γονείς με κολικούς

Posts Tagged ‘mommy blogger

learn_spanish

Πόσο πολύ μισώ τα γκρίκλις στο ‘χω πει νομίζω ε; Επίσης μισώ το ίδιο και αυτόν τον χίπστερ τρόπο εκμάθησης ελληνικών στα σχολεία όπου τα παιδιά μας σα βλαμμένα μαθαίνουν την αλφαβήτα με κραυγές και αντί για Άλφα Βήτα Γάμα Δέλτα ετσέτερα λένε Α, Βου, Γου, Δου κλπ Τραγικό βλαχοκίτς.  Προς το παρόν κάποιος μου το σφύριξε ότι έτσι συμβαίνει. Αλλά όταν έρθει εκείνη η ώρα με το καλό θα σε πρήξω αναλόγως. Ε, ρε κάτι ποστ με τους τσακωμούς με τις δασκάλες από τώρα τα σκέφτομαι και τρίβω τα χέρια μου με ενθουσιασμό  #kakotati

Ααααχ, ωραία που ‘ναι να είσαι γονιός!

Τι λέγαμε; Α, ναι για τις ξένες γλώσσες. Λοιπόν αυτό το ποστ το σκέφτομαι καιρό αλλά δεν το γράφω γιατί δεν είχα βρει εκείνη την κατάλληλη φρασούλα ή λεξούλα ή παράγραφο που θα το γελοιοποιήσει αρκετά ώστε να μπορώ να σου το πω. Γιατί όπως καταλαβαίνεις δεν υπάρχουν ιδιαίτερες οικογένειες και ιδιαίτεροι γονείς. Όλοι φυσιολογικοί (εντάξει όχι όλοι) άνθρωποι είμαστε και όλοι αντιμετωπίζουμε διάφορες καταστάσεις. Το πως τις αντιλαμβανόμαστε και το πως επιλέγουμε να τις περάσουμε μας διαφοροποιεί. Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ το ζω το παραμύθι μου και πολύ το απολαμβάνω. Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή μιλώντας στο τηλέφωνο με τη νύφη μου σχετικά με τους καβγάδες στο σπίτι γενικώς πώς να τους αντιμετωπίζουμε, πώς να μην επηρεάζονται τα παιδιά κλπ κλπ μου λέει την καταπληκτική ατάκα: ‘’το θέμα παιδί μου δεν είναι να μην μας ακούσει το παιδί και η γειτονιά, αυτό δυστυχώς δύσκολα το αποφεύγεις, το θέμα είναι ότι οι γείτονες αναρωτιούνται σίγουρα ποιοι είναι επιτέλους αυτοί οι ηλίθιοι που μαλώνουν συνέχεια στα αγγλικά; ‘’. Έχω γελάσει τόσο πολύ με την φάτσα των γειτόνων που σκέφτηκα ότι πρέπει να σου τα πω όπως ακριβώς έχουν.

Γιατί αυτή είναι η αλήθεια αγαπητή. Όλοι μαλώνουμε. Κάποια στιγμή όλοι μαλώνουμε. Και κάποια στιγμή είναι και τα παιδιά μπροστά. Και τότε, όλοι ανεξαιρέτως, έχουμε την σούπερ καταπληκτική ιδέα να τα πούμε στα αγγλικά για να μην καταλάβει τίποτα το παιδί. Μιλάμε φυσικά για την υπέρτατη βλακεία. Ειδικά όταν το παιδί είναι 3 και αγγλικά κάνουν πια σε όλους τους παιδικούς σταθμούς, δε λέω ότι θα καταλάβει τι λέμε μια και σπάνια χρησιμοποιούμε τις λέξεις ‘’very good! Excellent!’’ ή ‘’let’s go!’’ αλλά σίγουρα καταλαβαίνει ότι μαλώνουμε και φυσικά εξοργίζεται που δε μιλάμε ‘’ενηλλικά’’ και δεν καταλαβαίνει. Το παιδί το ‘χει πιάσει το νόημα. Εσύ πιστεύεις ότι το ‘’ενηλλικά’’ είναι ένας απλός αναγραμματισμός; Όχι, χρυσό μου. Είναι η σκληρή πραγματικότητα. Το παιδί έχει καταλάβει ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι ο μόνος ενήλικας στο σπίτι. Δεν ξέρω βέβαια αν εσύ έχεις αυτή την τύχη ο σύντροφός σου να σε συναγωνίζεται σε χιούμορ όπως εγώ. Ομολογουμένως θα μπορούσε να έχει ο ίδιος ένα πολύ επιτυχημένο blog εάν το αποφάσιζε ποτέ αλλά βέβαια θα είχε να κάνει αποκλειστικά με τον ΠΑΟΚ…Δεν εννοώ ότι είναι μονοδιάστατος! Είναι ο πιο πολυδιάστατος άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Ένιγουέι, έχουμε και λέμε:

 

Μάθημα αγγλικών #1

(οι χαρακτήρες που συμμετέχουν Πέπα και Γουίνι είναι εντελώς συμβολικοί. Οι διάλογοι είναι φανταστικοί και οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικούς διαλόγους ή καταστάσεις δεν είναι και πολύ συμπτωματική…ιφ γιου νόου γουάτ αι μιν   😉  )

Πέπα: (φεύγοντας απ’ το σπίτι) If you don’t take him out for a walk he will start major γκρίνια να ξέρεις

Γουίνι: Ρε do your job τώρα και άσε μας   -μετάφραση: κάνε τη δουλειά σου-

the kid: (παπαγάλος) ΜΑΜΑ ΑΣΕ ΜΑΣ!

Πέπα: ok!!! Don’t say I didn’t tell you. And if the kid speaks βλάχικα English αύριο μεθαύριο it’s your fault…”do your job”!

Γουίνι: Ναι εσύ η καθηγήτρια..

Πέπα: Me βρε; Βρε when I was watching GoT χωρίς υπότιλους όλο τον πρώτο και τον δεύτερο κύκλο you were on the trees βρε! Χα!    -ελεύθερη μετάφραση-

Μάθημα αγγλικών #2

(όλα αυτά με προφορά Βούλγαρου μεσαίου στελέχους σε πολυεθνική που μαθαίνει εντατικά αγγλικά για να κάνει μια παρουσίαση εξπρές στους μετόχους επειδή λείπει ο διευθυντής του. Δεν είμαι ρατσίστρια, πως θα μπορούσα άλλωστε με τους Βούλγαρους όντας Θεσσαλονικιά;  Προσπάθησέ το κι εσύ και θα δεις. Μη γίνεσαι αμερικανάκι και μάθε ότι και ο Ιταλός και ο Ρουμάνος και ο Πορτογάλος την ίδια προφορά έχουν στα αγγλικά. Ειδικά αν είσαι εκνευρισμένος, ολίγον από Ντοθράκι   #GoT   σου βγαίνει πάντα στην προφορά)

the kid: (τραγουδιστά-μουλωχτά-πετάρισμα βλεφάρου καρτούν) μαμά σε παρακαλώ μπορώ να έχω λίγη σοκολατίιιιτσααα;;

Πέπα: (χαμογελαστά-τραγουδιστά) Όοο-χιιι!

the kid: (γύρισμα σε τσιρίδα) ΕΛΑΑΑ ΜΑΜΑΑΑΑ ΘΕΛΩΩΩΩΩΩ ΣΟΚΟΛΑΑΑΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

Πέπα: Δεν υπάρχει περίπτωση τα ‘χουμε πει αυτά

Billy: ΜΑΜΑ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΑ ΤΩΡΑ;; ΘΕΛΩ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΑΦΟΥ ΘΕΛΩ! ΘΑ ΠΑΩ ΣΤΟ ΜΠΑΜΠΑ!

Πέπα: (ατάραχη μετά την τρομακτική απειλή, λίγο πιο δυνατά) ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΣΥΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΑΛΛΟ, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΕΦΑΓΕΣ ΚΑΡΑΜΕΛΑ ΦΤΑΝΕΙ ΣΕ ΛΙΓΟ ΘΑ ΠΙΕΙΣ ΓΑΛΑ ΚΑΙ ΥΠΝΟ

Γουίνι: Ten minutes I’m not in the room and YOU have him screaming ! How you do that I don’t know!

Πέπα: Are you serious?? ARE YOU SERIOUS??

the kid: ΜΑΜΑ ΜΗ ΜΙΛΑΤΕ ΑΓΓΛΙΚΑ ΕΓΩ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΘΕΛΩ ΑΝΤΕ!! ΕΙΠΑ!

Γουίνι: (ανοίγει ντουλάπι με σοκολάτες) Τι θες αγοράκι μου;

Πέπα: (screaming)  IF YOU GIVE HIM CHOCOLATE NOW YOU ARE FULL OF BULLSHIT!

Γουίνι:  (screaming too) ME? YOU ARE!  -μετάφραση: εγώ; εσύ είσαι!- WHY? IT’S SUNDAY! HE IS ALLOWED TO EAT CHOCOLATE ON SUNDAYS!

Πέπα: YES! OF COURSE! AND WITH YOU (τραγουδιστά), EVERY DAY IS LIKE SUNDAYYYY…!!! Lala la la!

the kid: (τσιρίδα, κλάμα, δεν ξέρω τι μου γίνεται) ΜΗ ΜΙΛΑΤΕ ΑΓΓΛΙΚΑΑΑΑΑ MAMA MHN ΤΡΑΓΟΥΔΑΣ! ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΣΟΚΟΛΑΤΑΑΑΑΑ

Πέπα: OK! EAT ΣΟΚΟΛΑΤΕΣ BOTH OF YOU AND BE FAT! I say no you say yes, very good that you are doing μπράβο!  -μετάφραση: πολύ σωστό αυτό που κάνεις μπράβο!-

Γουίνι: Ναι ενώ you and your screaming are better you think!    -μετάφραση: ναι ενώ εσύ με τις φωνές σου είσαι καλύτερη νομίζεις;-

 

 Μάθημα αγγλικών #3

(Μ’ αυτά και μ’ αυτά το παιδί κοντεύει να μισήσει τα αγγλικά)

Γουίνι: Αγοράκι μου σ’ αρέσουν τα αγγλικά;

Billy the kid: όχι! Ούτε η Μαρία η αγγλική μ’ αρέσει (η δασκάλα των αγγλικών)

Γουίνι: Why? Γιατί?

Billy the kid: Δε μ’ αρέσουν καθόλου!

Γουίνι: Καλά μη φωνάζεις. Τα ιταλικά;

Billy the kid: ΟΧΙ

Γουίνι: τα γαλλικά;

Billy the kid: ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ

Πέπα: you make him furious, let him ρε παιδί μου  -μετάφραση: άστον ρε παιδί μου-

Γουίνι: ok ok! Και τι σ’ αρέσει τέλος πάντων;

Billy the kid: (paid answer –πληρωμένη απάντηση-) ΤΑ ΡΩΣΙΚΑ!

Πέπα-Γουίνι: Ποια ρώσικα βρε, ξέρεις εσύ ρώσικα;;;

Billy the kid: Ντα!      -μπιτ δατ!-

Πέπα: (φιλοσοφημένη ψύχραιμη) Κοίτα να δεις, δε ‘ν κακό…στο κάτω κάτω το μέλλον ποιο είναι; Είδες εσύ χαΐρια απ’ τη Γαλλία πχ;

Γουίνι: Σοβαρά μιλάς; Ρώσικα μια χαρά! Μακάρι κιόλας.

Πέπα: Ρώσικα και Αραβικά μπορεί να μάθει το παιδί; Σωθήκαμε!

Γουίνι: Μη σου πω και κινέζικα!

Πέπα: ΜΗ ΜΟΥ ΠΕΙΣ!

Read the rest of this entry »

 

Σε προετοιμάζω ότι ακολουθεί ”σοβαρό” post απόρροια του προηγούμενου Over-Parenting . Γι’ αυτό αν δεν είσαι σε μουντ και πέρασες δύσκολη νύχτα καλύτερα μπες στο twitter  😉 

Σε δουλειές με βάζεις και το ξέρεις. Αλλά δε μπορώ να κάνω διαφορετικά γιατί τέτοια θέματα όπως το βιβλίο της Πάμελα Ντράκερμαν με βάζουν σε σκέψεις. Υπάρχει λοιπόν η θέση της Πάμελα Ντράκερμαν και υπάρχει και η θέση της Έϊμι Τσούα. Για την Τσούα δεν τα έχουμε πει αναλυτικά διότι τα έχουν πει όλοι οι άλλοι και το βρήκα λίγο βαρετό. Εν ολίγοις είναι η Ασιάτισσα συγγραφέας του βιβλίου ‘’Battle hymn of The Tiger Mother’’ η οποία ασπάζεται μία φιλοσοφία μητρότητας με απόλυτες θέσεις σχετικά με την ανατροφή των παιδιών, παρουσιάζοντας ένα αυστηρό μοντέλο γονιού που ωθεί το παιδί του προς στην τελειότητα. Το βιβλίο της έχει φανατικούς φίλους και πολλούς φανατικούς εχθρούς στους απανταχού γονείς.

