γονείς με κολικούς

Πρόλογος (δικός μου)

Τι έγινε ρε παιδί;; έτσι κάνει ο κόσμος;; είπαμε έχεις δουλειές ok, αλλά δεν κάνουν έτσι. Γράφουν και κάτι, μια γραμμή έστω… Όπως κατάλαβες σου την πέφτω γιατί λένε ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Αυτό το ξέρουν πάρα πολύ καλά και τα τρίχρονα έχω να παρατηρήσω.  Σου ήρθα σήμερα για καλό μήνα μ’ ένα άρθρο που δεν είναι δικό μου (και καθυστερημένη και χωρίς πρωτότυπο κείμενο, αν ήμουν εκδότης θα με είχα διώξει) αλλά είναι πολύ ωραίο και επίκαιρο για δικούς μου λόγους. Μάλλον θα σε κάνει να συγκινηθείς αλλά κι αυτά μες στη ζωή είναι. Από την στιγμή που το διάβασα δε μπορούσα να σκεφτώ κάτι άλλο αστείο, δε μπορούσα να γράψω λέξη και στο τέλος είπα να το ανεβάσω να τελειώνω να προχωρήσω κι εγώ μπροστά στη ζωή μου. Υπόσχομαι να μη μείνει πολύ στη home page και σύντομα να αντικατασταθεί από άλλο ένα δικό μου αριστούργημα. Ευχαριστώ το Μάνο Μίχαλο και το oneman για το κείμενο. Το παραθέτω αυτούσιο:

Δυτικό αεροδρόμιο, Ελληνικό, αρχές δεκαετίας του ’90: δίπλα στον ιμάντα που φέρνει τις βαλίτσες από τα αεροπλάνα, ένας ξανθός πιτσιρικάς στέκεται μόνος του και κοιτάζει δεξιά και αριστερά. Έχει αφήσει τη μητέρα του, έχει πείσει τον αστυνομικό να περάσει με την αφοπλιστική ατάκα “θέλω να δω τον μπαμπά μου” και περιμένει μια ακόμη επιστροφή από ένα ταξίδι, ένα τουρνουά, ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα, δεν έχει καμία σημασία. Αυτά ήταν για τις εφημερίδες. Ο μικρός σπανίως έδινε σημασία στο πού πήγαινε ο μπαμπάς του. Τον ένοιαζε μόνο, πότε θα γυρίσει, μέχρι να φύγει ξανά.

Για να του πει τι έκανε στο σχολείο, να του καταθέσει τα παράπονα του ότι “η μαμά με έβαλε τιμωρία”, να τον πάρει με το μέρος του στις διαφορές που είχε με τον  μεγάλο αδελφό του. Κι όταν τον βλέπει, να βγαίνει από την αίθουσα αφίξεων; Τρέξιμο κατά πάνω του και μετά κολλημένο το χέρι μέχρι το σπίτι. Ποιες βαλίτσες και ποια δώρα. Ούτε να τα φτύσει αυτά (εντάξει, για τις πρώτες ώρες, μετά ωραίες ήταν οι κασέτες του GameBoy). Ο μπαμπάς είχε γυρίσει.

Fast Forward >>> 3 Ιανουαρίου 2010, 21:30, Γλυφάδα: Ο “αγώνας” έχει τελειώσει, έστω και με καθυστέρηση ετών, σε κόντρα των ιατρικών προβλέψεων και εκτιμήσεων, το “θηρίο” έχει νικηθεί και το τέρας της αρρώστιας έχει νικήσει. Ο ξανθός πιτσιρικάς έχει μεγαλώσει (και ούτε καν ξανθός δεν είναι πια), στα 27 του και κάτι, δεν μπορεί ούτε να μιλήσει στον πατέρα του, αφού δεν τον ακούει, το να του κρατήσει το χέρι δεν έχει μεγάλη σημασία, αφού δεν μπορούν να πάνε βόλτες. Το να του πει όσα δεν πρόλαβε, δεν γίνεται, αφού δεν είναι επί της (φαιάς και μη) ουσίας εδώ. Λίγα λεπτά αργότερα, ο μπαμπάς έχει φύγει. Ο “μικρός” συνειδητοποιεί, ότι δεν θα γυρίσει άλλη φορά…

Η απώλεια του πατέρα είναι εντελώς μοναδική για τον καθένα, ξεχωριστή, διαφορετική. Για άλλους είναι πιο γρήγορη, πιο νωρίς από όσο έπρεπε, για λίγους, όπως ο Σταύρος ή ο Αλέξανδρος, πιο νωρίς ακόμη και από αυτό που νόμιζαν ότι έπρεπε. Άλλοι τον χάνουν στα γεράματα, αλλά κλαίνε περισσότερο και από παιδιά που ίσως δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν τι έχασαν. Κάποιοι τον χάνουν, χωρίς να τον θυμούνται, γιατί όταν εκείνος έφευγε, αυτοί ακόμη μπουσουλούσαν. Και ο καθένας έχει μια ιστορία να πει, μια ιστορία να γράψει, ένα κείμενο σαν αυτό. Και ο Ηλίας Ε. ή ο Μάνος Χ. που έγιναν λίγο αργότερα από μένα μέλη, ο Αντώνης ή ο Λευτέρης που έκαναν την αρχή από την παρέα και εγώ έλεγα από μέσα μου “για να μπορούν αυτοί, όταν έρθει η ώρα, κάτι θα κάνω κι εγώ”, ο Ηλίας που είναι φρέσκος και δεν ξέρει τα κόλπα για να διαχειριστεί την κατάσταση και νομίζει ότι ο κόσμος και η ζωή τελείωσε.

Τρία χρόνια και έξι μήνες μετά, μπορώ να πω, τουλάχιστον για την περίπτωση μου, ότι καμία ζωή δεν τελειώνει. Απλώς αλλάζει εντελώς.

Σταματάς να είσαι το παιδί του μπαμπά, σταματάς να έχεις την ασφάλεια όταν κάτι πάει στραβά (από ένα τρακάρισμα μέχρι το ότι θα ξυπνήσει πρωί, για να πάει αυτός το αμάξι για service λες και είσαι ο πρίγκιπας του Μονακό και πρέπει να το βρεις, έτοιμο με καινούρια μπουζί όταν ξυπνήσεις για τη δουλειά), σταματάς να πετάς τις ευθύνες αλλού και κοιτάς να τις μαζέψεις πάνω σου, σταματάς να είσαι μικρός και μεγαλώνεις. Αν με ρωτήσεις, δηλαδή, τι άλλαξε από τις 3 Ιανουαρίου 2010 μέχρι τώρα στη ζωή μου, αυτό θα σου πω: μεγάλωσα. Μυαλό δεν πολυέβαλα, αλλά αυτό είναι διαφορετική κουβέντα, μην την κάνουμε τώρα.

Και προς Θεού, μην παρεξηγηθούμε, δεν λέω ότι όλα είναι ωραία. Η στενοχώρια είναι εδώ, κανονικά στη θέση της. Με την απουσία πίνεις μέχρι και ποτό, πιάνεις κουβέντα. Κλάμα χωρίς λόγο, απλά επειδή έτσι. Νεύρα χωρίς λόγο, απλά επειδή έτσι. Αναμνήσεις που δεν καλείς εσύ, χωρίς λόγο, απλά επειδή έτσι. Απλώς, με τον καιρό μαθαίνεις να το διαχειρίζεσαι. Δεν μπορείς να είσαι σε πένθος, επ’ αόριστον, στο φινάλε, αν ήταν εδώ, θα ήταν το πρώτο που θα (σου) έλεγε: “έλα ρε βλάκα, πώς κάνεις έτσι; Και τι έγινε;”. Ε κάτσε ρε Τάκη, τι εννοείς και τι έγινε; Κάτσε να βρω λίγο τα πατήματα μου. Αυτά τα “πατήματα” είναι τα όσα τρέχουν και εσύ καλείσαι να προλάβεις. Δουλειές, γυναίκες, φίλοι, η υπόλοιπη οικογένεια αν είσαι τυχερός και έχεις αποθέματα. Να έχεις για παράδειγμα τη μητέρα σου, που αντέχει τα πάντα εκτός από το να χάσει το παιδί της, να έχεις τον αδερφό σου, που συνέχεια ο πατέρας σου έλεγε “ο αδερφός σου είναι πιο σημαντικός από τους γονείς σου, γιατί αυτόν θα έχεις μετά”.

 Δεν ξέρω, πάντως, για τον δικό σου πατέρα, αυτόν που έχεις ακόμη ή αυτόν που έχεις χάσει κι εσύ, αλλά ο δικός μου ήταν πολύ ωραίος τύπος.

Δεν το λέω εγώ, από τους φίλους του το έχω ακούσει και αν θυμάμαι καλά (γιατί δεν θυμάμαι και πολλά), την ημέρα της κηδείας ήταν γύρω στα 1000 άτομα πάνω στο Πανόραμα Βούλας και τώρα που πέρασε ο καιρός, έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι μήπως είχε εκλεγεί πρωθυπουργός σε καμία από τις χώρες που ταξίδευε και δεν το πήραμε ποτέ χαμπάρι. Θα μου πεις, επειδή ήρθαν πολλοί, σημαίνει ότι ήταν ωραίος τύπος; Δεν ξέρω, αλλά δεν θα ήθελα στη δική μου να είναι τρεις κι ο κούκος, γιατί μάλλον κάτι δεν θα έχω κάνει καλά. Σε άδειο γήπεδο παίζουν οι ομάδες που δεν έχουν κερδίσει τον κόσμο τους, αυτό έχω μάθει στη δουλειά και στα γήπεδα, οπότε προχωράω με αυτό.

Με αυτό και με μερικά πράγματα που έβλεπα και κόπιαρα καθώς περνούσαν τα χρόνια με εκείνον εδώ. Γιατί, την επομένη της “ήττας” πρέπει να ξαναμπείς στο γήπεδο, να συνεχίσεις την προπόνηση και τα όπλα που έχεις, είναι αυτά που σου άφησε ο “προπονητής” σου (στην περίπτωση μου, ο πατέρας μου ήταν και προπονητής, οπότε μια χαρά μου έκατσε). Οπότε παίρνεις ό,τι μπορείς ή ότι καταφέρεις να υποστηρίξεις και συνεχίζεις. Αν ήταν δίκαιος και δεν ήταν λαμόγιο, είναι μια καλή βάση για να ξεκινήσεις. Αν είχε φίλους και είχε προλάβει να σου μάθει την αξία τους στη ζωή ενός άντρα, προσπαθείς να έχεις κι εσύ. Αν ήταν καλός με τη γυναίκα του, ποιος ο λόγος να γίνεις εσύ μαλάκας; Αν τα παιδιά του λένε ότι ήταν ο καλύτερος, τι πιο ωραίο μπορείς να “διεκδικήσεις” εσύ από τα δικά σου;

 Το θέμα είναι, να καταλάβεις ότι η ζωή συνεχίζεται. Το λέω σε σένα, γιατί από κάπου πρέπει να το ακούσω κι εγώ.

Γιατί, μη νομίζεις, στα τρία χρόνια που έχουν περάσει, η δική μου πρόοδος είναι πολύ μικρή. Και στη διαχείριση της απουσίας και στη διαχείριση της συνέχειας. Να, τώρα που γράφω, δεξιά μου είναι μια φωτογραφία του, όπου καπνίζει ένα ναργιλέ και λογικά –δεν φαίνεται- κάτι τρώει (ήταν πρωταθλητής σε αυτό). Και κάθε φορά που την κοιτάζω, πιστεύω ότι αύριο ή σε μια ώρα θα πάω σπίτι να τον δω, να με δει, να τα πούμε. Καμία σχέση. Το σενάριο αυτό δεν θα το γυρίσει κανείς σκηνοθέτης, άπατο θα πάει. Το γιατί μην το ψάχνεις, το έχουν κάνει άλλοι, πριν από σένα και από μένα και απάντηση δεν πήραν. Οπότε, άσε τα “γιατί;” και ασχολήσου με ερωτήσεις που μπορείς να δώσεις εξήγηση.

Ακόμη καλύτερα ασχολήσου με αυτά που έχεις και όχι αυτόν που έχασες, γιατί το μεγαλύτερο μάθημα που παίρνεις όταν χάνεις τον πατέρα σου, είναι ότι τα δεδομένα είναι απλά μια λέξη που χρησιμοποιείται στα μαθηματικά, όχι στη ζωή σου. Είναι, άλλωστε, κλασική περίπτωση βλάβης λόγω του πένθους, το να σταματάς μετά να δίνεις τη σημασία που πρέπει, στα πρόσωπα που σου έχουν μείνει και συνεχίζεις να κυνηγάς φαντάσματα (#diplis) με καθολική αποτυχία. Αν είσαι τυχερός και στα 20, 30, 50 χρόνια που τον είχες, έκανες αυτά που έπρεπε και ήταν εκείνος που ήθελες, μπορείς να πανηγυρίσεις, γιατί υπάρχουν άλλοι που είτε δεν είχαν τον πατέρα που ονειρεύονταν, είτε δεν ήταν οι γιοι που είχαν υποχρέωση να είναι.

Και όπως λέει ο φίλος μου ο Αντώνης, έχει μεγάλη σημασία, λίγο πριν “φύγει”, να πάρεις κάτι, μια επιβεβαίωση ότι δεν ήσουν κακό παιδί, γιατί αν θυμάσαι το “να είσαι καλό παιδί” που μας λένε όταν είμαστε μικροί, δεν έχει ημερομηνία λήξης και κυρίως στο λένε για να το εφαρμόσεις σε βάθος χρόνου, όχι στα 10 και τα 12 που στην τελική τι κακό μπορείς να κάνεις, πέρα από το να σπάσεις μια λάμπα παραπάνω, επειδή παίζεις μπάσκετ μέσα στο δωμάτιο; Εγώ, νιώθω ότι την πήρα και ίσως για αυτό, τρία χρόνια, να είμαι περισσότερο ήρεμος από όσο περίμενα κι εγώ ο ίδιος. Ναι, οκ, είχα και το υπέρ-ατού ότι είναι πολύ καλύτερα να χάνεις τον πατέρα σου από το να τον βλέπεις να τρώει ξύλο από μια ασθένεια που δεν κοιτάζει ονόματα και διευθύνσεις. Αλλά, κάποιες πληροφορίες που πήρα από τη μητέρα μου (ο Τάκης ήταν ίδιος με μένα, όχι λάθος εγώ είμαι ίδιος με τον Τάκη – δηλαδή δεν εξέφραζε εύκολα συναισθήματα) είναι αυτά που με έκαναν να συνεχίσω όρθιος από εκεί που με άφησε.

Και πλέον με την απόλυτη πίστη ότι καλύτερο πατέρα δεν θα μπορούσα να είχα και με ένα καθαρό όνομα (παρότι το έκανε σε χώρους που εύκολα βρωμίζουν τα ονόματα) και τίποτα περισσότερο σαν κληρονομιά, ετοιμάζομαι πλέον για την επόμενη πίστα.

 Εκείνο το βράδυ που έφυγε, καμιά ώρα μετά το σφύριγμα της λήξης, είπα στον εαυτό μου και τη μητέρα μου ότι θέλω να γίνω καλύτερος μπαμπάς από εκείνον.

Αυτό θα είναι το ευχαριστώ μου προς εκείνον. Και αν όλα πάνε καλά, από την επόμενη εβδομάδα, θα πιάσω δουλειά. Και όσο και αν με πονάει που σε κανένα αεροδρόμιο δεν θα γυρίσει ο παλιός, ο νέος Τάκης (Πάνο θα τον φωνάζουμε βέβαια) Μίχαλος θα με κάνει πάλι να κοιτάζω δεξιά και αριστερά, για να δω από πού και πώς θα βγει…

Πι.Ες. O Billy the kid δεν πρόλαβε  να γνωρίσει το μπαμπά μου. Όταν ο ένας έφευγε, ο άλλος ερχόταν. Ανακάλυψα τα τελευταία 4 χρόνια ότι ο Θεός το κάνει συχνά αυτό. Δεν έδωσα στο παιδί το όνομα του μπαμπά μου. Ήταν δική μου επιλογή και δεν το μετάνιωσα. Πάντοτε έλεγα πως είναι πιο δίκαιο ο παππούς που ζει να ακούει το όνομά του από τα εγγόνια του. Ευτυχώς με τον αδερφό μου περιμέναμε παιδί ταυτόχρονα (2 στα 2 ρε μπαμπά τζακ ποτ…) και θα έδινε εκείνος το όνομά του. Μου λείπει λίγο να ακούω που και που μες στο σπίτι, να φωνάζει κάποιος ”Θωμάαα”.  Μ’ αρέσει που ο μικρός έχει αντιληφθεί πως η μαμά μου νιώθει μόνη παρόλο που ζούμε σε άλλες πόλεις και μου δηλώνει τσατισμένος: “μαμά εγώ θα πάω στον ουρανό, θα μπω μέσα θα πάρω τον παππού Θωμά και θα τον πάω στη γιαγιά Κοκό να μην είναι μόνη!”  Τι να πεις;

Πι.Ες.2 Λέει και κάτι άλλα πιο spooky από μικρός τύπου “μαμά εγώ τον παππού Θωμά τον ξέρω. -ναι;  -ναι τον έχω δει το Πάσχα που ήμουνα μικρός, ήρθε και μου είπε καλή Ανάσταση και να είμαι καλά”….I see dead people……με μουσική x-files….Μακάρι βρε αγόρι μου, και το ‘χα βάρος που δεν συναντηθήκατε..!!

Πι.Ες.3  Άσε που είχε δει μια φωτογραφία μόνο του γάμου μου με τον παππού του αλλά τον αναγνώριζε σε όσες άλλες έβλεπε από κει και πέρα ακόμη κι αυτές που είναι 40 χρόνια πριν….ψιλοανατριχιάζω…ν’ ανησυχήσω;;

Πι.Ες.4 Και τώρα που το λες, προχθές ήμασταν στο αυτοκίνητο με μια καλή μου φίλη και παραλίγο νονά Νο2. Τη ρωτάει λοιπόν ο μικρός ”Μαρίνα ο μπαμπάς σου που είναι;” Την προλαβαίνω εγώ να μην απαντήσει επειδή ξέρω ότι έχει πεθάνει κι αυτός και λέω: στον ουρανό είναι αγάπη μου με τον παππού Θωμά. ”Εγώ τον ξέρω!” λέει ο Billy. ”Που τον ξέρεις βρε” ρωτάει η Μαρίνα. ”Τον ξέρει παιδί μου σου λέω, πες κι εσύ εντάξει, μη φέρνεις αντίρρηση μιλάμε για χάρισμα” ..!

Πι.Ες.5 Σταματάω εδώ γιατί σε βλέπω να μου στέλνεις μηνύματα τύπου: η γιαγιά μου μας άφησε σε βαθιά γεράματα και δεν είπε που έβαλε τη διαθήκη, μπορεί να κάνει κάτι ο μικρός..;;

bitchymoms

Τώρα εσύ περιμένεις όλο αγωνία την συνέχεια με τις μαμάδες και τις μανουλίτσες ε;

Εμ, δε μου φταίει κανείς, εγώ φταίω που τάζω… Άντε να σου πω να δω τι θα καταλάβεις:

Θα ξεκινήσω μ’ ένα σχόλιο της Νάντιας από το προηγούμενο ποστ πολύ εύστοχο που της είπα εξάλλου ότι δεν της απαντώ γιατί σκοπεύω να το συμπεριλάβω αυτούσιο το σχόλιο σ’ αυτό το ποστ. Αυτό δεν σημαίνει, προς Θεού, ότι δεν θεωρώ εύστοχα όλα τα σχόλια. Ευστοχότατα και μάλιστα ψάχνω τον τρόπο να κάνω ένα blog που θα έχει μόνο σχόλια και όχι ποστ! Δεν ξέρω πως γίνεται αυτό αλλά τα περισσότερα σχόλια που διαβάζω κι εγώ σε άλλα μπλογκς είναι πιο ενδιαφέροντα από το ίδιο το ποστ. Λέει λοιπόν η Νάντια:

“Άλλη δεν έκανε παιδί, μόνο η Μαριώ το Γιάννη” …ή για να συμφωνήσω με το ποστ…τον Ιωάννη – Μάξιμο!!!!!!!!!! Καλά τα λες. Προς υπεράσπιση βέβαια των “μανουλίτσων”: η σημαντικότητα που δίνουμε σε κάτι τέτοια γεγονότα ή πιο εξελληνισμένα σε κάτι τέτοια events έχει να κάνει με την επίφαση ότι όσο πιο πολύ θα κάνω…τόσο πιο πολύ θα δείξω ότι αγαπάω! Αλίμονο! Δυτικός πολιτισμός λέγεται. Βέβαια (δυστυχώς) κάποιες φορές δεν δίνουμε την ίδια σημασία στο τέκνον όταν θα μας φέρει τη ζωγραφιά του και θα θέλει να μας την εξηγήσει με γλαφυρά λόγια και ζωηρές περιγραφές, την ώρα που εμείς θα ασχολούμαστε με κάτι άλλο ή δεν θα δώσουμε την ίδια σημασία και προσοχή (στην λεπτομέρεια) όταν η ατάκα του σπλάχνου θα είναι: “Μαμά έχω ένα σοβαρό πρόβλημα!!!!” και θα ζητά την αμέριστη προσοχή μας (ναι οκ, το πρόβλημα μπορεί να είναι ότι η τάδε στο σχολείο φορούσε ίδιο μπλουζάκι άλλο χρώμα και πώς θα ξαναεμφανιστεί με το ίδιο outfit, ωιμέ, ωιμέ!) αλλά εμείς θα το προσπεράσουμε στα γρήγορα γιατί είχαμε μια πολύ δύσκολη μέρα! Όπως με τους γάμους, έτσι και με τις βαπτίσεις δυστυχώς (το λέω και θα το ξαναλέω) εξαντλούμε την ενέργειά μας στο φαίνεσθαι και ξεχνάμε ότι στην πορεία θα μας χρειαστεί τούτη η ενέργεια στο είναι. Είπα πολλά και έχω ακόμα περισσότερα, αλλά σταματώ εδώ. Γιατί αν μη τί άλλο την καταλαβαίνω και την συμπονώ τη μανουλίτσα. Ίσως και κείνη να είχε ανάγκη μία κορώνα…στη δική της βάφτιση, να νιώσει η πριγκίπισσα κάποιων γονέων και να μην το ένιωσε ποτέ. Και έτσι τώρα να επιδιώκει να το ζήσει μέσα από το σπλάχνο. Έστω και έτσι.

 

Εσύ γέλασες με το προηγούμενο ποστ. Κι εγώ όταν το ‘γραφα αυτό σκεφτόμουν. Αλλά έφαγα και πολύ κράξιμο, live όμως, αγαπητή να το ξέρεις. Γιατί λέει είμαι λίγο απότομη καμιά φορά, και ποια είμαι εγώ να κράζω έτσι, και τι φταίει η άλλη που θέλει να κάνει τσίρκο τη βάφτιση ετσέτερα ετσέτερα… Τι να κάνεις; Θα επιβιώσω νομίζω. Ε;; ..ναι ναι..

Πάντως το θέμα μου δεν ήταν να μην κάνεις βάφτιση υπερθέαμα. Το θέμα μου είναι πιο πολύ αυτό που περιγράφει η Νάντια πιο πάνω και χαίρομαι που ούτως ή άλλως το πιάσατε όλες. Η αλήθεια είναι ότι ένα μπλογκ με στόχο το χιούμορ –και την επιστημονική έρευνα και ενημέρωση βεβαίως βεβαίως- δε μπορεί να μην αναφερθεί στα παιδικά πάρτυ παντός είδους. Ε, και τα βαφτίσια έτσι όπως γίνονται είναι βούτυρο στο ψωμί μου.

Επομένως, ξεκόλα λίγο αγαπητή μου που ξύνισες με την βάφτιση. Κρέμασε όσα μπαλόνια θέλεις. Τύπωσε τη φατσούλα του παιδιού σου επάνω κι άφησέ τα να αιωρούνται στο ταβάνι (ιδεάρααααα 😉 )  Άλλο είναι το θέμα μας.

Ποιο είναι; ότι μας λείπει τόσο πολύ το περασμένο lifestyle προ παιδιού που κάθε τι που έχει να κάνει με το παιδί μας, το βλέπουμε ως ευκαιρία για γιορτή; Αναλωνόμαστε ευχαρίστως σε αναζήτηση της καλύτερης κορδέλας και του φθηνότερου κουφέτου, τα βρίσκουμε, τα βάζουμε κι όταν έρθει η ώρα στο facebook να το συζητήσουμε, στέλνουμε φωτογραφίες κι από κάτω σχολιάζουμε:

Εγώ δεν είχα κανένα στολισμό μόνο 2 γλάστρες με ελιές έξω από την εκκλησία, κορδέλες στο δέντρο απ’ έξω και φαναράκια, απλά πράγματα…

 

Όσο πιο πολλά κάνω, τόσο πιο πολύ ‘’θα δείξω’’ ότι αγαπάω, λέει η Νάντια. Οι λέξεις κλειδιά εδώ είναι το ‘’θα δείξω’’. Πέρασα μια βόλτα από πολύ γνωστές σελίδες στο fb όπου μαζεύονται όλες οι μανουλίτσες κατά καιρούς και συζητάνε για πολύ ενδιαφέροντα πράγματα όπως είναι ο δημόσιος θηλασμός, οι πιπίλες από σιλικόνη, το attachment parenting (στο πολύ ιντελεκτουέλ όμως), η ΑΠΕΡΑΝΤΗ αγάπη στα ζουζουνάκια τους και άλλα τέτοια σημαντικά που πραγματικά αλλάζουν τον κόσμο. Έψαξα αρκετά, όσο μου επιτρέπει ο λίγος χρόνος μου, μέσα σε εκατοντάδες ποστ να βρω μια ουσία. Μπορεί και να υπάρχει. Απλώς δεν πρόλαβα να τη βρω. Όταν είχε ακουστεί αυτή η ιστορία με τον δημόσιο θηλασμό είχα γελάσει πάρα πολύ ιδίως όταν μαζεύτηκαν ένα σωρό μάνες να θηλάσουν δημόσια κάπου, δεν θυμάμαι καν που πήγαν και γιατί. Μη με παρεξηγείς (ή παρεξήγησέ με αν θέλεις), δεν κοροϊδεύω τον θηλασμό παρ’ όλο που δεν τον ευχαριστήθηκα καθόλου. Κι εγώ θήλαζα δημόσια αλλά, σοβαρά τώρα, είναι θέμα το που θα θηλάσω; Γιατί δεν πάνε όλες μαζί να θηλάσουν έξω από τη Βουλή; έξω από το υπουργείο παιδείας; Να πιάσει και τόπο. Η δύναμη είναι στα χέρια τους, δεν είναι; Τα ζουζουνάκια στα καρότσια είναι το μεγαλύτερό μας επίτευγμα, δεν είναι; Αλλά η εφευρετικότητά μας περιορίζεται στο καλύτερο παιδικό πάρτυ.

Δεν βγάζω την ουρά μου απ’ έξω μάι ντίαρ, όχι. Αν και είχα επιχειρήσει να βρω τρόπο για συγκέντρωση μαμάδων με παιδιά την εποχή των Αγανακτισμένων. Δυστυχώς αυτή η ανωμαλία της διπλής προσωπικότητας δε με άφησε να μεγαλουργήσω σε αυτόν τον τομέα και ο εαυτός μου με την ταμπέλα του ήσυχου στελέχους με έκλεισε τελικά στο σπίτι και κλείδωσε την πόρτα.

Η Νάντια πιάνει την ουσία, εξαντλούμε την ενέργειά μας στο φαίνεσθαι και δεν δίνουμε την ίδια σημασία στο τέκνον όταν θα μας φέρει τη ζωγραφιά του και θα θέλει να μας την εξηγήσει με γλαφυρά λόγια και ζωηρές περιγραφές, την ώρα που εμείς θα ασχολούμαστε με κάτι άλλο ή δεν θα δώσουμε την ίδια σημασία και προσοχή. Από τότε, έχω πιάσει τον εαυτό μου πολλές φορές να μην απαντάει όπως θα έπρεπε στο παιδί κι έχω ακούσει πολλές φορές το ‘’μαμά’’ μέχρι να γυρίσω να κοιτάξω τι θέλει να μου πει επειδή εκείνη την ώρα έκανα κάτι άλλο.

Μ’ αυτή την σοβαρή διαπίστωση και παραδοχή θα σε αφήσω και λυπάμαι που σου αλλάζω την άποψη γιατί ξέρω πως πίστευες μέχρι τώρα ότι είμαι η ΤΕΛΕΙΑ ΜΗΤΕΡΑ. Το ομολογώ. Το ζουζουνάκι μου, μου σπάει τα νεύρα μερικές φορές. Επίσης μια φορά που οδηγούσα πέταξα την τσίχλα απ’ το παράθυρο. Συγγνώμη….

Πι.Ες.1 Άμα ξαναπιάσω εγώ σοβαρό θέμα να με χ€$εις…

Πι.Ες.2 Έκανες ένα παιδί, μπράβο, έκανες και δεύτερο, τέλεια. Και πιστεύεις αυτομάτως ότι ξέρεις πως πρέπει να μεγαλώνουν τα παιδιά; Μπράβο! Πες το μας κι εμάς ρε μεγάλε που παιδευόμαστε με το τρίχρονο…

Πι.Ες.3 Δε μας φτάνει που ξυπνάμε εμείς στραβά κι έχουμε τις μέρες μας, ξυπνάει στραβά και ο σπόρος. Και μας διαλύει στη γκρίνια

Πι.Ες. 4 Όταν ήμουν νιάτο κι έβγαινα έξω και ξενυχτούσα νευρίαζα πάρα πολύ το πρωί γιατί η μαμά μου είχε ένα κουσούρι. Ερχόταν αθόρυβα στο δωμάτιο στις 7.30 το πρωί που μόλις με είχε πάρει ο ύπνος, καθόταν στην άκρη του κρεββατιού κι άρχιζε να μου μιλάει δυνατά σα να είχαμε συζήτηση πριν λίγο: ‘’Αυτό που λες το φόρεμα, της το πήγα πίσω, βέβαια, γιατί της είχα πει ότι θα είναι μεγάλο και δεν ταιριάζει στην περίπτωση αλλά αυτή τίποτα! Εσύ τι λες;..κλπ κλπ’’ Κάθε φορά μα ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ απορούσα γιατί το έκανε αυτό ενώ ήμουν σα μισοπεθαμένη. Το συζητήσαμε πολλές φορές χωρίς αποτέλεσμα. Εξάλλου το κάνει ακόμη, με παίρνει 12 το βράδυ σα να είναι 11 το πρωί ‘’έλα παιδί μου τι κάνετε;;’’ Τώρα δε με ενοχλεί. Γιατί τώρα έχω τον Βασίλη. Ο οποίος έρχεται το ίδιο αθόρυβα στις 7.30 το πρωί, ανεβαίνει στο κρεββάτι, κολάει τη μούρη του στη δική μου και με δυνατή φωνή λέει: ‘’αυτά δεν είναι τα δικά μου ακουσικά, τα δικά μου ακουσικά είναι μπλε, τα πήγαμε με το αυτοκίνητο και τα αφήσαμε στο σχολείο, θυμάσαι;;; ΜΑΜΑ…;;;; ΜΙΛΑ ΜΟΥ!!’’

vasileios prosklisi

Έχω μια φίλη καλή, που είναι γραφίστρια. Όταν βάφτισα τον Billy the kid, όπως όλες οι μαμάδες άρχισα να σκέφτομαι το προσκλητήριο. (όχι δεν είναι αυτό που βλέπεις στην φωτογραφία…τζίσαζ!!!)  Την πήρα λοιπόν τηλέφωνo και της είπα:

– Χριστίνα μου σκέφτηκα το θέμα για το προσκλητήριο να είναι μία κορώνα.

– Αααα! Τι πρωτότυπο! Κορώνα ε; πως το σκέφτηκες βρε θηρίο! Δηλαδή σα να λέμε, γέννησες τον πρίγκιπα και άρα που οδηγούμαστε συνειρμικά; να τον βαφτίσεις με κορώνα!

– έχω μία αμυδρή εντύπωση ότι με ειρωνεύεσαι…

– Γιατί το λες;

– θες να μου πεις ότι είναι πολυφορεμένο;

– Όχι καλέ! Μόνο 9 στις 10 ζητάνε κορώνα!

– οι άλλες τι ζητάνε;

– Α, έχουμε μεγάλη γκάμα. Αν είναι κορίτσι και αποφύγουμε τη ροζ κορώνα, έχουμε νεράιδες. Αν είναι αγόρι, έχουμε ποδοσφαιριστές και πειρατές. Πάντα βέβαια παίζει το επίσης πρωτότυπο να βάλουμε κάπου και μια φωτο του παιδιού μπας και μπερδευτεί ο κόσμος και πάει σε βάφτιση άλλου 8μηνου

– παύση

– Μπερδεύτηκες ε;

– Δεν το ‘χα σκεφτεί να σου πω την αλήθεια

Λοιπόν δεν ξέρω τι παθαίνουμε οι μάνες και ως επί το πλείστον πιστεύουμε πράγματι ότι στο μαιευτήριο το αίμα μας από κόκκινο γίνεται γαλάζιο. Αν είναι δε πρωτότοκο μιλάμε για μεγαλεία παροιμιώδη. Αυτό το επιστημονικό, μάλλον, φαινόμενο που συντελείται στη γέννα, μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη βάφτιση υπερθέαμα. Γινόμαστε λίγο ”μανουλίτσες”. Αν δεν είχες κάνει δεξίωση στο γάμο, στη βάφτιση θα τα δώσεις όλα. Ότι είσαι 10 κιλά πιο χοντρή απ’ το γάμο καθόλου δεν σε πειράζει αφού έξω από την εκκλησία έχεις στήσει μια μίνι Disneyland και πιστεύεις ότι τα κιλά σου δεν θα απασχολήσουν κανέναν.

Τρέχεις σαν τρελλή να βρεις μίνι παγωτατζίδικο, μαλλί της γριάς, cupcakes, popcakes, παπαροcakes, τέντες, κιόσκια, αμαξάκια με γλάστρες και λουλούδια, μίνι carousel….μόνο κοκορέτσι δεν ψήνουν πια έξω απ’ τις εκκλησίες. (βάζω ιδέες το ξέρω…)

Γιατί εκείνες τις 2 ώρες το σύμπαν (σου) θα υποκλιθεί στο μεγαλείο του διαδόχου σου.

Αν δεν έχεις καταλάβει ακόμη ποια είναι η διαφορά μεταξύ μαμάς και μανουλίτσας συνεχίζω:

Επειδή δεν σου φτάνουν οι 2 ώρες και εδώ που τα λέμε γλυκάθηκες, πας και μεταφέρεις όοοολη αυτή την υστερία στο facebook, στο twitter και το pinterest. Και δωσ’ του οι τίτλοι:

(Να πω εδώ ότι όλα τα ονόματα θα πρέπει να είναι αντάξια της βάφτισης. Για Γιάννη, Γιώργο, Κώστα δε θέλω κορώνες και χαζά εκτός αν φωνάζεις το παιδί στον παιδότοπο Ιωάννη, Γεώργιο και εννοείται Κωνσταντίνο, άντε Κωσταντή. Α, και ο Νίκος, είναι πάντα Νικόλας έτσι; αυτά είναι must δεν θα στα λέω εγώ…σκέψου και κάτι μόνη σου)

Η ΒΑΦΤΙΣΗ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ (ένα καλό θέμα για τη βάφτιση είναι λεγεωνάριος)

Η ΒΑΦΤΙΣΗ ΤΗΣ ΑΟΥΡΕΛΙΑΣ (ότι το παιδί μ’ αυτό το όνομα μοιάζει με πρωταγωνίστρια βραζιλιάνικου δεν σε πτοεί ε; Εξάλλου λατρεύεις να λες την ιστορία για το πώς διάλεξες το όνομα: είχαμε πάει στην Οία, κι ένα βράδυ που χαζεύαμε την καλντέρα με πανσέληνο, γνωρίσαμε μια Μεξικάνα που έκανε όλη μέρα γιόγκα και φώναζε έτσι το χάμστερ της)

Η ΒΑΦΤΙΣΗ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ-ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ (και διπλό και αρχαίο, μιλάμε για το απόλυτο τζακ-ποτ)

Η ΒΑΦΤΙΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ-ΕΜΜΑΝΟΥΕΛΑΣ (δίπλα στην υπερπαραγωγή κοτσάρεις και το όνομα της γιαγιάς για να μην έχουμε δράματα αλλά ας τελειώσει η βάφτιση και  το παιδί θα το λες Εμμανουέλα και να πάνε να πνιγούνε όλοι)

Η ΒΑΦΤΙΣΗ ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΙΟΥ  (τι εννοείς δεν ξέρεις το θέμα; Βυζάντιο, είναι ξεκάθαρο. Παλαιολόγοι Κατακουζηνοί ετσέτερα ετσέτερα)

Η ΒΑΦΤΙΣΗ ΤΗΣ ΜΑΤΙΝΑΣ (Η γιαγιά εδώ ήταν αμείλικτη και το παιδί στην πραγματικότητα το λένε Γραμματικούλα αλλά αφού πληρώνει τη βάφτιση το κάνεις γαργάρα και λανσάρεις την πριγκίπισσα Ματίνα)

Μετά τον τίτλο ακολουθούν φωτογραφίες της υστερίας. Επειδή είμαι ευγενικός άνθρωπος δεν θα σου κάνω κόπι-πέιστ (πολύ γουστάρω τα engliκά) εδώ. Κυρίως γιατί είμαι βέβαιη ότι μετά θα #pestenamefate μανουλίτσες και μη. Μα και βέβαια φοβάμαι. Οι ‘’μανουλίτσες’’ φαίνονται αρχικά αθώες αλλά είναι πάρα πολύ τρομακτικές.

Πάντως οι φωτογραφίες είναι παντού. Όσο πιο καλός ο φωτογράφος, τόσο πιο τίγκα στο ροζ και το γαλάζιο οι φωτογραφίες. Και δώσ’ του κοντινά στα cupcakes και δωσ’ του ασπρόμαυρες με τη μαμά να κοιτάζει στοργικά το μωρό που σκάει στο κλάμα και δείξε και το λουλουδικό στην κολυμπήθρα και πάρε και μία με όλο το σόι και το μονάκριβο στη μέση.

Γιατί η μανουλίτσα ξέρει πολύ καλά πως όλα αυτά ενδιαφέρουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ όλο τον κόσμο. Και κυρίως τις άλλες μάνες. Κι έτσι τα ποστάρει όλα. Γιατί η μανουλίτσα έχει κάνει την ΠΙΟ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΥΠΕΡΒΑΦΤΙΣΗ και αυτό δεν κρατιέται κρυφό. Επιπλέον, έχει πάει και στο στούνιο του φωτογράφου κι έχει σκάσει τόσα λεφτά που θα αγόρασες τις πάνες για όλο το ΠΙΚΠΑ Πεντέλης για ένα χρόνο, μόνο και μόνο για να φωτογραφηθεί-ρετουσαριστεί με το σπλάχνο σε στυλ ρομαντικό ή χίπστερ ανάλογα τη διάθεση. Και αυτό άλμπουμ μεταφέρεται αυτούσιο στο διαδίκτυο. Εξάλλου γι’ αυτό το ‘κανε.

‘Ελα τώρα δε γίνομαι κακιά. Απλώς είμαι πολύ ζηλιάρα. Τη μανουλίτσα τη ζηλεύω τρελλά #minxeraso. Να σε ενημερώσω εξάλλου ότι το παιδί το βαφτίσαμε πριν 2 χρόνια και κάτι και τις φωτογραφίες δεν τις έχουμε πάρει ποτέ. Ντροπή θα μου πεις. Δίκαιο έχεις. Τι θα δείχνω στο παιδί αύριο μεθαύριο; Άσε που ρωτάει ήδη σε κάθε βάφτιση: μαμά εγώ βαφτίστηκα ε; Και σε ρωτώ εσένα τι να του πω; και κυρίως τι να του δείξω; πώς να δικαιολογήσω το χτένισμα αυγό-άλιεν που κάτι με κυρίευσε και έκανα στο κεφάλι μου 2 ώρες πριν τη βάφτιση; Άσε που σε όλες τις φωτό με κοιτάνε οι φίλες με ύφος ‘’πως-το ‘κανες-αυτό-αλλά-τι-να-γίνει-τώρα-δεν προλαβαίνουμε-μη-στο-πω-και-στεναχωρεθείς’’. Να μη μιλήσω που επίσης σε όλες τις φωτο η τιράντα του σουτιέν είχε κατέβει στον αγκώνα αλλά ΚΑΝΕΝΑΣ δεν σκέφτηκε να μου το πει για να την σηκώσω. Δεν θα σχολιάσω τα κιλά. Τέλος πάντων θα πάρω μόνο αυτές με το παιδί και τη νονά που ήταν θεά και αν σε καμία φαίνομαι εγώ θα λέω ‘’δεν είμαι εγώ αγάπη μου, είχε έρθει μια ξαδέρφη μεγαλοκοπέλα απ’ την Αυστραλία, έτσι ντύνονται εκεί. Εγώ είμαι πίσω από την κολώνα δεν φαίνομαι καλά’’.

Ξεφύγαμε όμως απ’ το θέμα που είναι φυσικά οι μανουλίτσες. Έχω πολλά να σου πω. Γι’ αυτό θ’ αφιερώσω μάλλον στο θέμα και το επόμενο ποστ.

Προς το παρόν σε αφήνω με το εξής:

Γιατί κάνει όλο αυτό το καρακιτσαριό η μανουλίτσα; Γιατί ‘’το παιδί της είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έκανε ποτέ’’. Εννοείται πως είναι. Για όλους μας είναι.  Το θέμα είναι με τι το συγκρίνεις και το λες αυτό. Το παιδί είναι ευλογία. Δεν είναι επίτευγμα που κάνουμε και λέμε πως είναι σημαντικότερο από την προηγούμενη άχαρη ζωή μας ή από τις ατέλειωτες ώρες στο γραφείο ή από τον ύπνο μέχρι το μεσημέρι ή από το παστίτσιο….εξαρτάται τι έχει να συγκρίνει κανείς..  😉

Πι.Ες. Δεν έβαλα κορώνα στη βάφτιση. Το πιο ωραίο επίθετο που άκουσα ποτέ να αποδίδεται σε παιδί το έχει πει ο αγαπημένος μου. Τον λατρεύω γι’ αυτό. Απ’ όταν γεννήθηκε τον λέει  ”πολύτιμο”. Είναι η λέξη που περιέχει όλα αυτά που θέλουμε να πούμε. Μας είναι πολύτιμος!

Πι.Ες.2 Να ξέρεις πως αυτή η φωτο με το κεφάλι του παιδιού σου μέσα σ’ ένα λουλούδι και γύρω γύρω πέταλα, δεν είναι ωραία. Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω αλλά δεν είναι. Βρες κάτι άλλο

Πι.Ες.3 Να πω επίσης ότι όλοι αυτοί οι γραφίστες και οι event planners και τα ανθοπωλεία και τα τυπογραφεία δεν φταίνε σε τίποτα που φτιάχνουν αυτές τις αθλιότητες. Μπορούν μόνο να προτείνουν. Από κει και πέρα τι να σου κάνουν κι αυτοί; αφού ο πελάτης το εγκρίνει;;;

Πι.Ες.4 Έχεις μια ιδέα. Πολύ ωραία! Πρέπει να την κάνεις μόνη σου;; Αφού δεν πιάνουν τα χέρια σου. Θες να τρέχεις από μαγαζάκι σε μαγαζάκι να σου λένε πόσο κάνει το τούλι επειδή πιστεύεις ότι θα σου βγει πιο φθηνά; Θες να μιλάς με τον τυπογράφο να σου λέει πόσα γραμμάρια είναι το χαρτί που θα τυπώσεις; Πόσο χρόνο έχεις πια διαθέσιμο; Σου’χω νέα:  δεν είμαστε όλοι γραφίστες. Τόσες συμβουλές diy πια, μπουκώσαμε. Μου θυμίζουν κάτι μίζερα θέματα στα μεσημεριανά: ”πάρτε το παλιό σας t-shirt και κάντε το trendy κολιέ”! Πολύ trendy!! Άμα ζεις ακόμα στα Μάταλα…

Πι.Ες.5 Για να μην παιδεύεσαι πήγαινε εδώ: bam κι εδώ hapiness. Θα βρεις ότι θες και επιπλέον θα συνεννοηθείς. Καλύτερα να πας από κοντά. Δεν θα σου σπάσουν τα νεύρα ούτε θα προσπαθήσουν να σου πουλήσουν αυτό που δεν θες. Έχουν ΚΑΙ κορώνες. Πολλές. Και ωραίες.

Πι.Ες.6 Στο ΠΙΚΠΑ Πεντέλης έχουν ανάγκη από πάνες και όχι μόνο, όλο το χρόνο. Όχι μόνο τα Χριστούγεννα. Οι άνθρωποι δεν ζητούν λεφτά. Ζητούν αναλώσιμα και τρόφιμα για τα παιδάκια. Αν θέλεις να κάνεις κάτι μπορείς να επικοινωνήσεις στο 213-2059800  με την υπεύθυνη κα Γουρνάκη Ιωάννα

Πι.Ες.7  Με συγχωρείς αν σου έθιξα τη βάφτιση. Δεν είναι αυτός ο σκοπός μου. Υπάρχουν και βαφτίσεις υπερπαραγωγές που τις ζηλεύεις πραγματικά. Δεν εννοώ να πετάξεις το παιδί στην κολυμπήθρα να τελειώνουμε. Κάνε ότι θέλεις. Αλλά μην το κάνεις βούκινο στα σόσιαλ. Δείξε κάτι αφαιρετικό, λίγο πιο στυλάτο. Το παιδί δεν θα χαρεί στο μέλλον με το δικό σου τέταρτο δημοσιότητας. Είναι βέβαιο.

Πι.Ες.8 Πάω τώρα γιατί πρέπει να μαζέψω το παιδί για ύπνο. Βασίλειεεεε, που είστε your grace ;;;….Σ’ αγαπώ σ’ αγαπώώώώ..Που με βάαααζεις;; Σ’ ένα πύργο ψηλόοοοο να διατάαααζεις..!!! λα…λα …..λα λα….λα ….  😉

IMG_8162

Θα έχεις καταλάβει μέχρι τώρα ότι από μένα τα νέα τα μαθαίνεις τελευταία. Αυτό δεν γίνεται επειδή τα μαθαίνω κι εγώ στο τέλος. Να εξηγούμαστε. Γίνεται επειδή έχω μια καθυστέρηση γενικώς τελευταία ένεκα των παράλληλων συμβάντων στη ζωή μου που απορροφούν πολύ χρόνο και ενέργεια.

Με αυτόν τον πρόλογο θέλω κυρίως να εξηγήσω γιατί ακόμα δεν σου ‘χω πει τίποτα για τις ψηφιακές γειτονιές την στιγμή που ήμουν και παρουσιάστρια στο συνέδριο αυτό.

Θα κάνω λοιπόν ένα φωτορεπορτάζ με τα καλύτερα του συνεδρίου.

Αν μπορούσα να βάλω φωτογραφία-τίτλο σε όλο αυτό το καταπληκτικό εγχείρημα των mikroimegaloi.gr  θα έβαζα αυτό:

ryan-gosling-300

Αν ήσουν εκεί, αυτό θα σου έχει μείνει αξέχαστο. Είναι εκείνη η ιερή στιγμή που ο Ζήσης Μπέλλας στην ομιλία του σχετικά με το web design μας πέταξε στην οθόνη την φωτογραφία του Ryan Gosling. Οπότε επειδή τα λόγια είναι περιττά βάζω κι εγώ αυτόν τον τίτλο που όσοι το έζησαν θα συμφωνήσουν μαζί μου.

Για να μη με λες όμως ρηχή και επιφανειακή, να ξέρεις ότι μπορεί να φαίνομαι έτσι αλλά έχω περιεχόμενο. Ιδού:

Η ιστορία ξεκίνησε νωρίς με το πρωινό της Nestle. Εγώ έφαγα μια μπανάνα γιατί κάνω δίαιτα και δεν προλάβαινα να φάω γιαούρτι, δημητριακά κλπ δεδομένου ότι έπρεπε να σοβαρευτώ και να παρουσιάσω και όχι να τρώω και να χωνεύω.΅

Μπαίνοντας στην αίθουσα βλέπω αυτό:

IMG_8163

Δεν θα ‘ρθει κανείς, σκέφτομαι… όλοι θα ‘ρθουν μετά το μεσημέρι, μόνη μου θα μιλάω…

Σε λιγάκι βέβαια έγινε αυτό:

IMG_8165

Σκέφτομαι: ήρθαν τελικά..

IMG_8166

Έφεραν και τα μωρά!

IMG_8167

Μας βάζεις δύσκολα kat

IMG_8172

Σου ‘χα και celebrities για να ζηλεύεις..

IMG_8176

Χαρούμενοι bloggers (not-just..!!) γυμνάζονται…!! (Γιολίνα, Ζήσης, Άσπα)

IMG_8188

Είχαμε και Dorothy Snot…εμπνευσμένοι άνθρωποι!

IMG_8191

Είχαμε και Στέλλα – Κοιλίτσα!

IMG_8204

Είχαμε και συνδέσεις ανά τον κόσμο από τους φοβερούς Στέλλα Τσάλα και Κωνσταντίνο Κοκκορόγιαννη

IMG_8192IMG_8195

Ενώ όοοολη αυτή την ώρα τα πιτσιρίκια (οι mikroi από το mikroimegaloi) την περνούσαν φίνα

IMG_8198 Κι επειδή ζηλέψαμε τους μικρούς, μας έβαλε η Κατερίνα aka www.kapaworld.blogspot.com και φτιάξαμε σαΐτες για να γίνουμε κι εμείς παιδιά

IMG_8206 Ενώ τελευταίους αφήσαμε τους πραγματικούς σταρ του συνεδρίου που είναι οι bloggers!

Εδώ δεν σου ‘χω πολλές φωτο και να με συγχωρήσουν οι αγαπητές bloggers αλλά κάποια στιγμή λύγισα και γύρισα σπίτι όπου άφησα μπαμπά και γιο να κάνουν πουρέ με ψωμί, πατάτες, κόλλα και νερό. Όταν γύρισα ήταν πολύ ευτυχισμένοι που μου έφτιαξαν αυτό το υπέροχο φαγητό κι εγώ ήμουν πολύ ενθουσιασμένη με το συνέδριο για να ασχοληθώ με την κουζίνα-χάλια.

IMG_8180Ενα μεγάλο Μπράβο λοιπόν στους μικρούς μεγάλους. Το hub events είναι δίπλα σ’ αυτή την στάση, τυχαίο; δε νομίζω..

Πι.Ες. Τα λέμε ξανά οσονούπω

Πι.Ες.2 Είμαι πολύ χαρούμενη που πρωί πρωί βρήκα μόλις πάρκαρα τη Μαριλού, που την αισθάνομαι φίλη αν και βρεθήκαμε πρώτη φορά εκεί. Που η Κίρκη μου τα κατάφερε και ήρθε τρέχοντας για λίγο, που γνώρισα από κοντά την Σοφία και την Σοφία και την Ελένη και την Αρετή και …και ….τόσο δικτυακό κόσμο που μόνο μπράβο μπορώ να πω στους διοργανωτές αλλά και εις το επανιδείν.

Πι.Ες. 3 Το επόμενο ποστ θα είναι πάλι αστείο. Όχι επειδή πήγαμε σ’ ένα συνέδριο να σοβαρευόμαστε έτσι;

peppa pig

H Πέπα η γουρουνίτσα είναι ένα θηλυκό γουρουνάκι που μένει με την οικογένειά της, το μπαμπά γουρουνάκι, τη μαμά γουρουνίτσα (προφανώς) και τον μικρό αδερφό της τον Τζορτζ. Ο Τζορτζ είναι μάλλον ξώγαμο γιατί είναι ο μόνος από την οικογένεια Γουρουνάκη που δεν έχει επίθετο πχ Τζορτζ Γουρουνάκης κατά το Πέπα Γουρουνίτσα ετσέτερα, παρά είναι απλώς Τζορτζ. Οκ, αυτό είναι λίγο παράξενο αλλά μικρής σημασίας νομίζω. Η Πέπα η γουρουνίτσα είναι μία σειρά βρετανική (άρα ευρωπαϊκή), που διηγείται μικρές ιστορίες για το συμπαθές χοιρινό και την οικογένειά της. Σε κάποια επεισόδια έχουμε και γκεστ τον παππού Γουρουνάκη και την γιαγιά Γουρουνάκη ή πχ την μαντάμ Γαζέλα και κάτι άλλους απίθανους τύπους. Μέχρι εδώ καλά; με παρακολουθείς; οκ. Πάμε τώρα Γουίνι:

whinnie

 Ο Γουίνι είναι ένας χοντροαρκούδος που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να τρώει μέλι. Κολλητός του είναι ένας βλαμμένος τίγρης που για κάποιο λόγο μετακινείται κυρίως χοροπηδώντας πάνω στην ουρά του. Στην παρέα τους βρίσκεται ένα έξυπνο κοριτσάκι η Ντάρμπυ με τον σκύλο της τον Μπάστερ, ένα μιγιάγγιχτο γουρουνάκι (καμία σχέση με Πέπα εμφανισιακά, η Πέπα το δέρνει για πλάκα), ένας ροζ ελέφαντας ο Λάμπη (Λιβιεράτο…;;;), ένα ποντίκι ο Ρο κι ένας γάιδαρος ο Γκαρής ο οποίος βαριέται πάντοτε προφανώς επειδή παίζει σ’ αυτήν την ηλίθια σειρά και είναι ο μόνος χαρακτήρας που συμπαθώ.

Να διευκρινίσω κάτι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ. Μιλάμε για τον Γουίνι, την καινούρια σειρά με μικρά επεισοδιάκια της Disney όχι το παλιό του Disney channel όπου ένας τύπος διαβάζει παραμύθια και δεν υπάρχει το σύγχρονο animation. Μιλάω γι’ αυτό γιατί αυτό αρέσει στο παιδί μου, έχω άποψη και για το άλλο αλλά δεν θες να την ξέρεις.

Λοιπόν, στον Billy the kid αρέσουν και τα δύο αυτά ‘’παιδικά’’ (εγώ έτσι τα λέω). Τρώει σοβαρό κόλλημα σε σημείο ‘’μαθαίνω απ’ έξω τα λόγια και τις κινήσεις και το κάνω αναπαράσταση μέχρι να κολλήσει το dvd’’. Κανένα πρόβλημα! Καλά κάνει το παιδί.

Θα μου πεις ποιος ο λόγος αυτού του ποστ; Θα σου πω. Ο λόγος είμαστε εμείς οι γονείς. Που εγώ γουστάρω Πέπα κι η κολώνα του σπιτιού μου Γουίνι.

Σκηνή πρώτη:

Μπαμπάς γυρίζει στο σπίτι από δουλειά. Η Πέπα στην τσίτα κι ο μικρός σε έκσταση.

–          Γεια σου αγάπη μου

–          Α, βλέπω πάλι η χοντρή παίζει

–          Μην τη λες έτσι ρε αγάπη μου  μια χαρά είναι αφού του αρέσει

–          Πως να την πω, δε βλέπεις πως είναι το παϊδάκι;

–          (συγκρατώ τα γέλια μου και το παίζω σοβαρή) Ναι δεν ξέραμε να δούμε τον άλλον τον χοντρό με το μέλι που γουργουρίζει η κοιλιά του σε κάθε επεισόδιο

–          Γουργουρίζει γιατί πεινάει, έχει λόγο! Εδώ η χοντροοικογένεια που κάθε 3 και 2 κάνουν γρου γρου και γρου γρου μας τα ‘σπασαν!

Στο σημείο αυτό μπορώ να ομολογήσω –μόνο σ’ εσένα- ότι: Γουίνι άν πουά βέρσους Πέπα γιατί όντως το συμπαθές χοιρινό γουρουνίζει συνέχεια και νομίζω αυτό μπορούσε να λείπει από την κατά τα άλλα βραβευμένη παιδική σειρά.

Σκηνή δεύτερη:

Μαμά γυρίζει απ’ τη δουλειά. Ο Γουίνι σε τρελλά κέφια

–          Τι κάνουν τ’ αγόρια μου; Ααα ωραία, ο βλαμμένος και οι φίλοι του…

–          Ευτυχώς ξεφορτωθήκαμε τη χοντρή και ο γιος μου βλέπει ένα καρτούν έξυπνο με νοήματα!

–          Ναι πανέξυπνο! Όπως ο πανηλίθιος τσεβδός τίγρης ΄΄θα κυνηγήθω την θκιά μου…που είθαι θκιούλα μου καλή γιατί με άφηθεθ!!!’’ Ma τι εξυπνάδα! Ρε αγάπη μου το παιδί σου βλέπει μια τίγρη που κυνηγάει την σκιά της, ποιο είναι το νόημα;

–          Το νόημα της χοντρής με τον λόξυγγα ποιο είναι;

–          Η χοντρή ΚΑΙ ΜΗ ΤΗ ΛΕΣ ΕΤΣΙ, ΛΕΣ ΚΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΙΤ, έχει ωραίες οικογενειακές ιστοριούλες, προβάλλει το αίσθημα της οικογενειακής θαλπωρής στα παιδιά, είναι διδακτικό

–          Ναι ναι μ’ αυτά τα τρελλά μούτρα με τη μύτη και το μάτι στο πλάι. Τουλάχιστον ο Γουίνι έχει ωραία γραφικά! Βλέπει το παιδί κάτι αισθητικά ωραίο!

–          Ε, βέβαια, φαίνεται η επιρροή σου από τις αμερικανιές και στον παιδικό κινηματογράφο! Επειδή δηλαδή η Πέπα είναι λίγο επηρρεασμένη από τον κυβισμό; ΜΑΣ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΚΙ Ο ΠΙΚΑΣΟ ΤΩΡΑ;;

–          Είσαι άσχετη και μικροαστή

–          Κι εσύ είσαι αμερικανάκι

Εδώ που τα λέμε, η Πέπα, είναι κάπως χοντροβούβαλο με μικρά πόδια. Επίσης ο μπαμπάς Γουρουνάκης κάνει τη μία μπούρδα μετά την άλλη, να το πούμε αυτό. Αλλά αυτός ο τίγρης με τη βλακεία στη διαπασών που είναι και σούπερ ντεντέκτιβ (αυτό δεν στο ‘πα) μου τη δίνει απίστευτα. Επίσης δε μπορώ να καταλάβω γιατί το παιδικό αυτό λέγεται ο Γουίνι και η παρέα του αφού ο Γουίνι δεν έχει και πρώτο ρόλο αλλά κι αυτός που έχει περιορίζεται συνήθως στο να πεινάει και να ψάχνει μέλι. Από την άλλη, χίλιες φορές Γουίνι παρά το παλαιολιθικό από άποψη animation, Σκουμπιντού που προτιμάει ο καλός μου ως εναλλακτική. Τα παδιά μας βλέπουν δικά τους παιδικά σήμερα. Και δεν έχω και κανένα Μπόλεκ και Λόλεκ πρόχειρο να του βάλω. Δεν ξέρω γιατί, ούτε ξέρω αν το κάνουν όλα αυτό, πάντως ο δικός μου στον Τομ και Τζέρι γίνεται έξαλλος. Σε σημείο να βαράει την τηλεόραση όταν η γάτα κοντεύει να δαγκώσει το ποντίκι. Σαν τις γριές με τα θρίλερ ‘’φύγε φύγεεεε σου λέω, έρχεται, χαζήηηηη φύγεεεεεεε’’ έτσι κι ο δικός μου αλλά σε πιο τσιριχτό: ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΦΥΓΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ ΧΑΖΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ ΓΑΤΑΑΑΑΑΑΑ ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!

Οπότε προκειμένου να έχω αυτό, κάνω τραμπάλα με Πέπα και Γουίνι και προσεύχομαι εντωμεταξύ να βγουν άλλα καλύτερα για τις μεγαλύτερες ηλικίες επειδή αδυνατώ να κατανοήσω την ύπαρξη του Ben 10 και των Γκορμίτι.

Πι.Ες. Που και που ο καλός μου αναρωτιέται πως στο διάολο βρέθηκε αυτή η χοντρή στο δρόμο μας και άρεσε στο παιδί…….

Πι.Ες.2 ………….εεε έτυχε βρε αγάπη μου……ξέρω κι εγώ…..εγώ που να ξέρω…;;…

Πι.Ες.3 (άσχετο) άρχισα δίαιτα. Για να μην καταντήσω μαμά Γουρουνάκη. Πρωτοφανές για μένα, είμαι πάντα υπέρ του καλού φαγητού. Αυτή η Πέπα μ’ έχει στοιχειώσει….

Πι.Ες.4 πεινάω…

Πι.Ες.5 Στο psifiakesgeitonies.gr θα ‘ρθεις;; Κουνήσου, θα με δεις από κοντά. Αυτό κι αν είναι κίνητρο. Θα φέρω και τον Γουίνι. Σε φιλώ, Πέπα.

ginnie

Έλα πάμε όλοι μαζί τραγουδιστά:

 Με φωνάζουνε τζίνι το τζίνι το τζίνιιιιιι γιατί σ’ όλα είμαι μέσα είμαι μέσα είμαι μέσααααα…!!

 Έρχεται κάποια στιγμή στην ζωή κάθε μητέρας που βρίσκεται να τραγουδάει αυτό το τραγούδι. Το τζίνι.

Αφού έχεις εγκυμονήσει-γεννήσει-θηλάσει-ντύσει-ξεντύσει-ξαναντύσει-ξεσκατίσει-ξενυχτίσει-ξεθωριάσει τόσο πολύ μέχρι που δεν πάει άλλο αρχίζεις δειλά δειλά να ψυχανεμίζεσαι ότι μάλλον, ΙΣΩΣ, η ζωή σου από δω και πέρα θα είναι λίίίίίίγο πιο πολύπλοκη από αυτήν που είχες ως φανταστικός single. Σου τα λέω αυτά με το συμπάθειο που είμαι έτσι ωμή, για να μην έχεις την παραμικρή ελπίδα πως θα μπορέσεις ξανά να πιεις καφέ και να καπνίσεις ένα ολόκληρο τσιγάρο ανέμελα. Όποιος κακός άνθρωπος σε πλησιάσει και σου πει ‘’έλα μωρέ πως κάνεις έτσι δεν είναι τίποτα ένα παιδί, ότι έκανες θα κάνεις ΑΠΛΑ πιο λίγο’’ να τον χαστουκίσεις αμέσως και να τον απομακρύνεις απ’ τη ζωή σου. Είναι πολύ κακή επιρροή. Γιατί όταν θα σέρνεσαι στα πατώματα στο έλεος της τσιρίδας του σπλάχνου σου, δεν θα είναι εκεί να σου κρατάει το χέρι γιατί το πιθανότερο είναι ότι έχει 47 νταντάδες, 8 ξαδέρφες και 2 πεθερές να του κρατούν το δικό του για να μπορεί να καπνίζει ένα πακέτο τσιγάρα ανέμελα.

Μη μου αρχίσεις τώρα τα αντικαπνιστικά να χαρείς. Εδώ είναι μπλογκ για γονείς, τα τέκνα αφού ενηλικιωθούν ν’ αποφασίσουν για τον εαυτό τους.

Το τζίνι λοιπόν, εσύ μπορεί να το χλευάζεις αλλά είναι πολύ σοφό άσμα. Το είχα ξεχασμένο για χρόνια μέχρι που το άκουσα ένα πρωί ξαφνικά και μ’ έκανε να χαμογελάσω μέσα στην τρέλλα μου.

Διότι τι κάνει ένα τζίνι που δε μπορεί να κάνει η μαμά σήμερα; όχι και πολλά πράγματα.

Το τζίνι κάθεται όλη μέρα, αιώνες, σ’ ένα χώρο που απ’ έξω μπορεί να είναι λυχνάρι αλλά από μέσα είναι σουίτα του Burj El Arab.

Η μαμά σήμερα συνήθως δουλεύει όλη μέρα σ’ ένα χώρο που είναι απ’ έξω κι από μέσα σαν την εφορία Αμπελοκήπων.

Το τζίνι φοράει όλη μέρα τα πασουμάκια του, ένα σουτιέν με μπριγιάν και κάτι μεταξωτές βράκες πηγαίνοντας από καναπέ σε καναπέ στη σουίτα του.

Η μαμά φοράει τακούνια 10 ώρες τη μέρα με τα οποία τρέχει, περπατάει, οδηγεί, κουβαλάει. Στο σπίτι, ΑΝ προλάβει να ντυθεί φοράει φόρμα και t-shirt με κολλημένες πλαστελίνες στο μανίκι στην καλύτερη περίπτωση.

Το τζίνι δουλεύει μια φορά κάθε 10.000 χρόνια όπου κάποιος το βγάζει έξω απ’ το λυχνάρι-σουίτα και του ζητάει να τον κάνει πάρα πολύ πλούσιο πάρα πολύ γρήγορα, πάρα πολύ ευτυχισμένο, αυτόν και την οικογένειά του.

Η μαμά δουλεύει 20 ώρες στην ‘’εφορία’’ και 10 ώρες στο σπίτι. Στην ‘’εφορία’’ κάποιος της ζητάει να τον κάνει πάρα πολύ πλούσιο πάρα πολύ γρήγορα και στο σπίτι πρέπει να κάνει πάρα πολύ ευτυχισμένη – και καθαρή-  την οικογένειά της.

Το τζίνι άμα το βγάλεις απ’ το λυχνάρι του ζητάς να σου πραγματοποιήσει μόνο 3 ευχές.

Η μαμά έχει μάθει να πραγματοποιεί 123 ευχές την ημέρα.

Το τζίνι μπορεί να δουλεύει μια φορά στα 10.000 χρόνια αλλά όποτε κάποιος το χρειαστεί και τρίψει απαλά το λυχνάρι-σουίτα θα πεταχτεί αυτομάτως για να κάνει τη δουλειά του ότι ώρα κι αν είναι.

Η μαμά δουλεύει 30 ώρες την ημέρα ασταμάτητα αλλά και όποτε κάποιος την χρειαστεί και τσιρίξει απαλά τη νύχτα θα πεταχτεί αυτομάτως να κάνει τη δουλειά της.

Το τζίνι βαριέται λίγο να κάθεται αιώνες μέσα στο σουτιέν από μπριγιάν αλλά περνάει κάπως ευχάριστα την ώρα του πραγματοποιώντας τις ευχές του μόνο του. Όταν βαριέται να πραγματοποιήσει ευχές, μετράει τα διαμάντια του.

Η μαμά δε βαριέται ποτέ. Όταν δε θηλάζει, βγάζει γάλα. Όταν τελειώσει με τους θηλασμούς φτιάχνει αυγό βραστό και αμέσως μετά φρουτόκρεμα και αμέσως μετά κοτόσουπα και αμέσως μετά πίτα και αμέσως μετά παστίτσιο ετσέτερα ετσέτερα… Μετά κάνει και 2 ώρες γιόγκα γιατί έχει πολλή ενέργεια και κάπως πρέπει να αποφορτιστεί. Άμα δεν της φύγει πάει και για τρέξιμο. Εξάλλου έχει χρόνο..

Το τζίνι δεν έχει παιδιά. Αν όμως θελήσει μπορεί να ευχηθεί να έχει 2-3 τα οποία θα χαμογελούν όλη μέρα και θα τραγουδούν άριες και Νατάσσα Μποφίλιου ενώ το τζίνι θα μετράει τα διαμάντια του.

Η μαμά έχει παιδιά. Εξ’ ου και μαμά. 2-3 δεν έχει γιατί τώρα τα φορολογούν. Έχει ένα, άντε δύο. Το ένα τραγουδάει όλη μέρα το ‘’Πακαμαστάλ’’. Το άλλο χτυπιέται στα πατώματα για ένα ακόμα kinder.

Το τζίνι δεν βλέπει τηλεόραση. Άμα θέλει να δει κάτι απλώς πηγαίνει στα γυρίσματα.

Η μαμά όσο είναι στο σπίτι η τηλεόραση παίζει ασταμάτητα. Την Πέπα το γουρουνάκι. ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ. Όβερ εν όβερ εν οβερ εγκέν….ΦΟΡ ΕΒΕΡ….

Κάποιες διαφορές έχουν αλλά είναι of minor..

Πάμε πάλι τραγουδιστά:  Με φωνάζουνε τζίνι το τζίνι το τζίνιιιιιι γιατί σ’ όλα είμαι μέσα είμαι μέσα είμαι μέσαα κι όταν κάποια φοράαα έρθουν όλα στραβάααα δε μου λείπει η χαράααα !!!

Άντε στο λυχνάρι σου τώρα… 😉

Πι.Ες. Είναι αυτές οι φορές που ψάχνεις a shoulder to cry on και γίνεται ένα ατύχημα και ο καλός σου σπάει τον ώμο του σε 4 κομμάτια. Άντε βρες τώρα ώμο να κλάψεις!! Στα λέω αυτά γιατί γκρινιάζεις που δε γράφω πιο συχνά! Ορίστε κυρία μου, συμβαίνουν και διάφορα τι φταίω εγώ; Έχω και το σάουντρακ της Πέπας της γουρουνίτσας παράλληλα έχω λαλήσει, πόση αντοχή πια;

Πι.Ες.2 Εσένα που συνεχίζεις να μουρμουράς ότι ένα παιδί = κανένα θα σε πατήσω με το αυτοκίνητο. Μπορώ να σε δικαιολογήσω μόνο αν έχεις 7 τρίδυμα.

Πι.Ες.3 Έχω ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ να σου πω για την Πέππα το γουρουνάκι και την γουρουνοοικογένειά της. Το νέο μας χόμπι στο σπίτι είναι η διαμάχη μεταξύ Πέπας και Γουίνι. Μιλάμε για ντέρμπι. Θα στα πω…

Πι.Ες.4 Η νέα μόδα στο Μανχάτταν είναι να νοικιάζει η γκαστρούλα υπέρηχο και να μαζεύονται στο σπίτι όλοι οι φίλοι να βλέπουν πως κουνιέται το έμβρυο…. Πας κι εσύ κακομοίρα και βγάζεις την αυχενική στο facebook! Τς..τς..τς…πασέ…

Πι.Ες.5 Νομίζω το προηγούμενο Πι.Ες. είναι το καλύτερο Πι.Ες. όλων των εποχών…Μπράβο!   (Άμα δεν παινέψεις το σπίτι σου..)

Gangnam-style

Εισαγωγή (άσχετη)

Την ύπαρξη της μέρας της γυναίκας δεν την καταλαβαίνω. Την καταλαβαίνεις εσύ; γενικά όλες αυτές τις ημέρες ‘’κάτι’’ δεν τις καταλαβαίνω. Θέλω να πω πως ξύπνησα το πρωί και δεν συνέβη τίποτα το διαφορετικό. Έκανα καφέ, έκανα ντουζ, έντυσα το παιδί, το πήγα στον παιδικό και μετά οδήγησα μια ώρα για να πάω στη δουλειά. Σε όλη αυτή την διαδικασία πουθενά δεν είδα να κυκλοφορούν άνδρες ημίγυμνοι με κορμοστασιά Αναδιώτη και να μου χαμογελούν. Ακόμα και οι τροχονόμοι ήταν ντυμένοι κανονικά. Δεν καταλαβαίνω τι σόι μέρα της γυναίκας είναι αυτή που δεν της προσφέρουμε ούτε μια ατραξιόν; Στο γραφείο τα ίδια. Ως εκ τούτου αυτή η μέρα μου είναι εντελώς αδιάφορη και προτείνω να καταργηθεί. Ακόμη και την παγκόσμια ημέρα κολονοσκόπησης θα γίνονται και 2-3 συνέδρια και διαλέξεις. Σήμερα, ούτε στριπτήζ…τι να πεις;..

Τέλος πάντων, εδώ είναι σοβαρό μπλογκ για γονείς οπότε προχωρώ στο θέμα. Μια και το ανέφερα ήδη στα σχόλια του προηγούμενου ποστ, είπα να σου το πω και λίγο πιο αναλυτικά αφού το ντελίριο του πακαμαστάλ συνεχίζεται αμείωτο. Αναρωτιέσαι τι σημαίνει ε; Δεν σε αδικώ. Εγώ κι ο άνδρας μου αναρωτιόμασταν περίπου ένα μήνα.. Θα θυμάσαι φαντάζομαι την ιστορία με τα μωραΐτικα κάλαντα. Αυτό το μελισσοβότανο με είχε στοιχειώσει. Το ωραίο με τη μητρότητα όμως είναι ότι ποτέ δεν ξέρεις τι θα σου συμβεί μετά. Έτσι σταδιακά μετά τις γιορτές (πολύ μετά τις γιορτές) το μελισσοβότανο άρχισε να μαραίνεται. Υπέθεσα βλακωδώς ότι γλιτώσαμε από τη μονοτονία. Ιδιαίτερα αφού στον παιδικό έκανε την εμφάνισή του και το ελαφρολαϊκό βλέπε ‘’ζήλεια μου’’ και ενίοτε το ελαφροεπαναστατικό βλέπε ‘’κείνο που με τρώει κείνο που με σώζει…’’.

Και κάπου ανάμεσα στον Καραγκιόζη και την Χαρούλα πετάχτηκε ‘’ο Πακαμαστάλ’’. ..

Ξεγελιόμαστε για λίγο με τα άλλα, αλλά όταν ερχόταν η ώρα που το παιδί ήθελε τον Πακαμαστάλ γινόταν ο χαμός.

–          Μαμά βάλε τον Πακαμαστάλ!

–          Τι είναι αυτό βρε αγάπη μου δεν ξέρω, έλα να πούμε το ζήλεια μου

–          ΟΧΙ ΘΕΛΩ ΤΟΝ ΠΑΚΑΜΑΣΤΑΛ

–          …όταν παίρνω φόρα, φόρα κατηφόρααα..

–   ΔΕΝ ΠΑΙΝΩ ΦΟΛΑ, ΦΟΛΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΕΣΥ (λέμε το ‘’ρ’’ επιλεκτικά) ΘΕΛΩ ΤΟΝ ΠΑΚΑΜΑΣΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΛ

–  Όχι φόλα βρε αγάπη μου, φόρα  χαχαχα (γέλιο για να ξεχαστεί) (άκου φόλα η μανούλα…ήμαρτον!…)

–      (σοβαρός) Μαμά να βάλεις τον Πακαμαστάλ γιατί ΑΛΟΙΜΟΝΟ ΣΟΥ!!! (τα κεφαλαία ξέρεις εσύ…φωναχτά..)

–    Βασίλη άμα συνεχίσεις έτσι θα βγεις εκτός παρέας (μας είπαν στον παιδικό ότι δεν χρησιμοποιούν την λέξη τιμωρία αλλά λένε στα παιδάκια όταν κάνουν κάτι που δεν πρέπει ότι θα βγουν εκτός παρέας)

–          (κλάμα-τσιρίδα) ΔΕ ΘΑ ΒΓΩ ΕΚΤΟΣ ΠΑΛΕΑΣ ΕΣΥ ΘΑ ΒΓΕΙΣ ΕΚΤΟΣ ΠΑΛΕΑΣ ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΤΟΝ ΠΑΚΑΜΑΣΤΑΛ ΚΙ ΕΣΥ ΔΕΝ ΤΟΝ ΒΑΖΕΙΣ ΜΟΝΟ Η ΒΙΚΥ ΤΟΝ ΒΑΖΕΙ (η κοπέλα που τον κρατάει που είναι πλέον σαν οικογένεια)

Το ίδιο βράδυ ανακοινώνω στον άνδρα μου ότι η επιχείρηση Πακαμαστάλ φτάνει στο τέλος της διότι έχω φοβερό στοιχείο που θα μας οδηγήσει στη λύση του μυστηρίου. Ένα βράδυ είναι θα περάσει σκέφτηκα, αύριο η Βίκυ θα μας πει τι είναι ο Πακαμαστάλ κι έτσι θα περάσουμε ξανά στη λίστα με τους γονείς ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΝ πως να μεγαλώσουν τα παιδιά τους!!!

Λάθος, Μεγάλο λάθος. Γιατί την επομένη:

–          Βίκυ μου μας έχει πρήξει μ’ αυτόν τον Πακαμαστάλ.

–          Χα χα αχ ναι και στο σπίτι όταν τον φέρνεις το χορεύουν όλη την ώρα.

–          Ναι, μήπως μπορείς να μου πεις  τι είναι;

–          (με έκπληξη) Καλά ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ το Πακαμαστάλ;

–          Όχι βρε Βίκυ μου, δεν το ξέρω

–          Είναι ένα τραγούδι που γίνεται ΧΑΜΟΣ παντού!

–          (ακόμη απορία)… όταν λες παντού;

–         Ε, παντού, τι να σου λέω τώρα, παντού, στα μαγαζιά, στο ραδιόφωνο, παντού

–          Μάλιστα, στα μαγαζιά…που συχνάζει ο Βασίλης ας πούμε…;

–          Σου λέω γίνεται χαμός

–          Δε με βοηθάς βρε Βίκυ μου, και με φοβίζεις γιατί χαμός γίνεται και με τον Κιάμο, να υποθέσω ότι αργότερα θα ‘χουμε και λαϊκό ρεπερτόριο;;

–          Αυτό είναι ξένο σου λέω, ο Πακαμαστάλ είναι ένα γρήγορο το ξέρεις σίγουρα

Εσύ κατάλαβες; ούτε κι εγώ. Ένα γρήγορο που το ξέρω σίγουρα…λέει. Μέσα στην απελπισία μου γκουγκλάρω το PAKAMASTAL και το ΠΑΚΑΜΑΣΤΑΛ. Μου βγάζει κάτι αραβικά site με όχι και πολύ καθωσπρέπει περιεχόμενο…Κάνω search στο youtube αλλά τίποτα, κανένα αποτέλεσμα.

Έτσι κύλησαν οι μέρες με καθημερινή γκρίνια και φανερή απογοήτευση από την πλευρά του Βασίλη για τους άσχετους γονείς του μέχρι που μια καλή φίλη μας επισκέφτηκε για να τον δει. Φυσικά ο μικρός μες στη χαρά του αφού έπαιξαν, άρχισε τα ίδια με τον Πακαμαστάλ. Η φίλη μου μου λέει με τον πιο φυσικό τρόπο:

– καλέ βάλτε στο παιδί το τραγούδι του αφού το ζητάει!

– τι να βάλουμε ρε αγάπη μου που μας έχει πρήξει με τον Πακαμαστάλ και δεν ξέρουμε τι σκατά είναι!

– Καλά είσαι σοβαρή; φέρε παιδί μου το λαπτοπ να χορέψει το παιδί!

Της το δίνω και βάζει το γνωστό:     gangnam style  το οποίο ο μικρός χορεύει με μανία.

Από τότε το φανταστικό αυτό άσμα μας συνοδεύει καθημερινά.  Ενίοτε μας βάζει κι εμάς να χορεύουμε στο χαλί-πίστα, ενίοτε χορεύει μόνος του με ύφος εντελώς χαμένο στον ρυθμό πράγμα που με τρομάζει όπως καταλαβαίνεις και τις περισσότερες φορές έχω μία έντρομη φάτσα που θα της ταίριαζε απόλυτα η λεζάντα ‘’μάνα raver’’.

Και μόλις έκλεισε τα 3. Ε ρε γλέντια.

Τώρα έχω κι ένα άλλο θέμα που με βασανίζει εδώ και καιρό και πρέπει να το μοιραστώ μαζί σου. Δεν θα επεκταθώ γιατί θα το αφήσω στη φαντασία σου: Αυτά τα σούπερ ζωάκια που δείχνει κάθε πρωί το nickelodeon τι πρόβλημα έχουν;; Μιλάμε για το αποκορύφωμα της παραφωνίας. Αναρωτιέμαι γιατί το μεταγλώττισαν και δεν το άφησαν χαμένο στα αγγλικά ώστε να μην το γνωρίσουμε ποτέ. Κάθε φορά που ‘’τηλέφωνοοοο χτυπάει τηλέφωνοοοο κάποιο ζωάκι κινδυνεύειειειειε!!!’’ κάπου στον κόσμο ένας μαέστρος αυτοκτονεί. Τρόμαξα να συνηθίσω τον χάρτη της Ντόρα που πεταγόταν πρωινιάτικο ‘’είμαι ο χάρτης είμαι ο χάρτης είμαι ο χάρτης είμαι ο χάρτηηηηηης’’ και τα απίθανα ζώα που σώζει κάθε μέρα. ΑΣ πούμε, ΑΣ υποθέσουμε, ότι είναι φυσιολογικό μια εφτάχρονη να τριγυρνάει στη ζούγκλα με μια παπουτσωμένη μαϊμού για να σώζει κροκόδειλους, βίδρες, κόνδορες και άλλα τέτοια ζώα που είναι πολύ πιθανό ένας 3χρονος να τα συναντάει καθημερινά. Μόνο έτσι μπορώ να το δεχτώ, ως δόγμα. Ok, δε μπορεί, όλα τα παιδάκια τρελλαίνονται, εντάξει. Αλλά τα σούπερ ζωάκια έχουν σοβαρό άλυτο θέμα σολφέζ και αρμονίας και ελπίζω σε αλλαγή ώρας από το κανάλι. Θα εισηγηθώ γιατί έχω κάτι άκρες μπας και το ξεφορτωθώ από την πρωινή ζώνη. Δεν υπόσχομαι αλλά άμα δε ζητήσεις σ’ αυτή τη ζωή σίγουρα δε θα πάρεις. Wonder pets my ass…

Πι.Ες. σήμερα δεν έχει. Είμαι έξαλλη με τα σούπερ ζωάκια και τη μέρα της γυναίκας…έτσι μου ‘ρχεται να πιω δυο ντράι (αθάνατη Ντένη Μαρκορά, μια μέρα όλες σαν εσένα θα γίνουμε!!)

Πι. Ες.2 Αυτό που σ’ αρέσει κατά βάθος σε ‘μένα είναι ότι σου λέω κάτι με μεγάλη σιγουριά και στο ’90 το γυρίζω εντελώς ανάποδα…(βλέπει δεν έχει Πι.Ες. σήμερα) Θυμήθηκα τι ήθελα να σου πω: Δε φαντάζομαι να ασπάζεσαι αυτή την φοβερά άχρηστη και κιτς γιορτή που λέγεται Απόκριες; Θεέ μου γιατί υπάρχει;; Μιλάμε για τη χαρά της φόδρας και του πλαστικού ρόπαλου. Κι εκεί που έλεγα ότι θα τη γλιτώσουμε και το παιδί θα περάσει άλλη μια χρονιά της ζωής του μη γνωρίζοντας γι’ αυτή την γιορτή, μας ήρθε το φιρμάνι ότι πρέπει να τον ντύσουμε για την γιορτή του παιδικού. Και άρχισε το δράμα μου. Διότι το παιδί ή δεν θέλει να ντυθεί, πράγμα πολύ φυσικό και αποδεικνύει την θεωρία του DNA ή βαριέται και λέει ότι βλακεία του έρθει γιατί δεν τον απασχολεί. Αυτό είναι το πιο πιθανό. Αλλιώς δεν εξηγείται ότι μέσα σε 3 μέρες μας δήλωσε ότι θα ντυθεί λύκος λες και έχει τη στολή έτοιμη, μετά ότι θέλει να γίνει σκιουράκι αλλά να ντυθούμε κι εμείς μαζί του μαμά σκιουρίνα και μπαμπάς σκιουρίνος και να ντύσουμε και τη βέσπα σκιουρίνα και κατέληξε πανηγυρικά στην απόφαση να ντυθεί…..τιμόνι…. Κατάλαβες; τιμόνι! Τρέχα τώρα εσύ να βρεις υλικά να ντύσεις το παιδί τιμόνι. Αυτά είναι!

Πι.Ες. 3  Ξέχασα να σου πω ότι μέχρι να πάθουμε ”πακαμαστάλ” είχαμε ”γκάμι μπερ”. Εγώ λοιπόν το gummy bear το μισούσα από τότε που εμφανίστηκε. Πριν καν μείνω έγκυος. Πολύ βρίσιμο έχει φάει το τμήμα μάρκετινγκ του Υφαντή, του οποίου του βγάζω το καπέλο επαγγελματικά μια και ο γιος μου ζητάει γαλοπούλα Υφαντής στο σούπερ μάρκετ από 2,5 χρονών. Τώρα με το gangnam style νοσταλγώ τις μέρες του άκακου gummy bear…που είσαι καλό μου πράσσινο λαστιχένιο αρκουδάκι…;;;; γύρισε πίσω….

γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: