γονείς με κολικούς

Posts Tagged ‘life change

Πρόλογος (δικός μου)

Τι έγινε ρε παιδί;; έτσι κάνει ο κόσμος;; είπαμε έχεις δουλειές ok, αλλά δεν κάνουν έτσι. Γράφουν και κάτι, μια γραμμή έστω… Όπως κατάλαβες σου την πέφτω γιατί λένε ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Αυτό το ξέρουν πάρα πολύ καλά και τα τρίχρονα έχω να παρατηρήσω.  Σου ήρθα σήμερα για καλό μήνα μ’ ένα άρθρο που δεν είναι δικό μου (και καθυστερημένη και χωρίς πρωτότυπο κείμενο, αν ήμουν εκδότης θα με είχα διώξει) αλλά είναι πολύ ωραίο και επίκαιρο για δικούς μου λόγους. Μάλλον θα σε κάνει να συγκινηθείς αλλά κι αυτά μες στη ζωή είναι. Από την στιγμή που το διάβασα δε μπορούσα να σκεφτώ κάτι άλλο αστείο, δε μπορούσα να γράψω λέξη και στο τέλος είπα να το ανεβάσω να τελειώνω να προχωρήσω κι εγώ μπροστά στη ζωή μου. Υπόσχομαι να μη μείνει πολύ στη home page και σύντομα να αντικατασταθεί από άλλο ένα δικό μου αριστούργημα. Ευχαριστώ το Μάνο Μίχαλο και το oneman για το κείμενο. Το παραθέτω αυτούσιο:

Δυτικό αεροδρόμιο, Ελληνικό, αρχές δεκαετίας του ’90: δίπλα στον ιμάντα που φέρνει τις βαλίτσες από τα αεροπλάνα, ένας ξανθός πιτσιρικάς στέκεται μόνος του και κοιτάζει δεξιά και αριστερά. Έχει αφήσει τη μητέρα του, έχει πείσει τον αστυνομικό να περάσει με την αφοπλιστική ατάκα “θέλω να δω τον μπαμπά μου” και περιμένει μια ακόμη επιστροφή από ένα ταξίδι, ένα τουρνουά, ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα, δεν έχει καμία σημασία. Αυτά ήταν για τις εφημερίδες. Ο μικρός σπανίως έδινε σημασία στο πού πήγαινε ο μπαμπάς του. Τον ένοιαζε μόνο, πότε θα γυρίσει, μέχρι να φύγει ξανά.

Για να του πει τι έκανε στο σχολείο, να του καταθέσει τα παράπονα του ότι “η μαμά με έβαλε τιμωρία”, να τον πάρει με το μέρος του στις διαφορές που είχε με τον  μεγάλο αδελφό του. Κι όταν τον βλέπει, να βγαίνει από την αίθουσα αφίξεων; Τρέξιμο κατά πάνω του και μετά κολλημένο το χέρι μέχρι το σπίτι. Ποιες βαλίτσες και ποια δώρα. Ούτε να τα φτύσει αυτά (εντάξει, για τις πρώτες ώρες, μετά ωραίες ήταν οι κασέτες του GameBoy). Ο μπαμπάς είχε γυρίσει.

Fast Forward >>> 3 Ιανουαρίου 2010, 21:30, Γλυφάδα: Ο “αγώνας” έχει τελειώσει, έστω και με καθυστέρηση ετών, σε κόντρα των ιατρικών προβλέψεων και εκτιμήσεων, το “θηρίο” έχει νικηθεί και το τέρας της αρρώστιας έχει νικήσει. Ο ξανθός πιτσιρικάς έχει μεγαλώσει (και ούτε καν ξανθός δεν είναι πια), στα 27 του και κάτι, δεν μπορεί ούτε να μιλήσει στον πατέρα του, αφού δεν τον ακούει, το να του κρατήσει το χέρι δεν έχει μεγάλη σημασία, αφού δεν μπορούν να πάνε βόλτες. Το να του πει όσα δεν πρόλαβε, δεν γίνεται, αφού δεν είναι επί της (φαιάς και μη) ουσίας εδώ. Λίγα λεπτά αργότερα, ο μπαμπάς έχει φύγει. Ο “μικρός” συνειδητοποιεί, ότι δεν θα γυρίσει άλλη φορά…

Η απώλεια του πατέρα είναι εντελώς μοναδική για τον καθένα, ξεχωριστή, διαφορετική. Για άλλους είναι πιο γρήγορη, πιο νωρίς από όσο έπρεπε, για λίγους, όπως ο Σταύρος ή ο Αλέξανδρος, πιο νωρίς ακόμη και από αυτό που νόμιζαν ότι έπρεπε. Άλλοι τον χάνουν στα γεράματα, αλλά κλαίνε περισσότερο και από παιδιά που ίσως δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν τι έχασαν. Κάποιοι τον χάνουν, χωρίς να τον θυμούνται, γιατί όταν εκείνος έφευγε, αυτοί ακόμη μπουσουλούσαν. Και ο καθένας έχει μια ιστορία να πει, μια ιστορία να γράψει, ένα κείμενο σαν αυτό. Και ο Ηλίας Ε. ή ο Μάνος Χ. που έγιναν λίγο αργότερα από μένα μέλη, ο Αντώνης ή ο Λευτέρης που έκαναν την αρχή από την παρέα και εγώ έλεγα από μέσα μου “για να μπορούν αυτοί, όταν έρθει η ώρα, κάτι θα κάνω κι εγώ”, ο Ηλίας που είναι φρέσκος και δεν ξέρει τα κόλπα για να διαχειριστεί την κατάσταση και νομίζει ότι ο κόσμος και η ζωή τελείωσε.

Τρία χρόνια και έξι μήνες μετά, μπορώ να πω, τουλάχιστον για την περίπτωση μου, ότι καμία ζωή δεν τελειώνει. Απλώς αλλάζει εντελώς.

Σταματάς να είσαι το παιδί του μπαμπά, σταματάς να έχεις την ασφάλεια όταν κάτι πάει στραβά (από ένα τρακάρισμα μέχρι το ότι θα ξυπνήσει πρωί, για να πάει αυτός το αμάξι για service λες και είσαι ο πρίγκιπας του Μονακό και πρέπει να το βρεις, έτοιμο με καινούρια μπουζί όταν ξυπνήσεις για τη δουλειά), σταματάς να πετάς τις ευθύνες αλλού και κοιτάς να τις μαζέψεις πάνω σου, σταματάς να είσαι μικρός και μεγαλώνεις. Αν με ρωτήσεις, δηλαδή, τι άλλαξε από τις 3 Ιανουαρίου 2010 μέχρι τώρα στη ζωή μου, αυτό θα σου πω: μεγάλωσα. Μυαλό δεν πολυέβαλα, αλλά αυτό είναι διαφορετική κουβέντα, μην την κάνουμε τώρα.

Και προς Θεού, μην παρεξηγηθούμε, δεν λέω ότι όλα είναι ωραία. Η στενοχώρια είναι εδώ, κανονικά στη θέση της. Με την απουσία πίνεις μέχρι και ποτό, πιάνεις κουβέντα. Κλάμα χωρίς λόγο, απλά επειδή έτσι. Νεύρα χωρίς λόγο, απλά επειδή έτσι. Αναμνήσεις που δεν καλείς εσύ, χωρίς λόγο, απλά επειδή έτσι. Απλώς, με τον καιρό μαθαίνεις να το διαχειρίζεσαι. Δεν μπορείς να είσαι σε πένθος, επ’ αόριστον, στο φινάλε, αν ήταν εδώ, θα ήταν το πρώτο που θα (σου) έλεγε: “έλα ρε βλάκα, πώς κάνεις έτσι; Και τι έγινε;”. Ε κάτσε ρε Τάκη, τι εννοείς και τι έγινε; Κάτσε να βρω λίγο τα πατήματα μου. Αυτά τα “πατήματα” είναι τα όσα τρέχουν και εσύ καλείσαι να προλάβεις. Δουλειές, γυναίκες, φίλοι, η υπόλοιπη οικογένεια αν είσαι τυχερός και έχεις αποθέματα. Να έχεις για παράδειγμα τη μητέρα σου, που αντέχει τα πάντα εκτός από το να χάσει το παιδί της, να έχεις τον αδερφό σου, που συνέχεια ο πατέρας σου έλεγε “ο αδερφός σου είναι πιο σημαντικός από τους γονείς σου, γιατί αυτόν θα έχεις μετά”.

 Δεν ξέρω, πάντως, για τον δικό σου πατέρα, αυτόν που έχεις ακόμη ή αυτόν που έχεις χάσει κι εσύ, αλλά ο δικός μου ήταν πολύ ωραίος τύπος.

Δεν το λέω εγώ, από τους φίλους του το έχω ακούσει και αν θυμάμαι καλά (γιατί δεν θυμάμαι και πολλά), την ημέρα της κηδείας ήταν γύρω στα 1000 άτομα πάνω στο Πανόραμα Βούλας και τώρα που πέρασε ο καιρός, έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι μήπως είχε εκλεγεί πρωθυπουργός σε καμία από τις χώρες που ταξίδευε και δεν το πήραμε ποτέ χαμπάρι. Θα μου πεις, επειδή ήρθαν πολλοί, σημαίνει ότι ήταν ωραίος τύπος; Δεν ξέρω, αλλά δεν θα ήθελα στη δική μου να είναι τρεις κι ο κούκος, γιατί μάλλον κάτι δεν θα έχω κάνει καλά. Σε άδειο γήπεδο παίζουν οι ομάδες που δεν έχουν κερδίσει τον κόσμο τους, αυτό έχω μάθει στη δουλειά και στα γήπεδα, οπότε προχωράω με αυτό.

Με αυτό και με μερικά πράγματα που έβλεπα και κόπιαρα καθώς περνούσαν τα χρόνια με εκείνον εδώ. Γιατί, την επομένη της “ήττας” πρέπει να ξαναμπείς στο γήπεδο, να συνεχίσεις την προπόνηση και τα όπλα που έχεις, είναι αυτά που σου άφησε ο “προπονητής” σου (στην περίπτωση μου, ο πατέρας μου ήταν και προπονητής, οπότε μια χαρά μου έκατσε). Οπότε παίρνεις ό,τι μπορείς ή ότι καταφέρεις να υποστηρίξεις και συνεχίζεις. Αν ήταν δίκαιος και δεν ήταν λαμόγιο, είναι μια καλή βάση για να ξεκινήσεις. Αν είχε φίλους και είχε προλάβει να σου μάθει την αξία τους στη ζωή ενός άντρα, προσπαθείς να έχεις κι εσύ. Αν ήταν καλός με τη γυναίκα του, ποιος ο λόγος να γίνεις εσύ μαλάκας; Αν τα παιδιά του λένε ότι ήταν ο καλύτερος, τι πιο ωραίο μπορείς να “διεκδικήσεις” εσύ από τα δικά σου;

 Το θέμα είναι, να καταλάβεις ότι η ζωή συνεχίζεται. Το λέω σε σένα, γιατί από κάπου πρέπει να το ακούσω κι εγώ.

Γιατί, μη νομίζεις, στα τρία χρόνια που έχουν περάσει, η δική μου πρόοδος είναι πολύ μικρή. Και στη διαχείριση της απουσίας και στη διαχείριση της συνέχειας. Να, τώρα που γράφω, δεξιά μου είναι μια φωτογραφία του, όπου καπνίζει ένα ναργιλέ και λογικά –δεν φαίνεται- κάτι τρώει (ήταν πρωταθλητής σε αυτό). Και κάθε φορά που την κοιτάζω, πιστεύω ότι αύριο ή σε μια ώρα θα πάω σπίτι να τον δω, να με δει, να τα πούμε. Καμία σχέση. Το σενάριο αυτό δεν θα το γυρίσει κανείς σκηνοθέτης, άπατο θα πάει. Το γιατί μην το ψάχνεις, το έχουν κάνει άλλοι, πριν από σένα και από μένα και απάντηση δεν πήραν. Οπότε, άσε τα “γιατί;” και ασχολήσου με ερωτήσεις που μπορείς να δώσεις εξήγηση.

Ακόμη καλύτερα ασχολήσου με αυτά που έχεις και όχι αυτόν που έχασες, γιατί το μεγαλύτερο μάθημα που παίρνεις όταν χάνεις τον πατέρα σου, είναι ότι τα δεδομένα είναι απλά μια λέξη που χρησιμοποιείται στα μαθηματικά, όχι στη ζωή σου. Είναι, άλλωστε, κλασική περίπτωση βλάβης λόγω του πένθους, το να σταματάς μετά να δίνεις τη σημασία που πρέπει, στα πρόσωπα που σου έχουν μείνει και συνεχίζεις να κυνηγάς φαντάσματα (#diplis) με καθολική αποτυχία. Αν είσαι τυχερός και στα 20, 30, 50 χρόνια που τον είχες, έκανες αυτά που έπρεπε και ήταν εκείνος που ήθελες, μπορείς να πανηγυρίσεις, γιατί υπάρχουν άλλοι που είτε δεν είχαν τον πατέρα που ονειρεύονταν, είτε δεν ήταν οι γιοι που είχαν υποχρέωση να είναι.

Και όπως λέει ο φίλος μου ο Αντώνης, έχει μεγάλη σημασία, λίγο πριν “φύγει”, να πάρεις κάτι, μια επιβεβαίωση ότι δεν ήσουν κακό παιδί, γιατί αν θυμάσαι το “να είσαι καλό παιδί” που μας λένε όταν είμαστε μικροί, δεν έχει ημερομηνία λήξης και κυρίως στο λένε για να το εφαρμόσεις σε βάθος χρόνου, όχι στα 10 και τα 12 που στην τελική τι κακό μπορείς να κάνεις, πέρα από το να σπάσεις μια λάμπα παραπάνω, επειδή παίζεις μπάσκετ μέσα στο δωμάτιο; Εγώ, νιώθω ότι την πήρα και ίσως για αυτό, τρία χρόνια, να είμαι περισσότερο ήρεμος από όσο περίμενα κι εγώ ο ίδιος. Ναι, οκ, είχα και το υπέρ-ατού ότι είναι πολύ καλύτερα να χάνεις τον πατέρα σου από το να τον βλέπεις να τρώει ξύλο από μια ασθένεια που δεν κοιτάζει ονόματα και διευθύνσεις. Αλλά, κάποιες πληροφορίες που πήρα από τη μητέρα μου (ο Τάκης ήταν ίδιος με μένα, όχι λάθος εγώ είμαι ίδιος με τον Τάκη – δηλαδή δεν εξέφραζε εύκολα συναισθήματα) είναι αυτά που με έκαναν να συνεχίσω όρθιος από εκεί που με άφησε.

Και πλέον με την απόλυτη πίστη ότι καλύτερο πατέρα δεν θα μπορούσα να είχα και με ένα καθαρό όνομα (παρότι το έκανε σε χώρους που εύκολα βρωμίζουν τα ονόματα) και τίποτα περισσότερο σαν κληρονομιά, ετοιμάζομαι πλέον για την επόμενη πίστα.

 Εκείνο το βράδυ που έφυγε, καμιά ώρα μετά το σφύριγμα της λήξης, είπα στον εαυτό μου και τη μητέρα μου ότι θέλω να γίνω καλύτερος μπαμπάς από εκείνον.

Αυτό θα είναι το ευχαριστώ μου προς εκείνον. Και αν όλα πάνε καλά, από την επόμενη εβδομάδα, θα πιάσω δουλειά. Και όσο και αν με πονάει που σε κανένα αεροδρόμιο δεν θα γυρίσει ο παλιός, ο νέος Τάκης (Πάνο θα τον φωνάζουμε βέβαια) Μίχαλος θα με κάνει πάλι να κοιτάζω δεξιά και αριστερά, για να δω από πού και πώς θα βγει…

Πι.Ες. O Billy the kid δεν πρόλαβε  να γνωρίσει το μπαμπά μου. Όταν ο ένας έφευγε, ο άλλος ερχόταν. Ανακάλυψα τα τελευταία 4 χρόνια ότι ο Θεός το κάνει συχνά αυτό. Δεν έδωσα στο παιδί το όνομα του μπαμπά μου. Ήταν δική μου επιλογή και δεν το μετάνιωσα. Πάντοτε έλεγα πως είναι πιο δίκαιο ο παππούς που ζει να ακούει το όνομά του από τα εγγόνια του. Ευτυχώς με τον αδερφό μου περιμέναμε παιδί ταυτόχρονα (2 στα 2 ρε μπαμπά τζακ ποτ…) και θα έδινε εκείνος το όνομά του. Μου λείπει λίγο να ακούω που και που μες στο σπίτι, να φωνάζει κάποιος ”Θωμάαα”.  Μ’ αρέσει που ο μικρός έχει αντιληφθεί πως η μαμά μου νιώθει μόνη παρόλο που ζούμε σε άλλες πόλεις και μου δηλώνει τσατισμένος: “μαμά εγώ θα πάω στον ουρανό, θα μπω μέσα θα πάρω τον παππού Θωμά και θα τον πάω στη γιαγιά Κοκό να μην είναι μόνη!”  Τι να πεις;

Πι.Ες.2 Λέει και κάτι άλλα πιο spooky από μικρός τύπου “μαμά εγώ τον παππού Θωμά τον ξέρω. -ναι;  -ναι τον έχω δει το Πάσχα που ήμουνα μικρός, ήρθε και μου είπε καλή Ανάσταση και να είμαι καλά”….I see dead people……με μουσική x-files….Μακάρι βρε αγόρι μου, και το ‘χα βάρος που δεν συναντηθήκατε..!!

Πι.Ες.3  Άσε που είχε δει μια φωτογραφία μόνο του γάμου μου με τον παππού του αλλά τον αναγνώριζε σε όσες άλλες έβλεπε από κει και πέρα ακόμη κι αυτές που είναι 40 χρόνια πριν….ψιλοανατριχιάζω…ν’ ανησυχήσω;;

Πι.Ες.4 Και τώρα που το λες, προχθές ήμασταν στο αυτοκίνητο με μια καλή μου φίλη και παραλίγο νονά Νο2. Τη ρωτάει λοιπόν ο μικρός ”Μαρίνα ο μπαμπάς σου που είναι;” Την προλαβαίνω εγώ να μην απαντήσει επειδή ξέρω ότι έχει πεθάνει κι αυτός και λέω: στον ουρανό είναι αγάπη μου με τον παππού Θωμά. ”Εγώ τον ξέρω!” λέει ο Billy. ”Που τον ξέρεις βρε” ρωτάει η Μαρίνα. ”Τον ξέρει παιδί μου σου λέω, πες κι εσύ εντάξει, μη φέρνεις αντίρρηση μιλάμε για χάρισμα” ..!

Πι.Ες.5 Σταματάω εδώ γιατί σε βλέπω να μου στέλνεις μηνύματα τύπου: η γιαγιά μου μας άφησε σε βαθιά γεράματα και δεν είπε που έβαλε τη διαθήκη, μπορεί να κάνει κάτι ο μικρός..;;

Advertisements

 

Σε προετοιμάζω ότι ακολουθεί ”σοβαρό” post απόρροια του προηγούμενου Over-Parenting . Γι’ αυτό αν δεν είσαι σε μουντ και πέρασες δύσκολη νύχτα καλύτερα μπες στο twitter  😉 

Σε δουλειές με βάζεις και το ξέρεις. Αλλά δε μπορώ να κάνω διαφορετικά γιατί τέτοια θέματα όπως το βιβλίο της Πάμελα Ντράκερμαν με βάζουν σε σκέψεις. Υπάρχει λοιπόν η θέση της Πάμελα Ντράκερμαν και υπάρχει και η θέση της Έϊμι Τσούα. Για την Τσούα δεν τα έχουμε πει αναλυτικά διότι τα έχουν πει όλοι οι άλλοι και το βρήκα λίγο βαρετό. Εν ολίγοις είναι η Ασιάτισσα συγγραφέας του βιβλίου ‘’Battle hymn of The Tiger Mother’’ η οποία ασπάζεται μία φιλοσοφία μητρότητας με απόλυτες θέσεις σχετικά με την ανατροφή των παιδιών, παρουσιάζοντας ένα αυστηρό μοντέλο γονιού που ωθεί το παιδί του προς στην τελειότητα. Το βιβλίο της έχει φανατικούς φίλους και πολλούς φανατικούς εχθρούς στους απανταχού γονείς.

Έχουμε λοιπόν από τη μία πλευρά τη Ντράκερμαν, η οποία υιοθετεί τον τρόπο των Γάλλων: πιστεύει πως το πιο χρήσιμο δώρο που μπορείς να κάνεις στα παιδιά σου είναι να τους χαρίσεις δύο ευτυχισμένους γονείς σ΄ έναν ευτυχισμένο γάμο. Και ο τρόπος για να το πετύχεις αυτό είναι να μην κάνεις συνεχώς θυσίες. ‘’Θαυμάζω τους γονείς που μπορούν να είναι ευτυχισμένοι χωρίς να βγαίνουν ποτέ έξω για έναν καφέ, αλλά δεν είμαι ένας απ’ αυτούς’’, λέει ο σύζυγος της Ντράκερμαν, συγγραφέας και ο ίδιος αλλά και αρθρογράφος στους Financial Times. Και συνεχίζει: ‘’Αν θυσιάσω τον καφέ μου θα νιώσω πικραμένος από τα παιδιά μου. Και θα  ήταν παράλογο. Θα πρέπει λοιπόν να θυσιάσεις τους καφέδες και τα πάντα για τα παιδιά σου μόνο και μόνο για να μεγαλώσουν και να θυσιάσουν με την σειρά τους τα πάντα για τα δικά τους παιδιά; Πείτε με εγωιστή, αλλά ο ατελείωτος κύκλος θυσιών δε μου φαίνεται καθόλου ελκυστικός’’.

 

Και από την άλλη την Έϊμυ Τσούα, λάτρη της τελειότητας που ισχυρίζεται ότι το βιβλίο της έχει παρεξηγηθεί από πολλούς γονείς αλλά τονίζει επανειλημμένα πως ο βαθμός Α- δεν είναι αποδεκτός για τα παιδιά της. Σε συνεντεύξεις της συμβουλεύει τους γονείς να κάνουν την αυτοκριτική τους, να ακούν τα παιδιά τους και να μην υποθέτουν πως τα παιδιά τους είναι αδύναμα. Λέει χαρακτηριστικά: Αν πιστεύεις πως το παιδί σου δε μπορεί να κάνει τα πάντα, τι μήνυμα του δίνεις; Της αδυναμίας. Μεταξύ άλλων απαγορεύει στα παιδιά της τα πυτζάμα πάρτυ, τους επιβάλλει μαθήματα πιάνου και βιολιού μέχρι κάποια συγκεκριμένη ηλικία, δεν δέχεται το παράπονο της κόρης της ότι δεν της αρέσουν τα μαθηματικά και επιμένει να της κάνει εξάσκηση μέχρι να τα αγαπήσει ετσέτερα ετσέτερα. Με τη δημοσίευση του βιβλίου της οι New York Times δημοσίευσαν άρθρο γι’ αυτό ξεκινώντας με την φράση ‘’Γιατί οι Κινέζες μητέρες είναι ανώτερες’’. Μέσα σε 5 μέρες από την κυκλοφορία του βιβλίου της, η οικογένειά της έγινε η πιο μισητή οικογένεια του δυτικού κόσμου. Το πιο αμφιλεγόμενο κατά τη γνώμη μου είναι το γεγονός που θέλει την ακαδημαϊκή επιτυχία των παιδιών να αντανακλά το πόσο καλός γονιός είσαι.

 

Αυτό που κατανοούν οι Ασιάτες γονείς είναι ότι τίποτα δεν είναι πλάκα μέχρι να γίνεις πολύ καλός σ’ αυτό. Για να γίνεις καλός στο οτιδήποτε, χρειάζεται δουλειά. Και τα παιδιά από μόνα τους δεν θέλουν να δουλεύουν. Γι’ αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό να παραμερίζεις και να καταπατάς τις προτιμήσεις τους.

 

Η αιώνια διαμάχη μεταξύ ανατολής και δύσης λοιπόν. Κι εσύ Έλληνα γονιέ που βρίσκεσαι άραγε; Είσαι στις παρυφές της ανατολής αλλά προσκολλημένος στην Δύση. Εκτός απ’ αυτά, είσαι μέρος των Βαλκανίων. Πόσες επιρροές να σηκώσει ένας λαός ταυτόχρονα; Μεγάλωσες με τα στερεότυπα που σου επιβλήθηκαν από τους δικούς σου γονείς. Άρα ή θα ασπάστηκες το ‘’κατοχικό’’ και θα πέρασες παιδικά χρόνια σε μια πειθαρχημένη οικογένεια με απαιτήσεις από ‘σένα, ή θα υιοθέτησες το ‘’νεόπλουτο’’ και θα κυνήγησες το αμέρικαν ντριμ με τα ελληνικά δεδομένα, ή θα έχεις κάτι και από τα δύο. Και μόνο για αυτή σου την ανατροφή σου αξίζουν συγχαρητήρια. Η γενιά των σημερινών Ελλήνων γονιών, έχει τέτοιο παρελθόν που είναι ν’ απορεί κανείς πως διατηρούμε (όχι όλοι), σώας τα φρένας! Ειδικά στα χρόνια που διανύουμε και προφανώς θα συνεχίσουμε, ο Έλληνας γονιός καλείται να ενσωματώσει και την οικονομική κρίση σ’ αυτό το συνονθύλευμα επιρροών, αλλά κυρίως να την κάνει λειτουργική και να οδηγήσει τα παιδιά του μέσα απ’ αυτήν σώα και αβλαβή. Πρόκειται για μια γενιά εξελιγμένων γονιών που παλεύει με την κρίση και ταυτόχρονα καταδιώκει με χαρακτηριστική άνεση τους Ντισέπτικονς που απειλούν τα παιδιά της.

 

Οι γονείς ‘’λίγο απ’ όλα’’ λοιπόν. Η Ελληνίδα μάνα δεν έχει πια έναν τύπο. Έχει πολλούς. Και τους εναλλάσσει. Θα την δεις λοιπόν με την ίδια ευκολία να σηκώνει τη φωνή λέγοντας ‘’διαβάζεις τα μαθήματά σου ΤΩΡΑ’’ σε προστακτική που δεν χωράει αναβολή και να δηλώνει με χαλαρότητα και σιγουριά ‘’έλα μωρέ άσε τα παιδιά να παίξουν που θα τα βάλω εγώ σε καλούπι!’’

 

Δε μπορώ να μπω στο κυνήγι των επιστημονικών και εμπεριστατωμένων αποδείξεων για να σου περιγράψω τι εννοώ. Μπορώ όμως να σου μεταφέρω τα δικά σου σχόλια, αυτά που έγραψες στο προηγούμενο ποστ και εκφράζουν τέλεια την σημερινή πραγματικότητα. Σου τα μεταφέρω αυτούσια, ιδού:

 

Από: Snow Angel Αγγελική

Για την στάση κ το πως είναι η Γαλλίδα μάνα έχω εμπειρικά ενστάσεις!
Έχω γεννηθεί και έχω μεγαλώσει σε γαλλικό περιβάλλον και όλα αυτα είναι μύθος!
Κατ αρχάς! Το επίδομα  λοχείας διαρκεί 16 εβδομάδες για πρώτο παιδι (όπου η αρχή της άδειας είναι απο 6 βδομάδες πριν και 10 μετα όπου αν το θέλει και μπορει η μάνα μπορει να την ξεκινήσει 3 βδομάδες πριν για κέρδος μετα τον τοκετο).
Κ παει 36 μήνες μεγιστο χρόνο αν κανείς τρίδυμα!!!!
Εκει που υπάρχει βοήθεια είναι στο που τα αφήνουν. Και στην επιλογή κ δωρεάν παιδικού όπου απο 3χρονων θα μπορει να παει.

Τώρα για την στάση των μαναδων, σιγα  που τα γαλλακια δεν είναι τερατακια!
Είδα και την ανιψιά μου…. Απο Γαλλίδα μάνα, ο αδελφός μου (ετεροθαλής) γάλλος κ αυτός στην ουσία… Και είναι τερατακι που δε υπακούει κανέναν! (ζουν εκει άρα δεν υπάρχει έστω και άτυπα η τάση η αμερικανική ή η μεσογειακή που λέει η αμερικανίδα κυριούλα ή το marie Claire)
Συνεπώς το θέμα ανυπακοή κ ζωηράδα απ αλλου κρατά κατα την γνώμη μου… Όχι την εθνικότητα της μάνας. Είναι και στο παιδάκι…

 

Από: Debby του Angel or Evil?

Λοιπόν… αν και πραγματικά δεν ξέρω αν αυτό το θέμα με τις Γαλλίδες ισχύει και στην πλειονότητα τους είναι έτσι “cool” αλλά για το αν η ενοχή της μάνας κάνει τα παιδιά ατίθασα και ανυπάκουα, από καθαρά προσωπική εμπειρία θα συμφωνήσω. Όταν κάθε κανόνας που θέτεις στο παιδί σου συνοδεύετε από ενοχή είναι σίγουρο ότι το παιδί θα την αντιληφθεί και θα επιδιώξει μέχρι τελικής πτώσεως να τον καταρρίψει. Όταν αυτό και μόνο από όλους μέσα στην οικογένεια είναι το επίκεντρο που καθορίζει τι θα κάνουν όλοι οι άλλοι φανταστείτε τι σοκ θα πάθει όταν αντιληφθεί ότι η πραγματικότητα δεν είναι αυτή, και αρχίζει να το αντιλαμβάνεται από την πρώτη σας έξοδο όπου ξαφνικά όσα κάνει σπίτι δεν επιτρέπονται. Σε καμιά περίπτωση δεν είμαι η υποδειγματική μαμά. Έχω φερθεί σκληρά και ορισμένες φορές ακόμα και βάρβαρα στα παιδιά μου όταν έπρεπε και όταν δεν έπρεπε και δεν αισθάνομαι καμιά ενοχή γι’ αυτό (οκ, ελάχιστες έως αμελητέες) γιατί απλά θεωρώ ότι με αυτόν τον τρόπο τα βάζω εγώ η μαμά τους λίγο λίγο στο πνεύμα του πραγματικού κόσμου εκεί έξω που μόνο αγγελικά πλασμένος δεν είναι. Το αποτέλεσμα είναι τα παιδιά μου να με ακούνε όταν είμαστε σε δημόσιο χώρο, χωρίς να χρειάζεται να τους φωνάζω, να τα μαλώνω και να ακούω τα κλάματα τους όταν τους αρνούμαι κάτι. Είμαι σαν τις Γαλλίδες ένα πράγμα που πάω τα μικρά εστιατόριο και κάθονται υπομονετικά στις καρεκλίτσες τους και περιμένουν να έρθει το φαΐ τους! Οκ, ανυπομονούν λιγο αλλά τα “τρέφω” με λόγάκια μέχρι να έρθει το φαγητό οπότε όλα καλά! Στο ιδιωτικό χώρο βέβαια γίνεται το έλα να δεις αλλά εκεί γίνομαι Ελληνίδα (χωρίς ενοχές όμως πάντα!), Αντε.. Πως το λέτε στο twiter? #pestenamefate ? E! Αυτό!

 

Από: Παναγιώτα aka newagemama       

Aυτή η Ντράκερμαν μου ‘χει ανάψει μεγάλες φωτιές. Δεν ξέρω τι είναι το σωστό τελικά ούτε αντιλαμβάνομαι αν το παρακάνω ή όχι. Ενα είναι σίγουρο: η ενοχή κάνει μεγάλη ζημιά!

 

Από: μαμά κουκουβάγια Βέρα  owlmommy.blogspot.com

Μα όλοι να λένε για τα Γαλλάκια; Και τα Κινεζάκια!
Ας αφήσουμε τις ενοχές λίγο στην άκρη κι ας κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε λέω! Ελεύθερα και χωρίς κανόνες, όπως θεωρεί ο καθένας πιο καλά..

 

Από: Μαρία

‘’καλημέρα μητέρα θα ήθελα να πιω το γάλα μου’’ αχαχχαχαχαχχαχαχαχχαχχ αχαχχαχαχαχχαχαχαχχαχχ αχαχχαχαχχαχχ

αν μου το έλεγαν αυτό τα παιδιά μου, το πιθανότερο είναι πως θα τα πήγαινα στο Παίδων ως έκτακτο περιστατικό !!!!!!!

Οφείλω να ομολογήσω πως ορισμένους “στόχους” τους έχω πετύχει σαν γονιός (δεν δέχτηκα ποτέ το “πέφτω κάτω και χτυπιέμαι για να μου κάνεις αυτό που θέλω – δεν πας να χτυπιέσαι, μόνο πήγαινε μέσα σε παρακαλώ να το κάνεις, γιατί με ζάλισες), αλλά ορισμένους άλλους τους έχω χάσει (έχω τα πιο δύσκολα παιδιά του κόσμου στο θέμα “φαγητό”). Έχω διδάξει στα παιδιά μου βασικούς κανόνες και αρχές, αλλά σίγουρα έχω κάνει και λάθη που οφείλονται κυρίως στις ενοχές της εργαζόμενης μαμάς (έλα μωρέ ας δουν λίγη τηλεόραση, έλα μωρέ ας κοιμηθούν μισή ώρα αργότερα, ε δεν πειράζει που σκόρπισαν όλες τις ξυλομπογιές, ……).
Νομίζω πως σαν γονείς πάντα θα κάνουμε λάθη, αρκεί να τα παραδεχόμαστε και να προσπαθούμε να διορθωνόμαστε μέσα από αυτά.

 

Από: Nadine

Όταν έκανα το βλαστάρι μου…δεν είχα ιδέα πώς θα ήθελα να είμαι, πώς είναι το σωστό, ποιό το ιδανικό. Μεγαλωμένη άνευ μαμάς…δεν γνώριζα πώς είναι όλο αυτό το σκηνικό. Μέχρι και σε ψυχολόγο πήγα στην αρχή για να μου πει ότι όλο αυτό που σκεφτόμουν (περι ευθύνης για το μεγάλωμα του παιδιού μου) είναι απολύτως φυσιολογικό. Μέχρι σήμερα το πάω με το ένστικτο…και άντε με μικρή χρήση των προσωπικών μου γνώσεων λόγω αντικειμένου (Ψ η κυρία!!!). Το μόνο που έχω να αναγνωρίσω μετά απο την πρώτη δεκαετία με την κόρη μου είναι ότι τα λάθη μου είναι μονόδρομος, ότι ενοχές δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να νιώσω, γιατί θα νιώσει κι αυτή όταν κάποτε θα έρθει η ώρα της, και δεν θέλω. Επίσης εδώ και χρόνια της λέω: για τη μάμι είσαι ό,τι πιο σπουδαίο υπάρχει στον κόσμο, για τους υπόλοιπους εκεί έξω θα πρέπει μόνη σου να κερδίσεις τη θέση σου. Ο κόσμος είναι σκληρός.
Τέλος, βρείτε μου μία γαλλίδα…εδώ στην Ελλάδα που να είναι τόσο cool!!!!!!!!!!!!!!! Εγώ μία που τυγχάνει να γνωρίζω….cool δεν θα την έλεγα! Κάτι σε “δώστε μου μία να συνέλθω” θα την έλεγα…

 

 

Στη μελέτη της σημερινής ελληνικής οικογένειας, η Ντράκερμαν και η Τσούα θα σήκωναν τα χέρια ψηλά. Ο σημερινός Έλληνας γονιός περνάει κολικούς, στην χειρότερη μορφή τους. Αλλά τους περνάει με στωικότητα και χιούμορ που θα έκανε τον Μπενίνι του La vita e bella να δακρύσει από ντροπή.

 

 

Πι.Ες. Μπράβο ρε μάνα!  

over-parenting

Σε κούφανα; Κι όμως υπάρχει. Είναι καινούριος όρος και μη βιαστείς να κρίνεις εσύ επαγγελματία μαμά. Αφορμή μου έδωσε ένα άρθρο που διάβασα πρόσφατα στο Marie Claire. Μην τρελλαίνεσαι, δεν πάω για καφέ με περιοδικά στο χέρι, βρέθηκε το τεύχος στην τουαλέτα κι έπεσε στα χέρια μου. Να ‘ναι καλά το αγόρι μου, που μου φέρνει γυναικεία περιοδικά συνέχεια (#pestenamefate)

Θα σου μεταφέρω κάποια κομμάτια του άρθρου αυτούσια, για να προβληματιστείς. Επειδή ξέρω πως έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο και τελευταία στερείσαι προβληματισμών και βαθιάς σκέψης πάρε αυτό για να ‘χεις να διαλογίζεσαι ανάμεσα σε άλλαγμα πάνας και τάισμα.

Ξεκινά λοιπόν η Γαλάτεια Λασκαράκη ως εξής:

 

Πριν κάνω παιδιά, είχα μια πολύ σαφή εικόνα του πως θέλω να γίνουν τα δικά μου. Την είχα αποκτήσει με τα χρόνια χάρη σε κάθε σύντομη συναναστροφή με κάποιο παιδί γνωστών, συγγενών ή απλά της άγνωστης οικογένειας που έτρωγε δίπλα μου στην ταβέρνα. Ήταν μια απλή ιδέα: το δικό μου παιδί δεν θα γίνει ποτέ ένα από αυτά τα σατανικά νήπια που κάνουν το φαγητό τους σφεντόνα, χτυπάνε υστερία σε δημόσιο χώρο ή διακόπτουν τους μεγάλους όταν μιλάνε. Πίστευα ότι δεν πρόκειται να το αφήσω να εξαφανίσει αυτό που είμαι τοποθετώντας στη θέση μου μια κουρασμένη γυναίκα που φωνάζει. Και ότι οι άνθρωποι που μετατρέπουν το διαμέρισμά τους σε ένα προστατευτικό σύμπαν από αρμαφλέξ είναι απλώς υπερβολικοί.

 

Έχω νέα για σένα, μελλοντικέ γονιέ, που έχεις κάνει παρόμοιες δηλώσεις. Την στιγμή που γράφεται αυτό το κομμάτι, η μισή επίπλωση στο σαλόνι μου αποτελείται από ένα τραμπολίνο, δύο καρότσια για κούκλες, μία ροζ κουζίνα της Μπάρμπι σε μέγεθος καλοριφέρ, ένα καβαλέτο ζωγραφικής και κομμάτια παζλ που δεν θα βρουν ποτέ τον προορισμό τους. Η 3χρονη κόρη μου βέβαια αδιαφορεί για όλα αυτά τα πλαστικά αγαθά  με τα οποία την τροφοδοτεί ακατάπαυστα η αγάπη παππούδων και θείων και προτιμά να ασχοληθεί με κάτι πιο ενδιαφέρον, όπως το να καθίσει στην καρέκλα μου απαιτώντας να σηκωθώ εγώ. ‘’Απαιτεί’’ είναι βασικ΄ατο ρήμα που περιγράφει την έκφραση κάθε επιθυμίας αυτού του μικρού ξανθού ατόμου που λατρεύω να υπηρετώ, όπως ας πούμε να παίξει angry birds στο i-phone ενώ μιλάω στο τηλέφωνο για δουλειά ή να πιει το γάλα της με τρία καλαμάκια συγκεκριμένου χρώματος.

 

Πως σου φαίνεται μέχρι στιγμής; Κάτι σου θυμίζει ε; Αρχίζεις λίγο λίγο να στραβοκοιτάς το πρωτότοκό σου; Μη βιάζεσαι έχει κι άλλο ακόμα στην αρχή είσαι:

 

Μια παρόμοια θορυβώδη μέρα η Πάμελα Ντράκερμαν, Αμερικανίδα δημοσιογράφος που ζει στο Παρίσι με τον άνδρα της, είχε μια επιφοίτηση. Στο μικρό παραλιακό μέρος όπου έκαναν διακοπές εκείνο το καλοκαίρι και ενώ έτρωγαν βιαστικά, αφήνοντας τεράστια απολογητικά πουρμπουάρ στα γκαρσόνια για τις φωνές, τα  λεκιασμένα τραπεζομάντιλα και το καλαμάρι που είχε σκορπίσει η ενάμισι έτους κόρη τους στο πάτωμα, πρόσεξε ότι οι άλλες οικογένειες γύρω της δε βίωναν την ίδια πραγματικότητα. Τα νήπια κάθονταν στα καρεκλάκια τους περιμένοντας το γεύμα τους και έτρωγαν τα ψάρια και τα λαχανικά τους. Οι γονείς δεν κυνηγούσαν τα παιδιά τους φωνάζοντας ούτε υπήρχαν πεταμένες τροφές γύρω από τα τραπέζια τους. Περιέργως, έμοιαζαν να κάνουν διακοπές. Ξαφνικά είχε πολλές ερωτήσεις: Γιατί στις εκατοντάδες ώρες που είχε περάσει σε γαλλικούς παιδότοπους, ποτέ δεν είχε δει ένα παιδί εκτός από το δικό της, να χτυπιέται υστερικά στο δρόμο; Γιατί οι Γάλλοι φίλοι της δεν χρειάζεται ποτέ να κλείσουν το τηλέφωνο επειδή ένα νήπιο ουρλιάζει δίπλα τους απαιτώντας κάτι;

 

…Η οικογενειακή ζωή στη Γαλλία έχει πολύ λιγότερη γκρίνια και κλάματα. Ως δημοσιογράφος ήταν περίεργη να εξετάσει το γιατί. Ως μητέρα ήθελε απεγνωσμένα να μάθει.

 

Σε βλέπω μέχρι τώρα έτοιμη να βγάλεις νύχια και δόντια και ως άλλη μάνα λέαινα να σπεύσεις να κατασπαράξεις και τη Ντράκερμαν και εμένα επειδή τολμήσαμε να κρίνουμε το άτακτο λιονταράκι σου και τον τρόπο ανατροφής του. Μη βιάζεσαι βρε, σκέψου το λίγο. Για να σε προλάβω να ξέρεις πως η περιέργεια της Ντράκερμαν έγινε τελικά το βιβλίο Bringing Up Bebe, One American Mother Discovers the Wisdom of French Parenting. Όχι για να μη λες ότι τα βγάζω απ’ το μυαλό μου! Και υπόψιν ότι σου τα λέω αυτά εγώ. Που άλλαζα παραλία αν υπήρχε νήπιο που τσίριζε σε απόσταση 10 μέτρων (Θεία Δίκη!). Πάμε πάλι:

 

Η Ντράκερμαν κάνει την σύγκριση με την σύγχρονη, αγχωμένη αμερικανική οικογένεια, η οποία θα έλεγε κανείς ότι εμφανίζει αρκετές ομοιότητες με την ελληνική: τα παιδιά βρίσκονται στο επίκεντρο της ζωής των γονιών τους, μονάκριβα και ξεχωριστά, καρποί ωριμότητας και επιλογής παρά κοινωνικής συνθήκης. Επίσης ποτέ πριν στην ιστορία η παιδική ηλικία δεν αντιμετωπιζόταν ως κάτι τόσο πολύτιμο.

 

...Νήπια που πρέπει να απασχολούνται ακατάπαυστα με δημιουργικές δραστηριότητες και γονείς που γυρίζουν με ενοχές από τη δουλειά τους για να περάσουν πάση θυσία ποιοτικό χρόνο με τα βλαστάρια τους. Αυτή η καινούρια ιδέα, ότι ΚΑΘΕ στιγμή πρέπει να είναι σημαντική, τείνει να μετράει πλέον τόσο πολύ ώστε να ξεχνάμε την σημασία που έχουν τα βασικά, όπως μια αγκαλιά κι ένα φιλί. Στην Αμερική λοιπόν αυτό έχει νόημα και λέγεται ‘’over-parenting’’. Και όπως φαίνεται, δεν κάνει ευτυχισμένο κανέναν.

ΧΩΡΙΣ ΤΥΨΕΙΣ λοιπόν. Η ενοχή και το πως την αντιμετωπίζουμε: αυτή είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στη Γαλλίδα μάνα και σ’εμάς τις υπόλοιπες, σύμφωνα με την Πάμελα. Η Αμερικανίδα ασπάζεται την ενοχή. Είναι ένα είδος συναισθηματικού φόρου που πρέπει να πληρώσει επειδή λείπει στη δουλειά ή αφήνει τα παιδιά να δουν τηλεόραση για να βρει λίγο χρόνο για τον εαυτό της. Οι Γαλλίδες πιστεύουν ότι η ενοχή είναι ανθυγιεινή. Πιστεύουν επίσης ότι ένα σπιτικό που βασίζει ολόκληρη την ύπαρξή του στα  παιδιά είναι εξαιρετικά ανισόρροπο.

 

…Οι Γάλλοι πιστεύουν ότι τα παιδιά είναι λογικά από τη μέρα που γεννιούνται. Το πιστεύουν στ’ αλήθεια. Ότι ένα μωρό μπορεί να μάθει πράγματα από μερικών εβδομάδων, όπως το να κοιμάται όλη τη νύχτα στην κούνια του ή ότι δεν πρέπει να ρίξει κάτω όλα τα πράγματα από το τραπέζι αν του το εξηγήσεις με λόγια.

 

Και για να κλείσω με τα αποσπάσματα σου άφησα το καλύτερο για το τέλος:

 

ΟΜΟΡΦΕΣ ΛΕΧΩΝΕΣ. Οι Γαλλίδες πιστεύουν ότι ο αμερικανικός νεολογισμός MILF είναι γελοίος. Δεν υπάρχει αντίστοιχη έννοια στα γαλλικά γιατί εκεί δεν υπάρχει κανένας λόγος να πάψει μια γυναίκα να είναι σέξι αφότου κάνει παιδιά. Οι Γαλλίδες δεν αποπνέουν αυτό το μείγμα κούρασης, ανησυχίας και οριακής νευρικής κρίσης που εμφανίζουν πολλές Αμερικανίδες –και Ελληνίδες μη σου πω εμού συμπεριλαμβανομένης-

 

Τα σχόλια κάτω από τα άρθρα για το βιβλίο είχαν φυσικά τις πολύ σωστά διατυπωμένες αντιρρήσεις με κορυφαία την εξής: ‘’Εύκολο να περιφέρεσαι ξεκούραστη και αισθησιακή με τόσες παροχές από τη γαλλική κυβέρνηση: η μεγάλη άδεια λοχείας, η δωρεάν δημόσια φύλαξη μωρών και τα δημόσια νηπιαγωγεία για όλους, αφαιρούν πολλές ρυτίδες άγχους από το μέτωπο μιας Γαλλίδας’’

 

Παρ’ όλα αυτά ένα point το ‘χει η Ντράκερμαν δεν μπορείς να πεις ε; Προφανώς η αλήθεια και εδώ, δεν απαρνιέται την γνωστή της συνήθεια και δεν παίρνει θέση. Είναι κάπου στη μέση. Για παράδειγμα: το θεωρώ ανθρωπίνως αδύνατο να πείσω μόνο με τα λόγια τον Billy the kid να μη ρίξει τα πράγματα κάτω αν το ‘χει βάλει σκοπό να το κάνει. Εννοώ ότι σαφώς και προσπαθώ. Απλά κάπου στην 427ή προσπάθεια λυγίζω η δειλή… Θα ‘θελα λοιπόν σε τέτοιες περιπτώσεις να έχω την Ντράκερμαν πρόθυμη και διαθέσιμη γειτόνισσα, έτοιμη να επέμβει σε κάθε μου κάλεσμα συμμόρφωσης του τέκνου.

Από την άλλη, αν μια μέρα ξυπνήσω το πρωί και το παιδί μου έρθει στην κρεββατοκάμαρα και μου πει ‘’καλημέρα μητέρα θα ήθελα να πιω το γάλα μου’’ πιστεύω πως θα τρέξω με τις πυτζάμες στους δρόμους ουρλιάζοντας…!! scary λέμε….

 

Πι.Ες. Εσύ που διαβάζεις το άρθρο και μασουλάς τα ποπ-κορν να τα αφήσεις κάτω αμέσως. Τροφή για σκέψη είπαμε, θες μετά να χάσεις και τα κιλά της εγκυμοσύνης…λίγο κράτει… 😉

Πι.Ες.2 Φάε αγάπη μου όσο θες, στο κάτω κάτω τι μας έμεινε σ’ αυτή τη ζωή; Αγάπη, στοργή, ποπ κορν…

Πι.Ες.3  Όντως ο αμερικάνικος νεολογισμός MILF είναι γελοίος. Εν αντιθέσει με τον νεολογισμό DILF που είναι ευφυέστατος και απαραίτητος καθώς περιγράφει μία στρατιά ανδρών με κύριους εκπρόσωπους τους Μπραντ Πιτ, Μάθιου Μακόναχι…Ντέιβιντ Μπέκαμ….ετσέτερα ετσέτερα… Πως αλλιώς να τους πεις αυτούς δηλαδή;

 

 

Μεγάλωσες λοιπόν κι εσύ. Ξενύχτησες, διάβασες, έκλαψες, δούλεψες, γνώρισες ένα νέο, ερωτεύτηκες, παντρεύτηκες. Έκανες γάμο που πάντα ονειρευόσουν ή που πάντα ονειρευόταν οι γονείς σου. Πάρτυ, νυφικά, πυροτεχνήματα, χαμός. Γκουντ φορ γιου!  Έκανες παιδί. Ακόμα καλύτερα! Κι ήρθε η ώρα της βάφτισης….

Αααααχ…βαθύς αναστεναγμός. Γιατί; Θα σου πω. Για το γάμο το καταλαβαίνω. Είναι ένα πάρτυ όπως και να το κάνουμε. Κι είναι ένα πάρτυ που μπορείς να συμμετέχεις στο φουλ. Αλλά επειδή όλη αυτή η βιομηχανία του ‘’ξοδεύειν’’ βαρέθηκε λίγο τα ιβουάρ, σε σπρώχνει σε δεύτερο πάρτυ υπερπαραγωγή για τη βάφτιση του τέκνου σου. Δεν καταλαβαίνω ακριβώς το λόγο. Πας και κάνεις το παιδί σου χριστιανό ορθόδοξο. Λαμπρά. Αφορά εσένα, το παιδί, τον Θεό και το νονό. Γιατί πρέπει να έχει θέμα η βάφτιση τη ‘’ζαχαρένια πριγκίπισσα’’;;; Γιατί στήνεις έξω από την εκκλησία αγάπη μου την Άρτα και τα Γιάννενα;; Ωραία, να μη γίνω κακιά, έχεις δίκαιο. Στο κάτω κάτω το σπλάχνο σου είναι, έχεις αδυναμία κάτι θέλεις να κάνεις. Να βρούμε όμως άλλες λύσεις ρε παιδί μου. Λύσεις που δεν πετάνε το μάτι του γραφίστα στο μόνιτορ. Διότι σε πόσες παραλλαγές να σου σχεδιάσει κανείς κορώνα…ε;  Πόσα βιβλία ευχών για πρίγκιπες;

Εδώ είναι που ερχόμαστε εμείς, οι Γονείς με κολικούς, να σου δώσουμε την λύση – κλειδί για την αξέχαστη βάφτιση που θα αφήσει εποχή. Πάμε να δούμε αναλυτικά τις επιλογές σου:

 

Βάφτιση – Βουκολική

Δεν χρειάζεται να πάρεις τα όρη και τ’ άγρια βουνά. Μπορεί να γίνει και στην πόλη. Αρκεί να ζητήσεις απ’ όλους τους καλεσμένους να έχουν μια ρουστίκ διάθεση, μη σου έρθουν με urban chic δε λέει. Για κολυμπήθρα μπορείς να φέρεις σκάφη, στολισμένη με λουλούδια εποχής. Γλυκάκι μετά την βάφτιση δεν θα έχεις. Θα έχεις ταψιά με πρασσόπιτα, κατά προτίμηση με φύλλο σπιτικό κι όχι με μεράκι και Κανάκη. Αν πάλι δεν έχεις γιαγιά – θεία διαθέσιμη να σου ανοίξει φύλλο, θα βολευτείς με τα έτοιμα. Για μπομπονιέρα θα δώσεις ένα ματσάκι άνηθο ή μαϊντανό. Ωραία και χρήσιμη πρόταση.

Προσοχή: όχι στον βασιλικό, την ελιά και το δενδρολίβανο. Είναι οι βασιλιάδες της λαϊκής και έχουν γίνει γκουρμέ από τότε που τους έπιασαν στα χέρια τους ο Πέσκιας και το σινάφι του. Είπαμε θέλουμε βουκολικά πράγματα.

Tip: ρίξε χώμα στο προαύλιο για να δώσεις μια εσάνς βαρβατίλας

Tip 2: δώσε θάρρος στον χωριάτη!

 

Βάφτιση – εναλλακτική

Μας κάνουν όλες οι τοποθεσίες επίσης. Ιδανικό βέβαια είναι το ξωκλήσι και το μοναστήρι. Οι καλεσμένοι θα έρθουν απαραιτήτως με αθλητική ένδυση. Όχι με χρυσοποίκιλτα nike αλλά με  αθλητικά ανάλαφρα για γιόγκα. Βράκες και κολάν για κάθε τύπο σώματος. Στην εκκλησία θα μπουν όλοι ξυπόλυτοι εννοείται. Έξω από την εκκλησία θα έχουν παρατάξει τα στρωματάκια γιόγκα ώστε μετά το μυστήριο να κάνετε όλοι μαζί τους χαιρετισμούς σας στον ήλιο για να χαρεί το νεοφώτιστο. Γλυκάκια και αηδίες εννοείται πως όχι. Θα προσφέρεις φρέσκους χυμούς μύρτιλλου και φέτες ανανά. Θα έχεις επίσης κουβά με σπόρια (αριστοκρατικά όχι μπατιρόσπορα) τα οποία οι καλεσμένοι θα παίρνουν με σέσουλα σε χάρτινο χωνάκι.

Προσοχή: όχι σε μηχανοκίνητα. Όλοι οι καλεσμένοι θα πρέπει να προσέλθουν στον χώρο με ποδήλατα ή άλογα.

 

Βάφτιση – ποδοσφαιρική

Προτιμότερο είναι το αστικό περιβάλλον για τη βάφτιση αυτή. Οι άνδρες καλεσμένοι για το ντύσιμό τους μπορούν να επιλέξουν ανάμεσα  σε ‘’ποδοσφαιριστή’’ ή ‘’παράγοντα’’. Οι γυναίκες καλό θα είναι να είναι ντυμένες ποπ τραγουδίστριες. Έξω από την εκκλησία θα στρωθεί χλοοτάπητας ενώ το σταντ με τις μπομπονιέρες θα είναι μέσα σε εστία. Για μπομπονιέρες θα προσφέρεις επιγονατίδες και περικάρπια. Γλυκάκι δεν θα υπάρχει, αντ’ αυτού θα έχεις μεγάλους μεταλλικούς κουβάδες με πάγο και μικρά μπουκαλάκια νερό. Εξάλλου, σαν το νερό δεν έχει! Εναλλακτικά μπορείς να μοιράσεις μικρά πουγκάκια με κέρματα. Μετά το πέρας του μυστηρίου θα ακολουθήσει γιορτή του ποδοσφαίρου στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας όπου κάποιος από τους παράγοντες θα διαπληκτιστεί με έναν ποδοσφαιριστή και θα ξεκινήσει το πάρτυ με τα γνωστά ‘’επεισόδια’’.

Tip: ένα ασθενοφόρο και τραυματιοφορείς στην είσοδο της εκκλησίας θα απογειώσουν το θέμα σου και θα σφραγίσουν την βάφτιση

Βάφτιση – Θείος Σκρούτζ

Έλεος πια με το Μίκυ και το κλαμπ του και την παρέα του. Ήρθε ο καιρός να γνωρίσει την δόξα και ο παρεξηγημένος θείος Σκρούτζ. Η ένδυση των καλεσμένων είναι ελεύθερη αρκεί οι άνδρες να φορούν ημίψηλο ή να κρατούν μπαστούνι. Πρόκειται για το οικονομικότερο μοντέλο βάφτισης αφού είναι υποχρεωτικό για όλους τους προσκεκλημένους να φέρουν το γλυκάκι τους και τη μπομπονιέρα τους. Τα γλυκά και οι μπομπονιέρες θα συγκεντρωθούν σε χάρτινα κουτιά στην είσοδο της εκκλησίας, τα οποία θα φέρουν το σήμα $. Στο τέλος του μυστηρίου θα μοιραστούν σε όλους έτσι ώστε να πάρει ο καθένας διαφορετικό από αυτό που έφερε και να έχει την ψευδαίσθηση ότι τα προσφέρουν οι γονείς.

Προσοχή: απαγορεύεται η είσοδος στην βάφτιση σε όσους δεν έχουν φέρει δώρο για το παιδί

Tip: κατά την διάρκεια της βάφτισης θα περάσει δίσκος προκειμένου να συγκεντρωθεί το ποσό για την πληρωμή της εκκλησίας.

 

Βάφτιση – η ζωή μου δεν άλλαξε καθόλου μετά το παιδί

Αυτή η βάφτιση παίζει πολύ τελευταία. Διαλέγεις εκκλησία κεντρική με εύκολη πρόσβαση στα πέριξ μπαράκια. Προσκλητήρια, μπομπονιέρες ελεύθερο θέμα. Γλυκάκι δεν έχει. Στο καπάκι, όλοι μαζί οι καλεσμένοι, αν και 7 το απόγευμα, σπεύδουν σε γειτονικό μπαράκι για ποτό. Τρέχουν μαζί και τα πιτσιρίκια, όσο αντέχουν μέχρι τις 9 περίπου όπου μετά τα μαζεύουν οι παππούδες και πηγαίνουν για ύπνο. Εσύ συνεχίζεις με την παρέα σου, σα να μη συνέβη τίποτα τους τελευταίους 18 μήνες στη ζωή σου, να πίνεις και να γλεντάς. Κατά τη 1 σε παίρνει η γιαγιά τηλέφωνο ‘’έλα, κλαίει’’. Πετάγεσαι όπως είσαι και ξανακοιμίζεις με το δωδεκάποντο. Ξανά πίσω στο μπαράκι όπου το μαρτίνι έχει νερώσει και τούμπαλιν μέχρι τις 3-4 το πρωί. Την επόμενη μέρα είσαι σα να έχεις το κεφάλι σου μέσα σ’ ένα κουβά από τσίχλα αλλά τουλάχιστον για 4-5 ώρες γύρισες πίσω στο χρόνο.

Προσοχή: τα πισωγυρίσματα δεν κάνουν καλό. Μπορεί να σε πιάσει κατάθλιψη

Tip: τα πισωγυρίσματα κάνουν καλό. Σου θυμίζουν πόσο τυχερή είσαι σήμερα που δεν είσαι αναγκασμένη να τρέχεις από μπαρ σε μπαρ με το δωδεκάποντο και να δείχνεις φρέσκια και ανέμελη στις 4 το πρωί.

Είδες βρε; τι θέλει μια πετυχημένη βάφτιση; Τίποτα! Φαντασία θέλει! Τώρα αν επιμένεις να έχεις σαν θέμα τον κιτρινολαχανί πρίγκιπα βάτραχο δεν πειράζει. Μπορείς να βάλεις 42 τόνους κορδέλας, κορωνίτσες και βατραχάκια παντού, αρκετή παραμυθένια φαντασία και τσουπ! Έτοιμη η βάφτιση του αιώνα! Μην ξεχάσεις μόνο την τριπλή γιρλάντα στην κολυμπήθρα, πάντα με λαχανοκίτρινα ανθάκια και ξύλινες κορωνίτσες να κρέμονται διάσπαρτες…

 

Καλό μήνα!

 

Πι.Ες. Επειδή αναρωτιέσαι σε βλέπω, ο Billy the kid βαφτίστηκε με το τελευταίο μοντέλο που περιέγραψα στο μπαράκι. Η μάνα που έφευγε κι ερχόταν για να ξανακοιμίσει ήμουν εγώ. Και μη νομίζεις ότι δεν είχα πέσει στην παγίδα. Απλά όταν είπα στις φίλες που μου έφτιαξαν τα προσκλητήρια το θέμα ‘’κορωνίτσα’’ με κοίταξαν με ύφος  όχι-άλλος-πρίγκηπας-Θεέ-μου. Τώρα που το ξανασκέφτομαι έπρεπε να είχα θέμα τον Billy the kid με ατμόσφαιρα τύπου Rango….πόσο κρίμα να μου ‘ρχονται οι καλές ιδέες πάντα ετεροχρονισμένα…

 

Πι.Ες.2 Επειδή πολλά έχουν δει τα μάτια μου και κοντεύουν να μου πέσουν, μπες εδώ αν ψάχνεις προσκλητήρια: Μπαμ!  (δεν είναι διαφήμιση βρε αμέσως να κράξεις….φίλες είναι….) (κι εδώ που τα λέμε γιατί να μην ήταν και διαφήμιση;; εμείς οι άμοιροι διαφημιστές κλέφτες θα γίνουμε;; )

 

Πι.Ες.3  Σε παρακαλώ, αν σου ‘ρθει –κούφια η ώρα- η παρανοϊκή έμπνευση όταν αποφασίζεις για βάφτιση να κάνεις προσκλητήριο μπουκαλάκι με άμμο και μέσα χαρτάκι ρολό δεμένο τύπου message in a bottle με το κείμενο του προσκλητηρίου κάνε το εξής και δεν θα χάσεις: Ξάπλωσε αμέσως για ένα τρίωρο. Πάρε καλού κακού μια αντιβίωση, πήγαινε μια βόλτα και προσπάθησε να μην σκέφτεσαι τίποτα. Περίμενε μια δυο μέρες και μετά ξανασκέψου το. Δε μπορεί, κάτι θα αλλάξει…

(εισαγωγή  -η γνωστή- : Καταρχάς ΓΕΝΝΗΣΑΜΕ, ναι ναι η Μαργαρίτα γέννησε σήμερα 7.30 το πρωί τον κούκλο της και μάλιστα τζάμπα άγχος, τζάμπα γράφαμε εδώ ευχές ετσέτερα ετσέτερα…κρατιόταν λέει και σφιγγόταν μη βγει το παιδί γιατί περίμενε τον γιατρό όσο ήταν μόνο με τη μαία…αυτά να τα βλέπεις εσύ που φοβάσαι να γεννήσεις!

Στο θέμα μας τώρα: μας έγινε μόνιμη κάτοικος και στους γονείς με κολικούς η miss-kiski! ταιριάζει εδώ που τα λέμε, παραδέξου το. Στέλνει τις εμπειρίες της η γυναίκα τι να κάνει, μη βλέπεις η Αναστασία που προτιμά να τα λέει στα σχόλια…  🙂  Καλό αυτό με το κατούρημα πάντως, νομίζω όλες μας αγγίζει….)

Και εκεί που έλεγα δε μπορεί , θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο που πέφτω ξερή και κοιμάμαι όπου βρω και πως επίσης θα πάψω να θέλω να βγάλω τα σωθικά μου ακόμα και στη θέα ενός θεϊκού πιάτου σπαγγέτι μπολονέζ (είμαι τραγική , το ξέρω..), πάνω που όλοι μου έλεγαν «κάνε καλέ υπομονή , σε κάνα δυο βδομάδες θα ηρεμήσεις» (για το στήθος μου σου είπα που δε μπορώ ούτε στον υπολογιστή να γράψω , γιατί ακουμπάνε στο γραφείο και πονάω, τραγικό σου λέω, άσε!) , εκεί λοιπόν που έλεγα ότι σύντομα θα γλυτώσω, άρχισα να ξενυχτάω στην τουαλέτα. Και να διημερεύω στην τουαλέτα. Και να περνάω και τα μεσημέρια μου και τα απογεύματά μου στην τουαλέτα. Απλά και μόνο για να βγάλω μια σταγόνα σαν να έχω ουρολοίμωξη που λέει και η i-mom. Ή να έχω πάει πριν ακριβώς 10 λεπτά και μόλις έχω βολευτεί και πάλι στον καναπέ-κρεβάτι-καρέκλα, να πρέπει να ξανασηκωθώ.

(ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΑΛΕΤΑ – Δείτε λίγες διαφημίσεις γύρω γύρω στο υπέροχο αυτό blog και έρχομαι σε 2’)

………….

……………………..

………………………………..

Λοιπόν….που είχαμε μείνει? Α, στην τουαλέτα. Εκεί δηλαδή που σε λίγο θα μένω. Θα πάρω το πάπλωμα και ένα μαξιλάρι και θα μετακομίσω στην μπανιέρα να τελειώνουμε για να είμαι δίπλα να μην ταλαιπωρούμαι. Βέβαια δε ξέρω που θα βάλω την τηλεόραση και το media player (γιατί που θα βλέπω το Game of Thrones μου λες?), αλλά κάτι θα σκεφτώ στην πορεία.

Αναρωτήθηκα λοιπόν η καψερή για ποιο λόγο πριν ακόμα τελειώσει καλά καλά το πρώτο τρίμηνο, εγώ πρέπει να μετακομίσω στο μπάνιο. Και σαν κλασσική newbie γκαστρίτσα ανέτρεξα στο διαδίκτυο. Για να ανακαλύψω ότι η μήτρα μου λέει είναι στο μέγεθος περίπου ενός γκρεϊπφρουτ και κάτι παραπάνω (ας πούμε καρύδα για να βοηθήσουμε το visual) και πιέζει την κύστη γιατί λέει είναι ακόμα σε χαμηλή θέση. Από την άλλη εβδομάδα –πρώτα ο Θεός- θα αρχίσει λέει (το διαδίκτυο τα λέει, όχι εγώ) , να μετακομίζει προς τα πάνω και να αφήσει την κύστη μου ήσυχη, γιατί έχουμε και νεύρα κοπελιά και έχουν γίνει κορδελάκια από τα πήγαινε-έλα στην τουαλέτα.

Οπότε κάνω μουτζάι αναπνοές (είναι οι βαθιές αναπνοές που κάνουμε στη γιόγκα για να επιβιώσουμε όταν είμαστε δεμένες πισθάγκωνα) , μετράω τις μέρες μέχρι να μαζέψει η μήτρα μου τα μπογαλάκια της και να μετακομίσει παραπάνω, μπας και βρούμε την ησυχία μας.

Όλα αυτά βέβαια μέχρι τον 7ο. Γιατί μετά ενημερώθηκα από βετεράνες γκαστρίτσες ότι την αυτοκτονία όσο να ‘ναι την σκέφτεσαι. Όπως επίσης και το ενδεχόμενο να αρχίσεις να φοράς πάνες-βρακάκια για να ξεμπερδεύεις. Έτσι κι αλλιώς σαν μπόγος είμαστε, οι πάνες θα μας πειράξουν?

Σας φιλώ γλυκά, εις το επανειδείν, πάω στην τουαλέτα!!

miss-kiski

Χριστός Ανέστη σου εύχομαι και του χρόνου με υγεία!

Αυτό το post να μου το συγχωρήσεις διότι είναι αφιερωμένο σε φίλη που αύριο θα είναι μαμά. (Έλα μη γκρινιάζεις, τι εννοείς τι σε νοιάζει εσένα; κι εσύ δε γέννησες; ε, δε φοβόσουν; όχι; Άσε ρε, σε ποιον τα πουλάς αυτά; θα το συζητήσουμε άλλη στιγμή)

Θέλω απλά να της πω:

ΜΗ ΜΑΣΑΣ !!!
ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ!!!

Πονάει λίγο, εντάξει, εδώ πονάμε στην περίοδο δεν θα πονέσει η γέννα; ΑΛΛΑ, υπάρχει πάντα ένα αλλά, το ξεχνάς αμέσως. Σαν την αποτρίχωση ένα πράγμα. Πας και σου λένε ανώδυνη. Και ερωτώ: υπάρχει ανώδυνη αποτρίχωση;; Όχι. Είναι ένας τεράστιος μύθος. Αλλά ποια θυμάται τον πόνο του κεριού ή του laser; ε; καμία! Βγαίνεις από την αισθητικό άτριχη και αγέρωχη έτοιμη για την παραλία. Γιατί τη λένε ανώδυνη; κανείς δεν ξέρει. Κάπως έτσι είπαν και τον ανώδυνο τοκετό. Σου λέει αυτές μόλις τους βάλεις τη λέξη ”ανώδυνο” μπροστά, δε μασάνε, αυθυποβάλλονται.

΄Ετσι κι εσύ. Μια μέρα είναι θα περάσει. Κι από αύριο:

  • θα ξεχειλίζεις ευτυχία, μητρότητα, ορμόνες και γάλα!
  • θα μπορείς επιτέλους να γελάσεις και να φας κανονικά σαν άνθρωπος
  • δεν θα πηγαίνεις 427 φορές στην τουαλέτα για να βγάλεις μία σταγόνα σα να έχεις διαρκώς ουρολοίμωξη
  • ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΘΑ ΑΔΥΝΑΤΙΖΕΙΣ χωρίς να κάνεις δίαιτα
  • θα ‘χεις ΟΛΗ τη μέρα μπροστά σου ΚΑΘΕ μέρα
  • θα μπορείς ΜΙΑ ΖΩΗ να λες στον γιο σου: ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΣΕ ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΑ 9 ΜΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΕ ΓΕΝΝΗΣΑ και θα γίνεται το δικό σου
  • θα μπορείς ΜΙΑ ΖΩΗ να λες στον άνδρα σου: ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΤΟΝ ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΑ 9 ΜΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΓΕΝΝΗΣΑ και θα γίνεται το δικό σου (λέμε τώρα..)

Αυτά σου τα λέω από την καταπληκτική εμπειρία μου της μητρότητας που ζω τα τελευταία 2 χρόνια. Το θέμα είναι ότι το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Ναι αυτό μπορεί να σε φοβίζει λίγο, γενικά το ”για πάντα” είναι λίγο scary. To ”για πάντα” είναι πολύς καιρός. Αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον και είναι πολύ πιο ωραίο όταν το περνάς με παρέα.

Με το καλό να δεχτείς την παρέα σου και κάνε μου μια χάρη γιατί εγώ ήμουν σε trans : όταν σου τον δώσουν κοίτα τον καλά καλά και προσπάθησε να θυμάσαι αυτή την στιγμή ώστε να μπορείς να την περιγράφεις αργότερα. Θα μου πεις, μα όλες λένε για την πρώτη φορά που κρατάνε το παιδί τους. Μπούρδες! Δεν θυμάσαι τίποτα εκτός αν το βάλεις στο μυαλό σου να το κάνεις. Απλά είναι ωραίο να το λένε και το λένε συνέχεια. Θυμάμαι πολύ καλά την στιγμή που μου τον έφεραν μπροστά μου, μετά από όλη την διαδικασία της καισαρικής (μην τα ξαναλέμε), μου φάνηκε τρομερά περίεργο. Ένα μακρύ μωρό και όμορφο. Άνοιξα τα μάτια μου καλά μήπως έχω παραισθήσεις και τον κοιτούσα. Είπα στη μαία μου ”ρε συ αυτός είναι όμορφος τελικά”. Μου είπε ”ε ναι φυσικά είναι”. Όχι, της λέω, εννοώ πραγματικά όμορφος.

Περίμενα με βεβαιότητα ένα άσχημο νεογέννητο τύπου υπέρηχος β’ επιπέδου αλλά τελικά βγήκε κάτι καλό απ’ αυτή την ιστορία…

Με το καλό.

Πι. ες. και εννοείται από μεθαύριο το πρωί ξαναμπαίνεις στο μπλογκ κι αρχίζεις να διαβάζεις έτσι; δε θέλω αηδίες θηλάζω, δε μπορώ, δεν έχω χρόνο, εντάξει κοπελιά; εμείς πως θα ζήσουμε;

Πι.ες. 2 Να ξέρεις πως υπάρχουν ολόκληρα site με θέμα τον φόβο της γέννας, μη νομίζεις δηλαδή ότι μόνο εσύ είσαι έτσι: experienceproject.com

i-mom

 

Τυχαία τις προάλλες έπεσα πάνω σ’ ένα δικό μου παλιό post το: Πρόγραμμα βρέφους 1ο μέρος: The crying game

Είδες άμα ξεχνάς τι γράφεις; Λέω λοιπόν στην τελευταία παράγραφο: Το crying game μπορεί να συνεχιστεί για πολύ καιρό. Ακούω συνέχεια για περιπτώσεις που το παιδί ξυπνάει ακόμη τις νύχτες κλαίγοντας 3-4 φορές ακόμα και 2 ετών επειδή ξέρει ότι πιάνει. Επειδή θα ξυπνήσει η μαμά κι ο μπαμπάς και θα το πάρουν αγκαλιά. Το ξέρω πως είναι δύσκολο να το αγνοήσεις μέχρι να σταματήσει. Οι στατιστικές λένε πως στο δεκαήμερο έχει πλέον μειωθεί στο ελάχιστο η διακοπή του ύπνου εφόσον δεθείς στην πλώρη του κρεββατιού σου, βάλεις κερί στ’ αυτιά και καταφέρεις να αντέξεις χωρίς να τρέξεις να το πάρεις αγκαλιά.

Ψάχνω ημερομηνία ανάρτησης, 14/9 δηλαδή ο Billy the kid ήτο 17 μηνών. Γελάω δυνατά με τον εαυτό μου και ειδικά μ’ αυτό το ‘’παιδί ξυπνάει ακόμη τις νύχτες κλαίγοντας 3-4 φορές ακόμα και 2 ετών επειδή ξέρει ότι πιάνει’’ χαχαχαχαχαχαχαχα! Καλά είμαι απίστευτη. Μιλούσα λες και το δικό μου παιδί θα γίνει 2 ετών σε 5 χρόνια. Τι σου είμαστε οι μάνες όμως ε; Κάνει κάτι καλά το παιδί, αμέσως να το εκθειάσουμε. Περίμενε βρε καλή μου, μη μιλάς, το γρουσουζεύεις, κράτα μικρό καλάθι, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια ετσέτερα ετσέτερα. Και τώρα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να σου πω πως καλά έκανες και με διάβαζες ευλαβικά αλλά πρέπει να σου ομολογήσω προς μεγάλη μου λύπη ότι ώρες ώρες σε σχέση με τα παιδιά ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΙΔΕΑ αν αυτό που σου λέω είναι σωστό.

Διότι αγαπητή, εδώ και 2 μήνες ζω τις λευκές νύχτες. Κυκλοφορώ σαν τον Αλ Πατσίνο στο insomnia, που να σου υπενθυμίσω τρελλάθηκε ο άνθρωπος απ’ την αϋπνία και μέχρι στο φόνο έφτασε. Μέσα σε μια κρίση ηλιθιότητας, έχω βάλει την κρέμα ματιών σε λάθος σημείο με αποτέλεσμα να ξεχνάω να βάλω. Πράγμα τουλάχιστον βλακώδες διότι την κρέμα αυτή τη βάζεις λένε πριν πέσεις στο κρεββάτι για ύπνο. Κι εγώ είμαι στην προνομιούχα θέση να το κάνω αυτό περίπου 10 φορές κάθε βράδυ. Και πάλι ξεχνάω! Ύστερα φταίει η Estee που δεν έχει αποτέλεσμα κοπελιά; Ξέρεις τι παθαίνω; Καλό είναι να βάλεις κρέμα ματιών και να κοιμηθείς. Εγώ, επειδή δεν ξέρω ποια απ’ όλες τις φορές θα είναι η τυχερή που θα κοιμηθώ μετά, σκέφτομαι κάθε φορά ‘’έλα μωρέ δεν πειράζει αργότερα’’ κοκ.

Παρακαλώ να μου συγχωρέσεις το παραπάνω λογύδριο για την κρέμα ματιών διότι προείπα ότι είμαι σε κατάσταση αϋπνίας.

Τι έλεγα; α, ναι, λοιπόν  που λες εδώ και 2 μήνες ο Billy the kid γίνεται όλο και πιο γλύκας. Και όλο και πιο στριμμένος ταυτόχρονα. Δεν ξέρω πως το κάνουν αυτό τα παιδιά αλλά έχει επιτυχία. Στην αρχή είχε ένα κρύωμα. Εγώ είχα τύψεις γιατί το κόλλησε από ‘μένα και περάσαμε τα γενέθλιά του με αντιβίωση. Με το συνάχι τη νύχτα το ξενύχτι το είχα δεδομένο. Έλα όμως που κι εγώ μετά το κρυολόγημα τα είχα παίξει και δεν είχα αντοχές για το δρομολόγιο κρεββατοκάμαρα-παιδικό; Μια, δυο, τρεις στο τέλος ο μπαμπάς, αγανάκτησε και τον έφερε στην κρεββατοκάμαρα. Κι ενώ εγώ ήμουν κάθετη υποστηρικτής του ‘’ποτέ το παιδί στο κρεββάτι των γονιών’’ αλλά και του ‘’ΕΜΑΣ ΑΠΟ 50 ΗΜΕΡΩΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ’’, τώρα ξαφνικά με βρήκε το πρωί να λέω χαμηλόφωνα ‘’καλά μωρέ δεν έγινε και τίποτα μια φορά ήρθε σιγά’’….

Και το επόμενο βράδυ ξανά. Μετά ένα διάστημα τριών νυχτών που δεν ήρθε. Πήγαινα εγώ όμως. Ο καιρός περνούσε. Πέρασε έτσι ένας μήνας. Μετά ο δεύτερος. Τώρα διανύουμε τον τρίτο. Η αρρώστια έχει περάσει, ένα βηχαλάκι έμεινε. Αλλά ο Billy the kid εκεί το βιολί του: μαμάαακα μέσααα, εκεί!!!’’.

Γύρω στις 3 ξυπνάει με κλάμα και τον φέρνωμέσα αλλά περίπου στις 5.30 με 6.00 που βλέπω ότι όχι απλά δεν πονάει πουθενά αλλά μας έχει ξαποστείλει στις άκρες του κρεββατιού τον ξαναπηγαίνω πίσω χωρίς να ξυπνήσει καθόλου στη μεταφορά. Έτσι είχα την ψευδαίσθηση ότι δεν θυμάται τι έγινε τη νύχτα και άρα δεν θα του γίνει συνήθεια.

………

Νομίζεις κοπελιά. Διότι μέσα στις εκπληκτικές ικανότητες των νηπίων, είναι και η 6η αίσθηση. Μπορεί το πρωί να τον ρωτάς ‘’που έκανε νάνι ο Billy΄’’ και να σου λέει ‘’εκεί εκεί’’ δείχνοντας την κούνια, αλλά το βράδυ αγάπη μου οι λέξεις ‘’εκεί εκεί’’ είναι πολύ πιο ξεκάθαρες γιατί συνοδεύονται από προέκταση του δείκτη προς την κρεββατοκάμαρα…

Μ’αυτά και μ’ αυτά κατέληξα να κοιμάμαι σε πλήρη εξάρτηση σαν τους δύτες. Κολάν, μπλούζα και φούτερ του συζύγου χοντρό με κουκούλα διότι μες τη νύχτα κρυώνω όταν πετάγομαι και ψάχνω σαν την παλαβή κάτι να βάλω ενώ το κλάμα δυναμώνει. New entry της τελευταίας εβδομάδας είναι τα γυαλιά, διότι δεν κοιμάμαι με φακούς εννοείται, άρα όταν πετάγομαι ξαφνικά και δε βλέπω μπροστά μου με πιάνει χειρότερος πανικός ενώ το κλάμα δυναμώνει. Προεραιτικά κοιμάμαι και με τα μαλλιά πιασμένα με λαστιχάκι αν τα έχω ίσια ή κλάμερ (τράτζικ το ξέρω ντρέπομαι) όταν τα έχω σγουρά. Έχει κάποιες τυχερές νύχτες (μία κάθε 1000 χρόνια) που δεν ξυπνάει. Ούτε και τότε τη γλιτώνω. Γιατί έτσι που κοιμάμαι με πιάνει πονοκέφαλος ή σκάω. Οπότε κάποια στιγμή κατά τις 5 πετάγομαι έτσι κι αλλιώς να βγάλω όλη αυτή τη σαβούρα και να ρίξω δυο σταγόνες chanel no 5 επάνω μου να κοιμηθώ σαν γυναίκα! Μπορεί να μου μένουν άλλες 3 ώρες αλλά θα το κάνω με στυλ αγάπη μου. Τώρα, το πρωί που είμαι σαν να έχω κοιμηθεί κάτω από νταλίκα είναι άλλο θέμα.

Δε φτάνει που ξυπνάει τη νύχτα, ξυπνάει και νωρίτερα το πρωί δηλαδή γύρω στις 9 ενώ ξυπνούσε 10 και κοιμάται αργότερα το βράδυ, δηλαδή γύρω στις 23 με 23.30 ενώ κοιμόταν 22.30. Δεν έχω ζωή δηλαδή πέραν του διαδόχου. Βγαίνω από το παιδικό στις 23.30 με μάτι μισόκλειστο από το σκοτάδι στο ξαφνικό φως και σέρνομαι στο σαλόνι όπου βλέπω κάτι υπολείμματα από αστυνομικά σίριαλς και κάτι τέταρτα από ταινίες στη nova. Μετά από καμιά βδομάδα και τις επαναλήψεις της nova, καταφέρνω να δω 3-4 τέτοια τέταρτα μπερδεμένα και συνθέτω στο μυαλό μου το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας. Δεν είναι και πολύ κακό, σα να την είδα περίπου. Αυτή την περίοδο ας πούμε έχουμε αφιέρωμα στους Πειρατές της Καραϊβικής Άγνωστα Νερά. Καλό φαίνεται….από το τέλος τουλάχιστον…

Χθες το βράδυ περίπου στις 2 παρά έκανα ταβανοθεραπεία και μονολογούσα. Δε φταίει κανείς, εγώ φταίω. Το ίδιο είχαν πάθει κι εκείνα τα παιδάκια στον εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες. Φοβόταν να κοιμηθούν επειδή πίστευαν στον Φρέντι. Κι εγώ τι έκανα; πήγα κι έγραψα το τραγουδάκι

One…two…..Billy is coming for you

3……..4……….lock your door

μπλα μπλα μπλα…

7…….8…….better stay up late

9…….10…..never sleep again

Και τώρα τα λούζομαι. Το παιδί έχει εφιάλτες, κλαίει κι εγώ ξενυχτάω. Μέσα σ’ αυτό το παραλήρημα βλακείας με πήρε ο ύπνος –πάντα με την στολή-. Μετά τις 3.30 ο Billy δεν ξαναξύπνησε παρά μόνο στις 9 παρά. Εγώ ήταν αδύνατο. Είχα πέσει σε λήθαργο. Μου βγήκε ένα ‘’σε παρακαλώ άσε με άλλα 10 λεπτά…’’ στον καλό μου. Όταν σηκώθηκα σε μαύρο χάλι μου είπε: κάνε κάτι βρε αγάπη μου όμως, πιες έναν καφέ, ρίξε λίγο νερό στο πρόσωπό σου!

Αλλά δεν θέλω! Θέλω να μείνω έτσι για μια βδομάδα μέχρι να γείρω σ’ έναν καναπέ και να κοιμηθώ μέχρι την Ανάσταση. Ενοχλώ; τι ενοχλώ; Γενικά είμαι σε mode: μπορώ να γράψω βιβλίο για τη νύστα μου. Και σε προειδοποιώ να σταματήσεις τώρα να διαβάζεις…γιατί μπορώ να συνεχίσω φορ έβερ….γιατί νυστάζω γιου νόου; ωραίο πράγμα ο ύπνος….κι έχω και φοβερό στρώμα…το στρώμα είναι πολύ σημαντικό…..κι εγώ δεν το πίστευα μέχρι που πήρα….δεν υπάρχει….άλλο πράγμα…σου συνιστώ να το κάνεις κι εσύ…………………….zzzzzzz…………….zzzzzzzzzzzz.zzzzzz………………………..zzzzzzzzzz…………zzzz


γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: