γονείς με κολικούς

Posts Tagged ‘working mom

summer_onenightstand

Πίκσουρ δις:

Είναι μια Τετάρτη Αυγούστου. Κουφονήσι. 8 παρά τέταρτο το πρωί. Τα 3 μπλε γυαλότουβλα πάνω από το χτιστό κρεβάτι αφήνουν ελάχιστο φως να μπει και οι κουρτίνες κουνιούνται ελαφρά από τη μπαλκονόπορτα φέρνοντας μέσα τη δροσιά της θάλασσας. Είναι αυτό που ξυπνοκοιμάσαι λίγο ίσα ίσα για να καταλάβεις ότι όντως είσαι σ’ ένα παραδεισένιο μέρος, δεν χρειάζεται να πεταχτείς να ντυθείς και έξω όλα είναι τέλεια. Πάνω που το αντιλαμβάνομαι, μισοκοιμισμένη, κάτι αρχίζει να κουνιέται στο κρεβάτι. Όπως είπα και πριν είναι όλα τόσο τέλεια που δεν θα μου φαινόταν περίεργο αυτό που κουνιέται να είναι τελικά ο Johnny Depp. Ας μη χαλάσω την φαντασίωση, σκέφτομαι. Εξάλλου σε λίγο θα μάθω. Γιατί αυτό που κουνιέται πλησιάζει. Αρχίζει να ανεβαίνει αργά πίσω από την πλάτη μου (#wtf? δεν είναι αυτό που φαντάστηκα..) και πριν το καταλάβω 2 μπούκλες (ούτε ο Johnny είναι..) μου γαργαλάνε το μέτωπο και μια φωνή ψιθυριστή μου λέει: ‘’μαμά, ο ήλιος τι τρώει…;;;’’

Ε, μα τι νόμιζες ντίαρ; ότι σε άφησα τόσους μήνες γιατί το γύρισα στο σοφτ πορνό; Δεν θα ‘ταν κι άσχημη ιδέα εδώ που τα λέμε, έχουν γεμίσει τα σόσιαλ από ανέραστους γονείς, αν και θα ‘ταν λίγο περίεργη κληρονομιά για τον Billy the kid…

Μπα, τα ίδια θα λέμε πάλι, δεν αλλάζουμε θέμα προς το παρόν. Εξάλλου το θέμα όλων των μπλογκ που ασχολούνται με την μητροπατρότητα (πόσο θα ‘θελα να υπήρχε μία λέξη για όλο αυτό) είναι ουσιαστικά ότι η ζωή σου αλλάζει 100% όταν κάνεις παιδί. Απλά ο καθένας το βλέπει διαφορετικά και το παρουσιάζει με τον τρόπο του. Τα καλά νέα είναι ότι το ‘’θέμα’’ μας αποκτά μια χιουμοριστική χροιά από μόνο του μόλις περάσει τα 2 περίπου. Θα ‘λεγα και σουρεάλ, ναι, ναι..Καμιά φορά τα επίπεδα σουρεάλ είναι τέτοια που θα μπορούσαν να συγκριθούν μόνο με μια πιθανή συζήτηση μεταξύ Γούντι Άλεν και Ταραντίνο. Διότι το παραπάνω περιστατικό είναι καλοκαιρινό.Το περιβάλλον γύρω του είναι σούπερ. Ναι ok, πρέπει να βρεις γρήγορα τι σκατά τρώει ο ήλιος στις 8 παρά τέταρτο το πρωί στο Κουφονήσι και μάλιστα αποστομωτικά ώστε να μην το συζητάς μέχρι να ξεθωριάσουν όλα τα Κουφονήσια γύρω σου. Αλλά τουλάχιστον εκεί θα τον ξεγελάσεις με μια βουτιά. Σου ‘χω πολύ καλύτερα: Της πόλης. Ακόμα καλύτερα: του μπάνιου. Αυτό με την πόρτα του μπάνιου by the way, είναι εξοργιστικό και κανείς δεν ασχολείται σοβαρά (τι διάολο μόνο σ’ εμένα τη σπάει;). Φαίνεται πως είναι γραμμένο με κάποιον τρόπο στο dna τους ότι η πόρτα του μπάνιου ΑΝΟΙΓΕΙ ΟΠΟΤΕ ΘΕΣ.

Και πάμε ρυθμικά:

One, two, Billy’s comin for you

Three, four, shut the door…

– Μαμά

…. (κάνω ντουζ εγώ τώρα)

– ΜΑΜΑΑΑ

– Ναι αγάπη μου, κάνω μπάνιο τι έγινε; (λάθος ερώτηση, μεγάλο λάθος. Διότι δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να φέρει πίσω..)

– Μαμά, (πολύ σοβαρός) ένα πόνυ, μεγάαααλο, που ήταν μονόκερως… (παύση για να δει αν ακούω)…ΜΑΜΑ

– (ανοίγω κουρτίνα μπάνιου) Ακούω!!

– τι είπα; (τσεκ..)

– Το πόνυ το μεγάλο ο μονόκερως…λέγε..

– (ξανά) Ένα πόνυ μεγάλο που ήταν μονόκερως, πήγε την αδερφή του στο φεγγάρι και την άφησε εκεί για πάντα. (με στόμφο και γουρλωμένα μάτια όπως εξάλλου απαιτεί μια τέτοια είδηση)

– (Να μη σου περιγράψω το ύφος μου.. Ελπίζω σιωπηλά ότι δεν θα είναι συζήτηση αλλά μια απλή, πολύ σημαντική βεβαίως, δήλωση του παιδιού μου σχετικά με το πόνυ το μονόκερω τον αστροναύτη, που το λες και αδελφοκτόνο αν το καλοσκεφτείς..)

– Μαμά, αυτό τώρα είναι καλό;

– (Αυτό εννοούσα! Είδες που σου τα ΄λεγα; Τώρα εγώ πρέπει να σκεφτώ αν είναι καλό που το πόνυ το μεγάλο με το κέρατο πήγε την αδερφή του στο φεγγάρι και την άφησε εκεί για πάντα. Από πού να το πιάσω; Εντωμεταξύ περνάει ο χρόνος μου, πρέπει να δώσω μια απάντηση γρήγορα και κυρίως να τον αιφνιδιάσω γιατί αν το πάω χαλαρά θα με σκίσει, σίγουρα θα ‘χει την επόμενη ερώτηση έτοιμη….τι να πω;…τι να πω…; Θα το πάω θετικά δεν θα τον τρομάξω) E, καλό μου φαίνεται αγάπη μου, γιατί όχι, μια χαρά είναι στο φεγγάρι τα βλέπεις και όλα από ψηλά.

– Τι καλό ρε μαμά; αφού εκεί έχει μόνο νύχτα

– (Είδες άμα πας να κάνεις το καλό; Δε με βλέπω να τη βγάζω καθαρή..) Ναι δεν έχεις άδικο. Γιατί την πήγε εκεί όμως βρε αγόρι μου;

– Δεν ξέρω μαμά. ΕΣΕΝΑ ΡΩΤΑΩ! Κι εσύ είπες πως είναι καλό. Άμα είναι καλό να πάμε κι εμείς στο φεγγάρι! Γιατί δεν πάμε;

– (θα το πάω ορθολογιστικά) Δεν πάμε στο φεγγάρι γιατί δεν είμαστε αστροναύτες και γιατί δεν έχουμε διαστημόπλοιο. Επίσης, πράγμα εξίσου σημαντικό, μερικοί από μας ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ να πάμε στο φεγγάρι!

– (ύφος απορίας με παύση) Και τότε μαμά το πόνυ ΠΩΣ ΠΗΓΕΕΕΕ; Ε; εξίσου; (λέξη που μάλλον του άρεσε αλλά δεν ξέρει τι σημαίνει και αποφάσισε να τη βάλει για έμφαση στο τέλος)

– (Κίνηση απελπισίας, σύνηθες το φαινόμενο σε άπειρους γονείς. Προέρχεται συνήθως από τον εκνευρισμό που δημιουργείται όταν δεν έχουμε τι να απαντήσουμε στα τετράχρονα) Το πόνυ πήγε επειδή είναι πόνυ μονόκερως. Αυτά μπορούν να πάνε χωρίς διαστημόπλοιο. Εμείς όχι.

Καταλαβαίνεις ότι αυτή η εμπεριστατωμένη άποψη ότι το πόνυ-μονόκερως μπορεί να πάει στο φεγγάρι χωρίς διαστημόπλοιο ενώ οι άνθρωποι όχι, είναι τουλάχιστον βλακώδης. Αλλά γιατί να μην το πιστέψει να τελειώνουμε; Εδώ πιστεύει ότι η 7χρονη Ντόρα γυρίζει τις ζούγκλες με μια παπουτσωμένη μαϊμού και σώζει μωρά τζάγκουαρ. Δηλαδή γιατί ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΙΘΑΝΟ;;

Δεν ξέρω δεν ξέρω. Υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας σ’αυτές τις ηλικίες. Μπαίνω στον πειρασμό καμιά φορά κι εγώ να ενισχύσω το φανταστικό περισσότερο. Αλλά μετά αναγκάζομαι να κάνω την ξινή και πάλι και να τον προσγειώσω διότι χάρη στο μπαμπά του το παιδί θα πιστεύει έτσι κι αλλιώς για πολύ καιρό ότι το καραβάκι που σε πάει στο κάτω Κουφονήσι είναι πειρατικό, ότι στα βράχια ζουν τεράστιοι καλοί δράκοι, ότι οι καρχαρίες είναι φίλοι μας και ότι στην αποθήκη μας στο υπόγειο ζει ένα τεράστιο κουνούπι, ο Μάνθος (λυπάμαι πολύ τον πρώτο άνθρωπο Μάνθο που θα γνωρίσει) που τσιμπάει όταν δεν είμαστε καλοί.|

Πι.Ες.1 Τώρα που το ξαναβλέπω ο τίτλος του ποστ είναι εντελώς άσχετος με το περιεχόμενό του. Έχει μια μικρή σχέση με την πρώτη παράγραφο αλλά μέχρι εκεί.

Πι.Ες.2 Το yeah baby ωστόσο μου βγήκε λίγο αυθόρμητα αφού επιτέλους μου ‘ρθε έμπνευση κι έγραψα κάτι!

Πι.Ες.3 Is that a pen in your pocket βρε or r u happy to see me?  😉

Αν γκουγκλάρεις την φράση: ‘’πώς να μεγαλώσεις ένα παιδί’’, πριν προλάβεις να την ολοκληρώσεις, στο σημείο πριν τις λέξεις ‘’ένα παιδί’’ εμφανίζεται το εξής καταπληκτικό:

google it

Το οποίο για τον κοινωνιολόγο του μέλλοντος δίνει μία ξεκάθαρη εικόνα των προτεραιοτήτων μας ως γενιά (και της ορθογραφίας μας ως έθνος…).

Αν είσαι ελάχιστα εμπλεκόμενος στα σόσιαλ μίντια ή απλά αν δεν κάθεσαι ήσυχος και ψάχνεσαι με διάφορα (πιθανώς γιατί ακόμη δεν ξέρεις τι θες να κάνεις σ’ αυτή τη ζωή) δεν θα σου πάρει πολύ χρόνο να καταλάβεις πως πολύς, πάρα πολύς κόσμος έχει αντικαταστήσει τον φίλο, τον επιστήμονα, τον γιατρό, τον ψυχολόγο, τους γονείς του, τα αδέλφια του με το google. Γιατί είναι πάρα πολύ εύκολο στην ηρεμία του σαλονιού σου ή στην ησυχία του γραφείου σου ή στο δρόμο με το κινητό σου να ρωτήσεις ότι σου κατέβει και να μην σε κατακρίνει κανείς. Αυτό εμπεριέχει τον κίνδυνο να ρωτήσεις πχ πώς να μεγαλώσεις το παιδί σου και να πάρεις απάντηση για το πώς να μεγαλώσεις φούντα. Οπότε το να έχεις μία στοιχειώδη σχέση με την πραγματικότητα προαπαιτείται.

Τις περισσότερες φορές βέβαια, οι γονείς φέρνουμε στον κόσμο τα παιδιά μας και οι γνώσεις που έχουμε για το μεγάλωμά τους δεν είναι περισσότερες από αυτές που έχουμε για το μεγάλωμα της φούντας. Το κόβω εδώ γιατί θα βγουν οι πουριτανοί να μου πουν ότι παρομοιάζω τα παιδιά με τη φούντα και θα ‘χουμε άλλα…

Ασφαλώς και δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου. Όμως έτυχε πρόσφατα να βρεθώ σε συζητήσεις με γονείς που πραγματικά πιστεύουν πως ότι χρειάζεται να ξέρουν σήμερα σχετικό με την ανατροφή του παιδιού τους θα το βρουν on line. Δεν θα σου κρυφτώ, αγαπώ την ψηφιακή εποχή, αγαπώ αυτή την τεράστια ανοιχτή βιβλιοθήκη. Αλλά θα ήθελα να υπάρχουν ορατοί νόμοι χρήσης.  Ας πούμε ότι ένα απλό κρυολόγημα του παιδιού μπορεί να σε στείλει εύκολα να διαβάζεις αναλύσεις και pdf που προορίζονται για τελειόφοιτους ιατρικής και μόνο.

Αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στο πάρτυ που γίνεται σε ότι αφορά σε θέματα ψυχολογίας και ανατροφής. Κάπως έφερε η τύχη τα πράγματα έτσι και βρέθηκα να συναναστρέφομαι έναν παιδοψυχολόγο. Αν έχεις φίλο παιδοψυχολόγο ή κοινωνικό λειτουργό ή αναπτυξιολόγο ή οποιαδήποτε τέτοια ειδικότητα είσαι τυχερός άνθρωπος. Να το εκμεταλλευτείς. Θα σε βοηθήσει να μην γκουγκλάρεις άδικα. Γενικά είναι ωραίο να νιώθεις ότι δεν χρειάζεσαι καθοδήγηση και να βασίζεσαι στο αλάνθαστο ένστικτό σου και όχι στο google. Όμως πως θα ποτίσεις το δεντράκι σου αν δεν ξέρεις τον τρόπο; Μία σοφή κουβέντα που μου είπε και μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι η εξής: πρέπει να βλέπουμε τα παιδιά μας σαν βέλη. Η δουλειά μας σαν γονείς είναι να πετάξουμε αυτά τα βέλη μακριά. Να βρούμε τον τρόπο να φτάσουν στον προορισμό τους. Δεν ωφελεί κανέναν αν κρατά τα βέλη του αγκαλιά. Τρομακτική παρομοίωση. Αφενός γιατί έπιασα τον εαυτό μου να μουρμουρίζει εσωτερικά ‘’το παιδάκι μου σιγά μην το πετάξω εγώ μακριά, εγώ το θέλω αγκαλίτσα γούτσου γούτσου’’ ή ‘’ναι σιγά που είναι βέλη τα παιδιά που ξέρεις εσύ επειδή διάβασες και 5 βιβλία κομπογιαννίτη..’’. Αφετέρου δε γιατί δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Όχι ότι το παιδί μου, μου ανήκει και πρέπει να κάνει ότι θέλω εγώ αλλά γιατί αυτομάτως ο ρόλος σου βαραίνει εντυπωσιακά πολύ ενώ μέχρι χθες έκανες πλακίτσα με το κόψιμο της πάνας.

Ήθελα πάρα πολύ να απαντήσω στον παιδοψυχολόγο ότι εγώ τοξότης είμαι δυστυχώς μόνο στο ζώδιο και όποτε προσπάθησα κάποιο άθλημα με συγκεκριμένο στόχο (μπάσκετ, τέννις) απέτυχα οικτρά και μάλιστα σπάνια έως καθόλου πετυχαίνω το τσαλακωμένο χαρτί στο καλαθάκι των αχρήστων στο γραφείο. Επειδή δεν γεννήθηκα άνδρας στην εποχή του Ρομπέν των δασών, την έχω βγάλει καθαρή μέχρι τώρα αλλά αυτό με το παιδί-βέλος με τσάκισε.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά  μη νομίζεις ότι έχω κανένα φοβερό συμπέρασμα και ηθικό δίδαγμα να σου πασάρω. Εγώ απλώς ήθελα να μοιραστώ αυτή την πληροφορία και να σου πω, μια και πλησιάζουν Χριστούγεννα, ότι το δικό μου βέλος ζητάει επίμονα από τον Άγιο Βασίλη να του φέρει δώρο…κλειδιά. Όταν επιχειρείς να τον ρωτήσεις το αυτονόητο ‘’τι κλειδιά’’ παίρνεις την αποστομωτική απάντηση ‘’αυτά που ανοίγουν πόρτες’’ …!!!…%$#@$…!!!  Έχω καταλάβει ότι προφανώς το εννοεί αυτό που λέει γιατί δοκίμασα να τον ρωτήσω μέρες μετά και η απάντηση ήταν: ‘’ε, δεν είπαμε μαμά; θέλω ΚΛΕΙΔΙΑ’’. Έχει γίνει δε οικογενειακό αστείο κι έτσι όποτε κάποιος συγγενής ή φίλος ρωτήσει τι δώρο θέλει το παιδί, του πούμε κλειδιά και απορήσει ‘’τι κλειδιά;’’ τον κοιτάμε με λίγο boring ύφος και του λέμε ‘’που ανοίγουν τις πόρτες φυσικά! Άκου τι κλειδιά! Τι ερώτηση..’’

Αναλύοντας λίγο παραπάνω την επιθυμία του καταλήγω στα εξής:

Ή το παιδί μου έχει μπει στην προεφηβεία πρόωρα και θέλει να μπαινοβγαίνει στο σπίτι όποτε γουστάρει, πράγμα που μου φαίνεται τρομακτικό.

Ή το παιδί είναι φιλόσοφος και το αίτημά του είναι μεταφορικό, συμβολικό, τύπου ‘’κλειδιά που ανοίγουν τις πόρτες της ζωής’’, πράγμα που μου φαίνεται ακόμη πιο τρομακτικό…

Πι.Ες. Το γκούγκλαρα φυσικά και μου βγήκαν κάτι εταιρίες με θωρακισμένες πόρτες, 2-3 άρθρα με τα 3 κλειδιά που ανοίγουν τις πόρτες του πανεπιστημίου κι ένα άρθρο που έλεγε ότι  το κλειδί έχει βαριά συμβολική κληρονομιά, από το πιο μακρινό παρελθόν. Είναι σύμβολο που ανοίγει και κλείνει τις δυνάμεις, αναπαριστά την γνώση, την μύηση και το μυστήριο, την περιέργεια και την κατάκτηση, την ιδιοκτησία. Το έκλεισα αμέσως..

Πι.Ες.2 (άσχετο) Στην Κίνα ο νόμος απαγορεύει στα ζευγάρια που ζουν στα αστικά κέντρα να κάνουν δεύτερο παιδί. Αν κάνουν τότε του στερούν βασικά δικαιώματα όπως παιδεία, περίθαλψη κλπ. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει τέτοιος νόμος. Είμαστε πολιτισμένο δυτικό κράτος. Δεν τολμούν ωστόσο τα περισσότερα ζευγάρια που ζουν στα αστικά κέντρα να κάνουν δεύτερο παιδί. Με το μνημόνιο έχουμε μετατραπεί στους ιδανικούς κινέζους πολίτες, η χαρά του Μάο…

Πι.Ες.3 (σχετικότατο) Μη γκουγκλάρεις ότι σκεφτείς, θα γίνεις νευρωτική και μίζερη. Είπαμε βέλος-πετάω-μακριά! Φόκους φόκους!

Πι.Ες.4 (σχετικό με παλιό ποστ) Η παιδοψυχολόγος είπε ότι δεν πρέπει να μιλάμε αγγλικά μεταξύ μας μπροστά στο παιδί γιατί ‘’σκεφτείτε πως νιώθει εκείνη την ώρα το παιδί΄΄……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………crazy bitch…..!@#$:@#$!!

drinking alone

Βάζω αυτόν τον τίτλο για να σκεφτείς ότι θα διαβάσεις πολύ σοβαρά θέματα και θα ξεχάσεις πως εξαφανίστηκα τόσον καιρό και δε θα με βρίσεις. Ντρέπομαι ναι. Να το ξεπεράσουμε τώρα να συνεχίσουμε γιατί έχουμε θέματα; ευχαριστώ.

Ανακαλύπτω στην πορεία της μητρότητας ότι χρειάζονται πολλά παραπάνω για να γίνεις γονιός εκτός από καρότσι, κούνια, πάνες και λεφτά. Δεν εννοώ την αγάπη, άμα δεν έχεις αγάπη δεν κάνεις παιδί είναι απλό, άσε που δεν θα σου ‘λεγα ποτέ τέτοια κλαφτερά, τόσο facebook τι το ‘χεις; εδώ σκάσανε οι drama queens και στο twitter κι έχουμε links με τραγουδάκια και ατακούλες ‘’καλημέρα αγάπες μου’’ ετσέτερα ετσέτερα. Τέλος πάντων, μακρηγορώ και σε μπερδεύω. Χρειάζεσαι και πολύ πιο συγκεκριμένα πράγματα όπως γνώσεις. Γενικές και ειδικές. Για παράδειγμα πρέπει να ξέρεις από τι αποτελείται η οδοντόκρεμα και να το εξηγείς με τέτοιον τρόπο ώστε να μην επιδέχεται περαιτέρω ερωτήματα όπως:

– μαμά τι έχει μέσα η οδοντόβουτσα;

– η οδοντόκρεμα εννοείς;

– ναι η οδοντόκρεμα

– ε, κοίτα είναι μια κρέμα που έχει μέσα διάφορα υλικά για να καθαρίζουν τα δόντια μας

– γιατί;

– για να καθαρίζουν τα δόντια μας

– ναι, τι είναι αυτά;

Αυτό μπορεί να συνεχιστεί για μέρες. Ενώ αν πεις φθόριο, γλυκερίνη, σόδα, άλατα ψευδαργύρου, triclosan και αρωματικά –προσοχή, το αρωματικά στο τέλος, πάντα στο τέλος- η συνέχεια θα είναι μάλλον η εξής:

– αρωματικά;;; τι αρωματικά; μωρομάντηλα; χαχαχαχα

– α γελάς με τα αρωματικά; τώρα θα δεις …

Ακολουθεί γαργάλημα και αίσιο τέλος της συζήτησης χωρίς πρόβλημα.

Η οδοντόκρεμα είναι το λιγότερο που πρέπει να γνωρίζεις. Περίμενε να δεις τι συμβαίνει όταν αρχίζει να σε ρωτάει πιο σοβαρά πράγματα. Το ‘χω αναφέρει αρκετές φορές στο facebook οπότε δεν πειράζει και να σου το ξαναπώ. Έχω την τύχη να μένω κοντά στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ. Εσύ μπορεί να θυμάσαι μόνο τη μέρα που έκλεισε αιφνιδιαστικά. Ίσως ακόμα να θυμάσαι τις διαδηλώσεις και κάποιες συναυλίες. Εμείς οι τυχεροί όμως τη θυμόμαστε κάθε βράδυ. Για να είμαι ακριβής πλέον όχι κάθε βράδυ αλλά το φεστιβάλ συνεχίστηκε μέχρι και τον Σεπτέμβριο. Δυνατά. Πάρα πολύ δυνατά. Έχουν φροντίσει ώστε παρόλο που δεν είμαστε δίπλα της να την ακούμε σα να είναι μέσα στο σαλόνι μας. Επομένως το παιδί δε γίνεται να μην το προσέξει. Και φυσικά δε γίνεται να μη ρωτήσει. Αποφάσισα να είμαι λακωνική και να ελπίζω ότι δεν θα ασχοληθεί.

– μαμά γιατί φωνάζουν αυτοί οι άνθρωποι;

– είναι από την ΕΡΤ αγάπη μου

(πρόσεξες ότι δεν διευκρινίζω τι είναι η ΕΡΤ και πάω να το περάσω μουλωχτά ότι εννοείται πως αυτό το πράγμα το ΕΡΤ έχει ανθρώπους που φωνάζουν)

– στην ΕΤ που δουλεύει η μαμά του Αριστείδη;

(αντιλαμβάνομαι ότι το παιδί θυμάται που δουλεύει η μαμά του φίλου του και μάλλον δεν θα τη βγάλω καθαρή)

-ναι εκεί στην ΕΡΤ

– και γιατί τραγουδάνε;

– ε, γιατί βρε αγοράκι μου θέλουν να κάνουν μια διαμαρτυρία

– είναι στεναχωρημένοι ε;

(το χοντραίνει)

– ναι είναι λίγο

– γιατί όμως;

– γιατί έχασαν τη δουλειά τους

– γιατί την έχασαν, ποιος τους την πήρε;

(πες εσύ…!)

– ε, κοίταξε αγάπη μου..ε.. το κράτος…

– ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ;; και γιατί γιατί γιατί;; (έξαλλος…!!!$#@%$ !!!)

– δεν είναι τόσο απλό το θέμα βρε αγάπη μου

– μαμά εγώ θα πάω και θα το διώξω το κράτος, θα του δώσω μια να φύγει και να φύγουν όλα τα κράτη!

(Τι έγινε ρε παιδιά; είπαμε να είμαστε λίγο πιο εναλλακτικοί, να αμφισβητούμε ναι δε λέω, λίγο αγανακτισμένοι –με χάρη όμως-, όχι κατευθείαν Τσε! )

– κάτσε βρε αγάπη μου πως θα διώξεις τα κράτη; τι είναι τα κράτη μπάλες να τους δώσεις μια;

– καλά άμα δε φύγει αφού δεν είναι μπάλα θα φύγω εγώ!

Και έτσι, μέσα σε ένα σύντομο διάλογο, με απλά λόγια, το παιδί μαθαίνει, να κατανοεί έννοιες όπως ‘’αναρχία’’ και ‘’μεταναστευτικό’’.

Άλλο θέμα:

Παίρνει αγκαλιά το ελεφαντάκι του τον Σωτήρη (έτσι τον λέμε, αν σε λένε Σωτήρη δεν είναι προσωπικό) και λέει:

– αυτό είναι το μωράκι μου μαμά, τον γέννησα, τον είχα στην κοιλίτσα μου

– Δε γίνεται αγάπη μου να γεννήσεις εσύ! Τι είναι αυτά που λες;

– γιατί δε γίνεται;

– Γιατί δε γεννάνε τα μικρά αγοράκια

– Γιατί δε γεννάνε;

– Γιατί μόνο οι μαμάδες γεννάνε και έχουν μωρό στην κοιλίτσα τους!

– …….παύση – σκέψη

– Κι εσύ τότε γιατί δεν έχεις;;;;;

…………………@#$%@#$%@#$β ………………….

Άλλο θέμα:

– Δε θέλω γάλα μαμά

– Καλά μην πίνεις. Αλλά να ξέρεις θα μείνεις κοντός. (Τι να κάνω αυτό μου ‘ρθε που λέγανε οι γιαγιάδες. Βλακεία μπορεί, αλλά να ξέρεις ότι η ετοιμολογία είναι πολύ σημαντικό άσετ αν είσαι μαμά. Αν καταλάβει ο εχθρός ότι καθυστερείς να απαντήσεις την έβαψες)

2 μέρες μετά ίδια ώρα

– Μαμά για να ξέρεις: εγώ σήμερα λέω να μείνω κοντός.

…………………@#$%@#$%@#$β ………………….

(Εκτός από την ετοιμολογία που πρέπει να έχεις, καλό είναι να αποφεύγεις και την μπουρδολογία. Σκέψου το…)

Δε φταις εσύ αγοράκι μου, εγώ φταίω που δεν απαντάω με την απάντηση που μεγάλωσαν γενιές και γενιές, χωρίς κανένα πρόβλημα. Τη μαγική απάντηση που κολλάει σε κάθε ερώτηση. Δεν είναι εύκολο, θέλει πρόβες, θέληση και ισχυρό χαρακτήρα.

– Μαμά να φάω γλυφιτζούρι;

– Όχι!

– Γιατί;

– Γιατί ‘’Ε Τ Σ Ι’’!

…….

– Μαμά γιατί δεν πάμε για ποδήλατο;

– Γιατί είναι 11 το βράδυ!

– έλα ρε μαμά γιατί δεν πάμε γιατί γιατί γιατί γιατί γιατί γιατίιιιιιιιιιιιιιιιιιι αααααααααααααα

– Γιατί ‘’ Ε Τ Σ Ι ‘’ !!!!

………

Προσοχή: δεν πιάνει πάντα. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο στους παιδικούς σταθμούς τους έχουν μάθει την εξωφρενική κουβέντα: ‘’το ΕΤΣΙ δεν είναι απάντηση!’’  Άρα τα νήπια απαιτούν μια διαφορετική απάντηση που θα τα ικανοποιήσει. Αν δεν έχεις, την έβαψες. Εναλλακτικά μπορείς να χρησιμοποιήσεις το: ‘’επειδή το λέω εγώ!’’. Δεν το μαθαίνουν στα σχολεία και θα τους πάρει λίγο καιρό μέχρι να βρουν μια απάντηση. Ως τότε, θα ‘χουμε βρει κάτι άλλο, υπομονή.

Από την άλλη, πως νόμιζες ότι θα τη βγάλεις καθαρή με το ‘’έτσι’’; Το παιδί σου ανοίγει το tablet, βρίσκει το youtube, βάζει και βλέπει καρτούν και όλα αυτά ενώ οι μόνες λέξεις που ξέρει στα αγγλικά είναι οι excellent, goodmorning, high five και no. Πως σου πέρασε απ’ το μυαλό ότι θα του φτάνει το ‘’έτσι’’;

Θα μου πεις, δεν είναι και κανένα σούπερ σκιλ να ανοίγεις το tablet ενώ δεν ξέρεις αγγλικά. Εδώ υπάρχουν στρατιές ολόκληρες επαγγελματιών, διευθυντών, πολιτικών που κάνουν καριέρες χρόνων και οι λέξεις που ξέρουν στα αγγλικά είναι ακριβώς αυτές που ξέρει και το παιδί μου. Περιορίσου στα καλά ελληνικά προς το παρόν αφού κι αυτό, όπως μαθαίνω, θα θέλει σε λίγο ιδιαίτερα μαθήματα στο σπίτι.

Πι.Ες.1 (άσχετο) το instagram είναι το νέο facebook. Πως είχαν οι γονείς μας μικροί το λεύκωμα, και ξαφνικά ερχόταν ένα καινούριο παιδάκι που είχε λεύκωμα γυαλιστερό απ’ έξω με αυτοκόλλητα και λουκετάκι να κλείνει; Αυτό. Σάινι χάπι πίπολ παντού… #instamom…#imarton !

Πι.Ες.2 Εσύ που δεν έχεις κάνει παιδί και λες ότι κουράζεσαι στη δουλειά με κουράζεις. Κυρίως γιατί μου θυμίζεις εμένα πριν κάνω παιδί. Θα κάνω το χρέος μου λοιπόν και θα σου πω ότι όταν εσύ κουράζεσαι ξαπλώνεις και ξεκουράζεσαι. Όταν κουράζεται η μάνα η δικιά σου κούραση κρύβεται σε κάποια σκοτεινή σπηλιά από ντροπή. Αφιερωμένο στην κουμπάρα μου που έχει μια μικρούλα 23 ημερών και αρχίζει  να καταλαβαίνει ακριβώς αυτό. Τα καλά νέα είναι ότι αυτό το συνηθίζεις κάποια στιγμή. Α, και φυσικά ότι πολλαπλασιάστηκες με επιτυχία!

Πι.Ες.3 Μου φαίνεται συναρπαστικό που κάνω ολόκληρες συζητήσεις με το παιδί μου. Μάλλον δεν το εκφράζω σωστά. Εννοώ ότι μου φαίνεται συναρπαστική η ταχύτητα με την οποία περνάς από το ‘’μι τάρζαν, γιου τζέιν’’ στο ‘’μαμά πολύ ωραία επιλογή να βάλεις αυτό το κάδρο εδώ’’. Μου δίνει μία άλλη προοπτική…γελάω..

Πι.Ες. 4 Τόσα λάικ στα σόσιαλ μίντια που τα βρήκες πια; Γίνεται να σου αρέσουν όλα; μα ΟΛΑ; Λάικ λάικ λάικ! Αφού δεν υπάρχει το ‘’δε μ’ αρέσει’’ μη λες τίποτα. Η σιωπή είναι χρυσός. Κι έχουν ανέβει εξαιρετικά τα μέταλλα τώρα να ξέρεις…

Πι.Ες. 5  Δεν ξέρω πως κατάφερε ο Μπενίνι να κάνει ολόκληρο πόλεμο να φαίνεται παιχνίδι για το παιδί του. Εγώ πάντως πιάνω τον εαυτό μου καμιά φορά να μη μπορεί να κάνει μια κακή μέρα στη δουλειά να φαίνεται παιχνίδι. Πως είπες; ντροπή μου; Έγινε! Να δεις εγώ πόσες συμβουλές ξέρω να δίνω… Εσύ θα ‘σαι απ’ αυτούς που μπαίνουν στο σπίτι και ”τα κλείνουν όλα απ’ έξω”. Μπράβο βρε! γατόνι!

5 high five

Κατά το 7 θανάσιμα αμαρτήματα όπως καταλαβαίνεις. Βέβαια εγώ βρήκα 5 χαμένες αρετές. Βλέπεις όλες τις υπόλοιπες εξακολουθώ να τις διατηρώ (#fail). Πρόκειται για τον καταλληλότερο τρόπο να εγκαινιάσω τα ποστ του 2013. Έψαχνα έψαχνα, καλύτερο δεν βρήκα. Ιδού:

Υπομονή

Έχεις καθαρίσει ποτέ γαρίδα με μαχαιροπήρουνο; Όχι; Κρίμα. Εγώ ναι. Πολλάκις. Και το απόλαυσα όλες τις φορές. Όχι δεν είμαι σπασικλάκι και σε πληροφορώ δεν είχα καμία απολύτως διαταραχή. Για την ακρίβεια το καθάρισμα με μαχαιροπήρουνο μου έπαιρνε λιγότερο χρόνο από το καθάρισμα με το χέρι και επιπλέον δεν λερωνόμουν ποτέ την στιγμή που όλο το τραπέζι γύρω μου είχε ροζ λεκέδες. Η μητρότητα τα άλλαξε όλα αυτά. Όχι απλά δεν καθαρίζω καν τη γαρίδα αλλά την τρώω όπως είναι και εύχομαι να είναι φρέσκια για να μη μου σταθεί το κέλυφος στον οισοφάγο. Τι μεσολάβησε; τι μου συνέβη; Billy the kid οφ κορς….

Διότι πόσες φορές ν’ ακούσει κανείς το ‘’Σεχούντεννα-Πωτούγεννα-πώτη-γιοτή-του-χόνου’’ συνεχόμενα από αρχές Δεκεμβρίου χωρίς να λυγίσει; Ε; Σε ρωτάω πόσες; Εδώ ακόμα πεταγόμαστε τη νύχτα επειδή ξυπνάμε από το ‘’μελισσοβότανο-που-λούζονται-οι-κυλάδες’’ σε dolby surround από το παιδικό….! Που να μαραθεί και να πλαντάξει το μελισσοβότανο. Το αντιλαμβάνεσαι; Περιμένω με αγωνία την επόμενη γιορτή να μας ξεκολλήσει το κάλαντο γιατί δεν την βγάζω. Τρομάξαμε να μας φύγει το ‘’βάζει-ο-Ντούτσε-τη-στολή-του-βε-το-φουκαλά’’, τώρα που το σκέφτομαι μάλιστα μας πέρασε γρήγορα εν αντιθέσει με το μωραΐτικο που συνεχίζει να φιγουράρει στην πρώτη θέση των charts για 8η συνεχή εβδομάδα. Μετά μου λες εσύ υπομονή..

Καλή μνήμη

Και καλά κρασιά μπορώ να σου πω. Θυμάμαι κάτι εποχές όχι πολύ παλιά που θυμόμουν όλα τα ονόματα των ηθοποιών που ενσάρκωναν τα Bond girls, την ηλικία τους, που αλλού έπαιξαν μετά και αν στα Όσκαρ φορούσαν Marchesa ή Dior. Με το μαγικό ραβδάκι της μητρότητας καμιά φορά δυσκολεύομαι να θυμηθώ τον ίδιο τον James Bond – Daniel Craig. Είναι που είναι ξανθός και δε μ’αρέσει, ήρθε και το παιδί, αποτελειώθηκα. Και καλά θα μου πεις, μπορείς να επιβιώσεις και χωρίς τις παραπάνω πληροφορίες. Να το δεχτώ. Αν και είναι εντελώς έξω από την ιδιοσυγκρασία μου να θυμίζω εκείνη την διαφήμιση: ‘’είδα μια ωραία ταινία προχθές, που έπαιζε μωρέ εκείνη η ξανθιά η ψηλή μ’ εκείνον τον Γάλλο…’’ το έχω αποδεχτεί. Το μυαλό μετά την μητρότητα μοιάζει με σκληρό που θέλει format. Σιγά σιγά επανέρχεσαι αλλά ποτέ στα ίδια επίπεδα. Το καλό είναι ότι κάποια μέρα θα ξαναθυμηθείς πως το όνομα του χαρακτήρα που ενσάρκωνε ο Κέβιν Σπέισι στους Συνήθεις Υπόπτους ήταν Κάιζερ Σόζε. Το κακό είναι ότι την ίδια μέρα θα ξεχάσεις να πάρεις γάλα.

Πειθώ

Μη με βλέπεις έτσι. Εγώ κάποτε σε πουλούσα και σε αγόραζα χωρίς να το καταλάβεις. Μόνο αυτό; Το σκεφτόμουν και το έκανες! Δεν προλάβαινα καν να το πω. Professor X των X-Men ένα πράμα. Θα έβγαινε έξω όλη η παρέα επειδή εγώ το σκέφτηκα και επειδή εγώ το κανόνισα. Απεργούσαν οι λιμενεργάτες και είχα να παραλάβω εισιτήριο από τον Πειραιά; Για ‘μένα έκαναν εξαίρεση. Είχες ν’ αγοράσεις ρούχο για γάμο-βάφτιση-πάρτυ-αρραβώνα-prom;;; Εγώ το διάλεγα! Τώρα που το ξανασκέφτομαι μόνο τον άνδρα μου μου πήρε λίγο περισσότερο καιρό να τον πείσω…

Είχα την λανθασμένη εντύπωση πως αυτό είναι ένα έμφυτο ταλέντο και πως να πάει κανείς ενάντια στη φύση του; Λάθος. Μεγάλο λάθος. Χρόνια σπαταλήθηκαν άδικα σε σεμινάρια και τεχνικές πωλήσεων. Δεν έχουν την παραμικρή επίδραση στον καρπό του έρωτά μου:

–          Μπιλάκο πιο μακριά από την τηλεόραση, θα χαλάσουν τα ματάκια σου

–          Όχι

–          Αγάπη μου πήγαινε λίγο πιο μακριά, θα σε πονέσουν τα ματάκια, κρίμα

–          Όοοοοχιιιιιιιιι ..!!!!!

–          (αγριάδα) Βασίλη πας πίσω ΤΩΡΑ γιατί αλλιώς η τηλεόραση κλείνει

–          ….Τσαφ! (πατάει το κουμπί και την κλείνει)  ΝΑ ΠΑΣ ΕΣΥ ΠΙΟ ΠΙΣΩ !!!!!

–        (βαθιά ανάσα θυμάμαι ξαφνικά ότι σ’ αυτή την συζήτηση είμαι εγώ ο ενήλικας) Αγάπη μου εσύ βλέπεις τηλεόραση εγώ γιατί να πάω πιο πίσω;

–          NA ΠΑΣ ΕΣΥ ΝΑ ΠΑΣ ΕΣΥ ΝΑ ΠΑΣ ΕΣΥ (τσιριχτά)

–    (καλόπιασμα) Βρε γλυκούλη τι μου λες τώρα χαζομάρες; Αν θέλεις να δεις τηλεόραση πρέπει να πας πιο πίσω

–          …Τσαφ! (ανοίγει την τηλεόραση και κολλάει μούρη)

–      (φιλότιμο) Ε, τώρα έτσι κάνουν τα καλά παιδάκια; Αφού εσύ είσαι καλό παιδάκι γιατί κάνεις χαζά;

–          ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΧΑΖΑ ΕΣΥ ΚΑΝΕΙΣ ΧΑΖΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

–          (απελπισία) Βασίλη αν πας πιο πίσω θα σου δώσω καραμέλα χρωματιστή

–          (λάμψη στο βλέμμα) ΠΟΛΛΕΕΕΕΕΣ ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩ!

–          (παθέτικ) θα σου δώσω 2

–          Εντάξει! (πάει πιο πίσω επιτέλους)

Quiz: Ποιος κέρδισε;

Κριτική ικανότητα

Βρε παιδί μου εντάξει, δεν θέλω να σου τα λέω και όλα μαύρα. Θα μου πεις, τι δηλαδή κάνουμε ένα παιδί και χάνεται ο κόσμος; όχι βρε κουτό αλίμονο. Απλώς αναφέρω κάποια γεγονότα που μπορεί να σου συμβούν βάση του νόμου των πιθανοτήτων. Για παράδειγμα υπάρχει πιθανότητα να θελήσεις κάποια στιγμή να βάλεις τα αυγά στο ψυγείο κι επειδή με το ένα χέρι προσπαθείς να κρατήσεις το παιδί μακριά από την ανοιχτή πόρτα, δεν υπολογίζεις σωστά και τα αυγά πέφτουν κάτω. Και τα 6. Αυτό. Ή μπορεί να βάλεις το γάλα να ζεσταθεί και να σκεφτείς ότι ο χρόνος σου φτάνει για κλείσεις το θερμοσίφωνο αλλά στο δρόμο πατάς τον James το τρενάκι οπότε καθυστερείς και το γάλα χύνεται. Απλό. Δε μπορείς πια να υπολογίζεις σωστά. Καλό είναι να μη σε πάρει η μπάλα και να ξοδεύεις περίπου ένα τέταρτο για ν’ αποφασίσεις αν με την σάλτσα σου θέλεις πένες ή σπαγγέτι.

Ψυχραιμία

Απλό και σύντομο: Πριν κάνω παιδί όταν έπαιρνα τηλέφωνο στο σπίτι και δεν απαντούσε κανείς υπέθετα ότι μάλλον ο καλός μου δεν γύρισε ακόμα ή είναι στο μπάνιο και δεν το ακούει. Ξαναέπαιρνα σε μία ώρα αν το θυμόμουν ή περίμενα να δει την κλήση και να με πάρει. Από τότε που έμεινα έγκυος όταν παίρνω τηλέφωνο σε κινητό ή σταθερό και δεν απαντάει κανείς κάνω τα εξής:

               α. Ξαναπαίρνω σε 1 λεπτό

               β. Ξαναπαίρνω σε 2 λεπτά και το αφήνω να χτυπήσει μέχρι να σκάσει

               γ. Στέλνω μήνυμα: ΠΟΥ ΕΙΣTE; TI ΕΓΙΝΕ;;;

             δ. Στέλνω 2ο μήνυμα 2 λεπτά μετά το πρώτο: ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΣ ΣΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΠΟΛΥ ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ…

               ε. Υποθέτω ότι έχουν μπει ληστές στο σπίτι και τους έχουν απαγάγει

              στ. Υποθέτω ότι χτύπησε το παιδί και το τρέχει στο Παίδων

       ζ.  Δείχνω τουλάχιστον την ΥΠΕΡΤΑΤΗ ψυχραιμία να μην καλέσω την αστυνομία

Πως το βλέπεις γιατρέ μου..;;

Πι.Ες. Είδες όμως πως σου το ‘φερα; Αριστοτεχνικά. Σα να μη συμβαίνει τίποτα. Σα να μην έλειψα 2 μήνες περίπου! Τι να κάνω έπεσα σε δημιουργικό λήθαργο. Σου φαίνεται απίστευτο το ξέρω αλλά τι να κάνεις; δύσκολη η ζωή

Πι.Ες. 2 Ως γνωστό όταν είσαι έξω απ’ τον χορό πολλά τραγούδια λες. Αν και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τραγουδάει κάποιος μόνο έξω απ’ τον χορό ενώ μέσα δεν του ‘ρχεται ούτε κουπλέ, να σου πω σχετικά ότι συμβουλές τύπου ‘’smile, breath & go slowly’’ στην ανατροφή του παιδιού είναι το ίδιο χρηστικές  όσο ένα βάζο μαρμελάδα όταν πηγαίνεις για αναρρίχηση.

Πι.Ες. 3 Εσύ τι νέα; Μου ‘λειψες

Πι.Ες. 4 (Άσχετο) Γιατί γεννιόμαστε με κρεατάκια αφού μας λένε στα 2,5 να τα βγάλουμε;;

Ο φίλος μου ο Χρήστος για παράδειγμα, είναι φτιαγμένος για να είναι μπαμπάς. Ήταν φτιαγμένος για να γίνει μπαμπάς πολύ πριν γίνει. Όταν δηλαδή εγώ ακόμα είχα μία αμυδρή υποψία ότι μπορεί να κάνω παιδί μια μέρα, ο Χρήστος είχε αλλάξει πάνα στο μυαλό του πάρα πολλές φορές. Μην το παρεξηγείς, το παιδί δεν είναι φαινόμενο, νορμάλ άνθρωπος είναι που όμως είναι φτιαγμένος για γονιός. Όλα τα έκανε με μία τρομερή ηρεμία.

– τι γίνεται σήμερα καλά είσαι;

– καλά μωρέ να δεν κοιμήθηκα πολύ ο μικρός είχε συνάχι

Σε έκανε να πιστεύεις ότι στο θέμα ‘’παιδί’’ όοοοολα είναι πολύ απλά. Όταν σου λέει ο άλλος ‘’καλά μωρέ απλώς δεν κοιμήθηκα πολύ’’ και κατά τα άλλα η μέρα του κυλάει φυσιολογικά, σκέφτεσαι ότι το παιδί είναι τελικά ‘’η μελωδία της ευτυχίας’’ σε σχέση με τα 12ωρα που χτυπάς στο γραφείο. Ούτε που σου πάει το μυαλό ότι τελικά το παιδί μοιάζει περισσότερο με ‘’Ράμπο το πρώτο αίμα’’. Έλα μη μου λες ότι δείχνω την ηλικία μου μ’ αυτές τις ταινίες, δηλαδή θα ένιωθες καλύτερα αν σου ‘λεγα το Notting Hill και το Fast 5;; Τέλος πάντων δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι τα συστατικά της μαμάς. Ποια είναι, ποια πρέπει να είναι, τα ‘χω, δεν τα ‘χω, πρέπει να τα ‘χω;;;; Χιλιάδες αναπάντητα ερωτήματα, που συνήθως μου γεννιούνται σε κάτι κουλές στιγμές πχ στο μετρό που βλέπω ένα παιδάκι να τσιρίζει και η μαμά το κοιτάει με καλοσύνη ή ενώ οδηγώ που σκέφτομαι ότι πρέπει να πάω σούπερ μάρκετ άρα θα γυρίσω στις 9 στο σπίτι και ο μικρός θα κοιμηθεί στις 10, δηλαδή έχω μία ώρα να τον δω…άραγε φτάνει για να μ’ αγαπήσει και σήμερα…;;;

Με το παιδί τίποτα δεν είναι δεδομένο. Κάθε μέρα ξεκινάς απ’ την αρχή. Σαν τη μέρα της μαρμότας.  Μέσα στην ίδια μέρα με λατρεύει και με μισεί με την ίδια ένταση εναλλάξ. Προς το τέλος του Σαββατοκύριακου και αφού το έχουμε περάσει ολόκληρο μαζί, η καμπύλη της αγάπης του παύει να μοιάζει με καρδιογράφημα και αποκτά μία ομαλότητα. Από Δευτέρα πάλι το χάνουμε και τούμπαλιν.. Τώρα σε θέλω μανούλα μου, σ’ αγαπώ πολύ, είσαι νόστιμη, μμμ ντελίσιους, ντελισιάκι και μετά από 2 λεπτά: ΦΥΓΕΕΕΕ ΕΣΥΥΥΥΥΥΥΥΥ ΔΕ ΣΕ ΘΕΛΩ, ΔΕ ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΝΑ ΚΛΑΙΣ ΝΑ ΚΛΑΙΣ ΝΑ ΚΛΑΙΣ!!!!

Τέτοια εναλλαγή συναισθημάτων ούτε η Carrie Bradshaw δεν είχε βιώσει ποτέ. Μιλάμε για ψυχοπάθεια. Χρόνια ολόκληρα ταλαιπωρούμαστε με το γκομενικό για να γεννήσουμε στο τέλος αγόρια και να καταλάβουμε ότι αυτό το συγκεκριμένο skill είναι όντως βιολογικό. Είναι κρικάκι στο dna τους. Και πιάνει. Διότι όσο με διώχνει, τόσο κολλάω. Είναι ο ορισμός της καψούρας. Ορίστε! Κάποιος έπρεπε να το πει.

Αυτά τα σκωτσέζικα ντους ο φίλος μου ο Χρήστος δε μου τα περιέγραψε. Ούτε η κουμπάρα μου η Τούλα, ούτε η φίλη μου η Νίκη ούτε οι συνάδελφοι που έκαναν παιδιά πριν από ‘μένα. Έτσι όταν έφτανα στο γραφείο, μονίμως καθυστερημένη και αγχωμένη, με το μάτι κρεμασμένο στο λαιμό, αχτένιστη, μ’ έναν καφέ στο χέρι και τους έβλεπα έξω να καπνίζουν, καθόμουν απλά δίπλα τους, τους κοιτούσα με απόγνωση και τους έλεγα: ‘’Δε μου τα ‘πατε αυτά ρε παιδιά, δε μου τα ‘πατε! Δεν είναι σωστό…αυτά τα λένε πρώτα πρώτα…’’. Θα έχεις καταλάβει προφανώς μέχρι τώρα ότι οι μπαμπάδες φίλοι σου είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί όταν είσαι μαμά. Οι μπαμπάδες φίλοι θα κουνήσουν το κεφάλι παρηγορητικά σε τέτοιες καταστάσεις. Θα συμφωνήσουν μαζί σου σε κάθε υπερβολή και θα σε στηρίξουν με μια απλή κουβέντα επειδή σε καταλαβαίνουν, τις περισσότερες φορές πιο πολύ απ’ όσο καταλαβαίνουν τη δική τους γυναίκα-μαμά. Σε αντίθεση με τις μαμάδες φίλες σου που είναι υπερφίαλες, παντογνώστριες και η παρηγοριά τους καταλήγει στο να ακούς τελικά το δικό τους πρόβλημα. Το ξέρω αυτό πολύ καλά γιατί κι εγώ αυτό κάνω (ναι δεν είμαι το καλοσυνάτο, τέλειο πλάσμα που νόμιζες, συγγνώμη..). Άρα αν έχεις φίλους μπαμπάδες είναι ένα προσόν.

Ο Χρήστος δε μου περιέγραψε τα παραπάνω για δύο λόγους πιστεύω.

Πρώτον γιατί απλούστατα έχει τα σωστά συστατικά για να είναι μπαμπάς. Μην περιμένεις να σου πω ποια είναι γιατί ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Το μόνο που ξέρω είναι ότι το παιδί όποτε μιλάει για το γιο του έχει την πράα φάτσα του Δαλάι Λάμα ενώ εγώ δεν  έχω…πως να το πω τώρα…. δεν έχω και τόσο ‘’αγγελικές’’ αντιδράσεις κάθε φορά.

Δεύτερον γιατί παίζει στο παρασκήνιο της ζωής του, να τραβάει όοοοοολο το λούκι η Νατάσσα –η γυναίκα του- και ο Χρηστάκος απλά να απολαμβάνει το καϊμάκι….μπααααα….δεν παίζει αυτό και το ξέρω. (Απλώς έπρεπε να γράψω 2 λόγους που ο ένας να είναι προφανώς άστοχος ώστε να τονιστεί επαρκώς ο σωστός.)

Anyway, λέγαμε λοιπόν για τα συστατικά του γονιού. Ναι υπάρχουν μαμάδες, τις βλέπεις στο δρόμο, στα πάρκα, στους παιδότοπους και λες αυτή ρε παιδί μου, φαίνεται, είναι φτιαγμένη να είναι μαμά. Έχει το ύφος, είναι οργανωμένη, το παιδί την ακούει, αν της ζητήσει νερό-χυμό-μπισκότο-μουσακά-σούσι έχει πάντα στην τσάντα της και κυρίως είναι χαλαρή. Εγώ ΠΑΝΤΑ θα ξεχάσω κάτι. Πάνα, μωρομάντηλο, δεύτερο παντελονάκι, κάτι θα ξεχάσω. Προχθές ξέχασα το νερό του. Έλεος δηλαδή, το νερό του;;; Τι μάνα ξεχνάει το νερό του παιδιού; Εγώ! Για να μη σου πω πόσο συχνά ξεχνάω να πάω σεντονάκι στον παιδικό σταθμό…να μη σου πω…ότι σχεδόν ΚΑΘΕ Δευτέρα το παιδί κοιμάται χωρίς σεντονάκι γιατί το πάω από Τρίτη…να μη σου πω…γιατί το θυμάμαι και γίνομαι έξαλλη. Πες μου σε παρακαλώ πως είναι δυνατόν να ξεχνάω το ίδιο πράγμα, κάθε φορά; Πως γίνεται να το σημειώνω, να βάζω alert στο τηλέφωνο, να κρεμάω τη σακούλα με το σεντονάκι πάνω στην εξώπορτα ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΝΑ ΤΟ ΞΕΧΝΑΩ;;;; Μιλάμε για κανονική παράνοια. Πάντως νορμάλ δεν το λες.

Επίσης, βαριέμαι να παίζω με τις πλαστελίνες συνέχεια. Κυρίως βαριέμαι που πρέπει να τις συμμαζέψω μετά αλλά και το ίδιο το παιχνίδι, το λέω, το βαριέμαι. Ενώ ο μικρός το λατρεύει. Ο Χρήστος λέει ότι με το που θα μπει στο σπίτι από τη δουλειά ασχολείται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ με το παιδί. Κι εγώ το ίδιο κάνω. Απλώς έχω την υποψία ότι εκείνος το απολαμβάνει διαρκώς ενώ εγώ όχι.

Τι είπες;

Είμαι εγώ ενοχική; Σου ανοίγω εγώ την καρδιά μου, σου λέω τα θέματά μου, κι εσύ με λες ενοχική;

Το προσπερνώ γιατί μεταξύ μας μπορεί και να είμαι. Λίγο.

Όχι δεν σου τα λέω όλα αυτά για να μου πεις ότι είναι ιδέα μου και ότι είμαι μια χαρά μανούλα κλπ κλπ. Δεν είμαι και τόσο drama queen! Εξάλλου το ΄χω πει, δεν είμαι σούπερ μαμά, απλώς έμαθα ν’αλλάζω πάνα πάρα πολύ γρήγορα. Περιέργως, φαίνεται στην πορεία, ότι τελικά δεν φτάνει μόνο αυτό…

Ας δούμε λοιπόν τα βασικά που χρειάζεται να έχεις:

– Υπομονή

– Αγάπη

– Δύναμη

– Αντοχή

– Καλή μνήμη

– Υπομονή

– Κοιλιακούς

– Δικέφαλους

– Τρικέφαλους

– ραχιαίους

– Υπομονή

– Ψυχραιμία

– Ηρεμία

– Αποφασιστικότητα

– Αστείρευτο κέφι και χαρά

– Υπομονή είπα..;

Εντάξει, τώρα που τα βλέπω συγκεντρωμένα, δεν είμαι και τόσο τραγική, τα βασικά τα ‘χω…

Μπορεί να μην έχω ψυχραιμία και πολλή αντοχή αλλά έχω κοιλιακούς….πολλούς….(#fail)

Πόσο βοηθάει τελικά η οργάνωση, κάνεις μια λίστα και όλα ξεκαθαρίζουν….

Εσύ; Τι νέα;

Πι.Ες. (πάρα πολύ σχετικό) Ο φίλος μου ο Χρήστος, σου έχω ξαναπεί γι’ αυτόν, είναι ένα απλό, πάρα πολύ απλό παιδί που απλά έτυχε να έχει γράψει κι ένα βιβλίο πριν γεννηθεί ο γιος του σχετικά με το πως βίωσε ο ίδιος την εγκυμοσύνη της γυναίκας του. (μπιτ δατ…!)

Πι.Ες.1 (άσχετο) Αν δεν είδες το skyfall να πας αμέσως. Όχι για τους κοιλιακούς του Ντάνιελ (μη γίνεσαι λυσσάρα), αλλά για τον θεό Μπαρδέμ (γίνε λυσσάρα)

Πι.Ες.2 (άσχετο επίσης) Το ‘χω ήδη γράψει στο twitter αλλά δε μπορώ να μη στο πω: έμαθα ότι η γυναίκα που μου κρατάει το παιδί, έχει γυναίκα που της κρατάει τα παιδιά…που μάλλον θα έχει γυναίκα για της κρατάει τα δικά της ετσέτερα ετσέτερα…Πολύ εύστοχα ο φίλος μου ο Γιάννης @call_memoonman το χαρακτήρισε ‘’inception’’. Αρμενίζουμε στραβά; Όχι καλέ…μην το ξαναπείς…

Πι.Ες.3 (ψιλοσχετικό) Με την πάνα τι θα γίνει ρε παιδιά; Μόνο με κατούρημα ξεμπερδέψαμε, το χοντρό, το βιολί του…

Πι.Ες.4 (σχετικό γενικά) Εσύ με τα δίδυμα κι εσύ με τα τρίδυμα μη νομίζεις πως δεν ξέρω ότι με διαβάζεις και γελάς γιατί σου φαίνεται αστείο να έχω μόνο ένα παιδί και να μην τη βγάζω ώρες ώρες…

Πι.Ες.5 (φιλικό) miss kiski μου να σου ζήσει ο μπέμπαρος αγάπη μου! Σε περιμένουν μεγάλες στιγμές! Άντε να μας τα πεις και για τη γέννα…περιμένει κόσμος!

Για να μην έχεις προσδοκία χιούμορ σε ενημερώνω ευθέως ότι το ποστ αυτό είναι πραγματικά σοβαρό. Παρόλο που έχω την τάση να αντιμετωπίζω πολύ σοβαρές καταστάσεις συνήθως με σαρκασμό, αυτή τη φορά δεν γίνεται. Πάμε λοιπόν να σε ενημερώσω για τον έρπητα ματιού –ναι υπάρχει!- ώστε να προσέξεις πάρα πολύ την επόμενη φορά που θα χρησιμοποιήσεις την φράση ‘’καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα’’.

Την Κυριακή 16/9 το βραδάκι το ένα μάτι του Billy the kid κοκκίνησε ελαφρώς. Τόσο ‘’ελαφρώς’’ που εγώ δεν το αντιλήφθηκα παρά η φίλη μου και μάνα διδύμων, στης οποίας το σπίτι είχαμε πάει για παιχνίδι. Δεν έδωσε πολλή σημασία διότι το μάτι του παιδιού μου, ειδικά από την θάλασσα στις διακοπές είχε κοκκινίσει κι άλλες φορές αλλά μετά από λίγο καθάριζε.

Την Δευτέρα το πρωί όμως το μάτι ήταν ακόμη πολύ κόκκινο κι έτσι αποφάσισα να πάω το παιδί στον γιατρό. Είχα μάλιστα την φαεινή ιδέα να πάω κατευθείαν σε οφθαλμίατρο και να παρακάμψω τον παιδίατρο για να κερδίσω χρόνο. Επειδή λοιπόν το ταμείο μου είναι το μόνο νομίζω ‘’ζωντανό’’ ακόμα και έχει πάρα πολλές παροχές, επέλεξα να τον πάω εκεί μια και δεν χρειάζεσαι ραντεβού στα έκτακτα περιστατικά , έχει πάρκινγκ και εύκολη πρόσβαση. Μας βλέπει όντως ο πρώτος διαθέσιμος οφθαλμίατρος. Προσπερνώ το γεγονός ότι είχε υφάκι αρχικά διότι έκανα την παρατήρηση ότι περνούν όλοι τελικά μέσα εκτός από τα πραγματικά ‘’έκτακτα’’ περιστατικά. Δεν προσπερνώ όμως το γεγονός ότι δε μπόρεσε να εξετάσει το παιδί, διότι ένα παιδί δεν σε αφήνει εύκολα να δεις με κάποιο όργανο το μάτι του, πόσο μάλλον αν δεν ξέρεις πως να το κάνεις. Επίσης δεν προσπερνώ το γεγονός ότι όταν το παιδί μου ακούμπησε το εργαλείο που κρατούσε ο γιατρός, με το χεράκι του, εκείνος πανικοβλήθηκε κι έτρεξε να το ψεκάσει με antibacterial. Το ίδιο έκανε όταν πήγαμε στο γραφείο του και ο μικρός ακούμπησε το έπιπλο. Σηκώθηκε πάλι να ψεκάσει και μάλιστα μου είπε ‘’μήπως μπορείτε να περιμένετε έξω να σας δώσω την συνταγή; γιατί εδώ έχω εγχειρισμένους ασθενείς και είναι πολύ επικίνδυνο να κολλήσουν οτιδήποτε’’!!! Μου έκανε χείριστη εντύπωση και το κράτησα για να το αναφέρω ούτως ή άλλως στον αρχίατρο του ταμείου μόλις τελειώσει η ιστορία με το μάτι του παιδιού. Είσαι γιατρός και είναι φυσικό να βλέπεις ασθενείς με κολλητικές ασθένειες. Ψέκασε λοιπόν όταν φύγω απ’ το ιατρείο σου.

Μου δίνει κολλύριο tobradex, όχι tobrex, μη βιαστείς να σκεφτείς. Και για να σε προλάβω, του έκανα την ερώτηση εάν επιτρέπεται σε παιδάκια μια και το tobradex ως γνωστόν περιέχει κορτιζόνη. Η απάντηση ήταν θετική και μάλιστα μου είπε για λίγες μέρες δεν υπάρχει πρόβλημα, πάρτε για 4-5 μέρες αλλά σε δύο μέρες πάρτε με τηλέφωνο να με ενημερώσετε πως πάει.

Την Τρίτη το βράδυ το μάτι του παιδιού έχει γίνει χειρότερα. Είναι πρησμένο και κόκκινο σα να έχει μπλέξει σε καβγά. Όλη νύχτα δε μπορεί πια να κοιμηθεί καθόλου, πονάει, κλαίει και του βάζω κομπρέσες με φυσιολογικό ορό μήπως ανακουφιστεί.

Τετάρτη πρωί τον βουτάω ξανά και πάω στα ιατρεία του ταμείου. Μας βλέπει ο ίδιος γιατρός ο οποίος με το που τον βλέπει όρθιος στην πόρτα με στέλνει επειγόντως στο Παίδων με την αιτιολογία ότι εκείνος δε μπορεί να κάνει κάτι, ούτε να τον εξετάσει λέγοντας: ‘’Εκεί μπορούν να το δουν το παιδί, ίσως να του κάνουν μέθη δεν ξέρω…’’

Χάνω τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου. Το παιδί δεν έχει κοιμηθεί 2 νύχτες, δεν έχει φάει διότι προφανώς πονάει κι εγώ πρέπει να τρέξω στο Παίδων. Με alarm στη Β.Σοφίας παίρνω τον παιδίατρό μου κλαίγοντας –στερνή μου γνώση- του εξηγώ την κατάσταση και προτείνει να πάω αμέσως να τον δει προκειμένου να μην ταλαιπωρηθώ κατευθείαν στο Παίδων. Όντως πάμε, τον βλέπει, βλέπουμε και οι δύο με γυμνό μάτι ότι το παιδί έχει κάτι ακριβώς πάνω στην κόρη του ματιού του. Δε μου λέει τίποτα, όπως ομολόγησε την επομένη στον άνδρα μου για να μη με τρομάξει αλλά και γιατί έλπιζε να μην είναι αυτό που φαντάζεται. Με στέλνει σε συνεργάτη του από το Ιατρικό Αθηνών, παιδοφθαλμίατρο. Ευτυχώς το ιατρείο του ήταν κοντά και ήταν εκεί οπότε μας πήρε απευθείας ως έκτακτο.

Ο άνθρωπος από την αρχή ενέπνεε εμπιστοσύνη και γνώση του αντικειμένου. Εξέτασε τον Billy με ευκολία και τον έστειλε έξω με τη βοηθό του για να παίξει και να μπορέσει να μου μιλήσει:

– Κυρία μου θα σας το πω ευθέως. Το παιδί σας έχει έρπη στο μάτι.

– Τι λέτε γιατρέ; υπάρχει αυτό;

– Υπάρχει, θα σας το εξηγήσω. Ο ιός του έρπητα υπάρχει σε όλους μας, ζει στο αυτί μας. Όταν εκδηλώνεται και ψάχνει διέξοδο προς τα έξω ακολουθεί τα νεύρα της μύτης, του στόματος ή του ματιού. Όταν εκδηλωθεί στο μάτι αποτελεί ουσιαστικά λοίμωξη του κερατοειδούς, τρομερά επικίνδυνη καθώς δημιουργεί ουλές που απειλούν την όραση του ματιού. Το χειρότερο όμως κυρία μου δεν είναι αυτό, το έγκλημα είναι ότι 2 μέρες δίνετε κορτιζόνη στο παιδί η οποία τρέφει τον έρπη. Η ουλή που του έχει δημιουργήσει είναι ήδη μεγάλη, χρειάζεται άμεσα θεραπεία ώστε να κλείσει η ουλή και συνεχή παρακολούθηση ώστε να δούμε πως θα πάει. Πείτε μου σας παρακαλώ ο γιατρός που τη χορήγησε, εξέτασε το παιδί;

– Δε μπόρεσε να το εξετάσει κανονικά, μου είπε ότι η κορτιζόνη δεν πειράζει στα παιδιά

– Σωστά, δεν πειράζει καθόλου. Απλώς δεν τη χορηγούμε ποτέ αν δεν έχουμε αποκλείσει τον έρπητα.

– Έχετε δει άλλες τέτοιες περιπτώσεις;

– Εσείς τι λέτε; Έχω δει τρύπα στον κερατοειδή, ανεπανόρθωτη ζημιά από χορήγηση κορτιζόνης σε έρπη. Δεν χρειάζεται να σκέφτεστε αυτά τώρα. Προέχει να πάρει άμεσα τη θεραπεία. Θέλω να με προσέξετε κυρία μου, δεν έχω πρόθεση να σας τρομάξω όμως αυτό που έχει το παιδί σας είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να πάθει παιδάκι στο μάτι του. Τα βιβλία στη βιβλιοθήκη μου έχουν στο εξώφυλλο τον έρπητα ματιού. Σας το λέω όχι για να σας φοβίσω αλλά για να καταλάβετε πόσο σημαντικό είναι να κάνουμε την θεραπεία με συνέπεια και ακρίβεια και να το παρακολουθούμε στην αρχή καθημερινά.

Δεν έχω τρόπο να σου περιγράψω τι ένιωσα. Καθόμουν σαν την ηλίθια στο καρεκλάκι του γιατρού μη μπορώντας να σκεφτώ κάτι άλλο να ρωτήσω. Το μόνο που σκεφτόμουν διαρκώς είναι την σκηνή που με το μπαμπά του, του κρατούσαμε χέρια και πόδια και του βάζαμε κορτιζόνη στο μάτι ενώ εκείνος τσίριζε απ’ τον πόνο.

Ξεκίνησα αμέσως την θεραπεία με zovirax αλοιφή ειδικά για το εσωτερικό του ματιού και σταγόνες-δάκρυα. Η αλοιφή κάθε 5 ώρες, οι σταγόνες κάθε 1 ώρα. Δεν έχει νόημα να σου πω αν το παιδί συνεργάζεται ή χαίρεται με αυτή την θεραπεία η οποία μπορεί να κρατήσει εβδομάδες. Φαντάζομαι σου έχει τύχει να προσπαθείς μέσα στη νύχτα να του βάλεις φυσιολογικό στη μύτη για ένα απλό συνάχι. Για σκέψου να του χώνεις διάφορα στο μάτι που πονάει.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας ξαναμίλησα με τον γιατρό για να διευκρινίσω κάποια πράγματα σχετικά με την εφαρμογή της αλοιφής. Σε αυτό το τηλεφώνημα ανακάλυψα ότι το παιδί μου αυτή την στιγμή δε βλέπει καθόλου από το ένα μάτι. Συγκεκριμένα ο γιατρός μου είπε ότι το πιθανότερο είναι να βλέπει σκιές. Κάνουμε το πρώτο σκέλος της θεραπείας ουσιαστικά για να κλείσει η πληγή του έρπητα. Στη συνέχεια μένει η ουλή και η θολούρα που προκαλεί στην όραση. Υπάρχει νέα θεραπεία που στοχεύει στην εξάλειψη της ουλής ώστε στην συνέχεια να δούμε σε τι κατάσταση βρίσκεται η όρασή του και αν θα την ανακτήσει στο 100%…..

………………….

Το μόριο ‘’αν’’ δηλώνει:

α) μία υπόθεση, η οποία αναφέρεται σαφώς ή λανθάνει ή υπονοείται

β) κάτι που εξαρτάται από περιστάσεις ή προϋποθέσεις ή όρους

γ) το αμφίβολο και ακαθόριστο νόημα μιας πράξης ή μιας ενέργειας

Έτσι το μόριο ‘’αν’’ διακρίνεται σε

α) υποθετικό

β) δυνητικό

γ) αοριστολογικό

δ) ερωτηματικό (σπάνια)

Η δύναμη αυτού του υποθετικού μορίου είναι ισοπεδωτική. Ενώ δεν δηλώνει μία σίγουρη κατάσταση, το αντίθετο θα έλεγα, οι συνειρμοί που προκαλεί μπορούν να σε στείλουν στην κόλαση. Το ‘’έχασα τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου’’ δεν ξέρω να φτάνει για να περιγράψει το συναίσθημα.

Ξεκινούμε την θεραπεία από Τετάρτη λοιπόν. Περνάει μία εφιαλτική νύχτα κατά την διάρκεια της οποίας προσπαθούμε να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον με τον άνδρα μου και η προσπάθεια είναι φανερή. Δεν πιάνει τόπο γιατί απλώς ο ένας δεν θέλει να αφήσει τον άλλον να τον δει να καταρρέει.

Πέμπτη απόγευμα ξανά στον γιατρό. Έχουμε καλά νέα επιτέλους διότι το παιδί αντέδρασε πολύ θετικά στην θεραπεία το οποίο είναι πολύ καλό διότι θα μπορούσε να χρειάζεται άλλο φάρμακο και εντωμεταξύ η ζημιά να γίνεται. Μάλιστα τα αποτελέσματα ήταν προφανώς εντυπωσιακά για 2 μέρες θεραπείας. Ο γιατρός τόλμησε να πει πως πιστεύει ότι τελικά το παιδί θα δει κανονικά.

Εντωμεταξύ φίλοι κίνησαν Θεούς και δαίμονες για να δούμε κι άλλους γιατρούς και να πάρουμε κι άλλη γνώμη. Έτσι Παρασκευή πρωί με βρήκε και στο Παίδων ελπίζοντας να πάρω την ίδια θετική γνωμάτευση. Έτσι κι έγινε. Αμέσως μετά, τρίτος γιατρός στο Ιατρικό Αθηνών, στον οποίο μας παρέπεμψε ο παιδοφθαλμίατρος διότι θα έλειπε την Παρασκευή και θα ήθελε κάποιος συνάδελφος να μας δει για να είμαστε σίγουροι ότι συνεχίζουμε καλά. Τα ίδια κι εκείνος.

Θέλω να σου πω για τον έρπητα του ματιού γιατί μπορεί να μην τον έχεις υπόψη σου όπως δεν τον είχα κι εγώ. Θέλω να προσέχεις εάν μόνο το ένα μάτι του παιδιού σου κοκκινίσει ξαφνικά και δεν έχει τσίμπλες είναι πάρα πολύ πιθανό να έχει κάτι τέτοιο. Μην το αμελήσεις και βρες παιδοφθαλμίατρο, όχι απλό οφθαλμίατρο. Πλέον όλες οι ειδικότητες υπάρχουν και με εξειδίκευση σε παιδιά. Να και κάτι που επίσης δεν είχα υπόψη μου. Να ξέρεις, όπως με ενημέρωσε ο γιατρός μου και μου επιβεβαίωσαν στο Παίδων, ότι ο έρπητας του ματιού δεν κολλάει. Μη βιαστείς να κρίνεις γιατί κι εγώ έτσι έκανα μέχρι που μου το επιβεβαίωσαν. Συγκεκριμένα, δε μπορούμε να ισχυριστούμε ότι κολλάει ένας ιός που τον έχουμε όλοι μας. Εάν κολλούσε όπως η ίωση, τότε θα είχαμε όλοι ταυτόχρονα  έρπητα. Ο λόγος που εκδηλώνεται στον έναν και όχι στον άλλο δεν είναι ακόμη γνωστός. Αν λέγαμε ότι το κόλλησε, είναι πολύ πιο πιθανό να το μεταδώσουν οι γονείς, παρά οποιοσδήποτε άλλος εφόσον ο έρπητας του ματιού δε μπορεί να μεταδοθεί με επαφή. Γι’ αυτό και δε μεταδίδεται ποτέ στο άλλο μάτι. Υπάρχουν όμως σοβαρές πιθανότητες εφόσον εκδηλώθηκε μια φορά, να εκδηλωθεί ξανά αργότερα όπως ακριβώς κάνει και ο έρπητας στα χείλη. Να έχεις υπόψη σου επίσης ότι ένα παιδάκι όταν δε βλέπει από το ένα μάτι είναι απίθανο να σου το πει. Τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται τι θα πει να μη βλέπεις από το ένα μάτι ή να μη βλέπεις καθαρά.

Εμείς έχουμε μέλλον με τη θεραπεία μας και ελπίζω όχι μεγάλο. Ελπίζω σήμερα που θα πάμε ξανά στο γιατρό να μου πει πως έγινε θαύμα και έχει κλείσει η πληγή και έχει εξαφανιστεί η ουλή και το παιδί βλέπει. ΄Οπως και να ‘χει εγώ πιστεύω, τώρα, ότι όλα θα πάνε καλά. Σήμερα επιστρέψαμε και στον παιδικό σταθμό αφού δεν υπάρχει κίνδυνος να κολλήσει άλλο παιδάκι και συνεχίζουμε την θεραπεία μας.

Ελπίζω να μην χρειαστεί να ξαναγράψω κάτι λυπηρό. Η αλήθεια είναι ότι γυρνώντας πίσω σκέφτομαι μήπως υπερέβαλλα στις αντιδράσεις μου. Από την άλλη πέρασα μια μεγάλη λαχτάρα και δεν ξέρω αν θα μπορούσα να μην το δείξω. Προσπαθώ να ακολουθώ στη ζωή μου το εξής: μπορείς να πας όπου θέλεις, αλλά μην πηγαίνεις εκεί που είναι οι ενοχές. Έτσι προσπαθώ να μην σκέφτομαι τι θα γινόταν αν είχα πάει το παιδί κατευθείαν στον παιδίατρό μου. Προσπαθώ να με πείσω πως δεν θα μπορούσα να είχα προβλέψει αυτό που έγινε. Ο λόγος που έγραψα το ποστ αυτό είναι απλώς για να σε ενημερώσω ότι μια απλή κοκκινίλα στο μάτι μπορεί να είναι κάτι πάρα πολύ σοβαρό.

See ya

Πι.Ες. Άντζελα – συμπεθέρα μου να μην ξεχάσεις να πεις στη νύφη μου όταν κοκκινίζει το μάτι του παιδιού μου στο μέλλον που η μανούλα θα ξεχνάει, να θυμάται να του βάζει zovirax και σταγόνες! Ευχαριστώ για την συμπαράσταση.

Πι.Ες.2 καταλαβαίνεις ότι για ένα διάστημα θα είμαι λίγο ευαίσθητη σε εκφράσεις όπως ‘’με μάτιαξαν’’ και ‘’φάτε μάτια ψάρια’’ ή σε φαγητά όπως ‘’αυγά μάτια’’ (#denallazeioanthropos)

Πι.Ες.3 Ναι θα ασχοληθώ με τον γιατρό που μου χορήγησε κορτιζόνη, μόλις γίνει καλά το παιδί μου. Ασφαλώς και θέλω να βεβαιωθώ ότι δεν θα το ξανακάνει.

Πι.Ες.3 Αν ψάχνεις παιδοφθαλμίατρο ευχαρίστως να σου δώσω τα στοιχεία του δικού μας. Είναι εξαιρετικός και πολύ καλός με τα παιδιά.

Πι.Ες.4 Φίλη μου Χριστίνα ή Κιτίνα όπως σε λέει ο Μπιλάκος δε με πειράζει που με ”ανάγκασες” να σε αναφέρω ονομαστικά στο ποστ αυτό γιατί πιστεύω πως ο καθένας μας δικαιούται το τέταρτο της δημοσιότητάς του! Πόσο μάλλον εσύ ΦΙΛΗ ΜΟΥ, ΗΡΩΑ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΗΡΘΕΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΣΤΟ ΠΑΙΔΩΝ ΕΝΩ ΕΙΧΕΣ ΠΙΕΙ 32 ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΒΡΑΔΥ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΔΕΣ ΤΟ ΣΗΜΑ ΚΑΙ ΦΑΓΑΜΕ ΚΛΗΣΗ, ΠΟΥ ΜΕ ΚΕΡΑΣΕΣ ΚΑΦΕ, ΠΟΥ ΕΝΩ ΕΓΩ ΠΗΓΑ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΣΥ ΠΗΓΕΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΙΑΤΡΙΚΟ ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ ΤΗ ΜΑΟΥΝΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΑ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΣΕ ΤΡΑΚΑΡΑΝ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟΠΑΡΜΕΝΟΙ, ΠΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΕΣ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΝΑ CELICA ΤΟΥ ’90 ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΝΑ ΞΕΠΑΡΚΑΡΕΙΣ ΤΗ ΜΑΟΥΝΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΗΓΕΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ ΝΑ ΧΑΡΕΙ! ! ! ! Santa Cristina!!!

2 χρόνια πριν τέτοια εποχή ήμουν ανάμεσα σε στίβες από πάνες, μωρομάντηλα, φυσιολογικούς ορούς, ρυζάλευρα (τι αηδία είναι αυτή Θεέ μου) και περιέφερα τα παραπανίσια κιλά μου από το παιδικό στην κρεββατοκάμαρα και από το Φάληρο στο Χαλάνδρι μέσα σ’ ένα μόνιμο άγχος. Το τελευταίο πράγμα που μπορούσε να με αγγίξει ήταν όταν μου έλεγαν ‘’βρε θα περάσει αυτή η φάση και θα πάει το παιδί σχολείο κι ούτε που θα το καταλάβεις! ‘’. Όπως καταλαβαίνεις είτε μου έλεγες αυτό, είτε μου διάβαζες το Κυνηγός και Θήραμα, είχα την ίδια ακριβώς αδιαφορία.

Κάθε πράγμα στον καιρό του. Κι ο καιρός του ήρθε.

Πρέπει να σου πω ότι παρά το γεγονός ότι έβγαλα το μεγαλύτερο μέρος των σχολικών μου χρόνων ως μέγας φύτουλας, δε μου άρεσε καθόλου το σχολείο. Ειλικρινά με είχε κουράσει υπερβολικά η προσπάθεια να τους πείσω όλους αυτούς  ότι είμαι τρομερά έξυπνη ώστε να με αφήσουν ήσυχη, που δε μου έμενε και πολύ κουράγιο για ουσιαστικό διάβασμα. Ευτυχώς είχα την αδελφή μου απουσιολόγο-σημαιοφόρο και τα συναφή και εν τέλει με αφήνανε στην ησυχία μου διότι πόσες πια διάνοιες να βγάλει μια οικογένεια; Όμως ο Billy the kid δεν έχει αδελφή-θαύμα. Έχει εμένα και το μπαμπά του. Και πρέπει εγώ να του λέω πράγματα όπως: ‘’τι ωραίο που είναι το σχολείο ε; αχ τι ωραία που θα περνάς εκεί! Τι όμορφες δασκάλες! Τι πολλά παιχνίδια!’’ Κι όλα αυτά πρέπει να τα λέω πειστικά.

Δε λέω, το ‘χω στο παραμύθιασμα. Τι διάολο; στην διαφήμιση δουλεύω. Αλλά αυτό πάει πολύ. Έχει στιγμές που κι εγώ απορώ με τη βλακεία των προτάσεων που συντάσσω για να πάει το παιδί στον παιδικό σταθμό και να του αρέσει.

 Αν νομίζεις ότι είναι δύσκολο να είσαι το καινούριο παιδάκι στο σχολείο, για δοκίμασε να είσαι η καινούρια μαμά…

 Ο δικός μας παιδικός σταθμός έχει το εξής σύστημα: την πρώτη εβδομάδα τα πρωτάκια πηγαίνουν μόνο 10 με 12.30 το πρωί συνοδεία των γονιών οι οποίοι παραμένουν εκεί μαζί με τα παιδιά όλη αυτή την ώρα. Σταδιακά μέρα μέρα, αυξάνονται οι ώρες που μένει το παιδάκι εκεί και η απουσία των γονιών.

Μέρα πρώτη:

  • ο μικρός το βλέπει σαν παιδική χαρά με πολλά παιχνίδια και αδιαφορεί για τα ηλίθια σχόλιά μου τύπου ‘’πόσο ωραία είναι εδώ ε;’’
  • Γνωρίζω την δασκάλα του και απορώ γιατί δεν έγινε μοντέλα, άντε ηθοποιός με αυτά τα προσόντα. Σκέφτομαι: ‘’ωραία, έχουμε τη Βίκυ που τον κρατάει στο σπίτι με αναλογίες Πετρουλάκη, τώρα έχουμε τη Δάφνη που πετάχτηκε απ’ το βίντεο-κλιπ του Τζάστιν Μπίμπερ. Καλά που έχει κι εμένα το παιδί για να ισορροπεί λίγο τα πρότυπα του γυναικείου φύλλου. Όχι τίποτα μη νομίσει ότι είναι όλες έτσι’’.

Μέρα δεύτερη:

  • μπαινοβγαίνω στον παιδικό λέγοντας ηλίθιες δικαιολογίες στον μικρό όπως ‘’πάω να πάρω την τσάντα μου’’ και ‘’το αυτοκίνητο είναι μόνο του έξω και τώρα θα κλαίει’’, με σκοπό να κάνω το τεστ για να δω πως θα αντιδράσει μένοντας μόνος του. Περνάω μία φανταστική ώρα στην οποία παραφυλάω από καγκελόπορτα σε καγκελόπορτα, προσέχοντας μη με δει για να τον παρακολουθώ ή κρύβομαι ηλιθιωδώς πίσω από κάτι κλαράκια που δεν κρύβουν ούτε τη μισή μου τσάντα.
  •  Ο μικρός έχει καταλάβει το παιχνίδι, σκάει στο κλάμα με το που με χάνει κι εγώ καπνίζω, φυσάω, ξεφυσάω, σκάω απ’ τη ζέστη, με τσιμπάνε κουνούπια μεσημεριάτικο και ενδιάμεσα πρήζω τις δασκάλες και τη διευθύντρια ‘’τι θα γίνει ρε παιδιά, δεν κάνουμε δουλειά έτσι, δεν κάνουμε πρόοδο, με μισεί κι εμένα και το σχολείο’’
  • Γυρίζουμε σπίτι το απόγευμα και μαζί μ’ εμάς γυρίζει ξανά η πάνα για να μείνει. Πάνω που είχαμε κάνει τεράστια πρόοδο στις διακοπές, ο μικρός απλώς αρνείται να κάνει οτιδήποτε στο γιογιό. Συγκεκριμένα ξαπλώνει στο κρεββάτι ανάσκελα, σηκώνει τα πόδια ψηλά και φωνάζει ‘’μαμάκα να μου βάλεις την πανούλα μου καπαλαλώ (=παρακαλώ)’’.

Μέρα τρίτη:

  • δεν ξέρω πια τι να βάλω γιατί άμα βάλω μακρύ θα σκάσω, άμα βάλω κοντό με τσιμπάνε κουνούπια, άμα βάλω άσπρο θα γίνει χάλια, άμα βάλω μαύρο επίσης. Γενικά ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ. Αλλά ντύνομαι και πάω με τα γνωστά: ‘’αχ τι ωραία που θα περάσουμε με τη δασκάλα μας τη Δάφνη!!’’
  • φτάνουμε σχολείο οικογενειακώς. Πρέπει να σου πω ότι κάθε μέρα πάμε οικογενειακώς κουστωδία απλά μετά από λίγο ο μπαμπάς πάει δουλειά και η μαμά αργεί να πάει στη δουλειά. Έχω πια καταλάβει πως παίζεται το παιχνιδάκι και δε μ’ αρέσει καθόλου γιατί χάνω. Κι ο μικρός έχει καταλάβει και το πάει μια χαρά γιατί κερδίζει.
  • Μετά από ένα τέταρτο μουρμούρας: ‘’δεν γίνεται τίποτα έτσι….δεν ξέρω αν θα κάτσει μόνος του…μπλα μπλα μπλα….θ’ αργήσω πάλι στο γραφείο και ο διευθυντής μου έχει ραντεβού…..κι αν με ψάξουν εγώ που θα είμαι; Στο δρόμο; και τι θα πω; …μπλα μπλα’’ ο άνδρας μου προσφέρεται να καθίσει αυτός κι εγώ να πάω στην ευχή του Θεού μπας και ηρεμήσω. Όντως φεύγω μετά από 47 ‘’ΣΙΓΟΥΡΑ;;;;’’.
  • Ξεπαρκάρω, κάνω ένα γύρο το τετράγωνο και ξαναγυρνάω. Παίρνω τηλέφωνο τον άνδρα μου:

έλα τι έγινε;;;;

Τι να γίνει;;;;

Όλα καλά; έκλαψε;;;;

Γιατί να κλάψει αφού είμαι εγώ εδώ.

Ε, γι’ αυτό δεν κλαίει! Επειδή είσαι εσύ εκεί!!!

Δεν κατάλαβα θέλεις να κλάψει;;;

ΌΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!

Τότε φύγε!

  • Βγαίνω Κηφισίας και το τσουνάμι της τύψης με πλακώνει. Παίρνω τηλέφωνο συνάδελφο-μάνα-παρηγορήτρα:

Κι εγώ έφυγα Μαρία μου και τον άφησα το καταλαβαίνεις;

Έλα βρε κορίτσι μου μην κάνεις έτσι είναι φυσιολογικό.

Ναι αλλά τον άφησα για να πάω στο γραφείο, αντί να κάτσω εκεί όπως οι άλλες μάνες

Δεν πειράζει έχει το μπαμπά του.

Ναι αλλά δεν έχει τη μαμά του!!! Μπουααααα αααα κλαψ κλαψ….

  • Ξαναπαίρνω τηλέφωνο τον άνδρα μου:

Έλα τι γίνεται;

Καλά, είχαμε ένα θεματάκι.

ΤΙ ΘΕΜΑΤΑΑΑΑΑΚΙΙΙΙΙΙ;;;;;

Τίποτα μωρέ να αυτό το παιδάκι ο Ορέστης τον δάγκωσε

ΤΟΝ ΔΑΓΚΩΣΕEEE;;;;; τι εννοείς τον δάγκωσε; Πολύ;;;; ΠΟΙΟΣ ΟΡΕΣΤΗΣ;;; Γιατί τον δάγκωσε γιατί γιατί;;;;

Που να ξέρω ρε αγάπη μου γιατί τον δάγκωσε, είναι αυτή ερώτηση;

Θεέ μου τι να κάνω τώρα;

ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ!

  •               ….Κατάλαβες Μαρία μου; Tον δάγκωσε! Χωρίς λόγο! Κι εγώ τον άφησα και πάω στη δουλειά! Μπουααααα αααα κλαψ κλαψ….!!!
  • Το βράδυ γυρίζω σπίτι κουλ και ανακαλύπτω στην πλάτη του Billy τα δόντια του Ορέστη εις διπλούν. Κοιμάμαι σχεδιάζοντας πως θα τον κάνω να ξεχάσει το δάγκωμα.

Μέρα τέταρτη:

  • Είμαι αποφασισμένη. Σήμερα θα τον αφήσω μόνο του. Το ανακοινώνω στη διευθύντρια η οποία συμφωνεί και της λέω ότι θα γυρίσω σε 2 ώρες να τον πάρω. Στον αποχωρισμό δεν το πολυκαταλαβαίνει αλλά μόλις περνάω την καγκελόπορτα ακούω το κλάμα.
  • Ξεπαρκάρω, κάνω το γύρο του τετραγώνου, ξαναπαρκάρω.
  • Πιάνω καγκελάκι και στήνω αυτί….κάποιο κλαίει αλλά δεν είναι το δικό μου…
  • Μέσα σε 2 ώρες έχω πάρει 5 τηλέφωνα και ευτυχώς όλα είναι καλά. Το πείραμα πέτυχε
  • Το βράδυ στο σπίτι μας βγάζει τον αδόξαστο: ‘’θέλω καλαμέλα’’….τη φτύνει, ‘’θέλω νελάκι’’ και μόλις του το πας το πετάει κάτω, ‘’δεν σε αγαπώ καθόλου εσένα να φύγεις’’ και άλλα τέτοια ωραία μέχρι να κουραστούμε όλοι και να κοιμηθεί

Μέρα Πέμπτη:

  • Μένει 4 ώρες μόνος του και τον παίρνει η Βίκυ. Όλα καλά
  • Μιλάω με τη Βίκυ 3 φορές στο τηλέφωνο και επί ένα 10λεπτο μου εξηγεί πως ο μικρός της λέει πως δε με αγαπάει καθόλου
  • Στο σπίτι συνεχίζει να το παίζει κωλόπαιδο μέχρι τις 10 το βράδυ που προφανώς του περνάει κι αρχίζει τις αγκαλιές και τα ‘’μη πας μαμάκα στη δουλειά, μη πας να βλεις την τσάντα σου, μη πας στο αφοκίνητο’’ και τον πλακώνω στα φιλιά

Μ’ αυτά και μ’ αυτά πέρασε η πρώτη εβδομάδα στο σχολείο. Και τώρα πια μένει μόνος του και τον γυρίζει σπίτι το σχολικό όπου τον περιμένει η καλή μας Βίκυ αφού εμείς οι οικονομικοί μετανάστες δουλεύουμε σκληρά για να αμειβόμαστε με ψίχουλα και να γυρίζουμε σπίτι στις 20.00 καλώς εχόντων των πραγμάτων.

Η αλήθεια είναι ότι είχαμε καιρό να τα πούμε και μ΄ έπιασε ένας οίστρος. Από την άλλη να μη σου πω και τις λεπτομέρειες;

Πι.Ες.1 Η καημένη η μαμά του Ορέστη ζήτησε 10 φορές συγγνώμη

Πι.Ες.2 Ο Ορέστης μετά τον Billy the kid δάγκωσε κι ένα άλλο παιδάκι και χαστούκισε ένα κοριτσάκι που κοκκίνησε το μάγουλό του για ώρα.

Πι.Ες.3 Εντάξει σκάω για τον Ορέστη…


γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: