γονείς με κολικούς

Archive for the ‘Babakita’ Category

learn_spanish

Πόσο πολύ μισώ τα γκρίκλις στο ‘χω πει νομίζω ε; Επίσης μισώ το ίδιο και αυτόν τον χίπστερ τρόπο εκμάθησης ελληνικών στα σχολεία όπου τα παιδιά μας σα βλαμμένα μαθαίνουν την αλφαβήτα με κραυγές και αντί για Άλφα Βήτα Γάμα Δέλτα ετσέτερα λένε Α, Βου, Γου, Δου κλπ Τραγικό βλαχοκίτς.  Προς το παρόν κάποιος μου το σφύριξε ότι έτσι συμβαίνει. Αλλά όταν έρθει εκείνη η ώρα με το καλό θα σε πρήξω αναλόγως. Ε, ρε κάτι ποστ με τους τσακωμούς με τις δασκάλες από τώρα τα σκέφτομαι και τρίβω τα χέρια μου με ενθουσιασμό  #kakotati

Ααααχ, ωραία που ‘ναι να είσαι γονιός!

Τι λέγαμε; Α, ναι για τις ξένες γλώσσες. Λοιπόν αυτό το ποστ το σκέφτομαι καιρό αλλά δεν το γράφω γιατί δεν είχα βρει εκείνη την κατάλληλη φρασούλα ή λεξούλα ή παράγραφο που θα το γελοιοποιήσει αρκετά ώστε να μπορώ να σου το πω. Γιατί όπως καταλαβαίνεις δεν υπάρχουν ιδιαίτερες οικογένειες και ιδιαίτεροι γονείς. Όλοι φυσιολογικοί (εντάξει όχι όλοι) άνθρωποι είμαστε και όλοι αντιμετωπίζουμε διάφορες καταστάσεις. Το πως τις αντιλαμβανόμαστε και το πως επιλέγουμε να τις περάσουμε μας διαφοροποιεί. Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ το ζω το παραμύθι μου και πολύ το απολαμβάνω. Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή μιλώντας στο τηλέφωνο με τη νύφη μου σχετικά με τους καβγάδες στο σπίτι γενικώς πώς να τους αντιμετωπίζουμε, πώς να μην επηρεάζονται τα παιδιά κλπ κλπ μου λέει την καταπληκτική ατάκα: ‘’το θέμα παιδί μου δεν είναι να μην μας ακούσει το παιδί και η γειτονιά, αυτό δυστυχώς δύσκολα το αποφεύγεις, το θέμα είναι ότι οι γείτονες αναρωτιούνται σίγουρα ποιοι είναι επιτέλους αυτοί οι ηλίθιοι που μαλώνουν συνέχεια στα αγγλικά; ‘’. Έχω γελάσει τόσο πολύ με την φάτσα των γειτόνων που σκέφτηκα ότι πρέπει να σου τα πω όπως ακριβώς έχουν.

Γιατί αυτή είναι η αλήθεια αγαπητή. Όλοι μαλώνουμε. Κάποια στιγμή όλοι μαλώνουμε. Και κάποια στιγμή είναι και τα παιδιά μπροστά. Και τότε, όλοι ανεξαιρέτως, έχουμε την σούπερ καταπληκτική ιδέα να τα πούμε στα αγγλικά για να μην καταλάβει τίποτα το παιδί. Μιλάμε φυσικά για την υπέρτατη βλακεία. Ειδικά όταν το παιδί είναι 3 και αγγλικά κάνουν πια σε όλους τους παιδικούς σταθμούς, δε λέω ότι θα καταλάβει τι λέμε μια και σπάνια χρησιμοποιούμε τις λέξεις ‘’very good! Excellent!’’ ή ‘’let’s go!’’ αλλά σίγουρα καταλαβαίνει ότι μαλώνουμε και φυσικά εξοργίζεται που δε μιλάμε ‘’ενηλλικά’’ και δεν καταλαβαίνει. Το παιδί το ‘χει πιάσει το νόημα. Εσύ πιστεύεις ότι το ‘’ενηλλικά’’ είναι ένας απλός αναγραμματισμός; Όχι, χρυσό μου. Είναι η σκληρή πραγματικότητα. Το παιδί έχει καταλάβει ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι ο μόνος ενήλικας στο σπίτι. Δεν ξέρω βέβαια αν εσύ έχεις αυτή την τύχη ο σύντροφός σου να σε συναγωνίζεται σε χιούμορ όπως εγώ. Ομολογουμένως θα μπορούσε να έχει ο ίδιος ένα πολύ επιτυχημένο blog εάν το αποφάσιζε ποτέ αλλά βέβαια θα είχε να κάνει αποκλειστικά με τον ΠΑΟΚ…Δεν εννοώ ότι είναι μονοδιάστατος! Είναι ο πιο πολυδιάστατος άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Ένιγουέι, έχουμε και λέμε:

 

Μάθημα αγγλικών #1

(οι χαρακτήρες που συμμετέχουν Πέπα και Γουίνι είναι εντελώς συμβολικοί. Οι διάλογοι είναι φανταστικοί και οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικούς διαλόγους ή καταστάσεις δεν είναι και πολύ συμπτωματική…ιφ γιου νόου γουάτ αι μιν   😉  )

Πέπα: (φεύγοντας απ’ το σπίτι) If you don’t take him out for a walk he will start major γκρίνια να ξέρεις

Γουίνι: Ρε do your job τώρα και άσε μας   -μετάφραση: κάνε τη δουλειά σου-

the kid: (παπαγάλος) ΜΑΜΑ ΑΣΕ ΜΑΣ!

Πέπα: ok!!! Don’t say I didn’t tell you. And if the kid speaks βλάχικα English αύριο μεθαύριο it’s your fault…”do your job”!

Γουίνι: Ναι εσύ η καθηγήτρια..

Πέπα: Me βρε; Βρε when I was watching GoT χωρίς υπότιλους όλο τον πρώτο και τον δεύτερο κύκλο you were on the trees βρε! Χα!    -ελεύθερη μετάφραση-

Μάθημα αγγλικών #2

(όλα αυτά με προφορά Βούλγαρου μεσαίου στελέχους σε πολυεθνική που μαθαίνει εντατικά αγγλικά για να κάνει μια παρουσίαση εξπρές στους μετόχους επειδή λείπει ο διευθυντής του. Δεν είμαι ρατσίστρια, πως θα μπορούσα άλλωστε με τους Βούλγαρους όντας Θεσσαλονικιά;  Προσπάθησέ το κι εσύ και θα δεις. Μη γίνεσαι αμερικανάκι και μάθε ότι και ο Ιταλός και ο Ρουμάνος και ο Πορτογάλος την ίδια προφορά έχουν στα αγγλικά. Ειδικά αν είσαι εκνευρισμένος, ολίγον από Ντοθράκι   #GoT   σου βγαίνει πάντα στην προφορά)

the kid: (τραγουδιστά-μουλωχτά-πετάρισμα βλεφάρου καρτούν) μαμά σε παρακαλώ μπορώ να έχω λίγη σοκολατίιιιτσααα;;

Πέπα: (χαμογελαστά-τραγουδιστά) Όοο-χιιι!

the kid: (γύρισμα σε τσιρίδα) ΕΛΑΑΑ ΜΑΜΑΑΑΑ ΘΕΛΩΩΩΩΩΩ ΣΟΚΟΛΑΑΑΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

Πέπα: Δεν υπάρχει περίπτωση τα ‘χουμε πει αυτά

Billy: ΜΑΜΑ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΑ ΤΩΡΑ;; ΘΕΛΩ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΑΦΟΥ ΘΕΛΩ! ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΟ ΜΠΑΜΠΑ!

