mama’s log 15.2.12 yoga: η στάση του πρωθυπουργού, η μαγεία και τα pampers
Posted by: γονείς με κολικούς on: February 15, 2012
Σε μια παρέα τις προάλλες κάποιος ανέφερε το blog και κάποιος άλλος είπε ‘’μα πως είναι δυνατόν να ασχολείστε με τα pampers μ΄ όλα αυτά που γίνονται σήμερα;’’.
Μ’ έβαλε σε σκέψεις. Όχι πολλές μη φανταστείς, δεν έχω και ΤΟΣΟ χρόνο. Αλλά είπα να ασχοληθώ με το σχόλιο. Όχι τίποτα άλλο για να μην θυμίζω σε κανέναν αυτό που χτενίζεται όταν ο κόσμος χάνεται. Δεν θέλω να υποβαθμίσω σε καμία περίπτωση την σημαντικότητα των posts, εξηγούμαι. Αντιθέτως θα έλεγα πως αυτά είναι τα σημαντικά και φλέγοντα ζητήματα με τα οποία θα πρέπει να απασχολείται εξολοκλήρου σήμερα κάθε γονιός. Με αυτά. Όχι με την παράνοια της επικαιρότητας.
mama’s log 8.2.12 Δ Ι Κ Ο Μ Ο Υ !!!
Posted by: γονείς με κολικούς on: February 8, 2012
Πλησιάζουμε τα terrible two λοιπόν. Μπορεί μέχρι τώρα οι πίστες σε βαθμό δυσκολίας να μην ήταν τόσο ψηλά, αλλά η πολυπλοκότητα των ταμπλώ σε κάνει κουρέλι αρκετά συχνά. Τις περισσότερες φορές μαζεύεις το lipgloss απ’ το πάτωμα και συνεχίζεις. Τα σημάδια της μητρότητας φυσικά δεν σβήνουν έτσι απλά εκτός αν εργάζεσαι μπροστά στις κάμερες. Όλο και κάποιος καλοθελητής φίλος θα σου επισημαίνει κατά διαστήματα πως ‘’εσύ στα νιάτα σου πρέπει να ήσουν καλό μωρό, τώρα σα να έχεις μπαταλέψει λίγο ε;’’. Εκεί καλό είναι να του πεις κι εσύ κάτι για την περιφέρειά του που δεν δικαιολογείται αφού είναι άντρας και άρα όχι έγκυος.
Σε γενικές γραμμές όμως τα ‘χεις κουτσοκαταφέρει κι αρχίζεις να αναγνωρίζεις πάλι τον παλιό καλό εαυτό σου. Με τα θέλω του, τις συνήθειές του, τα καλά του και τα στραβά του. Α Λ Λ Α, υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: Τις παραξενιές σου, καλό είναι να τις περιορίσεις ή ν’ αρχίσεις να κάνεις τα στραβά μάτια σε πολλές απ’ αυτές.
Μου έχουν πει ότι θα αντιμετωπίσω σύντομα την περίοδο του ΔΙΚΟ ΜΟΥ, την εγωιστική δηλαδή περίοδο όπου τα νήπια αποφασίζουν ότι όλα τα πράγματα που συναντούν και τους αρέσουν είναι αυτομάτως δικά τους. Σαν φιλοσοφία αυτό συναντάται συχνά στις μέρες μας και σε πολιτικούς, τηλεοπτικά πρόσωπα ετσέτερα ετσέτερα αλλά ας μην ξεφύγω από το θέμα μας, εξάλλου αυτό το blog επιδιώκει κυρίως την ενασχόληση με ανώτερα θηλαστικά.
Η περίοδος αυτή λοιπόν στα νήπια, είναι μία δύσκολη περίοδος και δοκιμάζει τις αντοχές σου. Ο Billy the kid ακόμη δεν έχει φτάσει εκεί αλλά παρατηρώ πως έχει όλα τα προσόντα να φτάσει σύντομα. Εγώ λοιπόν κι ο μπαμπάς του θα πρέπει να μην υποχωρούμε σε όλες τις απαιτήσεις του παιδιού για να το ευχαριστήσουμε ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να μην είμαστε αρνητικοί για να μην χάσει την αυτοπεποίθησή του αλλά και να μην είμαστε ασταθείς στην συμπεριφορά μας γιατί θα μπερδευτεί και θα καταλάβει πως κάποια πράγματα εξαρτώνται αποκλειστικά από την θέληση των μεγάλων. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό απλά ο πειρασμός να βάλει τα μεγάλα μέσα (βλ. Κ Λ Α Μ Α) είναι μεγάλος.
Χθες το βράδυ λοιπόν μπαίνω ανέμελη να κάνω ντουζ. Βγαίνω και βλέπω τον μπαμπά στον ένα καναπέ να μιλάει στο κινητό και τον μικρό στον άλλο να παίζει με τα παιχνίδια του κρατώντας στο χέρι ΕΝΑ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙ. Τώρα εσύ δεν ξέρεις βέβαια ότι εγώ στην θέα του κουταλακίου γίνομαι έξαλλη. Υπάρχει μία σειρά από ακράδαντα επιχειρήματα γι’ αυτό:
- Επειδή είχαμε 747 κουταλάκια και τώρα ΜΟΝΟ 3.
- Επειδή αν τελειώσουν τα δικά του κουταλάκια θα περάσουμε στο κανονικό σερβίτσιο.
- Επειδή αν τελειώσουν και αυτά ΚΑΝΕΙΣ δεν θα πάει να αγοράσει κουταλάκια και θα περάσουμε στα μεγάλα κουτάλια.
- Και τέλος πάντων BECAUSE I SAID SO! I’M THE MOM!!!
Εννοείται ότι αρπάζω το κουταλάκι και το πάω στην θέση του. Εννοείται ότι το Κ Λ Α Μ Α συνοδεία τσιρίδας εμφανίστηκαν στο δευτερόλεπτο. Εννοείται ότι ο μπαμπάς άρχισε κι αυτός να φωνάζει γιατί δε μπορεί να καταλάβει τα παραπάνω ΑΚΡΑΔΑΝΤΑ επιχειρήματά μου.
Μέσα σε 5 δευτερόλεπτα το σπίτι είχε γίνει Κόσσοβο. Τσιριδοκλάμα, κουταλάκια να πετιούνται δεξιά κι αριστερά και φωνές. Να έρθει εδώ ο παιδοψυχολόγος που μας λέει τις συμβουλές να μου το δείξει στην πράξη πως δεν πρέπει να υποχωρώ σ’ όλες τις απαιτήσεις αλλά να μην είμαι και αρνητική και να μην είμαι και ασταθής!
Τέλος πάντων να μην τα πολυλογώ το παιδί πήρε το κουταλάκι του, το κλάμα σταμάτησε αστραπιαία και το πέταξε σε μια γωνιά αμέσως μόλις έπεσε στην αντίληψή του ένα ξεχασμένο φτυαράκι.
Τι μας διδάσκει η παραπάνω ιστορία; 2 πράγματα:
1. αποφασίζουμε ταυτόχρονα μαμά και μπαμπάς που θα το πάμε το πράγμα (κουταλάκι τώρα ναι ή όχι)
2. έχουμε πάντα στο σπίτι ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ κουταλάκια παιδικά ώστε να μη μας νοιάζει όταν χαθούν.
Τώρα, να πω και το άλλο θέμα για το οποίο αρχικά είχα ξεκινήσει το post. Μπορεί να μην είμαι στα terrible 2, ή στα dreadful 3 αλλά πλησιάζω με ιλιγγιώδη ταχύτητα τα wonderful 40 και πρέπει να πω ότι ως γνήσια Μαμά με κολικούς έχω τα θεματάκια μου. Σου λέω λοιπόν για να μην έχεις αυταπάτες, ότι η περίοδος Δ Ι Κ Ο Μ Ο Υ με έχει κατακλύσει ολοσχερώς τελευταία. Έτσι, τις προάλλες βρήκα το εξώφυλλο από το αγαπημένο μου περιοδικό που λαμβάνω συνδρομητικά, πάνω στο μπουφέ και το υπόλοιπο περιοδικό κάτω από το κρεββάτι. Ε, όχι! ΑΥΤΟ ΠΑΕΙ ΠΟΛΥ! ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ Δ Ι Κ Ο Μ Ο Υ !!! Δ Ι Κ Ο Μ Ο Υ !!! Δ Ι Κ Ο Μ Ο Υ !!! Και το θέλω άθικτο, χωρίς τσαλακωμένες άκρες, κολαρισμένο στο ράφι ΜΟΥ με τα υπόλοιπα πράγματά ΜΟΥ!
….
………
Ουφ! Τα’ πα. Πάω τώρα σπίτι, να μαζέψω τα καλσόν απ’ το πάτωμα, να βγάλω τον φορτιστή του κινητού από το ψυγείο, το τηλεκοντρόλ από το καλάθι των απλύτων και να θαυμάσω την ατσαλάκωτη στοίβα με τα περιοδικά στο ράφι μου. Να τα θαυμάσω από μακριά γιατί να τα διαβάσω δεν έχω χρόνο, να τα λέμε κι αυτά έτσι?
Αλλά δεν έχει σημασία αυτό. ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΑ ΘΕΛΩ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Δ Ι Κ Α Μ Ο Υ Δ Ι Κ Α Μ Ο Υ Δ Ι Κ Α Μ Ο Υ Δ Ι Κ Α Μ Ο Υ Δ Ι Κ Α Μ Ο Υ Δ Ι Κ Α Μ Ο Υ Δ Ι Κ Α Μ Ο Υ !!!! ……..
Κέρδισέ το !!!
Posted by: γονείς με κολικούς on: February 6, 2012
(Για να κάνω την γνωστή εισαγωγή μου, θα σου πω πως αυτά τα καδράκια είναι σούπερ για δωράκι αλλά και πολύ πιο σούπερ για το δικό σου μωρό. Τα φτιάχνει ο φίλος μου και μπαμπάς Δαυίδ. Είναι προσιτά και πίστεψέ αν σου αρέσουν και πάρεις κάποιο μόνο καλό θα κάνεις. Προς το παρόν κέρδισε ένα και ρίξε μια ματιά στα templates. )
Επιλέξτε όποιο template σας άρεσε και ταιριάζει με τον χώρο σας.
Στη συνέχεια στείλτε μας τις φωτογραφίες σας που θέλετε να εντάξουμε στην σύνθεση που επιλέξατε και απλά περιμένετε να παραλάβετε ένα όμορφο καμβά στην διάσταση 30Χ30 εκατοστά με τις δικές σας στιγμές πλαισιωμένες από τις δικές μας δημιουργίες…
για περισσότερα καντε κλικ εδώ
Συμπληρώστε τα στοιχεία σας και πάρτε μέρος στην κλήρωση που θα γίνει 3/3/12 για να είσαστε 1 από τους 3 νικητές που θα παραλάβουν εντελώς ΔΩΡΕΑΝ έναν καμβά της επιλογής τους, στον χώρο τους.
mama’s log 2.2.12 Tv or not Tv ?
Posted by: γονείς με κολικούς on: February 2, 2012
- In: mama's log
- 5 Comments
Μετά από σχεδόν 2 χρόνια στον ρόλο του γονέα, ανακάλυψα ότι μόνο περιστασιακά μπορείς να μοιραστείς πράγματα που σου αρέσουν με το παιδί σου. Στην συντριπτική πλειοψηφία, τη βγάζεις περνώντας τον χρόνο σου στο επίπεδο του δίχρονου. Όπως έχω αναφερθεί στον Billy the kid φαντάζομαι έχεις καταλάβει ότι πρόκειται για ένα παιδί, αλλά κάνει για 3. Η συχνότητα με την οποία αλλάζει ασχολίες είναι κάτι που δεν μπορώ να το παρακολουθήσω. Πολλές φορές βλέπω άλλα παιδάκια που κάθονται ήρεμα για 10 ή 15 λεπτά μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και παρακολουθούν μαγνητισμένα κάποιο παιδικό πρόγραμμα ή στρέφουν το κεφάλι τους αυτομάτως μόλις ανοίξει η τηλεόραση και πεταχτούν όλα αυτά τα χρώματα και οι κινούμενες εικόνες. Καλά δεν χρειάζεται να είσαι πυρηνικός επιστήμονας για να σκεφτείς ότι φυσικά δεν θέλω το παιδί μου να είναι κολλημένο σε μια οθόνη. Αλλά λίγο βρε παιδιά, όχι πολύ, ένα δεκαλεπτάκι που και που για να δει τον Γκάρφιλντ ή τον Μίκυ Μάους, το ομολογώ πως δεν θα με πείραζε (#pestenamefate, ξέρω). Λέω λοιπόν: μάνα είμαι κι εγώ ας τσεκάρω τι παίζει με την τηλεόραση για τα νήπια. Και ψάξε ψάξε βρίσκω τις παρακάτω συμβουλές τις οποίες και παραθέτω με τα δικά μου σχόλια (όχι που δε θα ‘κανα εγώ σχόλιο…!):
• Είναι σημαντικό να ελέγχετε την ποιότητα των προγραμμάτων και όχι μόνο τη διάρκεια που το παιδί θα καθίσει μπροστά στην τηλεόραση.
Χμμμ ναι, τις ώρες που γυρνάω από την δουλειά, έχω να επιλέξω ανάμεσα σε τούρκικο σήριαλ, ελληνικό σήριαλ που θα ‘θελε πολύ να είναι τούρκικο, 300ή επανάληψη ντοκυμαντέρ για έναν ουρανοξύστη, φθηνό κακό τηλεπαιχνίδι και μια αηδία που λέγεται ‘’Μαρία άγγελέ μου’’ ή κάτι τέτοιο.
• Διαλέξτε τα κατάλληλα προγράμματα για την κατάλληλη ηλικία και τις ανάγκες του παιδιού σας. Όσο μεγαλώνει διατηρείστε ποικιλία στις επιλογές σας με διαφορετική θεματολογία για να υποστηρίξετε την ανάπτυξή του.
Πάω λοιπόν στα κανάλια με τα παιδικά. Πληθώρα επιλογών: Ben 10 ultimate alien, Gormiti, Beyblade metal masters. Για να καταλάβεις τι είναι αυτά πρέπει απαραιτήτως να γκουγκλάρεις. Το κάνεις λοιπόν και ανακαλύπτεις τα εξής ωραία:
Και αυτό:
Και αυτό:
Άλαλα τα χείλη λοιπόν. Συνεχίζουμε:
• Περιορίστε το χρόνο που περνάει μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθείστε μαζί του ορισμένες φορές τα αγαπημένα του προγράμματα..
Έχω την τεράστια τύχη, όπως προείπα, ο Billy the kid να απεχθάνεται την τηλεόραση. Δηλαδή όχι ακριβώς. Δείχνει μία πρωτοφανή εμμονή στο κουμπί που την ανοιγοκλείνει. Επίσης αγαπημένη συνήθεια είναι να πλησιάζει την οθόνη και σε ανύποπτη στιγμή σηκώνει και τα δύο χέρια και την χτυπάει με δύναμη φωνάζοντας διάφορα τύπου: ‘’αεαεαεααο μπαμπαγκουντουμπλαμπ ασδπαααααα’’. Προφανώς θα επανέλθω σ’ αυτή την συμβουλή πολύ αργότερα.
• Αν και το λεξιλόγιο των μικρών παιδιών είναι περιορισμένο ακούνε και καταλαβαίνουν αρκετά. Για αυτό το λόγο συζητήστε μαζί τους μετά για το τι είδατε. Μπορείτε να ακονίσετε τη μνήμη του παιδιού σας κάνοντάς του ερωτήσεις για τα χρώματα και τις εικόνες που είδε, τα τραγούδια που άκουσε, και την πλοκή της ιστορίας.
Συνομιλία μετά από επεισόδιο κλασσικών cartoon Tom & Jerry:
- Αγάπη μου είδες τι έκανε το ποντικάκι;
- Ναι
- Τι έκανε χαρά μου;
- Όκι!
- Όχι ή ναι;
- Ναι!
- Πες μου βρε γλυκούλικο αφού ξέρεις ότι το ποντικάκι έπεσε κάτω κι έκανε μπαμ!
- ΜΠΑΑΑΑΑΑΑΑΑΜ!!!!
- Ναι μπράβο αγάπη μου.!
- Κακά
- Έκανες κακά;
- Όκι
- Τότε γιατί λες κακά;
- Ναι!
Προφανώς θα επανέλθω και σε αυτή την συμβουλή αργότερα.
• Παιδιά κάτω των 3 χρονών μπορεί να μπερδέψουν φαντασία με πραγματικότητα κάτι που μπορεί να ξεκαθαριστεί με μία σύντομη συζήτηση αφού κλείσει η τηλεόραση.
Εδώ είμαστε λοιπόν, παίζουμε στην κατηγορία μας κάτω των τριών! Ας υποθέσουμε ότι ο Billy the kid έχει παρακολουθήσει μια ολόκληρη εκπομπή ή τουλάχιστον ένα μέρος της. Όπως είπα η ταχύτητα με την οποία κινείται και αλλάζει δραστηριότητες με ξεπερνάει. Επομένως, αν βαρεθεί κάτι και του τραβήξει την προσοχή η τηλεόραση το πιθανότερο είναι να δει travel channel με οδοιπορικό στην Καππαδοκία ή ματς (χεράκια σηκώνονται αυτόματα για να συνοδέψουν την ιαχή ΠΑΟΚ! ΠΑΟΚ! όποια ομάδα κι αν παίζει) ή σε κάποια απίθανη περίπτωση όλο και πιο σπάνια πλέον ειδήσεις. Φαντασία και πραγματικότητα εδώ ούτε εμείς δε μπορούμε να το ξεκαθαρίσουμε. Θα το πούμε στο παιδί; Άσε με χρυσέ μου..
• Ανεξάρτητα της ηλικίας, αποφύγετε να τοποθετήσετε τηλεόραση στο παιδικό δωμάτιο. Θα παραβείτε σίγουρα πολλούς από τους κανόνες που έχετε θέσει ή θέλετε να θέσετε.
Το ‘χω το ‘χω σου λέω!! Α, ρε τι μάνα είμαι! Σωστή!!!!
• Εάν το παιδί χαίρεται με κάτι που είδε ή ανακάλυψε μέσω της τηλεόρασης μοιραστείτε τη χαρά μαζί του και δείξτε τον δικό σας ενθουσιασμό.
Η τηλεόραση είναι ένα μέσο που μπορεί σε μικρή ηλικία να μην ωφελεί τα παιδιά, όσο όμως αυτά μεγαλώνουν μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στη ζωή τους. Το θέμα είναι πώς θα χειριστεί ο γονιός το ζήτημα, μέχρι ποιο σημείο θα αφήσει την τηλεόραση να «επέμβει» στην ανάπτυξη του παιδιού, εάν θα ελέγχει πόσο και τι βλέπουν τα παιδιά στην τηλεόραση.
Χρησιμοποιήστε την τηλεόραση ως εργαλείο για να «πάτε κάπου πιο πέρα» με τα παιδιά σας και μην αφήσετε ποτέ να σας χρησιμοποιήσει εκείνη.
Η πιο σωστή συμβουλή είναι η παραπάνω. Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη. Ωστόσο, έχω μια μικρή ένσταση για την τελευταία πρόταση όπου μας προτρέπει να χρησιμοποιήσουμε την τηλεόραση ως εργαλείο για να ΄΄πάμε κάπου πιο πέρα’’…. Είναι προφανές ότι η πρόταση αυτή γράφτηκε σε ένα παράλληλο σύμπαν. Που πιο πέρα να πάει κανείς με το ‘’έχεις γράμμα, έχεις πακέτο;’’ Και πόσο πιο μακριά να φτάσεις με τον Φώτη και τη Μαρία live; Ε, να μην παραλείψω και τον βασιλιά, τον άρχοντα της τηλεθέασης ε; Πες μου εσύ, που μπορεί να με πάει η Ζωή της Άλλης με τα Κλεμμένα της Όνειρα;;
Η τηλεόραση δεν είναι πάντα κακή. Δεν θα μπορούσα να το ισχυριστώ εγώ αυτό άλλωστε μια και τα τελευταία 5 χρόνια αυτή με ταΐζει αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος που το λέω. Έχω μία φυσική ροπή προς την τεχνολογία οπότε δεν την θεωρώ σατανική ή την πηγή όλων των κακών. Όμως, (φοβερή αυτή η λέξη ε; πρόσφατα άκουσα το εξής: δεν έχει καμία μα καμία απολύτως σημασία το κομμάτι της πρότασης που βρίσκεται πριν από τις λέξεις ‘’όμως’’ ή ‘’αλλά’’) όμως επανέρχομαι, η οικονομική κρίση φέρνει την απόλυτη, μίζερη φτώχεια της τηλεόρασης. Η κοινωνικές προεκτάσεις της οικονομικής κρίσης φέρνουν τη λογοκρισία και την σκλαβιά του λόγου. Τα ουσιαστικά νοήματα καταπνίγονται και δεν υπάρχει τίποτα μα τίποτα σ’ αυτό το κουτί που να μπορεί να σε πάει έστω και ένα εκατοστό πιο πέρα από την σκληρή πραγματικότητα της εποχής. Αντιθέτως, και εδώ πρέπει να προσέξεις το παιδί σου, έχει την τρομακτική ικανότητα να σε βουλιάξει στο βούρκο της ημιμάθειας και σε απύθμενα βάθη εγκεφαλικής αδράνειας.
Εναλλακτικά θα σου πρότεινα να διαβάσεις κανένα παραμύθι στο παιδί, καταλαβαίνει δεν καταλαβαίνει θα σε προσέξει….για λίγο, μην παίρνεις θάρρος…
Τσάο τσάο
Υ.Γ. ….εκτός κι αν έχεις κολλήσει με το θεϊκό, εκπληκτικό, σήριαλ ΥΠΕΡΠΑΡΑΓΩΓΗ το Game of thrones!!! Αααααααχ γιατί μόνο 10 επεισόδια ο πρώτος κύκλος ε; γιατί;;; Έχω ήδη δει τα 6, πως θα τη βγάλω μέχρι τον Απρίλιο που βγαίνει ο δεύτερος κύκλος μου λες;;; ΓΙΑΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ;;;;;;;
Πηγή: www.paidorama.com
mama’s log 26.1.12 Κολικοί Μέρος Β’: Γονείς με κολικούς
Posted by: γονείς με κολικούς on: January 26, 2012
Θα προσπαθήσω να είμαι λακωνική για το θέμα. Ήρθε η στιγμή να δικαιολογήσω τον τίτλο αυτού του blog. Συνήθως όταν κάποιος τον ακούει γελάει λίγο αμήχανα διότι αν δεν είναι γονιός η λέξη ‘’κολικοί’’ κάτι σε μωρό του θυμίζει αλλά δεν είναι και σίγουρος και γελάει για να μην φανεί άσχετος. Αν είναι γονιός πιάνει την αντίθεση του πράγματος αλλά για την ουσία αμφιβάλλω εκτός κι αν μ’ έχει ήδη διαβάσει.
Λοιπόν, ας αρχίσω με παράδειγμα προσωπικής εμπειρίας:
Είναι Κυριακή, ο Billy the kid είναι Billy the baby 2 μηνών και κάτι αν θυμάμαι καλά. Τις Κυριακές έχει πρωτάθλημα χρόνια τώρα. Άρα όπως κατάλαβες ο παοκτσής μπαμπάς μεταλλάσσεται σε Όργκ και πάει να δει το ματς παρέα με κάτι άλλους Ουρουκχάι διότι δεν τον χωράει ο τόπος. Καλά κάνει εδώ που τα λέμε αφού δε μπορεί να πάει στην Τούμπα και στο κάτω κάτω δε μου φταίει εμένα αυτό. Μου φταίει που έχει έρθει κολλητή για σουκου κι ετοιμαζόμασταν να πιούμε καφέ με φίλες ώσπου ήρθε εκείνη η ώρα που περιέγραψα στο προηγούμενο ποστ, η αποφράδα…η απογευματινή. Και πήρε τηλέφωνο η babysitter και είπε ότι δεν τα βγάζει πέρα. Κι έτσι εγώ είπα να πεταχτώ σπίτι να δω τι γίνεται: Ξεκινείστε εσείς κορίτσια μου, πάω να δω τι γίνεται κι έρχομαι για καφεδάκι….
Όσο πήγες εσύ άλλο τόσο πήγα κι εγώ. Δες τώρα πως πήγε το πράγμα:
Στην αρχή είχα το ύφος του βετεράνου, την ηρεμία του νονού με σκέψεις όπως: όλα τα προβλήματα επιλύονται μόνα τους σε βάθος χρόνου. Και αρχίζω τα τραγουδάκια προσπαθώντας να αγνοήσω ΤΟ ΚΛΑΜΑ. Δεν πιάνει, αλλά δεν πτοούμαι. Το παίζω για λίγο γιόγκι και σκέφτομαι: δε μπορώ να ελέγξω το εξωτερικό, ο εσωτερικός κόσμος όμως είναι δικός μου και θα θριαμβεύσω! Αρχίζω τις αναπνοές και τις ρυθμικές κινήσεις στο ριλάξ και για λίγο φαίνεται πως τα πράγματα πάνε καλύτερα. Για λίγα λεπτά, διότι μετά ξαναρχίζει δριμύτερο ΤΟ ΚΛΑΜΑ. Φαίνεται πως αρχίζω να χάνω την υπομονή μου αλλά έχω ακόμα αποθέματα και, δόξα τω Θεώ, αρκετούς χαρακτήρες να υποδυθώ. Οπότε το’χω γυρίσει λίγο σε Jason Statham τύπου: You wanna fuck with me? Okay. You wanna play rough? Okay! Επιστρατεύω μπράτσο, αγκαλιά, κούνημα, τι διάολο 6 κιλά παιχνιδάκι θα ‘ναι. Χτυπάει το τηλέφωνο:
- τι γίνεται κοριτσάκι μου θα ΄ρθεις;
- Δεν ξέρω ακόμα αλλά νομίζω ναι, που θα πάει θα ηρεμήσει
- Άντε μπράβο, υπομονή!
- Ευχαριστώ φιλιά
Το τηλέφωνο με γύρισε στην αφετηρία των προσπαθειών μου αφού ΤΟ ΚΛΑΜΑ ήταν τώρα πιο δυνατό από ποτέ. Αρχίζω τις προσευχές ‘’γιατί Θεούλη μου; γιατί;’’. Δεν απαντά, δεν πιάνει, ΤΟ ΚΛΑΜΑ εκεί. Έχει περάσει ήδη μία ώρα. Αρχίζω τα μαμαδίστικα: ‘’γιατί βρε αγοράκι μου; τι έχεις; πες μου εμένα τη μανούλα! Όχι όχι όχι το μωράκι μου!!’’. Το τελευταίο όχι απλά δεν πιάνει αλλά στέλνει τα ντεσιμπέλ ΤΟΥ ΚΛΑΜΑΤΟΣ σε πρωτόγνωρα ύψη και συχνότητες που μόνο τα δελφίνια και η Ελευθερία Αρβανιτάκη μπορούν να αναπαράγουν.
Αυτό είναι, έχω εξουθενωθεί, είμαι ένα ντροπιασμένο κακόμοιρο πλάσμα φανερά ηττημένο μπροστά στο μεγαλείο των κολικών και χωρίς κανένα όπλο πια μπροστά στο ανίκητο, συνεχές ΚΛΑΜΑ. Έχω κάνει δύο χιλιόμετρα περπατώντας γύρω από τον καναπέ, στο διάδρομο και τούμπαλιν. Χτυπάει το τηλέφωνο:
- τι γίνεται αγάπη μου;
- ΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ;;;;; ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;;;; ΠΑΡΤΥ ΓΙΝΕΤΑΙ!!!
- Αχ βρε κορίτσι μου, μήπως να πάρουμε τον γιατρό;
- ΠΟΙΟΝ ΓΙΑΤΡΟ!!! ΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ;;;;; ΤΟΝ ΕΞΟΡΚΙΣΤΗ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ !!!!
Κλείνω το τηλέφωνο, ΤΟ ΚΛΑΜΑ το βιολί του.
Δεν υπάρχει λύση. Λυγίζω και κάπου στα 2,3 χιλιόμετρα με βάρη βάζω τα κλάματα. Στην αρχή σιγά και μετά δυνατά, αβίαστα διότι που κουράγιο να συγκρατηθώ. Μαντεύεις τη συνέχεια; ΤΟ ΚΛΑΜΑ σταμάτησε αστραπιαία. Στην αρχή δεν το κατάλαβα ώσπου μέσα στην απελπισία μου και τις μουτζούρες από τη μάσκαρα βλέπω δυο ματάρες να με κοιτούν με απορία και σκέψεις τύπου: κλαις κι εσύ ε;…
Αυτό ήταν λοιπόν; an eye for an eye? Αν ο έρωτας περνάει με έρωτα αγάπη μου έχω να σου πω ότι και το ΚΛΑΜΑ με κλάμα περνάει.
Αυτή ήταν και η επιστημονική μου προσέγγιση στο θέμα των κολικών. Και από εδώ προκύπτουν τα χαρακτηριστικά των γονιών με κολικούς, τα οποία έχουν ασύλληπτα πολλές ομοιότητες με τα χαρακτηριστικά των βρεφών με κολικούς που είδαμε στο προηγούμενο post:
Οι κολικοί στους γονείς έχουν τα εξής χαρακτηριστικά:
- είναι κάτι που δεν είναι ακριβώς ασθένεια, δεν το λες και φυσιολογικό όμως
- δεν έχει σαφή και εξακριβωμένα αίτια αλλά αν έχεις παιδί λίγο δύσκολο να την σκαπουλάρεις
- δεν υπάρχει επίσημη επιστημονική θεραπεία, εφόσον δεν υπάρχει επίσημος επιστημονικός ορισμός ή καμία αναφορά στην κατάσταση αυτή εκτός από τον τίτλο αυτού του blog
- δεν είναι ακριβώς ψυχολογικό πρόβλημα αλλά η αγκαλιά βοηθάει αρκετά
- αν δεν πιάσει η αγκαλιά ξαναπροσπάθησε γιατί να είσαι σίγουρος πως ο καβγάς δεν θα πιάσει
- μία από τις σοβαρότερες ενδείξεις για κολικούς στους γονείς είναι οι εντελώς άχρηστοι καβγάδες που προκύπτουν συνήθως από σοβαρές αιτίες όπως ‘’ΞΕΧΑΣΕΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΓΑΛΑ;;;; ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΞΕΧΑΣΕΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΓΑΛΑ;;; ΠΑΛΙΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΣΕΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΓΑΛΑ ΠΟΤΕ!!’’
- δεν υπάρχει ιατρική έρευνα αλλά οι ενδείξεις δείχνουν πως ενώ οι κολικοί στα βρέφη μετά τον 4ο μήνα εξαφανίζονται, οι κολικοί στους γονείς μπορεί να κρατήσουν μέχρι το δεύτερο έτος στο πανεπιστήμιο. Καμιά φορά σταματούν απότομα όταν ξεκινήσουν οι κολικοί στο εγγονάκι.
- οι κολικοί στους γονείς είναι μία ιδιαίτερη κατάσταση με ευρύ πεδίο συμπτωμάτων και αντιθέσεων που ενώ σε εξασθενούν μέχρι αηδίας ψυχολογικά, ταυτόχρονα και ω του θαύματος! σε κάνουν καλύτερο γονιό. Μερικοί βιάζονται να τους μπερδέψουν με την έννοια της ‘’εμπειρίας’’. Όχι αγάπη μου, εμπειρία είναι πετάς με αερόστατο πριν την αυγή πάνω από το Νείλο και να βλέπεις την ανατολή. Οι κολικοί αυτοί, πίστεψέ με, δεν έχουν καμία σχέση με αυτό.
Ε, μετά από όλα αυτά τα σαφή συμπεράσματα νομίζω πως η ύπαρξη αυτού του blog είναι απόλυτα δικαιολογημένη και αξίζει την προσοχή σου.
Εις το επανιδείν λοιπόν και τα δέοντα…
Υ.Γ. μην αρχίζεις τα #pestenamefate επειδή είπα στην αρχή πως θα είμαι λακωνική για το θέμα! Θα προσπαθήσω είπα!
mama’s log 20.1.12 Κολικοί Μέρος Α’ Βρέφη με κολικούς
Posted by: γονείς με κολικούς on: January 24, 2012
- In: mama's log
- 6 Comments
Επειδή σ’ αυτό το blog κολικούς ακούς και κολικούς δεν βλέπεις και επειδή πολλοί γονείς λένε ότι τα μωράκια τους υποφέρουν από κολικούς, δε μπορεί το θέμα να λείψει.
Λοιπόν έκανα μια βόλτα στο web και συγκέντρωσα πληροφορίες που μπορεί εύκολα να βρει κανείς αν γκουγκλάρει τις λέξεις βρεφικοί κολικοί. Με ένα μικρό φιλτράρισμα, κατέληξα στις παρακάτω παραγράφους που όπως θα δεις συγκλίνουν σε αρκετά σημεία.
Οι κολικοί είναι συχνό πρόβλημα στα νεογνά. Εντούτοις, παρέρχεται συνήθως μετά την ηλικία 3-4 μηνών. Η αιτία τους δεν είναι γνωστή γι’ αυτό δεν υπάρχει και γνωστή θεραπεία αλλά μερικές φορές υπάρχουν τρόποι που μπορούν να ελαχιστοποιήσουν το πρόβλημα. Δεν υπάρχει καμία ειδική θεραπεία για τους κολικούς διότι όπως προαναφέρθηκε δεν υπάρχει σαφής αιτιολογία. Η αιτία των κολικών είναι άγνωστη. Υπάρχουν πολλές θεωρίες για την αιτιολογία των κολικών αλλά δεν έχει αποδειχθεί καμία. Οι γονείς προσπαθούν να βρουν διάφορους τρόπους να ηρεμήσουν το μωρό τους κατά τη διάρκεια του κολικού. Δεν πρέπει οι γονείς να απελπίζονται και πάνω απ’ όλα να θυμούνται ότι δεν προκάλεσαν τους κολικούς από δικό τους λάθος. Ακόμα ότι οι κολικοί θα υποχωρήσουν στη ηλικία των 3-4 μηνών, ένα σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα που απαιτεί από μέρους τους απλώς λίγη υπομονή. Η στεναχώρια, η απελπισία και ο εκνευρισμός των γονιών είναι δικαιολογημένα συναισθήματα. Πηγή: http://www.iliaktida.eu
Νέξτ:
Ο κολικός παρουσιάζεται με το υπερβολικό κλάμα και δυσφορία του μωρού, που κρατά περισσότερο από 3 ώρες την ημέρα. Είναι ένα συχνό πρόβλημα σε υγιή κατά τα άλλα μωρά. Εκδηλώνεται συνήθως μετά τις δύο πρώτες εβδομάδες της ζωής. Κανείς δεν γνωρίζει τα ακριβή αίτια των κολικών.
Ωστόσο, τα μωρά με κολικό φαίνεται ότι παθαίνουν επώδυνες συσπάσεις του εντέρου.
Κάποιοι πιστεύουν ότι οι κολικοί σχετίζονται με τη δίαιτα. Ως πιθανό αίτιο αναφέρεται η ευαισθησία στις πρωτεΐνες του γάλακτος αγελάδας ή η δυσανεξία στη λακτόζη. Ο κολικός εκδηλώνεται συνήθως κατά τον πρώτο μήνα και συχνά υποχωρεί αυθόρμητα όταν το μωρό γίνει 3 ή 4 μηνών. Εάν ο κολικός είναι απλά ένα στάδιο της ανάπτυξης του μωρού, η μόνη «θεραπεία» είναι ο χρόνος. Κανένα φάρμακο (σιμεθικόνη) δεν έχει αποδειχθεί αποτελεσματικό για όλα τα μωρά με κολικούς. Πηγή: http://www.childit.gr
Άλλο:
Οι κολικοί του πρώτου τριμήνου είναι όντως υπαρκτοί και εκδηλώνονται με έντονη ανησυχία. Εμφανίζονται σε οποιαδήποτε ώρα του 24ώρου, είναι όμως συχνότεροι τις απογευματινές και τις βραδινές ώρες. Ουσιαστική θεραπεία των κολικών δεν υπάρχει. Τέλος , θα πρέπει να τονίσουμε ότι σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση και στη διάρκεια των κολικών παίζει η ψυχολογία της μητέρας- όσο πιο ήρεμη είναι η μητέρα τόσο πιο ήρεμο θα είναι και το μωρό της. Πηγή: http://www.ivf-embryo.gr
Και:
Σχεδόν όλα τα βρέφη περνούν μια περίοδο ανησυχίας. Όταν όμως το κλάμα διαρκεί για περισσότερες από 3 ώρες τη μέρα και δεν οφείλεται σε ασθένεια (όπως για παράδειγμα μια λοίμωξη ή κάποια κήλη), η κατάσταση αυτή περιγράφεται ως κολικοί. Το φαινόμενο αυτό παρουσιάζεται σε όλα σχεδόν τα βρέφη. Αυτό που διαφέρει όμως είναι η έντασή του. Η διάγνωση των κολικών συνήθως γίνεται από την περιγραφή των γονιών για το κλάμα του μωρού. Πρέπει να ακολουθήσει όμως μια προσεκτική εξέταση του βρέφους για να αποκλειστούν η κοίλες, ο εγκολεασμός και άλλες καταστάσεις. Φόβος, ενθουσιασμός ή απελπισία μπορούν να προκαλέσουν ανησυχία και κοιλιακό άλγος στο βρέφος. Όταν οι άνθρωποι γύρω στο περιβάλλον του είναι ανήσυχοι, αγχωμένοι ή λυπημένοι το μωρό κλαίει περισσότερο με αποτέλεσμα να κάνει τους γονείς του ακόμα πιο ανήσυχους και λυπημένους κι έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Κάντε διαλείματα! Ο καθένας από τους γονείς μπορεί να αναλάβει βάρδια και να ξεκουράσει τον άλλο. Ο προσωπικός σας χρόνος ηρεμίας και ξεκούρασης είναι πολύ σημαντικός καθώς έτσι θα μπορέσετε να περάσετε πιο ποιοτικό χρόνο με το μωρό σας αμέσως μετά.! Πηγή: http://www.fkpanoixtiagalia.gr
Για να καταλήξω στο blog του παρακάτω γιατρού που με κάλυψε περισσότερο από τους προηγούμενους:
Ο ορισμός του κολικού είναι αναγκαστικά λίγο υποκειμενικός βασιζόμενος στην φράση «υπερβολικό κλάμα», αλλά το υπερβολικό είναι διαφορετικό για τον κάθε γονέα. Για μερικούς, κλάμα περισσότερο από λίγα λεπτά είναι πολύ ενώ για άλλους μπορεί να πάρει αρκετή ώρα μέχρι να ανησυχήσουν. Για πολλούς γονείς όμως 4 ώρες κλάματος μπορεί να φανούν σαν αιωνιότητα από την στιγμή που γνωρίζουμε ότι και η εκτίμηση του χρόνου κλάματος δεν είναι πάντα ακριβής. Στην πραγματική διάσταση του πράγματος κολικός είναι όταν το μωρό κλαίει η φαίνεται ότι κλαίει υπερβολικά κατά τον γονέα ή τους γονείς ή και τους λοιπούς συγγενείς
Λίγα πράγματα στην νεογνική ηλικία είναι τόσο λίγο κατανοητά όσο οι βρεφικοί κολικοί. Κάθε εξήγηση που προσπαθούμε να δώσουμε για την αιτία των κολικών καταρρίπτεται από τις επιστημονικές μελέτες. Οι βρεφικοί κολικοί είναι ένα βασανιστικό ιατρικό πρόβλημα για το οποίο γνωρίζουμε περισσότερο τι δεν είναι παρά το τι είναι. Η έντιμη εξήγηση ότι δεν υπάρχει κάτι που αποδεδειγμένα θα θεραπεύσει και θα σταματήσει το πρόβλημα εκλαμβάνεται συχνά από τους γονείς σαν αδιαφορία για την κατάσταση του παιδιού από τον παιδίατρο. Είναι φυσικό να νομίζουμε ότι το παιδί με κολικό, πρέπει να έχει κάποιο είδος πόνου. Η λέξη κολικός προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά και σημαίνει δυνατός πόνος. Από διάφορες επιστημονικές μελέτες σε σύγχρονα ερευνητικά κέντρα (ελέγχοντας εγκεφαλικά κύματα επίπεδα ορμονών και άλλες μετρήσεις διάφορων φυσιολογικών παραμέτρων) γνωρίζουμε ότι ο βρεφικός κολικός, δεν οφείλεται σε πόνο. Ενώ ο πόνος διαφαίνεται καθαρά σε άλλες επώδυνες πραγματικά διαδικασίες (πχ τρύπημα με βελόνα στις παρακεντήσεις) Αυτό που φαίνεται, κατά τις εργαστηριακές μετρήσεις σε κολικό δεν μοιάζει με πόνο, αλλά μοιάζει περισσότερο με θυμό!!!!
Σήμερα πιστεύουμε ότι τα παιδιά που κλαίνε, καταπίνουν περισσότερο αέρα όταν κλαίνε και αυτός ο αέρας κάποτε πρέπει να βγει. Ο κολικός εξηγεί τα αέρια και όχι τα αέρια τον κολικό.
ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΤΕΛΙΚΑ ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;
Δίνετε και στον εαυτό σας κάποιο ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ πότε-πότε ,για να γλιτώσετε από τα κλάματα, αφήνοντας το παιδί σε κάποιο κοντινό συγγενή η σε αξιόπιστη baby sitter.
Στο τέλος να γνωρίζετε ότι υπάρχει πάντα «φως στο τούνελ» γιατί έτσι και αλλιώς, οι κολικοί αρχίζουν σε ηλικία μερικών εβδομάδων και σταματάνε συνήθως στον 4ο-5ο μήνα.
Πηγή: http://pediatrics1.blogspot.com
Αφού λοιπόν είδαμε αναλυτικά τις περιγραφές-ερμηνείες για τους βρεφικούς κολικούς, καταλήξαμε πολύ απλά και κατανοητά στα εξής:
- είναι κάτι που δεν είναι ακριβώς ασθένεια, δεν το λες και φυσιολογικό όμως
- δεν έχει σαφή και εξακριβωμένα αίτια αλλά αν είσαι βρέφος έως 3-4 μηνών λίγο δύσκολο να την σκαπουλάρεις
- δεν υπάρχει επίσημη επιστημονική θεραπεία, αλλά αν θηλάζεις καλού κακού πρόσεχε τι τρως
- μπορεί να σου φανεί απλό σαν λύση ένα ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ή ένα καλό μπάνιο θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα κι ίσως έτσι το μεταφέρεις στο μωρό σου.
- δεν είναι ακριβώς ψυχολογικό πρόβλημα αλλά να ‘χεις την αγκαλίτσα έτοιμη ανά πάσα ώρα και στιγμή
- αν δεν πιάσει η αγκαλίτσα έχεις πάντα εναλλακτικές όπως: απορροφητήρας, πιστολάκι μαλλιών, ηλεκτρική σκούπα ή βόλτα με το αυτοκίνητο γύρω από το τετράγωνο. Πολύ νορμάλ πράγματα δηλαδή, κι εγώ αν λείπει ο μπαμπάς μας και δεν έχω αγκαλίτσα δεν ανησυχώ γιατί υπάρχει πάντα ο απορροφητήρας…
Ε, μετά από όλα αυτά τα σαφή συμπεράσματα δε νομίζω να έχεις πια καμιά απορία και να μην ξέρεις τι να κάνεις για να τους αντιμετωπίσεις…!!
….
……..
Τι?
Τι δεν κατάλαβες?
Ε, δεν τρώγεσαι πια, δεν φταίει κανείς, εγώ φταίω που έχω επιστρατεύσει γιατρούς, bloggers και ειδικούς μωρολόγους-βρεφολόγους να σου πουν τι είναι οι κολικοί, γιατί υπάρχουν και τι να κάνεις.
Ετοιμάσου για το επόμενο post λοιπόν που θα είναι, για τι άλλο? Για γονείς με κολικούς…
the yoga mama: yoga για παιδιά
Posted by: γονείς με κολικούς on: January 18, 2012
by the yoga mama
(Να κάνω κι εδώ εγώ την εισαγωγή μου σ’ αυτό το πολύ ωραίο post της yoga mama: Είδαμε πως όποιο post έχει στον τίτλο τη λέξη yoga το ”ρουφάτε” σα να μην υπάρχει αύριο!! Να σου πω λοιπόν ότι δε φτάνει μόνο να διαβάζεις για τη yoga, άρχισε να κάνεις και θα σωθείς! Σου το λέω εγώ που έχω πάθει 3-4 τενοντίτιδες και μόνο με τη yoga ίσιωσα…Have fun:)
Η yoga απευθύνεται σε όλα τα παιδιά από 5 χρονών και πάνω!
Ειδικά… τα μικρά παιδιά έχουν πολύ καλή σχέση και επικοινωνία με το σώμα τους και το πνεύμα τους είναι καθαρό. Ο συνδυασμός αυτών των στοιχείων κάνουν την ενασχόληση τους με τη yoga πιο εύκολη.
Μπορούν να εξοικειωθούν με την πρακτική και με την επίδραση που έχει πάνω τους ανακτώντας έτσι την επίγνωση νου / σώματος.
Η yoga είναι τρομερά ευεργετική για τα παιδιά μας καθώς είναι ένας άμεσος τρόπος να ανοίξουν την καρδιά τους.
Το παιχνίδι είναι η πιο σημαντική πτυχή του να είσαι παιδί. Για αυτό και στη yoga βρίσκουμε ασκήσεις με ονόματα που εξάπτουν την φαντασία τους, όπως το λιοντάρι, το βουνό, το δέντρο, η χελώνα, ο ήλιος… Έτσι το αδύναμο παιδί ταυτίζεται και νιώθει δυνατό σαν λιοντάρι, το ανασφαλές παιδί με ισχυρό βουνό ενώ αυτό που αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες αποκτά αυτοπεποίθηση μέσα από βιωματική εμπειρία.
Τι προσφέρει η γιόγκα σε ένα παιδί…
• Ενισχύει την αυτοπεποίθηση και την ευγενή άμιλλα.
• Βοηθάει στην αντιμετώπιση του στρες.
• Αφυπνίζει την ελεύθερη και συνειδητή έκφραση, τη χαρά και τη δημιουργικότητα.
• Αναπτύσσει την ικανότητα συγκέντρωσης, ισορροπίας και χαλάρωσης.
• Προάγει τη θετική σκέψη.
Η έλλειψη περιορισμών στην ελευθερία, την έκφραση και τη δημιουργικότητα είναι βασικό συστατικό για μία χαρούμενη παιδική ηλικία. Και η yoga το προσφέρει απλόχερα!
practise, practise, practise.
Η στάση της χελώνας
• Κάθισε με τα πόδια λυγισμένα και όσο μπορείς ανοιχτά.
• Βάλε τους αγκώνες μέσα και κάτω από τα γόνατα, πιάνοντας με τα χέρια τους αστραγάλους.
• Προσπάθησε να τεντώσεις τα πόδια και χαμήλωσε το στήθος στο πάτωμα, κρύψου μέσα στο κέλυφος της χελώνας και ακούμπησε το πηγούνι στο πάτωμα.
Η συγκεκριμένη άσκηση μακραίνει τους μηρούς και ανοίγει την λεκάνη. Γυμνάζει τα εσωτερικά όργανα και τονώνει την σπονδυλική στήλη.
Η στάση της Kόμπρας
Ξάπλωσε μπρούμυτα, με τις παλάμες στο ύψος των ώμων. Tα δάχτυλα των ποδιών πρέπει να ακουμπούν στο έδαφος και οι φτέρνες σας να είναι ενωμένες.
Σήκωσε το σώμα από τη μέση, ισιώνοντας τους βραχίονες.
Γύρισε το κεφάλι προς τα πίσω, λύγισε τα πόδια και προσπάθησε να πλησιάσεις τις φτέρνες σου. Διάρκεια 3-5 δευτερόλεπτα.
Η στάση αυτή δυναμώνει την σπονδυλική στήλη, ανοίγει την καρδιά και το στήθος, αναζωογονεί τα εσωτερικά όργανα, ευεργετικό για την ανακούφιση από το άσθμα.
Namaste!
Mama’s log 16.1.12 The mommy brain η άλλη άποψη
Posted by: γονείς με κολικούς on: January 16, 2012
Έχω τον εγκέφαλο της μητέρας δεν θα το αρνηθώ. Ξεκίνησε αρχικά με τον συρρικνωμένο εγκέφαλο της εγκυμοσύνης όπου το μέγεθός του είναι αντιστρόφως ανάλογο με το μέγεθος της κοιλιάς. Δηλαδή όσο μεγαλώνει η κοιλιά σου μικραίνει ο εγκέφαλος. Μη γελάς εσύ που είσαι στον τρίτο, στον έβδομο θα τα πούμε. Και προχωρήσαμε στον εγκέφαλο της μητρότητας. Εδώ μιλάμε για το ανάποδο. Τρισεκατομμύρια πληροφορίες τοποθετημένες άτακτα σε όλα τα σημεία του. Αν ήταν laptop θα κάναμε ένα format και μετά θα τα περνούσαμε σιγά σιγά όλα μέσα όμορφα τακτοποιημένα. Δεν είναι όμως με αποτέλεσμα η πληροφορία με το τηλέφωνο της babysitter να βρίσκεται δίπλα στην πληροφορία με το σημείο που είναι οι σακούλες της ανακύκλωσης. Με αυτό το μυαλό πορεύομαι τα τελευταία 2 χρόνια σχεδόν.
Με όλο αυτό το συνονθύλευμα πληροφορίας στριμωγμένο και στοιβαγμένο στο κεφάλι μου έμαθα να δικαιολογώ όλους όσους κατά διαστήματα από τότε που γέννησα μου πετάνε την φράση ‘’εντάξει εσύ τα’ χεις χάσει’’. Όχι μόνο τους δικαιολογώ, αλλά πιάνω τον εαυτό μου να το παραδέχεται σιωπηλά ‘’τα ‘χω χάσει μάλλον’’ σε κάτι φάσεις που δε μπορώ πια να θυμηθώ την ξανθιά πρωταγωνίστρια του προπέρσινου μπλοκμπάστερ. Ναι, ναι, κουνάω το κεφάλι απογοητευτικά και ομολογώ: ΤΑ ‘ΧΩ ΧΑΣΕΙ.
Ώσπου μια μέρα –πάντα έρχεται αυτή η μέρα να το ξέρεις- ανακάλυψα την άλλη πλευρά του νομίσματος. Την πλευρά που προτείνει μεταξύ άλλων το εξής: ‘’Αντί να βλέπεις το μυαλό σου σα να είναι μονίμως αγχωμένο, άρχισε να το βλέπεις σα να είναι γεμάτο από καινούρια και πολλά ερεθίσματα’’. Και συνεχίζει: ‘’Η εμπειρία της σύλληψης ενός παιδιού, της εγκυμοσύνης και τελικά της γέννας αυξάνει τα ερεθίσματα του νευρικού συστήματος σε πέντε τομείς: της αντίληψης, της αποτελεσματικότητας, της ανθεκτικότητας, της κινητοποίησης και πέμπτο και κυριότερο της συναισθηματικής νοημοσύνης. . Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Δεν χρειάζεται να είσαι βιολόγος ερευνητής του DNA για να αντιληφθείς τη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα των μητέρων. Απλώς αναρωτήσου πόσες από τις εργαζόμενες μητέρες που ξέρεις χρησιμοποιούν όντως το διάλειμμα για φαγητό μόνο για φάνε!’’
Δεν τα λέω εγώ αυτά αγάπη μου, η Katherine Ellison τα λέει στο βιβλίο της: ‘’The mommy brain: How motherhood makes us smarter’’. Μη βιάζεσαι να κρίνεις, γιατί η Ellison είναι διαβασμένη και παραθέτει έγκυρες κοινωνιολογικές και νευρολογικές έρευνες για να υποστηρίξει τα συμπεράσματά της, μια διαδικασία δηλαδή που συνήθως απουσιάζει από βιβλία σχετικά με γονείς. Με κωμικά παραδείγματα της δικής της ζωής αλλά και των φίλων της, η Ellison εδραιώνει την άποψή της που λέει ότι η μητρότητα είναι ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην ισόβια αναζήτηση της ευφυίας.
Για σκέψου το λίγο την επόμενη φορά που θα γκρινιάξεις επειδή ξέχασες να βάλεις μαλακτικό στο πλυντήριο. Μεγαλώνεις παιδί αγάπη μου, prioritise!
……………………..
………………………………
……………………………………
Νιώθεις καλύτερα τώρα; E; εξυπνούλα μου;
Εγώ ναι. Και μετά την ανακάλυψη για τη μητρότητα και την εξυπνάδα περιμένω και το βιβλίο που θα εξηγεί γιατί οι ορμόνες της περιόδου μας κάνουν καλύτερους ΔΙΕΥΘΥΝΤΕΣ ΠΩΛΗΣΕΩΝ. Να τελειώνουν ένα ένα αυτά τα καυτά ζητήματα.
‘’Πρέπει να τα βλέπουμε όλα σαν ευκαιρίες μάθησης και εξάσκησης του μυαλού. Είτε πρόκειται για ένα ξέσπασμα οργής ή για μια τσίχλα χωμένη μέσα στην εσοχή του dvd player’’ προτείνει η Ellison. Πάω τώρα κι εγώ λοιπόν να εξασκήσω το μυαλό μου στην εξουδετέρωση της οσμής της ξεχασμένης πάνας (αυτής με τα κακά ναι, όχι την απλή) που βρέθηκε για κάποιο λόγο στο κομοδίνο της κρεββατοκάμαρας μετά από μια ημέρα. Γιατί βρέθηκε εκεί; Ω, μα γιατί φυσικά το υπέροχο-multitasking μυαλό μου την ώρα που τη μετέφερε ταυτόχρονα μιλούσε στο τηλέφωνο δίνοντας λεπτομερείς πληροφορίες για ένα ταξίδι αστραπή στην Βαρκελώνη και έβγαζε τα ρούχα από το πλυντήριο. Σκέψου την πάνα σαν…πως να το πω…collateral damage….πως το λέτε εσείς εδώ; parapleyres apolies ???
Φιλιά
Πληροφορίες για το βιβλίο της Ellison θα βρεις εδώ: the mommy brain
the yoga mama: Και λίγη βοήθεια δεν βλάπτει
Posted by: γονείς με κολικούς on: January 12, 2012
by: the yoga mama
Επειδή μου αρέσει να λεω την αλήθεια, θέλω να δηλώσω πως ό,τι έχω καταφέρει μέχρι στιγμής που αφορά στο μεγάλωμα του παιδιού μου… δεν φέρει μόνο την δική μου υπογραφή.
Δεν θα ήταν δυνατό άλλωστε με τις ώρες που λείπω από το σπίτι να είμαι μόνο εγώ υπεύθυνη για τον χαρακτήρα που έχει διαμορφώσει αυτό το παιδί..
Από την πιο τρυφερή της ηλικία είχε καθημερινή επαφή με την γιαγιά και τον παππού.
Πραγματικά αυτό που συμβαίνει με τους συγκεκριμένους ανθρώπους είναι συγκλονιστικό.
Έχοντας κάνει τα λάθη τους με τα δικά τους παιδιά, ξέρουν τι δεν θα επαναλάβουν.
Έχοντας δώσει τον καλύτερο τους εαυτό έχουν δει το αντίκτυπο στην ψυχολογία των παιδιών τους. Γνωρίζουν καλά το παιχνίδι και τους δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία να διορθώσουν ότι πιστεύουν ότι χρειάζεται. Πολλές φορές διαμαρτυρήθηκα ότι την κακομαθαίνουν αλλά τι είναι τόσο κακό τελοσπάντων?
Η αγάπη που πήρε το παιδί είναι απεριόριστη, ανιδιοτελής, ανεκτίμητη. Τα οφέλη είναι σπουδαία.
Επιπλέον οι συμβουλές «να ακούς τη μαμά» και «να μην στενοχωρείς τη μαμά» με έχουν σώσει κάποιες στιγμές!
Στη συνέχεια οι συναναστροφές με άλλα παιδιά και διαφορετικές οικογένειες.
Αρκετές φορές αναγκάστηκα να αφήσω το παιδί μου στο σπίτι φίλη της γιατί καθυστερούσα να γυρίσω από το γραφείο. Άλλη φορά, στο σπίτι δικής μου φίλης γιατί ήθελα να βγω το βράδυ. Σίγουρα κάθε άνθρωπος έχει κάτι να προσφέρει και στα μάτια ενός παιδιού όλα είναι προς μίμηση.
Βέβαια όπως όλα τα πράγματα έχει και αυτό το τίμημά του. Οι επιρροές που είχε το παιδί δεν ήταν πάντα σύμφωνες με την δική μου άποψη. Τελικά πιστεύω ότι κράτησε το καλύτερο από τον καθένα.
Αυτό όμως που με έχει βοηθήσει πιο πολύ από όλα είναι ότι έχω δίπλα μου έναν ειδικό!!!
Φίλη, ψυχοθεραπεύτρια, με εξειδίκευση στα παιδιά!!!
Από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε μέχρι και σήμερα 10+ χρόνια εργάζεται μαζί μου, για μένα και το παιδί μου, όποτε χρειάζεται, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας…..
Για το παιδί μου είναι η «θεία»…. που να ήξερε!!
Συνειδητοποίησα μετά πολύ καιρό, ότι δεν θα είχα καταφέρει πολλά πράγματα αν δεν την είχα δίπλα μου! Είναι στιγμές που το αγγελούδι μου με έκανε έξω φρενών! Κι εγώ θύμωνα και φώναζα και ήθελα να την τιμωρήσω που γινόταν αυτό! Μιλούσα λοιπόν με τη «θεία» και μου εξηγούσε γιατί το παιδί συμπεριφέρθηκε έτσι και τι συνέβαινε στην ψυχολογία του εκείνη την στιγμή. Άπειρα τα παραδείγματα που μπορώ να αναφέρω. Αυτό όμως που θέλω να καταλήξω είναι ότι ο ειδικός μπορεί να μας βγάλει από την δύσκολη στιγμή, από το αδιέξοδο που ερχόμαστε πολλές φορές.
Μόνο και μόνο που το συζητάς με έναν άνθρωπο, που δεν είναι μόνο φίλος, αλλά έχει εργαστεί με παιδιά, άρα έχει εμπειρία, είναι σπουδαίο. Δεν φτάνει να είναι φίλος!!!! Πρέπει να είναι ειδικός!
Το να ζητάμε βοήθεια δεν δείχνει αδυναμία! Το αντίθετο! Θέλει δύναμη ψυχής να αποφασίσεις ότι δεν μπορείς να τα καταφέρεις μόνη σου. Το κόστος δεν είναι απαραίτητα μεγάλο! Το κέρδος είναι απλώς τεράστιο!!!
Μ’αυτά και μ’αυτά….. το κοριτσάκι μου έχει δημιουργεί ένα πολυσχιδή χαρακτήρα και για αυτό είμαι περήφανη. Αλλά δεν μπορώ να πάρω όλη την επιβράβευση!!!!!
Ο Δαμιανός και ο Μάξιμος … Δυο αδέρφια που μαζί δεν κάνανε και χώρια δεν μπορούσαν.
Posted by: γονείς με κολικούς on: January 10, 2012
Να κάνω την εισαγωγή μου στο παραμυθάκι αυτό: Ο Δαυίδ είναι φίλος αγαπημένος και πατέρας του Δαμιανού και του Μάξιμου. Άρα ποιος θα ήταν πιο ειδικός για να μας πει τι γίνεται όταν το ένα αδελφάκι ζηλεύει το άλλο; Υποθέτω πως ζει τέτοιες στιγμές ”αγάπης” και ”αδελφικής στοργής” συχνότατα γι’ αυτό εξάλλου οδηγήθηκε στην συγγραφή του παρακάτω παραμυθιού. Μπορείς να το δεις και σαν συμβουλή αν έχεις δυο παιδάκια. Άντε να βλέπουμε και περισσότερους μπαμπάδες να γράφουν, βγείτε απ’ το καβούκι σας βρε, αφού όλοι έχετε στο desktop το σπλάχνο σας να χαμογελάει, γιατί κρύβεστε;; Ιδού λοιπόν:
Κάποτε σε ένα πολύ όμορφο χωριό ζούσαν δυο αδελφάκια ο Δαμιανός και ο Μάξιμος μαζί με την μαμά και τον μπαμπά τους.
Ο Δαμιανός ήταν ο μεγαλύτερος από τα δυο αδέρφια.
Έτσι έμαθε πρώτος να μιλάει να μετράει και να παίζει με παιχνίδια για μεγάλα παιδιά πριν να τα μάθει όλα αυτά ο Μάξιμος.
Ο Μάξιμος λοιπόν όταν έβλεπε τον μεγάλο του αδερφό να κάνει οτιδήποτε γνώριζε εδώ και καιρό, τον κοιτούσε με θαυμασμό και σκεφτόταν
“αααχ τι καλα που θα ήταν να μπορούσα να κάνω
κι εγώ όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που μπορεί
και κάνει ο μεγάλος μου αδερφός!!!”
Έτσι οι μέρες περνούσαν και ο Δαμιανός πήγαινε πλέον στο σχολείο και ο Μάξιμος έμενε στο σπιτι με την μαμα τους, μιας και ο μπαμπάς τους όλο και κάπου θα έλειπε για τις ανάγκες της δουλειάς του.
Ο Δαμιανός στο σχολείο μάθαινε νεα πράγματα και όλο και περισσότερα.
Όλα αυτά στα ματιά του Μάξιμου φαινόντουσαν όλο και ποιο όμορφα και ποιο εντυπωσιακά.
Όλοι οι γνωστοί και φίλοι γύρω από την οικογένεια έβλεπαν τον Δαμιανό να μεγαλώνει και να γίνεται όλο και καλύτερος όλο και εξυπνότερος και να καταφέρνει όλο και περισσότερα πράγματα.
Ο Μάξιμος το έβλεπε κι αυτός και το καταλάβαινε ότι ο αδερφος του μεγάλωνε γρήγορα. Έτσι προσπαθούσε κι αυτός με την σειρά του να τον αντιγράψει σε ότι κι αν έκανε ο μεγάλος του αδερφος. Τόσο πολύ τον θαύμαζε!!!
Δυστυχώς μια νύχτα μια κακιά νεράιδα η Ζήλεια ήρθε στον ύπνο του Δαμιανού και του μετέφερε στη σκέψη του ότι πρέπει να ζηλεύει τον μικρό του αδερφό.
Ότι δήθεν δεν πρέπει ποτέ να παίζουν μαζί κι ότι δήθεν ότι κάνει ο μικρούλης Μάξιμος πρέπει να το κάνει και ο Δαμιανός.
Από εκείνη την ημέρα ο Δαμιανός και ο Μάξιμος όλο μάλωναν και όλο στεναχωρουσαν την μαμά τους και τον μπαμπά τους που τους έβλεπαν σε αυτή την κατάσταση.
Ο καημένος ο Δαμιανός δεν είχε καταλάβει ότι με αυτή του την συμπεριφορά έκανε χαρούμενη την κακιά νεράιδα την Ζήλεια η οποία όταν έβλεπε τα δυο αδέρφια να μαλώνουν γελούσε με το κακό της γέλιο
“χα χα χα τι ωραία που είναι όταν μαλώνουν τα δυο αδέρφια. Τι χαρούμενη που με κάνουν που μαλώνουν από ένα παιχνίδι η την θέση που θα καθίσουν μέχρι και για ένα σκουπιδακι. Για το ποιο ασήμαντο πράγμα. Χα χα χα”.
Το ποιο παράξενο απ´ όλα ήταν ότι ο Δαμιανός με όλους τους άλλους ήταν ένα υπέροχο παιδί.
Έτσι όταν έπαιζε στο σχολείο με τον καλύτερο του φίλο τον Ιορδάνη ή όταν έπαιζε με τον Νικόλα τον Αλέξανδρο τον Κωσταντινο τη Μάχη αλλα ακόμη και με την μικρούλα Χριστίνα, ήταν πολύ ανεκτικός και πάντα βοηθούσε ώστε στο παιχνίδι να περνάνε όλοι καλα.
Δυστυχώς οι κακές σκέψεις της Ζήλειας είχαν επηρεάσει τόσο πολύ τον καημενουλη τον Δαμιανό.
Οι γονείς του λοιπόν με την καλή του δασκάλα την κυρία Δήμητρα που τόσο αγαπούσε ο Δαμιανός έψαχναν να βρουν μια λύση στο πρόβλημα αυτό.
Η λύση που βρήκαν ήταν πολύ απλή.
Έπρεπε να ζητήσουν από τον Δαμιανό να τους κάνει μια χάρη.
Έτσι είπαν στον Δαμιανό :
“Δαμιανε από δω και στο εξής σε παρακαλούμε πριν ζηλεψεις τον μικρότερο σου αδερφό να σταθείς και να σκεφτείς…
- εάν αυτό που κάνει τώρα ο Μάξιμος, το έκανε ο Ιορδάνης ο Νικόλας ο Αλέξανδρος ή οποίο άλλο παιδάκι από την παρέα μου τότε τι θα έκανα;
Θα μάλωνα μαζί του η απλά θα συνέχιζα το παιχνίδι μου με κάτι άλλο;“
Ο Δαμιανός που όπως είπαμε ήταν ένα υπέροχο παιδί που πάντα τα κατάφερνε με ότι κι αν ασχολιόταν, επειδή αγαπούσε την μαμά του και τον μπαμπά του και δεν ήθελε να τους στεναχωρεί άλλο, συμφώνησε και είπε:-
- ναι θα το κάνω
- από δω και πέρα δεν θα ξανασκεφτω με άσχημο τρόπο για τον μικρό μου αδερφό.
- αλλά θα σκέφτομαι όπως ακριβώς σκέφτομαι για τους φίλους μου.
Από εκείνη την ημέρα λοιπόν η κακιά νεράιδα η Ζήλεια έφυγε από τις σκέψεις του Δαμιανού κι ο Δαμιανός έκανε έναν ακόμη φίλο ίσως τον ποιο πιστό του φίλο τον μικρό του αδερφό τον Μάξιμο ο οποίος με την σειρά του συνέχιζε να τον θαυμάζει όλο και περισσότερο και προσπαθούσε ακόμη ποιο πολύ να του μοιάζει και να τον αντιγράψει.
Αυτήν ήταν η ποιο χαρούμενη μέρα για την μαμά και τον μπαμπά των δυο αγοριών. Έβλεπαν πλέον μέσα στο σπίτι τους τα δυο παλικαράκια να παίζουν χωρίς γκρίνια χωρίς φωνές και τσιριδες παρα μονάχα με χαμογελά και αγκαλιές.
Ο Δαμιανός άρχισε να μοιράζεται τα παιχνίδια του κι ο Μάξιμος τα δικά του.
Έγιναν πλέον αχωριστοι και έπαιζαν κάθε μέρα όλη την ημέρα μαζί χαρούμενοι κι αγαπημένοι έτσι όπως πρέπει να είναι όλα τα αδερφακια.