Έχουμε λοιπόν από τη μία πλευρά τη Ντράκερμαν, η οποία υιοθετεί τον τρόπο των Γάλλων: πιστεύει πως το πιο χρήσιμο δώρο που μπορείς να κάνεις στα παιδιά σου είναι να τους χαρίσεις δύο ευτυχισμένους γονείς σ΄ έναν ευτυχισμένο γάμο. Και ο τρόπος για να το πετύχεις αυτό είναι να μην κάνεις συνεχώς θυσίες. ‘’Θαυμάζω τους γονείς που μπορούν να είναι ευτυχισμένοι χωρίς να βγαίνουν ποτέ έξω για έναν καφέ, αλλά δεν είμαι ένας απ’ αυτούς’’, λέει ο σύζυγος της Ντράκερμαν, συγγραφέας και ο ίδιος αλλά και αρθρογράφος στους Financial Times. Και συνεχίζει: ‘’Αν θυσιάσω τον καφέ μου θα νιώσω πικραμένος από τα παιδιά μου. Και θα  ήταν παράλογο. Θα πρέπει λοιπόν να θυσιάσεις τους καφέδες και τα πάντα για τα παιδιά σου μόνο και μόνο για να μεγαλώσουν και να θυσιάσουν με την σειρά τους τα πάντα για τα δικά τους παιδιά; Πείτε με εγωιστή, αλλά ο ατελείωτος κύκλος θυσιών δε μου φαίνεται καθόλου ελκυστικός’’.

 

Και από την άλλη την Έϊμυ Τσούα, λάτρη της τελειότητας που ισχυρίζεται ότι το βιβλίο της έχει παρεξηγηθεί από πολλούς γονείς αλλά τονίζει επανειλημμένα πως ο βαθμός Α- δεν είναι αποδεκτός για τα παιδιά της. Σε συνεντεύξεις της συμβουλεύει τους γονείς να κάνουν την αυτοκριτική τους, να ακούν τα παιδιά τους και να μην υποθέτουν πως τα παιδιά τους είναι αδύναμα. Λέει χαρακτηριστικά: Αν πιστεύεις πως το παιδί σου δε μπορεί να κάνει τα πάντα, τι μήνυμα του δίνεις; Της αδυναμίας. Μεταξύ άλλων απαγορεύει στα παιδιά της τα πυτζάμα πάρτυ, τους επιβάλλει μαθήματα πιάνου και βιολιού μέχρι κάποια συγκεκριμένη ηλικία, δεν δέχεται το παράπονο της κόρης της ότι δεν της αρέσουν τα μαθηματικά και επιμένει να της κάνει εξάσκηση μέχρι να τα αγαπήσει ετσέτερα ετσέτερα. Με τη δημοσίευση του βιβλίου της οι New York Times δημοσίευσαν άρθρο γι’ αυτό ξεκινώντας με την φράση ‘’Γιατί οι Κινέζες μητέρες είναι ανώτερες’’. Μέσα σε 5 μέρες από την κυκλοφορία του βιβλίου της, η οικογένειά της έγινε η πιο μισητή οικογένεια του δυτικού κόσμου. Το πιο αμφιλεγόμενο κατά τη γνώμη μου είναι το γεγονός που θέλει την ακαδημαϊκή επιτυχία των παιδιών να αντανακλά το πόσο καλός γονιός είσαι.

 

Αυτό που κατανοούν οι Ασιάτες γονείς είναι ότι τίποτα δεν είναι πλάκα μέχρι να γίνεις πολύ καλός σ’ αυτό. Για να γίνεις καλός στο οτιδήποτε, χρειάζεται δουλειά. Και τα παιδιά από μόνα τους δεν θέλουν να δουλεύουν. Γι’ αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό να παραμερίζεις και να καταπατάς τις προτιμήσεις τους.

 

Η αιώνια διαμάχη μεταξύ ανατολής και δύσης λοιπόν. Κι εσύ Έλληνα γονιέ που βρίσκεσαι άραγε; Είσαι στις παρυφές της ανατολής αλλά προσκολλημένος στην Δύση. Εκτός απ’ αυτά, είσαι μέρος των Βαλκανίων. Πόσες επιρροές να σηκώσει ένας λαός ταυτόχρονα; Μεγάλωσες με τα στερεότυπα που σου επιβλήθηκαν από τους δικούς σου γονείς. Άρα ή θα ασπάστηκες το ‘’κατοχικό’’ και θα πέρασες παιδικά χρόνια σε μια πειθαρχημένη οικογένεια με απαιτήσεις από ‘σένα, ή θα υιοθέτησες το ‘’νεόπλουτο’’ και θα κυνήγησες το αμέρικαν ντριμ με τα ελληνικά δεδομένα, ή θα έχεις κάτι και από τα δύο. Και μόνο για αυτή σου την ανατροφή σου αξίζουν συγχαρητήρια. Η γενιά των σημερινών Ελλήνων γονιών, έχει τέτοιο παρελθόν που είναι ν’ απορεί κανείς πως διατηρούμε (όχι όλοι), σώας τα φρένας! Ειδικά στα χρόνια που διανύουμε και προφανώς θα συνεχίσουμε, ο Έλληνας γονιός καλείται να ενσωματώσει και την οικονομική κρίση σ’ αυτό το συνονθύλευμα επιρροών, αλλά κυρίως να την κάνει λειτουργική και να οδηγήσει τα παιδιά του μέσα απ’ αυτήν σώα και αβλαβή. Πρόκειται για μια γενιά εξελιγμένων γονιών που παλεύει με την κρίση και ταυτόχρονα καταδιώκει με χαρακτηριστική άνεση τους Ντισέπτικονς που απειλούν τα παιδιά της.

 

Οι γονείς ‘’λίγο απ’ όλα’’ λοιπόν. Η Ελληνίδα μάνα δεν έχει πια έναν τύπο. Έχει πολλούς. Και τους εναλλάσσει. Θα την δεις λοιπόν με την ίδια ευκολία να σηκώνει τη φωνή λέγοντας ‘’διαβάζεις τα μαθήματά σου ΤΩΡΑ’’ σε προστακτική που δεν χωράει αναβολή και να δηλώνει με χαλαρότητα και σιγουριά ‘’έλα μωρέ άσε τα παιδιά να παίξουν που θα τα βάλω εγώ σε καλούπι!’’

 

Δε μπορώ να μπω στο κυνήγι των επιστημονικών και εμπεριστατωμένων αποδείξεων για να σου περιγράψω τι εννοώ. Μπορώ όμως να σου μεταφέρω τα δικά σου σχόλια, αυτά που έγραψες στο προηγούμενο ποστ και εκφράζουν τέλεια την σημερινή πραγματικότητα. Σου τα μεταφέρω αυτούσια, ιδού:

 

Από: Snow Angel Αγγελική

Για την στάση κ το πως είναι η Γαλλίδα μάνα έχω εμπειρικά ενστάσεις!
Έχω γεννηθεί και έχω μεγαλώσει σε γαλλικό περιβάλλον και όλα αυτα είναι μύθος!
Κατ αρχάς! Το επίδομα  λοχείας διαρκεί 16 εβδομάδες για πρώτο παιδι (όπου η αρχή της άδειας είναι απο 6 βδομάδες πριν και 10 μετα όπου αν το θέλει και μπορει η μάνα μπορει να την ξεκινήσει 3 βδομάδες πριν για κέρδος μετα τον τοκετο).
Κ παει 36 μήνες μεγιστο χρόνο αν κανείς τρίδυμα!!!!
Εκει που υπάρχει βοήθεια είναι στο που τα αφήνουν. Και στην επιλογή κ δωρεάν παιδικού όπου απο 3χρονων θα μπορει να παει.

Τώρα για την στάση των μαναδων, σιγα  που τα γαλλακια δεν είναι τερατακια!
Είδα και την ανιψιά μου…. Απο Γαλλίδα μάνα, ο αδελφός μου (ετεροθαλής) γάλλος κ αυτός στην ουσία… Και είναι τερατακι που δε υπακούει κανέναν! (ζουν εκει άρα δεν υπάρχει έστω και άτυπα η τάση η αμερικανική ή η μεσογειακή που λέει η αμερικανίδα κυριούλα ή το marie Claire)
Συνεπώς το θέμα ανυπακοή κ ζωηράδα απ αλλου κρατά κατα την γνώμη μου… Όχι την εθνικότητα της μάνας. Είναι και στο παιδάκι…

 

Από: Debby του Angel or Evil?

Λοιπόν… αν και πραγματικά δεν ξέρω αν αυτό το θέμα με τις Γαλλίδες ισχύει και στην πλειονότητα τους είναι έτσι “cool” αλλά για το αν η ενοχή της μάνας κάνει τα παιδιά ατίθασα και ανυπάκουα, από καθαρά προσωπική εμπειρία θα συμφωνήσω. Όταν κάθε κανόνας που θέτεις στο παιδί σου συνοδεύετε από ενοχή είναι σίγουρο ότι το παιδί θα την αντιληφθεί και θα επιδιώξει μέχρι τελικής πτώσεως να τον καταρρίψει. Όταν αυτό και μόνο από όλους μέσα στην οικογένεια είναι το επίκεντρο που καθορίζει τι θα κάνουν όλοι οι άλλοι φανταστείτε τι σοκ θα πάθει όταν αντιληφθεί ότι η πραγματικότητα δεν είναι αυτή, και αρχίζει να το αντιλαμβάνεται από την πρώτη σας έξοδο όπου ξαφνικά όσα κάνει σπίτι δεν επιτρέπονται. Σε καμιά περίπτωση δεν είμαι η υποδειγματική μαμά. Έχω φερθεί σκληρά και ορισμένες φορές ακόμα και βάρβαρα στα παιδιά μου όταν έπρεπε και όταν δεν έπρεπε και δεν αισθάνομαι καμιά ενοχή γι’ αυτό (οκ, ελάχιστες έως αμελητέες) γιατί απλά θεωρώ ότι με αυτόν τον τρόπο τα βάζω εγώ η μαμά τους λίγο λίγο στο πνεύμα του πραγματικού κόσμου εκεί έξω που μόνο αγγελικά πλασμένος δεν είναι. Το αποτέλεσμα είναι τα παιδιά μου να με ακούνε όταν είμαστε σε δημόσιο χώρο, χωρίς να χρειάζεται να τους φωνάζω, να τα μαλώνω και να ακούω τα κλάματα τους όταν τους αρνούμαι κάτι. Είμαι σαν τις Γαλλίδες ένα πράγμα που πάω τα μικρά εστιατόριο και κάθονται υπομονετικά στις καρεκλίτσες τους και περιμένουν να έρθει το φαΐ τους! Οκ, ανυπομονούν λιγο αλλά τα “τρέφω” με λόγάκια μέχρι να έρθει το φαγητό οπότε όλα καλά! Στο ιδιωτικό χώρο βέβαια γίνεται το έλα να δεις αλλά εκεί γίνομαι Ελληνίδα (χωρίς ενοχές όμως πάντα!), Αντε.. Πως το λέτε στο twiter? #pestenamefate ? E! Αυτό!

 

Από: Παναγιώτα aka newagemama       

Aυτή η Ντράκερμαν μου ‘χει ανάψει μεγάλες φωτιές. Δεν ξέρω τι είναι το σωστό τελικά ούτε αντιλαμβάνομαι αν το παρακάνω ή όχι. Ενα είναι σίγουρο: η ενοχή κάνει μεγάλη ζημιά!

 

Από: μαμά κουκουβάγια Βέρα  owlmommy.blogspot.com

Μα όλοι να λένε για τα Γαλλάκια; Και τα Κινεζάκια!
Ας αφήσουμε τις ενοχές λίγο στην άκρη κι ας κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε λέω! Ελεύθερα και χωρίς κανόνες, όπως θεωρεί ο καθένας πιο καλά..

 

Από: Μαρία

‘’καλημέρα μητέρα θα ήθελα να πιω το γάλα μου’’ αχαχχαχαχαχχαχαχαχχαχχ αχαχχαχαχαχχαχαχαχχαχχ αχαχχαχαχχαχχ

αν μου το έλεγαν αυτό τα παιδιά μου, το πιθανότερο είναι πως θα τα πήγαινα στο Παίδων ως έκτακτο περιστατικό !!!!!!!

Οφείλω να ομολογήσω πως ορισμένους “στόχους” τους έχω πετύχει σαν γονιός (δεν δέχτηκα ποτέ το “πέφτω κάτω και χτυπιέμαι για να μου κάνεις αυτό που θέλω – δεν πας να χτυπιέσαι, μόνο πήγαινε μέσα σε παρακαλώ να το κάνεις, γιατί με ζάλισες), αλλά ορισμένους άλλους τους έχω χάσει (έχω τα πιο δύσκολα παιδιά του κόσμου στο θέμα “φαγητό”). Έχω διδάξει στα παιδιά μου βασικούς κανόνες και αρχές, αλλά σίγουρα έχω κάνει και λάθη που οφείλονται κυρίως στις ενοχές της εργαζόμενης μαμάς (έλα μωρέ ας δουν λίγη τηλεόραση, έλα μωρέ ας κοιμηθούν μισή ώρα αργότερα, ε δεν πειράζει που σκόρπισαν όλες τις ξυλομπογιές, ……).
Νομίζω πως σαν γονείς πάντα θα κάνουμε λάθη, αρκεί να τα παραδεχόμαστε και να προσπαθούμε να διορθωνόμαστε μέσα από αυτά.

 

Από: Nadine

Όταν έκανα το βλαστάρι μου…δεν είχα ιδέα πώς θα ήθελα να είμαι, πώς είναι το σωστό, ποιό το ιδανικό. Μεγαλωμένη άνευ μαμάς…δεν γνώριζα πώς είναι όλο αυτό το σκηνικό. Μέχρι και σε ψυχολόγο πήγα στην αρχή για να μου πει ότι όλο αυτό που σκεφτόμουν (περι ευθύνης για το μεγάλωμα του παιδιού μου) είναι απολύτως φυσιολογικό. Μέχρι σήμερα το πάω με το ένστικτο…και άντε με μικρή χρήση των προσωπικών μου γνώσεων λόγω αντικειμένου (Ψ η κυρία!!!). Το μόνο που έχω να αναγνωρίσω μετά απο την πρώτη δεκαετία με την κόρη μου είναι ότι τα λάθη μου είναι μονόδρομος, ότι ενοχές δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να νιώσω, γιατί θα νιώσει κι αυτή όταν κάποτε θα έρθει η ώρα της, και δεν θέλω. Επίσης εδώ και χρόνια της λέω: για τη μάμι είσαι ό,τι πιο σπουδαίο υπάρχει στον κόσμο, για τους υπόλοιπους εκεί έξω θα πρέπει μόνη σου να κερδίσεις τη θέση σου. Ο κόσμος είναι σκληρός.
Τέλος, βρείτε μου μία γαλλίδα…εδώ στην Ελλάδα που να είναι τόσο cool!!!!!!!!!!!!!!! Εγώ μία που τυγχάνει να γνωρίζω….cool δεν θα την έλεγα! Κάτι σε “δώστε μου μία να συνέλθω” θα την έλεγα…

 

 

Στη μελέτη της σημερινής ελληνικής οικογένειας, η Ντράκερμαν και η Τσούα θα σήκωναν τα χέρια ψηλά. Ο σημερινός Έλληνας γονιός περνάει κολικούς, στην χειρότερη μορφή τους. Αλλά τους περνάει με στωικότητα και χιούμορ που θα έκανε τον Μπενίνι του La vita e bella να δακρύσει από ντροπή.

 

 

Πι.Ες. Μπράβο ρε μάνα!  

Έτσι φαντάζομαι θα φαινόταν στο twitter το σημερινό post αν ήταν topic trend. Να το προλογίσω λίγο ‘’σοβαρά’’ για να ξέρεις περί τίνος πρόκειται:
Πριν δυο μήνες μου ‘ρθε η ιδέα να μαζέψω όσες μπλογκομάνες μπορέσω για να μου συμπληρώσουν την φράση: ‘’όταν είσαι μαμά..’’, ώστε σήμερα που είναι η γιορτή της Μητέρας να κάνω αυτή την ανάρτηση για να μπορείς εσύ να τις διαβάσεις όλες μαζί σ’ ένα post.
Με μεγάλη μου χαρά ανταποκρίθηκαν αρκετές και τις ευχαριστώ πραγματικά όλες που ασχολήθηκαν. Κάποιες δεν κατάφερα να τις βρω, ομολογώ πως δεν είχα και τον απεριόριστο χρόνο να πιέζω και εξάλλου ο σκοπός μου είναι περισσότερο διασκεδαστικός μια και τις διαβάζω αρκετό καιρό και νιώθω ότι τις ξέρω. Ζητώ συγγνώμη λοιπόν αν κάποια νιώσει ότι την έχω ξεχάσει (ότι μπορούμε κάνουμε κύριε ένα μυαλό…)
Λοιπόν για να μην σε κρατάω σε αγωνία voilla τι πιστεύει με λίγα ή πολλά λόγια η κάθε μια και εννοείται πως αν έχεις κι εσύ κάτι να προσθέσεις φιλ φρι.

Για να μην το ξεχάσω: έχουμε και δυο μπαμπάδες που συμπλήρωσαν την δική τους φράση: ”όταν είσαι μπαμπάς…” και τους άφησα τελευταίους για επιδόρπιο.

Πάρε χαρτομαντηλάκι και διάβαζε, έλα μη ντρέπεσαι μεταξύ μας είμαστε, μετά μπορείς να λες ότι εσένα αυτά δεν σε αγγίζουν και ότι όλη αυτή η ιστορία με τη γιορτή της Μητέρας είναι υπερεκτιμημένη και ότι η γιορτή της Μητέρας θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα και ότι η γιορτή της Μητέρας είναι για να κάνουν τζίρους τα ανθοπωλεία ετσέτερα ετσέτερα…..Τώρα κλάψε:

(μην αρχίσεις τη γκρίνια επειδή είναι μεγάλο το ποστ, μας έπιασε ο οίστρος τι να κάνουμε; Κατά βάθος σ’ αρέσει…άμα δεν ταιριάζαμε εξάλλου…)
Η σειρά είναι εντελώς τυχαία

•    Debby ή Δέσποινα από το Angel or Evil?   αλλά και μέλος της περίφημης ομάδας του mikroimegaloi.gr

“Όταν είσαι μαμά…
… ανακαλύπτεις ξανά τον κόσμο. “

•    Kalli Kent από το my own Kallis blog  αλλά και το mammaEl :

“Όταν είσαι μαμά…
… κάποια πράγματα παύουν να έχουν την ίδια σημασία με πριν την μαμά εποχή.
… ο κόσμος σου όλος γίνεται πιο πλατύς και παράλληλα τόσο συγκεκριμένος, ποτέ όμως δεν είναι αρκετός.
… έχεις ευθύνες, υποχρεώσεις, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο φαίνονται όλα τόσο εύκολα και βατά.
… ανακαλύπτεις ξανά τον κόσμο με τα μάτια του παιδιού.
… καταλαβαίνεις την δική σου μαμά, που πριν θεωρούσες παράλογη, αυστηρή και υπερβολική.
… δεν σταματάς να δημιουργείς ούτε λεπτό.
… ολοκληρώνεσαι σαν γυναίκα, σαν οντότητα, σαν άνθρωπος.
… γίνεσαι πρότυπο για την μελλοντική γενιά.
… προσπαθείς όσο το δυνατόν περισσότερο να μεγαλώσεις άτομα ανεξάρτητα, χρήσιμα για την κοινωνία και ακόμη καλύτερους ανθρώπους.
… αποκτάς ευαισθησίες, που πριν μπορεί να μην είχες.
… σμιλεύεις στα χέρια σου το μέλλον.
… είσαι ικανή για τα πάντα, τα καλύτερα… αλλά και τα χειρότερα.
… το ένστικτό σου εκτοξεύεται στα ύψη.
… γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος.
… η ευτυχία μπορεί να κρυφτεί ακόμη και στα πιο μικρά πράγματα.
… έχεις μεγαλύτερη υπομονή για να αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις.
… βλέπεις πιο σφαιρικά τα πράγματα.
… μπορείς να φτάσεις μέχρι και το φεγγάρι και ακόμα παραπέρα.
… ανακαλύπτεις χώρους για να περνάνε καλά οι γονείς και ακόμη καλύτερα τα παιδιά.
… μαθαίνεις πολλά παιδικά τραγουδάκια, παραμυθάκια και ξανά θυμάσαι δικά σου.
… είσαι 24 ώρες το 24ωρο… δεν υπάρχει διάλλειμα.
… θα ξενυχτήσεις, θα πονέσεις, θα ανησυχήσεις, θα στεναχωρηθείς, θα θυμώσεις αλλά πάντα λόγο αγάπης.
… μπορείς να μετακινήσεις βουνά.”

•   Και φυσικά η Ελίζα  aka  mammaEl από το ομώνυμο mammaEl   μας έστειλε ένα απόσπασμα από την δική της ανάρτηση γι’ αυτή την ημέρα:

Όταν είσαι μαμά καταλαβαίνεις τη δική σου μαμά!
Όταν είσαι μαμά νιώθεις ανίκητη!
Όταν είσαι μαμά θέλεις συνέχεια να προσφέρεις!
Όταν είσαι μαμά νιώθεις ανώτερη!
Όταν είσαι μαμά οι άλλοι σε κοιτούν διαφορετικά!
Όταν είσαι μαμά οι φίλες σου είναι…… μαμάδες!
Όταν είσαι μαμά αγαπάς διαφορετικά!
Όταν είσαι μαμά υπερασπίζεσαι με πάθος!
Όταν είσαι μαμά κάνεις και λάθη!
Όταν είσαι μαμά μαθαίνεις από τα παιδιά!
Όταν είσαι μαμά είσαι το κέντρο του κόσμου για τα παιδιά σου!
Όταν είσαι μαμά είσαι αθάνατη!
Όταν είσαι μαμά μετανιώνεις για ότι έχεις κάνει όταν έχεις νεύρα!
Όταν είσαι μαμά ανοίγεις την αγκαλιά σου συνέχεια!
Όταν είσαι μαμά το χαμόγελο σου είναι διαφορετικό!
Όταν είσαι μαμά το βλέμμα σου είναι γεμάτο τρυφερότητα!
Όταν είσαι μαμά ο χτύπος της καρδιάς σου είναι πιο δυνατός!
Όταν είσαι μαμά η καρδιά σου χωράει όλα σου τα παιδιά!

•    Άσπα Τσαμαδή…τώρα για την Άσπα τι να σου πω; aspaonlinemamadesmpampades ,   mikroimegaloi  από που ν’αρχίσω;

“Όταν είσαι μαμά…
    έχεις την ευκαιρία να αλλάξεις τον κόσμο.”

•    Έλενα  από το tales of a mum,   new mom on the blog 😉

“Όταν είσαι μαμά…

…λένε πως χάνεις τον εαυτό σου. Εγώ πάλι νιώθω πως τον ξαναβρίσκω λίγο λίγο κάθε μέρα. Ή πως τον ξαναεφευρίσκω. Δεν έχει σημασία. Τώρα που είμαι μαμά προσπαθώ να τσεκάρω που και που αν μου αρέσει αυτό που είμαι ή αυτό που έχω γίνει. Είμαι το μόνο που έχω να δώσω στο παιδί μου. ’’

•    Λυδία Θεοχάρη  aka mamalydia η γνωστή μαμά Λυδία

“Όταν είσαι μαμά…
    .. η μόνη προσευχή σου πια, είναι να τα έχει καλά ο Θεός μιας και ο μεγάλος σου κρυφός φόβος, αυτός που προσπαθείς να μην πολυσκέφτεσαι, είναι μη τυχόν και πάψεις να είσαι μαμά….”

•    Χρύσα aka mamakoukouvagia, η γνωστή μας μαμά κουκουβάγια :

“Όταν είσαι μαμά…..ο χρόνος αρχίζει να μετράει «αλλιώς». Δεν είναι το ρολόι που σου δείχνει πως περνάνε οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια… Είναι το μικρό ανθρωπάκι που έχεις στην αγκαλιά σου που σε καθοδηγεί. Στην αρχή να το ταΐσεις, να το αλλάξεις, να το κοιμήσεις. Αργότερα να του μάθεις τα στοιχειώδη, πως να γίνεται ανεξάρτητο, αυτόνομο, να πάρει εφόδια για τη μετέπειτα ζωή του, να χτίσει χαρακτήρα, να γεμίσει αισιοδοξία, να γεμίσει με μνήμες που θα το συντροφεύουν μια ζωή…Κάθε φορά που κάνει κάτι καινούριο, που λέει μια καινούρια λεξούλα, που αρχίζει να κάνει συζητήσεις, που έχει άποψη και προσπαθεί να την υπερασπιστεί, τότε καταλαβαίνεις πως πέρασε ο καιρός, πως το μικρό ανθρωπάκι μεγαλώνει, πως χτίζει σιγά-σιγά την προσωπικότητα του και γίνεται παιδάκι, έφηβος, και μετά ενήλικας, που προσπαθεί να πάρει τη ζωή του στα χέρια του και να σταθεί μόνο του, όρθιο, και να διεκδικήσει το χώρο του στη ζωή! Όταν είσαι μαμά, η αγωνία για το παιδί σου σε ξενυχτάει, η λαχτάρα της αγκαλιάς του σε ξημερώνει…

•    Ελένη Καραντζή από το γνωστό μικρό σπίτι στο λιβάδι που παρόλο που γέννησε το δεύτερο παιδάκι της, βρήκε χρόνο κι  έστειλε και τη δική της εκδοχή:

Όταν είσαι μαμά, ξεχνάς πότε είναι η γιορτή της μαμάς. Κι έτσι, όταν σου ζητάνε να γράψεις κάτι με αφορμή αυτή τη γιορτή και το θυμηθείς ένα μήνα αφού γέννησες το δεύτερο παιδάκι σου, πρέπει να γκουκλάρεις για να δεις αν προλαβαίνεις να στείλεις την απάντηση….

Όταν είσαι μαμά, τραγουδάς χριστουγεννιάτικα τραγούδια όλο το χρόνο, διαβάζεις κάθε βράδυ επί μήνες το ίδιο παιδικό βιβλίο, λες «δεν πειράζει» εκατό φορές τη μέρα, γράφεις τη λίστα για το σούπερμάρκετ με κηρομπογιά, κάτι χειμωνιάτικα απογεύματα αρχίζεις να μεταλλάσεσαι σε Martha Stewart, δακρύζεις κάθε φορά που σου λέει σ’αγαπώ κι εκεί που νόμιζες ότι δεν θα ξαναγαπήσεις τόσο, ποτέ ξανά, έρχεται το δεύτερο να σε διαψεύσει…

•    Φλώρα Raniets από τα φτερουγίσματα   αλλά και μέλος των mamadesmpampades.gr και mikroimegaloi.gr

“Όταν είσαι μαμά…
    …αγωνιάς, χαμογελάς, κλαις, γελάς, συγκινείσαι, κουράζεσαι, ενθουσιάζεσαι, θυμώνεις, αγκαλιάζεις, μαλώνεις, μετανιώνεις, συζητάς, αναρωτιέσαι, διαβάζεις, φιλάς, ενημερώνεσαι, τρελλαίνεσαι, ξεκαρδίζεσαι, απογοητεύεσαι, τρομάζεις, κατανοείς, ζεις δηλαδή για … Ν’ ΑΓΑΠΑΣ   

•    Και οι μπαμπάδες: Ο Γιώργος, του babaka? Φαντάζομαι τον ξέρεις, που συμπληρώνει με το γνωστό χιούμορ του, το:

“Όταν είσαι μπαμπάς…
    …βλέπεις λιγότερο τη μαμά!

•    Τελευταίο σου άφησα τον Χρήστο aka philos από την ομάδα των mamadesmpampades.gr και των mikroimegaloi.gr αλλά και το προσωπικό του blog www.ophilos.eu που νόμιζε πως δεν θα προλάβει αλλά σιγά μην τον άφηνα απ’ έξω:

“Όταν είσαι μπαμπάς…
…θες και πάλι να παίξεις σα να είσαι παιδί, χωρίς να σε νοιάζει να κερδίζεις πια!”

Κουράστηκες; έλα αηδίες! Εγώ να μην πω δηλαδή; Όχι θα πω, θα πω κι άμα σου πάει η καρδιά φύγε τώρα που τα διάβασες όλα:

•    Όταν είσαι μαμά…
..τραγουδάς δυνατά στο αυτοκίνητο το ‘’σκα – σκα –σκα είμαι ένας σκαντζόχοιρος που γε – γε – γε  γελάει όλη μέρα..’’ ενώ οδηγείς μόνη.
..σέρνεσαι κάτω από το έπιπλο της τηλεόρασης στις 2 το πρωί για να βρεις το χαμένο καπελάκι του μαστοράκου σα να εξαρτάται η ζωή σου απ’ αυτό
..κάνεις μπάνιο, λούσιμο, χτένισμα, μακιγιάζ σε λιγότερο από ένα τέταρτο, ΜΕ θεατές
..δεν θεωρείς πια ότι ο τρόμος και η ευτυχία είναι δύο ασύμβατα συναισθήματα γιατί εναλλάσσονται στην καθημερινότητά σου αμέτρητες φορές
..προσπαθείς να πείσεις τους άλλους ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα στην ζωή σου ενώ κρέμεται από τα μαλλιά σου ένα κομμάτι παζλ δεινοσαυράκι
..βλέπεις το αγοράκι στα φανάρια και κλαις
..ακούς για τα παιδάκια στο ορφανοτροφείο και κλαις
..βλέπεις την ανάλαφρη κομεντί Life as we know it και κλαις
..βλέπεις μια μαμά με το καροτσάκι και το μωρό της στο δρόμο έξω από το γραφείο σου και κλαις
..βλέπεις υπόθεση παιδεραστίας στο csi και κλαις
..αρχίζεις να τηλεφωνείς μέρα παρά μέρα στη μαμά σου για να της πεις πόσο την αγαπάς και της ζητάς με το παραμικρό ‘’συγγνώμη για όλα’’
..θεωρείς αυτονόητο πως θα διακόψεις το meeting για να ρωτήσεις την babysitter πόσες φορές έχεσε το σπλάχνο σου. Τις περισσότερες φορές μπροστά στους υπόλοιπους συναδέλφους.
..πιστεύεις πως το να κάνεις παιδί ήταν τελικά η πιο αναπάντεχη, ηλίθια, συναρπαστική, φανταστική ιδέα που είχες ποτέ..

Αυτά λοιπόν γι’ αυτή την ημέρα. Απ’ όσο ξέρω οι μάνες που γνωρίζω δεν θα γιορτάσουν ιδιαίτερα. Το πιθανότερο είναι να συνεχίσουν το ημερήσιο τους πρόγραμμα όπως όλες τις άλλες μέρες. Εκείνες με τα μεγαλύτερα παιδιά θα λάβουν την κάρτα που τους έφτιαξαν στο σχολείο ή στον παιδικό σταθμό και θα κλάψουν κρυφά. Εμείς με τα νήπια θα περιμένουμε τη μέρα που θα μας πουν ‘’χρόνια πολλά μανούλα’’ ή θα κλάψουμε κι εμείς πιο φανερά αν μπουν στο σπίτι με το μπαμπά τους κι ένα κλωναράκι γρασίδι στο χέρι φωνάζοντας ‘’μαμάκαα λουλούλι!!!’’.

Χρόνια σου πολλά λοιπόν μαμά. Να θυμάσαι που και που πόσο μεγάλο ρόλο παίζεις.

Τσάο τσάο

Πι.Ες. Μαργαρίτα, να ξέρεις πως υπάρχουν πολλά περισσότερα πράγματα στη μητρότητα από το να περνάς μια νύχτα με κολικούς αγκαλιά με το πιστολάκι και τον απορροφητήρα. Αυτό είναι ένα κακό όνειρο που όταν ξυπνήσεις ο γιος σου θα σου πει ‘’μαμάκα αγκαλιά’’. Τα καλύτερα έρχονται.
Πι.Ες.2  Άντζελα, τα έμαθα πως γκρινιάζεις γιατί άργησα να γράψω.. Αλλά κι εσύ βρε κορίτσι μου, νύφη ακούμε και νύφη δε βλέπουμε! Και να ξέρεις, τον Billy the kid μου τον ζητάνε πολλές  😉

Πι.Ες.3 kirki μου περαστικά. Τόσο πολύ αγχώθηκες με το προτζεκτάκι αυτό που αρρώστησες κοριτσάρα μου! Λείπεις όμως, λείπεις, να ξέρεις… Να το κάνουμε για τις επόμενες εκλογές παρ’ όλα αυτά όπως σου είπα… ΄΄όταν είσαι ν.δ…. όταν είσαι…συριζα…όταν είσαι…ανεξάρτητος έλληνας… ετσέτερα ετσέρα… μουτς

Καταρχήν, επίτρεψέ μου να αναφωνήσω το εξής σχετικά με το προηγούμενο post ‘’ωραία μου πουλάκια κελαηδήστε’’:

ΟΥΑΟΥ ρε κορίτσια τι σουξέ ήταν αυτό με τα τσουτσούνια;;;;

Δηλαδή αν δεν είμασταν σε blog μαμάδων, θα πήγαινε αλλού το μυαλό μου….Μπράβο βρε! Είπε η φουλ τάιμ μαμ να επιστρέψει με post και πέτυχε διάνα. Το τσουτσούνι σέρνει καράβι τελικά μου φαίνεται και από λάθος έχει επικρατήσει κάτι άλλο…(λάθος, μεγάλο λάθος…)

Και τώρα στο θέμα μας:

Α, ρε Πολυάννα σε τι ιστορίες με βάζεις! Κάνω εγώ τον εσωτερικό μου αγώνα, τον διαλογισμό μου, τις γιόγκες μου, τις προσευχές μου (σύγχυση κουλτούρας λέγεται αυτό αλλά δε μπορώ να ασχοληθώ τώρα απλώς το εντοπίζω) όοοολα αυτά για να καταπολεμήσω το ψώνιο μέσα μου. Κι έρχεσαι εσύ ξαφνικά να μου πεις για συνέντευξη…

Δεν τα μπορώ αυτά….ξιπάζομαι….  🙂

Θα το κάνω όμως γιατί είμαι βαθιά ναρκισσιστικό άτομο. Αλλά μη μου θυμώσεις άμα δε σου αρέσουν οι απαντήσεις. Εγώ ενημέρωσα:

1. Κοιτάς 10 χρόνια μπροστά στο μέλλον – τι βλέπεις?

 Τι να βλέπω….ένα σύννεφο βλέπω…..δεν φαίνεται καθαρά….ασήμωσε

2. Γάτα, σκύλος ή άλλο κατοικίδιο?

Γιάκι.

….

Τι δεν καταλλαβαίνεις; έτσι λέει το παιδί μου το σκυλάκι

3. Μαγειρική ή ζαχαροπλαστική και γιατί?

Άλλη ερώτηση…

4. Ποιο ελάττωμα δε συγχωρείς με τίποτα?

Την αχαριστία. Ήταν η μόνη που έμενε ατιμώρητη στην αρχαία Ελλάδα. Ο Σόλωνας δεν είχε βρει τιμωρία αντίστοιχή της.  (είπαμε μπιμπερό μπιμπερό αλλά ανοίγουμε και κανένα βιβλίο που και που)

5. Ποιο πιστεύεις είναι το μεγάλο “ατού” σου?

Η προσαρμοστικότητα. Βέβαια είναι κι αυτές οι ιδανικές αναλογίες μου που μου ‘χουν ανοίξει πολλές πόρτες στο παρελθόν αλλά δεν θέλω να το λέω..

6. Τι σου έχει λείψει πιο πολύ απ’ όταν έγινες μαμά / μπαμπάς?

Ο μπαμπάς μου.

7. Αν μπορούσες να μάθεις ένα μόνο πράγμα στα παιδιά σου, ποιο θα ήταν αυτό?

Κορεάτικα. (μα ΕΝΑ μόνο πράγμα βρε Πολυάννα μου;;    😉 )

8. Αναγνωρίζεις τα λάθη σου και ζητάς συγγνώμη ή σφυρίζεις αδιάφορα?

Τα αναγνωρίζω και σφυρίζω αδιάφορα

9. Θέατρο, Σινεμά ή τηλεόραση?

Θες να μου κάνεις τα νεύρα κρόσσια; Αφού δεν έχουμε εδώ τους παππούδες λέμε και την βγάζουμε όπως όπως, που χρόνος;

10. Τι σε ηρεμεί όταν τα νεύρα σου είναι κρόσσια?

To Θέατρο.   😉

11. Τελικά υπάρχει φιλία μεταξύ άντρα και γυναίκας?

Eσένα ο άνδρας σου δεν είναι φίλος σου;

 

Τώρα εγώ πρέπει –λέει αυτό το chain interview- να βρω άλλες 11 ερωτήσεις και άλλες μάνες να τις απαντήσουν.

Λοιπόν προσκαλώ να μου απαντήσουν η magissa-kirki και η Yolina Not(Just)Mums, αν φυσικά δεν τους την σπάει και δεν έχουν απαντήσει ήδη σε άλλες ερωτήσεις.

Κοριτσάρες μου σόρυ για τις ερωτήσεις αλλά δε μπορώ…ξεκινάω να γράψω κάτι μαμαδίστικο και μετά μου βγαίνει αυτός ο υπέροχος εαυτός:

    1. Σε πόσα δευτερόλεπτα αλλάζεις πάνα;
    2. Ποια είναι η τετραγωνική ρίζα του 428;
    3. Πόσες φορές την ημέρα τσεκάρεις τα mail σου;
    4. Ποιος θα κερδίσει στις εκλογές;
    5. Θα κάνεις δεύτερο παιδί;
    6. Πόσο καιρό έχεις  να κάνεις πετικιούρ;
    7. Πάμε για καφέ;
    8. Τι ώρα τρως μεσημεριανό και γιατί;
    9. Πόσες πάνες και πόσα μωρομάντηλα έχεις για back up στο σπίτι;
    10. Τι ώρα είναι;
    11. Γιατί μαμά;

Αν δε μου απαντήσετε ποτέ θα το καταλάβω απόλυτα και θα το σεβαστώ. Και αν ξυπνήσει το παιδί σας αύριο το βράδυ 47 φορές θεωρείστε το τυχαίο γεγονός.

Αλλά αν μου απαντήσετε και προσκαλέσετε κι εσείς άλλες 32 μάνες για συνέντευξη σε 3 μέρες θα σας συμβεί μεγάλο καλό και θα κερδίσετε ένα κουπόνι για δωρεάν καθαρισμό προσώπου σύντομα. (Φαντάζομαι την Κίρκη να με σιχτιρίζει ήδη)

Σας φιλώ σταυρωτά

Τσάο τσάο

Εύα i-mom


γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: