όταν είσαι εκπαιδευτικός, σε πληρώνει το κράτος, δηλαδή εγώ, δε μπορεί αγάπη μου να θέλεις να δουλεύεις 8 με 12.20 + τα Χριστούγεννά σου + τα καλοκαίρια σου και συγχρόνως το παιδί μου να μη μαθαίνει τίποτα. Δε μπορεί. Τόσο απλά. Δεν αρμενίζω μόνο εγώ στραβά. Είναι κι ο γυαλός στραβός. Θεόστραβος.
Καλώς ή κακώς υπάρχει και αυτή η σιωπηλή τάξη των ιδιωτικών υπαλλήλων, των παραλίγο στελεχών, των ένα βήμα πριν την πηγή, εργαζόμενων. Και είναι μεγάλη. Αλλά όπως είπα σιωπηλή. Αυτή η τάξη δυστυχώς (και το λέω για να το ακούσω) δεν έχει χρόνο να βγει στους δρόμους να διαδηλώσει. Γιατί ποτέ δεν είχε ωράριο. Το ωράριό της παραβιάζεται διαρκώς από τότε που εφευρέθηκε ο όρος ‘’ιδιωτικός υπάλληλος’’. Αυτή η τάξη συνεχίζει να κάνει παιδιά και αναγκάζεται να βρει τρόπους να τα μεγαλώσει συντηρώντας μία στρατιά γυναικών-babysitters γιατί δε μπορεί να κάνει διαφορετικά. Κρίμα που σε χώρες τις οποίες όχι πολύ παλιά αποκαλούσαμε ‘’πρώην ανατολικό μπλοκ’’ και τις κοιτούσαμε υποτιμητικά σε κάθε eurovision, η μάνα ιδιωτική υπάλληλος μπορεί να καθίσει στο σπίτι και 1 και 2 και 3 χρόνια ακόμα αν θέλει ώστε να μεγαλώσει το νεογέννητό της, να γυρίσει μετά στη δουλειά της και να την βρει εκεί ακριβώς που την άφησε. Κρίμα που εδώ δεν παραδειγματιζόμαστε. Και κυρίως κρίμα που μια και είμαστε μάνες, δεν τραβάμε κανένα αυτί ποτέ και δεν δίνουμε κανένα χαστούκι σ’ αυτούς που πρέπει για να το βουλώσουν επιτέλους και να μάθουν την έννοια της λέξης ‘σεβασμός’. Be afraid όμως, γιατί εμείς μεγαλώνουμε τη νέα γενιά. Be very afraid..
Τσάο μάνες κουράγια! Μόλις βρω παιδικό σταθμό θα σ’ ενημερώσω γιατί μετά θ’ αρχίσω να ψάχνω γυναίκα για τις ώρες που σχολάει ο παιδικός… Τζίσαζ τελειωμό δεν έχει το ψάξιμο…
Πι.ες. Έλα μωρέ μη γκρινιάζεις (μιλάω στον εαυτό μου μη δίνεις σημασία). Στο κάτω κάτω πολύ δύσκολα τα ‘χεις κάνει όλα. Γιατί τι θέλει μωρέ ένα παιδί για να μεγαλώσει; Ε; Τίποτα δεν θέλει βρε. Αγάπη θέλει, μόνο αγάπη! Αγάπη και καμιά 60αριά χιλιάδες ευρώ….
i-mom