Πέπα: (ατάραχη μετά την τρομακτική απειλή, λίγο πιο δυνατά) ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΑΛΛΟ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΕΦΑΓΕΣ ΚΑΡΑΜΕΛΑ ΦΤΑΝΕΙ ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΠΙΕΙΣ ΓΑΛΑ ΚΑΙ ΥΠΝΟ

Γουίνι: Ten minutes I’m not in the room and YOU have him screaming ! How you do that I don’t know!

Πέπα: Are you serious?? ARE YOU SERIOUS??

the kid: ΜΑΜΑ ΜΗ ΜΙΛΑΤΕ ΑΓΓΛΙΚΑ ΕΓΩ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΘΕΛΩ ΑΝΤΕ!! ΕΙΠΑ!

Γουίνι: (ανοίγει ντουλάπι με σοκολάτες) Τι θες αγοράκι μου;

Πέπα: (screaming)  IF YOU GIVE HIM CHOCOLATE NOW YOU ARE FULL OF BULLSHIT!

Γουίνι:  (screaming too) ME? YOU ARE!  -μετάφραση: εγώ; εσύ είσαι!- WHY? IT’S SUNDAY! HE IS ALLOWED TO EAT CHOCOLATE ON SUNDAYS!

Πέπα: YES! OF COURSE! AND WITH YOU (τραγουδιστά), EVERY DAY IS LIKE SUNDAYYYY…!!! Lala la la!

the kid: (τσιρίδα, κλάμα, δεν ξέρω τι μου γίνεται) ΜΗ ΜΙΛΑΤΕ ΑΓΓΛΙΚΑΑΑΑΑ MAMA MHN ΤΡΑΓΟΥΔΑΣ! ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΣΟΚΟΛΑΤΑΑΑΑΑ

Πέπα: OK! EAT ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ BOTH OF YOU AND BE FAT! I say no you say yes, very good that you are doing μπράβο!  -μετάφραση: πολύ σωστό αυτό που κάνεις μπράβο!-

Γουίνι: Ναι ενώ you and your screaming are better you think!    -μετάφραση: ναι ενώ εσύ με τις φωνές σου είσαι καλύτερη νομίζεις;-

 

 Μάθημα αγγλικών #3

(Μ’ αυτά και μ’ αυτά το παιδί κοντεύει να μισήσει τα αγγλικά)

Γουίνι: Αγοράκι μου σ’ αρέσουν τα αγγλικά;

Billy the kid: όχι! Ούτε η Μαρία η αγγλική μ’ αρέσει (η δασκάλα των αγγλικών)

Γουίνι: Why? Γιατί?

Billy the kid: Δε μ’ αρέσουν καθόλου!

Γουίνι: Καλά μη φωνάζεις. Τα ιταλικά;

Billy the kid: ΟΧΙ

Γουίνι: τα γαλλικά;

Billy the kid: ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ

Πέπα: you make him furious, let him ρε παιδί μου  -μετάφραση: άστον ρε παιδί μου-

Γουίνι: ok ok! Και τι σ’ αρέσει τέλος πάντων;

Billy the kid: (paid answer –πληρωμένη απάντηση-) ΤΑ ΡΩΣΙΚΑ!

Πέπα-Γουίνι: Ποια ρώσικα βρε, ξέρεις εσύ ρώσικα;;;

Billy the kid: Ντα!      -μπιτ δατ!-

Πέπα: (φιλοσοφημένη ψύχραιμη) Κοίτα να δεις, δε ‘ν κακό…στο κάτω κάτω το μέλλον ποιο είναι; Είδες εσύ χαΐρια απ’ τη Γαλλία πχ;

Γουίνι: Σοβαρά μιλάς; Ρώσικα μια χαρά! Μακάρι κιόλας.

Πέπα: Ρώσικα και Αραβικά μπορεί να μάθει το παιδί; Σωθήκαμε!

Γουίνι: Μη σου πω και κινέζικα!

Πέπα: ΜΗ ΜΟΥ ΠΕΙΣ!

Read the rest of this entry »

Πρόλογος (δικός μου)

Τι έγινε ρε παιδί;; έτσι κάνει ο κόσμος;; είπαμε έχεις δουλειές ok, αλλά δεν κάνουν έτσι. Γράφουν και κάτι, μια γραμμή έστω… Όπως κατάλαβες σου την πέφτω γιατί λένε ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Αυτό το ξέρουν πάρα πολύ καλά και τα τρίχρονα έχω να παρατηρήσω.  Σου ήρθα σήμερα για καλό μήνα μ’ ένα άρθρο που δεν είναι δικό μου (και καθυστερημένη και χωρίς πρωτότυπο κείμενο, αν ήμουν εκδότης θα με είχα διώξει) αλλά είναι πολύ ωραίο και επίκαιρο για δικούς μου λόγους. Μάλλον θα σε κάνει να συγκινηθείς αλλά κι αυτά μες στη ζωή είναι. Από την στιγμή που το διάβασα δε μπορούσα να σκεφτώ κάτι άλλο αστείο, δε μπορούσα να γράψω λέξη και στο τέλος είπα να το ανεβάσω να τελειώνω να προχωρήσω κι εγώ μπροστά στη ζωή μου. Υπόσχομαι να μη μείνει πολύ στη home page και σύντομα να αντικατασταθεί από άλλο ένα δικό μου αριστούργημα. Ευχαριστώ το Μάνο Μίχαλο και το oneman για το κείμενο. Το παραθέτω αυτούσιο:

Δυτικό αεροδρόμιο, Ελληνικό, αρχές δεκαετίας του ’90: δίπλα στον ιμάντα που φέρνει τις βαλίτσες από τα αεροπλάνα, ένας ξανθός πιτσιρικάς στέκεται μόνος του και κοιτάζει δεξιά και αριστερά. Έχει αφήσει τη μητέρα του, έχει πείσει τον αστυνομικό να περάσει με την αφοπλιστική ατάκα “θέλω να δω τον μπαμπά μου” και περιμένει μια ακόμη επιστροφή από ένα ταξίδι, ένα τουρνουά, ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα, δεν έχει καμία σημασία. Αυτά ήταν για τις εφημερίδες. Ο μικρός σπανίως έδινε σημασία στο πού πήγαινε ο μπαμπάς του. Τον ένοιαζε μόνο, πότε θα γυρίσει, μέχρι να φύγει ξανά.

Για να του πει τι έκανε στο σχολείο, να του καταθέσει τα παράπονα του ότι “η μαμά με έβαλε τιμωρία”, να τον πάρει με το μέρος του στις διαφορές που είχε με τον  μεγάλο αδελφό του. Κι όταν τον βλέπει, να βγαίνει από την αίθουσα αφίξεων; Τρέξιμο κατά πάνω του και μετά κολλημένο το χέρι μέχρι το σπίτι. Ποιες βαλίτσες και ποια δώρα. Ούτε να τα φτύσει αυτά (εντάξει, για τις πρώτες ώρες, μετά ωραίες ήταν οι κασέτες του GameBoy). Ο μπαμπάς είχε γυρίσει.

Fast Forward >>> 3 Ιανουαρίου 2010, 21:30, Γλυφάδα: Ο “αγώνας” έχει τελειώσει, έστω και με καθυστέρηση ετών, σε κόντρα των ιατρικών προβλέψεων και εκτιμήσεων, το “θηρίο” έχει νικηθεί και το τέρας της αρρώστιας έχει νικήσει. Ο ξανθός πιτσιρικάς έχει μεγαλώσει (και ούτε καν ξανθός δεν είναι πια), στα 27 του και κάτι, δεν μπορεί ούτε να μιλήσει στον πατέρα του, αφού δεν τον ακούει, το να του κρατήσει το χέρι δεν έχει μεγάλη σημασία, αφού δεν μπορούν να πάνε βόλτες. Το να του πει όσα δεν πρόλαβε, δεν γίνεται, αφού δεν είναι επί της (φαιάς και μη) ουσίας εδώ. Λίγα λεπτά αργότερα, ο μπαμπάς έχει φύγει. Ο “μικρός” συνειδητοποιεί, ότι δεν θα γυρίσει άλλη φορά…

Η απώλεια του πατέρα είναι εντελώς μοναδική για τον καθένα, ξεχωριστή, διαφορετική. Για άλλους είναι πιο γρήγορη, πιο νωρίς από όσο έπρεπε, για λίγους, όπως ο Σταύρος ή ο Αλέξανδρος, πιο νωρίς ακόμη και από αυτό που νόμιζαν ότι έπρεπε. Άλλοι τον χάνουν στα γεράματα, αλλά κλαίνε περισσότερο και από παιδιά που ίσως δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν τι έχασαν. Κάποιοι τον χάνουν, χωρίς να τον θυμούνται, γιατί όταν εκείνος έφευγε, αυτοί ακόμη μπουσουλούσαν. Και ο καθένας έχει μια ιστορία να πει, μια ιστορία να γράψει, ένα κείμενο σαν αυτό. Και ο Ηλίας Ε. ή ο Μάνος Χ. που έγιναν λίγο αργότερα από μένα μέλη, ο Αντώνης ή ο Λευτέρης που έκαναν την αρχή από την παρέα και εγώ έλεγα από μέσα μου “για να μπορούν αυτοί, όταν έρθει η ώρα, κάτι θα κάνω κι εγώ”, ο Ηλίας που είναι φρέσκος και δεν ξέρει τα κόλπα για να διαχειριστεί την κατάσταση και νομίζει ότι ο κόσμος και η ζωή τελείωσε.

Τρία χρόνια και έξι μήνες μετά, μπορώ να πω, τουλάχιστον για την περίπτωση μου, ότι καμία ζωή δεν τελειώνει. Απλώς αλλάζει εντελώς.

Σταματάς να είσαι το παιδί του μπαμπά, σταματάς να έχεις την ασφάλεια όταν κάτι πάει στραβά (από ένα τρακάρισμα μέχρι το ότι θα ξυπνήσει πρωί, για να πάει αυτός το αμάξι για service λες και είσαι ο πρίγκιπας του Μονακό και πρέπει να το βρεις, έτοιμο με καινούρια μπουζί όταν ξυπνήσεις για τη δουλειά), σταματάς να πετάς τις ευθύνες αλλού και κοιτάς να τις μαζέψεις πάνω σου, σταματάς να είσαι μικρός και μεγαλώνεις. Αν με ρωτήσεις, δηλαδή, τι άλλαξε από τις 3 Ιανουαρίου 2010 μέχρι τώρα στη ζωή μου, αυτό θα σου πω: μεγάλωσα. Μυαλό δεν πολυέβαλα, αλλά αυτό είναι διαφορετική κουβέντα, μην την κάνουμε τώρα.

Και προς Θεού, μην παρεξηγηθούμε, δεν λέω ότι όλα είναι ωραία. Η στενοχώρια είναι εδώ, κανονικά στη θέση της. Με την απουσία πίνεις μέχρι και ποτό, πιάνεις κουβέντα. Κλάμα χωρίς λόγο, απλά επειδή έτσι. Νεύρα χωρίς λόγο, απλά επειδή έτσι. Αναμνήσεις που δεν καλείς εσύ, χωρίς λόγο, απλά επειδή έτσι. Απλώς, με τον καιρό μαθαίνεις να το διαχειρίζεσαι. Δεν μπορείς να είσαι σε πένθος, επ’ αόριστον, στο φινάλε, αν ήταν εδώ, θα ήταν το πρώτο που θα (σου) έλεγε: “έλα ρε βλάκα, πώς κάνεις έτσι; Και τι έγινε;”. Ε κάτσε ρε Τάκη, τι εννοείς και τι έγινε; Κάτσε να βρω λίγο τα πατήματα μου. Αυτά τα “πατήματα” είναι τα όσα τρέχουν και εσύ καλείσαι να προλάβεις. Δουλειές, γυναίκες, φίλοι, η υπόλοιπη οικογένεια αν είσαι τυχερός και έχεις αποθέματα. Να έχεις για παράδειγμα τη μητέρα σου, που αντέχει τα πάντα εκτός από το να χάσει το παιδί της, να έχεις τον αδερφό σου, που συνέχεια ο πατέρας σου έλεγε “ο αδερφός σου είναι πιο σημαντικός από τους γονείς σου, γιατί αυτόν θα έχεις μετά”.

 Δεν ξέρω, πάντως, για τον δικό σου πατέρα, αυτόν που έχεις ακόμη ή αυτόν που έχεις χάσει κι εσύ, αλλά ο δικός μου ήταν πολύ ωραίος τύπος.

Δεν το λέω εγώ, από τους φίλους του το έχω ακούσει και αν θυμάμαι καλά (γιατί δεν θυμάμαι και πολλά), την ημέρα της κηδείας ήταν γύρω στα 1000 άτομα πάνω στο Πανόραμα Βούλας και τώρα που πέρασε ο καιρός, έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι μήπως είχε εκλεγεί πρωθυπουργός σε καμία από τις χώρες που ταξίδευε και δεν το πήραμε ποτέ χαμπάρι. Θα μου πεις, επειδή ήρθαν πολλοί, σημαίνει ότι ήταν ωραίος τύπος; Δεν ξέρω, αλλά δεν θα ήθελα στη δική μου να είναι τρεις κι ο κούκος, γιατί μάλλον κάτι δεν θα έχω κάνει καλά. Σε άδειο γήπεδο παίζουν οι ομάδες που δεν έχουν κερδίσει τον κόσμο τους, αυτό έχω μάθει στη δουλειά και στα γήπεδα, οπότε προχωράω με αυτό.

Με αυτό και με μερικά πράγματα που έβλεπα και κόπιαρα καθώς περνούσαν τα χρόνια με εκείνον εδώ. Γιατί, την επομένη της “ήττας” πρέπει να ξαναμπείς στο γήπεδο, να συνεχίσεις την προπόνηση και τα όπλα που έχεις, είναι αυτά που σου άφησε ο “προπονητής” σου (στην περίπτωση μου, ο πατέρας μου ήταν και προπονητής, οπότε μια χαρά μου έκατσε). Οπότε παίρνεις ό,τι μπορείς ή ότι καταφέρεις να υποστηρίξεις και συνεχίζεις. Αν ήταν δίκαιος και δεν ήταν λαμόγιο, είναι μια καλή βάση για να ξεκινήσεις. Αν είχε φίλους και είχε προλάβει να σου μάθει την αξία τους στη ζωή ενός άντρα, προσπαθείς να έχεις κι εσύ. Αν ήταν καλός με τη γυναίκα του, ποιος ο λόγος να γίνεις εσύ μαλάκας; Αν τα παιδιά του λένε ότι ήταν ο καλύτερος, τι πιο ωραίο μπορείς να “διεκδικήσεις” εσύ από τα δικά σου;

 Το θέμα είναι, να καταλάβεις ότι η ζωή συνεχίζεται. Το λέω σε σένα, γιατί από κάπου πρέπει να το ακούσω κι εγώ.

Γιατί, μη νομίζεις, στα τρία χρόνια που έχουν περάσει, η δική μου πρόοδος είναι πολύ μικρή. Και στη διαχείριση της απουσίας και στη διαχείριση της συνέχειας. Να, τώρα που γράφω, δεξιά μου είναι μια φωτογραφία του, όπου καπνίζει ένα ναργιλέ και λογικά –δεν φαίνεται- κάτι τρώει (ήταν πρωταθλητής σε αυτό). Και κάθε φορά που την κοιτάζω, πιστεύω ότι αύριο ή σε μια ώρα θα πάω σπίτι να τον δω, να με δει, να τα πούμε. Καμία σχέση. Το σενάριο αυτό δεν θα το γυρίσει κανείς σκηνοθέτης, άπατο θα πάει. Το γιατί μην το ψάχνεις, το έχουν κάνει άλλοι, πριν από σένα και από μένα και απάντηση δεν πήραν. Οπότε, άσε τα “γιατί;” και ασχολήσου με ερωτήσεις που μπορείς να δώσεις εξήγηση.

Ακόμη καλύτερα ασχολήσου με αυτά που έχεις και όχι αυτόν που έχασες, γιατί το μεγαλύτερο μάθημα που παίρνεις όταν χάνεις τον πατέρα σου, είναι ότι τα δεδομένα είναι απλά μια λέξη που χρησιμοποιείται στα μαθηματικά, όχι στη ζωή σου. Είναι, άλλωστε, κλασική περίπτωση βλάβης λόγω του πένθους, το να σταματάς μετά να δίνεις τη σημασία που πρέπει, στα πρόσωπα που σου έχουν μείνει και συνεχίζεις να κυνηγάς φαντάσματα (#diplis) με καθολική αποτυχία. Αν είσαι τυχερός και στα 20, 30, 50 χρόνια που τον είχες, έκανες αυτά που έπρεπε και ήταν εκείνος που ήθελες, μπορείς να πανηγυρίσεις, γιατί υπάρχουν άλλοι που είτε δεν είχαν τον πατέρα που ονειρεύονταν, είτε δεν ήταν οι γιοι που είχαν υποχρέωση να είναι.

Και όπως λέει ο φίλος μου ο Αντώνης, έχει μεγάλη σημασία, λίγο πριν “φύγει”, να πάρεις κάτι, μια επιβεβαίωση ότι δεν ήσουν κακό παιδί, γιατί αν θυμάσαι το “να είσαι καλό παιδί” που μας λένε όταν είμαστε μικροί, δεν έχει ημερομηνία λήξης και κυρίως στο λένε για να το εφαρμόσεις σε βάθος χρόνου, όχι στα 10 και τα 12 που στην τελική τι κακό μπορείς να κάνεις, πέρα από το να σπάσεις μια λάμπα παραπάνω, επειδή παίζεις μπάσκετ μέσα στο δωμάτιο; Εγώ, νιώθω ότι την πήρα και ίσως για αυτό, τρία χρόνια, να είμαι περισσότερο ήρεμος από όσο περίμενα κι εγώ ο ίδιος. Ναι, οκ, είχα και το υπέρ-ατού ότι είναι πολύ καλύτερα να χάνεις τον πατέρα σου από το να τον βλέπεις να τρώει ξύλο από μια ασθένεια που δεν κοιτάζει ονόματα και διευθύνσεις. Αλλά, κάποιες πληροφορίες που πήρα από τη μητέρα μου (ο Τάκης ήταν ίδιος με μένα, όχι λάθος εγώ είμαι ίδιος με τον Τάκη – δηλαδή δεν εξέφραζε εύκολα συναισθήματα) είναι αυτά που με έκαναν να συνεχίσω όρθιος από εκεί που με άφησε.

Και πλέον με την απόλυτη πίστη ότι καλύτερο πατέρα δεν θα μπορούσα να είχα και με ένα καθαρό όνομα (παρότι το έκανε σε χώρους που εύκολα βρωμίζουν τα ονόματα) και τίποτα περισσότερο σαν κληρονομιά, ετοιμάζομαι πλέον για την επόμενη πίστα.

 Εκείνο το βράδυ που έφυγε, καμιά ώρα μετά το σφύριγμα της λήξης, είπα στον εαυτό μου και τη μητέρα μου ότι θέλω να γίνω καλύτερος μπαμπάς από εκείνον.

Αυτό θα είναι το ευχαριστώ μου προς εκείνον. Και αν όλα πάνε καλά, από την επόμενη εβδομάδα, θα πιάσω δουλειά. Και όσο και αν με πονάει που σε κανένα αεροδρόμιο δεν θα γυρίσει ο παλιός, ο νέος Τάκης (Πάνο θα τον φωνάζουμε βέβαια) Μίχαλος θα με κάνει πάλι να κοιτάζω δεξιά και αριστερά, για να δω από πού και πώς θα βγει…

Πι.Ες. O Billy the kid δεν πρόλαβε  να γνωρίσει το μπαμπά μου. Όταν ο ένας έφευγε, ο άλλος ερχόταν. Ανακάλυψα τα τελευταία 4 χρόνια ότι ο Θεός το κάνει συχνά αυτό. Δεν έδωσα στο παιδί το όνομα του μπαμπά μου. Ήταν δική μου επιλογή και δεν το μετάνιωσα. Πάντοτε έλεγα πως είναι πιο δίκαιο ο παππούς που ζει να ακούει το όνομά του από τα εγγόνια του. Ευτυχώς με τον αδερφό μου περιμέναμε παιδί ταυτόχρονα (2 στα 2 ρε μπαμπά τζακ ποτ…) και θα έδινε εκείνος το όνομά του. Μου λείπει λίγο να ακούω που και που μες στο σπίτι, να φωνάζει κάποιος ”Θωμάαα”.  Μ’ αρέσει που ο μικρός έχει αντιληφθεί πως η μαμά μου νιώθει μόνη παρόλο που ζούμε σε άλλες πόλεις και μου δηλώνει τσατισμένος: “μαμά εγώ θα πάω στον ουρανό, θα μπω μέσα θα πάρω τον παππού Θωμά και θα τον πάω στη γιαγιά Κοκό να μην είναι μόνη!”  Τι να πεις;

Πι.Ες.2 Λέει και κάτι άλλα πιο spooky από μικρός τύπου “μαμά εγώ τον παππού Θωμά τον ξέρω. -ναι;  -ναι τον έχω δει το Πάσχα που ήμουνα μικρός, ήρθε και μου είπε καλή Ανάσταση και να είμαι καλά”….I see dead people……με μουσική x-files….Μακάρι βρε αγόρι μου, και το ‘χα βάρος που δεν συναντηθήκατε..!!

Πι.Ες.3  Άσε που είχε δει μια φωτογραφία μόνο του γάμου μου με τον παππού του αλλά τον αναγνώριζε σε όσες άλλες έβλεπε από κει και πέρα ακόμη κι αυτές που είναι 40 χρόνια πριν….ψιλοανατριχιάζω…ν’ ανησυχήσω;;

Πι.Ες.4 Και τώρα που το λες, προχθές ήμασταν στο αυτοκίνητο με μια καλή μου φίλη και παραλίγο νονά Νο2. Τη ρωτάει λοιπόν ο μικρός ”Μαρίνα ο μπαμπάς σου που είναι;” Την προλαβαίνω εγώ να μην απαντήσει επειδή ξέρω ότι έχει πεθάνει κι αυτός και λέω: στον ουρανό είναι αγάπη μου με τον παππού Θωμά. ”Εγώ τον ξέρω!” λέει ο Billy. ”Που τον ξέρεις βρε” ρωτάει η Μαρίνα. ”Τον ξέρει παιδί μου σου λέω, πες κι εσύ εντάξει, μη φέρνεις αντίρρηση μιλάμε για χάρισμα” ..!

Πι.Ες.5 Σταματάω εδώ γιατί σε βλέπω να μου στέλνεις μηνύματα τύπου: η γιαγιά μου μας άφησε σε βαθιά γεράματα και δεν είπε που έβαλε τη διαθήκη, μπορεί να κάνει κάτι ο μικρός..;;

Να κάνω την εισαγωγή μου στο παραμυθάκι αυτό: Ο Δαυίδ είναι φίλος αγαπημένος και πατέρας του Δαμιανού και του Μάξιμου. Άρα ποιος θα ήταν πιο ειδικός για να μας πει τι γίνεται όταν το ένα αδελφάκι ζηλεύει το άλλο; Υποθέτω πως ζει τέτοιες στιγμές ”αγάπης” και ”αδελφικής στοργής” συχνότατα γι’ αυτό εξάλλου οδηγήθηκε στην συγγραφή του παρακάτω παραμυθιού. Μπορείς να το δεις και σαν συμβουλή αν έχεις δυο παιδάκια. Άντε να βλέπουμε και περισσότερους μπαμπάδες να γράφουν, βγείτε απ’ το καβούκι σας βρε, αφού όλοι έχετε στο desktop το σπλάχνο σας να χαμογελάει, γιατί κρύβεστε;;     Ιδού λοιπόν:


Κάποτε σε ένα πολύ όμορφο χωριό ζούσαν δυο αδελφάκια ο Δαμιανός και ο Μάξιμος μαζί με την μαμά και τον μπαμπά τους.

Ο Δαμιανός ήταν ο μεγαλύτερος από τα δυο αδέρφια.
Έτσι έμαθε πρώτος να μιλάει να μετράει και να παίζει με παιχνίδια για μεγάλα παιδιά πριν να τα μάθει όλα αυτά ο Μάξιμος.

Ο Μάξιμος λοιπόν όταν έβλεπε τον μεγάλο του αδερφό να κάνει οτιδήποτε γνώριζε εδώ και καιρό, τον κοιτούσε με θαυμασμό και σκεφτόταν
“αααχ τι καλα που θα ήταν να μπορούσα να κάνω
κι εγώ όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που μπορεί
και κάνει ο μεγάλος μου αδερφός!!!”

Έτσι οι μέρες περνούσαν και ο Δαμιανός πήγαινε πλέον στο σχολείο και ο Μάξιμος έμενε στο σπιτι με την μαμα τους, μιας και ο μπαμπάς τους όλο και κάπου θα έλειπε για τις ανάγκες της δουλειάς του.

Ο Δαμιανός στο σχολείο μάθαινε νεα πράγματα και όλο και περισσότερα.

Όλα αυτά στα ματιά του Μάξιμου φαινόντουσαν όλο και ποιο όμορφα και ποιο εντυπωσιακά.

Όλοι οι γνωστοί και φίλοι γύρω από την οικογένεια έβλεπαν τον Δαμιανό να μεγαλώνει και να γίνεται όλο και καλύτερος όλο και εξυπνότερος και να καταφέρνει όλο και περισσότερα πράγματα.

Ο Μάξιμος το έβλεπε κι αυτός και το καταλάβαινε ότι ο αδερφος του μεγάλωνε γρήγορα. Έτσι προσπαθούσε κι αυτός με την σειρά του να τον αντιγράψει σε ότι κι αν έκανε ο μεγάλος του αδερφος. Τόσο πολύ τον θαύμαζε!!!

Δυστυχώς μια νύχτα μια κακιά νεράιδα η Ζήλεια ήρθε στον ύπνο του Δαμιανού και του μετέφερε στη σκέψη του ότι πρέπει να ζηλεύει τον μικρό του αδερφό.
Ότι δήθεν δεν πρέπει ποτέ να παίζουν μαζί κι ότι δήθεν ότι κάνει ο μικρούλης Μάξιμος πρέπει να το κάνει και ο Δαμιανός.

Από εκείνη την ημέρα ο Δαμιανός και ο Μάξιμος όλο μάλωναν και όλο στεναχωρουσαν την μαμά τους και τον μπαμπά τους που τους έβλεπαν σε αυτή την κατάσταση.

Ο καημένος ο Δαμιανός δεν είχε καταλάβει ότι με αυτή του την συμπεριφορά έκανε χαρούμενη την κακιά νεράιδα την Ζήλεια η οποία όταν έβλεπε τα δυο αδέρφια να μαλώνουν γελούσε με το κακό της γέλιο
“χα χα χα τι ωραία που είναι όταν μαλώνουν τα δυο αδέρφια. Τι χαρούμενη που με κάνουν που μαλώνουν από ένα παιχνίδι η την θέση που θα καθίσουν μέχρι και για ένα σκουπιδακι. Για το ποιο ασήμαντο πράγμα.  Χα χα χα”.

Το ποιο παράξενο απ´ όλα ήταν ότι ο Δαμιανός με όλους τους άλλους ήταν ένα υπέροχο παιδί.

Έτσι όταν έπαιζε στο σχολείο με τον καλύτερο του φίλο τον Ιορδάνη ή όταν έπαιζε με τον Νικόλα τον Αλέξανδρο τον Κωσταντινο τη Μάχη αλλα ακόμη και με την μικρούλα Χριστίνα, ήταν πολύ ανεκτικός και πάντα βοηθούσε ώστε στο παιχνίδι να περνάνε όλοι καλα.

Δυστυχώς οι κακές σκέψεις της Ζήλειας είχαν επηρεάσει τόσο πολύ τον καημενουλη τον Δαμιανό.

Οι γονείς του λοιπόν με την καλή του δασκάλα την κυρία Δήμητρα που τόσο αγαπούσε ο Δαμιανός έψαχναν να βρουν μια λύση στο πρόβλημα αυτό.

Η λύση που βρήκαν ήταν πολύ απλή.

Έπρεπε να ζητήσουν από τον Δαμιανό να τους κάνει μια χάρη.
Έτσι είπαν στον Δαμιανό :
“Δαμιανε από δω και στο εξής σε παρακαλούμε πριν ζηλεψεις τον μικρότερο σου αδερφό να σταθείς και να σκεφτείς…
– εάν αυτό που κάνει τώρα ο Μάξιμος, το έκανε ο Ιορδάνης ο Νικόλας ο Αλέξανδρος ή οποίο άλλο παιδάκι από την παρέα μου τότε τι θα έκανα;
Θα μάλωνα μαζί του η απλά θα συνέχιζα το παιχνίδι μου με κάτι άλλο;

Ο Δαμιανός που όπως είπαμε ήταν ένα υπέροχο παιδί που πάντα τα κατάφερνε με ότι κι αν ασχολιόταν, επειδή αγαπούσε την μαμά του και τον μπαμπά του και δεν ήθελε να τους στεναχωρεί άλλο, συμφώνησε και είπε:-
– ναι θα το κάνω
– από δω και πέρα δεν θα ξανασκεφτω με άσχημο τρόπο για τον μικρό μου αδερφό.
– αλλά θα σκέφτομαι όπως ακριβώς σκέφτομαι για τους φίλους μου.

Από εκείνη την ημέρα λοιπόν η κακιά νεράιδα η Ζήλεια έφυγε από τις σκέψεις του Δαμιανού κι ο Δαμιανός έκανε έναν ακόμη φίλο ίσως τον ποιο πιστό του φίλο τον μικρό του αδερφό τον Μάξιμο ο οποίος με την σειρά του συνέχιζε να τον θαυμάζει όλο και περισσότερο και προσπαθούσε ακόμη ποιο πολύ να του μοιάζει και να τον αντιγράψει.

Αυτήν ήταν η ποιο χαρούμενη μέρα για την μαμά και τον μπαμπά των δυο αγοριών. Έβλεπαν πλέον μέσα στο σπίτι τους τα δυο παλικαράκια να παίζουν χωρίς γκρίνια χωρίς φωνές και τσιριδες παρα μονάχα με χαμογελά και αγκαλιές.

Ο Δαμιανός άρχισε να μοιράζεται τα παιχνίδια του κι ο Μάξιμος τα δικά του.
Έγιναν πλέον αχωριστοι και έπαιζαν κάθε μέρα όλη την ημέρα μαζί χαρούμενοι κι αγαπημένοι έτσι όπως πρέπει να είναι όλα τα αδερφακια.

 

Πρέπει να πω ότι η κληρονομικότητα παίζει τον ρόλο της. Ο μπαμπάς του Billy the kid είναι όπως θα ήταν φαντάζομαι ο μπαμπάς του ”Ράμπο το πρώτο αίμα”.

Στα θέματα αταξίας, φασαρίας, ζημιάς, ακαταστασίας, η πρόοδός του (του μπαμπά) από το μαιευτήριο μέχρι σήμερα είναι ελάχιστη. Όταν λέω μαιευτήριο εννοώ όταν εκείνος γεννήθηκε, για να εξηγηθώ. Οπότε όπως καταλαβαίνεις με τον μικρό που είναι και εξελιγμένο είδος κάνουν καλή παρέα. Πιστεύω πως τις φορές που υψώνει τη φωνή του και τον μαλώνει για κάτι που έκανε, απορεί και ο ίδιος γιατί το κάνει. Πιστεύω πως το κάνει επειδή είμαι εγώ μπροστά. Είναι ο άνθρωπος που κάθε φορά που ο Billy ανακαλύπτει έναν καινούριο τρόπο τραυματισμού προτείνει αυτομάτως το ανέφικτο:

–         ο καναπές είναι πολύ επικίνδυνος πρέπει κάτι να κάνουμε!

–          Σαν τι να κάνουμε αγάπη μου? Να τον καταργήσουμε?

–          Δεν ξέρω, σκέψου, να βάλουμε μαξιλάρια από πίσω και στα πλάγια  για να μην πέφτει

–          ……………..(παύση και απορία)

Και:

–          βλέπεις τι κάνει ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΙΣ???

–          Τι κάνει?

–          ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΡΙΑΣ!!! Αυτό είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΣΤΟ ΕΧΩ ΠΕΙ! ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ

–          Τι να κάνουμε δηλαδή αγάπη μου τι προτείνεις? Να καταργήσουμε την τραπεζαρία? Αποθήκη δεν έχουμε που να την βάλω?

–          ΝΑΙ ΕΣΤΩ ΑΥΤΟ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΗ ΛΥΣΗ!

Το ‘’πρέπει κάτι να κάνουμε’’ που μεταφράζεται σε ‘’σκέψου κάτι και κάντο γιατί δε μπορώ να τον βλέπω έτσι’’, επαναλαμβάνεται συχνά μέσα στην ημέρα. Προσφάτως που μας προέκυψε και μια μετακόμιση η εφευρετικότητά μου κάπου σκάλωσε διότι ο Billy the kid ξαναανακάλυψε τον κόσμο των επίπλων μας απλώς και μόνο επειδή άλλαξαν θέση.

Δεν θέλω να είμαι άδικη. Οφείλω να πω την πραγματικότητα: Ο μπαμπάς του Billy the kid είναι για μένα ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου και έχει πάρει τον τίτλο αυτόν από τότε που έχω χάσει τον δικό μου μπαμπά. Ο τρόπος και η ένταση που αγαπάει τον Billy the kid από τότε που ήταν μισό χιλιοστό στην κοιλιά μου είναι πραγματικά αξιοθαύμαστος. Δεν ξέρω αν ο μικρός το καταλαβαίνει αλλά η αγάπη που εισπράττει από το μπαμπά του είναι χωρίς όριο. Ο μπαμπάς του Billy the kid τον ονόμασε ”πολύτιμο” από την στιγμή που γεννήθηκε και από τότε του είναι εξαιρετικά αφοσιωμένος χωρίς να βαριέται δευτερόλεπτο να ασχοληθεί μαζί του. Αν η δική μου αγάπη έχει διαρκώς αυξητικούς ρυθμούς από τη γέννηση του παιδιού και μετά, η δική του γεννήθηκε απέραντη. Δεν ζυγίζω την αγάπη μας για το παιδί μας, απλώς θέλω να πω ότι δεν ξέρω αν υπάρχει μητρικό ένστικτο, μπορώ όμως να σου πω με απόλυτη βεβαιότητα ότι το πατρικό ένστικτο υπάρχει και στο δικό μου σπίτι ζει και βασιλεύει!

Και για να μη νομίζεις ότι τα λέω μόνο εγώ, πάρε κι αυτό: Want to be a dad? Men have ticking biological clocks too  για να διευρύνεις τους ορίζοντές σου.

 

Υ.Γ. τώρα κάτι μπιμπερό με μισοτελειωμένο γάλα που κυλάνε στους καναπέδες, κάτι pampers που τελειώνουν και δεν ανανεώνονται, κάτι πετσετάκια που κυκλοφορούν σε διάφορα σημεία του σπιτιού αντί να στεγνώνουν στην απλώστρα…κλπ κλπ έλα μωρέ μην τρελλαίνεσαι θα τα φτιάξει η μαμά…

Ο μπαμπάς είναι ροκ!

Καμία σχέση με το άλμπουμ των U2. Άσε που δεν μου αρέσει κιόλας. Εξάλλου για μένα οι U2 τέλειωσαν οριστικά με το Joshua Tree. Ούτε αυτό έχει σχέση με το παρόν blog αλλά πάντα ήθελα να το πω δημόσια αυτό. Εξάλλου η πατρική ιδιότητα δεν αναστέλλει τις ροκ απόψεις μας. Μπορεί ένα παιδί να είναι ο (Λάρυ Μιούλεν) Κίνγκ του σπιτιού, να σε φτάνει στα άκρα (Edge) όταν Κλαιει(τον) αλλά τέλος όλα όμορφα (Bono). Χα χα, καλό ε;;;

Achtung Baby λοιπόν, και μην περιμένετε τίποτα συμβουλές «προσοχή στις γωνίες, στις πρίζες, στα φάρμακα, στις ξεκλείδωτες πόρτες, στα απορρυπαντικά, κλπ» γιατί για όλα αυτά έχει φροντίσει το ένστικτο και η ενεργοποίηση κάποιων αντανακλαστικών που κρύβαμε μέσα μας έως να γεννηθεί το βλασταράκι μας.

Achtung Baby όπως λέμε Achtung Achtung ανακοινωθέν πειθαρχίας, λήξις παιχνιδιού και ώρα για ντοντό νινί!

Μεγάλη υπόθεση η πειθαρχία στο ωράριο σιωπητηρίου, μπάνιου και ύπνου. Το πρόγραμμα και η τήρησή του, δημιουργεί ασφάλεια στο παιδί, συντονίζει το βιολογικό του ρολόι και έτσι αποφεύγονται οι άσκοπες γκρίνιες και η τσάμπα κούραση. Επίσης και το ζευγάρι ξέρει πότε θα μπορέσει να χαλαρώσει και να επικοινωνήσει (έτσι το λέμε τώρα…)

Συνήθως το πρόγραμμα το χτίζει η μανούλα με κόπο, αφού εμείς οι μπαμπάδες – και ειδικά οι αγορομπαμπάδες – δεν θέλουμε πολύ να το ξεχειλώσουμε παίζοντας, ζωγραφίζοντας υπό το άλλοθι του ασφυκτικού συνήθως επαγγελματικού πηγαινέλα. Και το «21:00 ξεκινάει η διαδικασία» της μαμάς γίνεται εύκολα «έεεελα μωρέ τώρα ας τον αρχίσουμε στις 21:15, δεν τον έχω δει καθόλου σήμερα» και το «21:15» σε ένα μήνα έχει γίνει απλά απλούστατα «23:00 νάνι». Γιατί και το παιδί άλλο που δεν θέλει να κρατιέται από το παραπάνω παιχνίδι το οποίο ΦΥΣΙΚΑ πρέπει να επαναληφθεί την επόμενη αφού το θεωρεί ΔΕΔΟΜΕΝΟ.

Τσιτάτο: κάθε παιδί δέχεται με χαρά το παραπάνω, αυτό που δεν δέχεται είναι να του κόβεις από αυτά που ήδη έχει!

Achtung Achtung λοιπόν. Ναι, κάτι σαν τις ταινίες με τους ναζί στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όταν έβγαζαν ανακοινώσεις στα μεγάφωνα, που ξεκίναγαν με ένα τσιγαροβηχοειδές φύσημα στο μικρόφωνο «γκουχβ, γκουχβ» και μετά άρχιζε η τσιρίδα «Achtung Achtung… μπλαχεν, χούφτεν, τσουζάμεν άλες γκεζίερ…».

Και όταν πάνω στην καλή χαρά, εκεί που κυλιέσαι με το παιδάκι σου στο χαλί και παίζεις, αρχίσει η Φράου Μαμά τα “Achtung Achtung! Παιχνίδεν καπούτ! Ωρεν για μπάνιεν, ύπνεν μιτ παραμύθεν! Και απτοδωμάτιεν ράους γρήρορεν!»… κάντε το πειθήνια και με ευλάβεια. Γιαβόλ;;;

Οι μπαμπάδες εκδηλώνονται!!!

Ζωγραφίζοντας με τον γιο μου,  του Χρήστου Παπαναστασίου

Με νερομπογιές. Ευτυχώς τα βρήκα όλα έτοιμα αφού το έργο της γνωριμίας του πιτσιρικά με τα υλικά (πινέλα με τα οποία δεν πρέπει να βγάλουμε κανά μάτι), μπογιές, οι οποίες λερώνουν, ποτηρόνερο για ξέβγαλμα, που δεν πρέπει να χυθεί) το είχε αναλάβει η σύζυγος. Με κέρδος την απιστευταπίθανη έκφραση του μικρού σε οτιδήποτε είναι καινούργιο για αυτόν, αυτονόητο για μας.

Όταν μπήκα σπίτι εκείνο το βράδυ από τη δουλειά, ο μικρός με περίμενε να ζωγραφίσουμε παρέα.

Δηλαδή να μοιραστεί μαζί μου την καινούργια του ανακάλυψη με μια λαχτάρα που είναι τόσο παλιά και τόσο καινούργια όσο ο ήλιος κάθε πρωί.

Η παλέτα, το μπλοκ με το σκληρό χαρτί και το ποτήρι με δυο τρία πινέλα ήδη βυθισμένα σε ένα γκρι υγρό με πήγαν μια τσάρκα στο νηπιαγωγείο το 1975.

Φατσούλα φεγγάρι, φωνή πηγή “έεεεεεεεελα μπαμπάάάάά να γιωγαφίχχχχιουμε”, ντουσάκι γρήγορο, φόρμα αθλητική, μπλούζα άσπρη – για να φαίνονται μετά οι πιτσιλιές και να τσατίζεται η μαμά – γονατίζω δίπλα του και σαλπάρουμε σε ονειρο – νερο – χώρες.

Μου διαλέγει, επιβάλλει πινέλο. Χοντρό, ότι πρέπει για αρχάριους. Είναι δίπλα μου, ένα κλικ μπροστά μου. Γέρνω λίγο προκειμένου να βλέπω μόνο την πλατούλα του και το πίσω μέρος του κεφαλιού του.

Σβερκάκι βελούδο, μυρωδιά πρόκληση, φιλί από αξύριστα απανωχείλια, τσουπ αμέσως κοκκινίζει αλλά δεν τον πειράζει, και εγώ κάνω την ένοχη πάπια.

–         «Να έτχχχι γίνεται…» μου τσαλαβουτάει το πινέλο στο νερό και σχεδόν αστράγγιχτο το πασαλείβει στο μαύρο.

–         «Νεστοράκι να σφουγγίζεις καλά το πινέλο, να έτσι για να μην είναι αραιή η μπογιά…» η δασκαλίστικη εξουσιαστική φωνή πατρός που τσακίστικε στην top απάντηση όλων των αγοριών 3+:

–         «Όοοοοοοοοοοοοοοοοοοχχιιιιιιιιιιιιιιιιι»… και συνεχίζει να ανακατεύει οχτακόσα μέρη νερού με μισό μέρος μαύρης μπογιάς πρωτοπασαλείβοντας με ύφος εμβριθές το πρώην λευκό χαρτί. Αρχικά με ανησυχεί η εμμονή του στο pitch black αλλά η Νατάσσα με καθησυχάζει, αφού  – λέει – στην αρχή τους εντυπωσιάζει αυτό το χρώμα…

–         «τώα εώ κάνω μια θάλασχχχχια…»

–         «Γκρι θάλασσα βρε αγάπη μου;;;»

–         «Ναι» συνοδευμένο με καταφατική κλίση του κεφαλιού. Αποτέλεσμα και άλλο σβερκάκι, φιλί, κοκκίνισμα, ένοχη πάπια κλπ…

Τον αφήνω να κάνει το γούστο του και να ανακατεύει ότι θέλει με όσο νερό θέλει. Κάθε πινελιά συνοδεύτεται με δήλωση και είναι μια ανατροπή σε όσα γνωρίζει ο μέσος άνθρωπος στη σχέση χρωμάτων, πραγμάτων και σχημάτων: καφέ θάλασσα, μωβ λιμνούλες (μέσα στη θάλασσα), κόκκινες χελώνες και το κυριότερο, πρασινομουσταρδής επίπεδος ήλιος. Εγώ τρέχω με το πινέλο από πίσω του να μαζεύω τις αισθητικές ανορθογραφίες αλλά είναι μάταιο. Άσε που ο πιτσιρικάς τις λερώνει λες και αντιλαμβάνεται ότι ΔΕΝ ζωγραφίζω μαζί του, αλλά διορθώνω κάτι που δεν μπορεί να είναι λάθος. Το ικανοποιημένο ύφος του μετά από κάθε πινελιά αλλά και κάτι άλλο που δεν το έχω προσδιορίσει ακόμα, με πείθει ότι έχει δίκιο. Αφήνομαι ολότελα στην αντίληψή του και το χαρτί γεμίζει λαβύρινθους και νέα χρώματα, από αυτά που δεν επαναλαμβάνονται. Βυθίζομαι στον μικρόκοσμο που σχηματοποιείται, γίνομαι έντομο που χώνεται στις «πέτρες», τους «θάμνους» και στα διαδρομάκια, ο μικρός δίπλα μου συμφωνεί πλέον με τις επιλογές και συντονιζόμαστε για πολύ ώρα. Με ρωτά ποιο χρώμα θα βάλω, του λέω, με κοπιάρει, κολλακεύομαι, μετά προτείνει, τον κοπιάρω, κολακεύεται συνεχίζουμε γονατιστός εγώ, όρθιος εκείνος δίπλα μου, στο ραδιόφωνο παίζει Μελωδία…

Στόχος; Να μην μείνει σημείο του χαρτιού άσπρο.

Κάποτε το «έργο» τελειώνει και «γράφουμε» τα ονόματά μας, ενώ το αφαιρούμε από το μπλοκ, το κρεμάμε στο γείσο του τζακιού για να στεγνώσει…

«Κιάάάάάλλλοοοοο» προστάζει – ευτυχώς – αλλάζω το νερό, βρίσκουμε μια νέα σελίδα και το πινέλο στριφογυρίζει σα σφουγγαρίστρα έτοιμη να καθαρίσει τα πάντα με χρώμα.

“..Τα δευτερόλεπτα που ακολούθησαν περιείχαν ποσότητες από άγνωστα συναισθήματα τα οποία μπόρεσα να κάνω λέξεις πολύ αργότερα. Όμως αποδεικνύεται περίτρανα ότι η προοπτική υπερέχει σε φόρτιση από την πραγμάτωση μιας κατάστασης, αφού, όταν είδα τα 2 θετικά τεστ, δεν ένιωσα κανένα λίγωμα ούτε συγκίνηση ούτε ξύπνησε μέσα μου κάτι πατρικό που υποθετικά κοιμόταν. Απλά ήπια μια καινούργια, ανεξίτηλη γουλιά…”.

Αυτό είναι ένα ημερολόγιο γραμμένο από ένα μέλλοντα πατέρα, κατά τη διάρκεια της κύησης έως και λίγες μέρες μετά τον τοκετό. Μέρα με τη μέρα όμως και όσο περνούσε ο καιρός, εκτός από τις βιωματικές στιγμές της εγκυμοσύνης, γεννιόνταν μικρές αναδρομές, διαπιστώσεις, ενοχές. Μικρά βότσαλα δηλαδή, από αυτά που χρειάζονται για να στρωθεί ο δρόμος της πατρότητας.

Το βιβλίο “Μπεμπάκο!” είναι το πρώτο βιβλίο του Χρήστου Παπαναστασίου και κυκλοφορεί από την Εμπειρία Εκδοτική.


γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: