γονείς με κολικούς

Archive for the ‘yoga’ Category

by the yoga mama

(Να κάνω κι εδώ εγώ την εισαγωγή μου σ’ αυτό το πολύ ωραίο post της yoga mama: Είδαμε πως όποιο post έχει στον τίτλο τη λέξη yoga το ”ρουφάτε” σα να μην υπάρχει αύριο!! Να σου πω λοιπόν ότι δε φτάνει μόνο να διαβάζεις για τη yoga, άρχισε να κάνεις και θα σωθείς! Σου το λέω εγώ που έχω πάθει 3-4 τενοντίτιδες και μόνο με τη yoga ίσιωσα…Have fun:)

Η yoga απευθύνεται σε όλα τα παιδιά από 5 χρονών και πάνω!

Ειδικά… τα μικρά παιδιά έχουν πολύ καλή σχέση και  επικοινωνία με το σώμα τους και το πνεύμα τους είναι καθαρό. Ο συνδυασμός αυτών των στοιχείων κάνουν την ενασχόληση τους με τη yoga πιο εύκολη.
Μπορούν να εξοικειωθούν με την πρακτική και με την επίδραση που έχει πάνω τους ανακτώντας έτσι την επίγνωση νου / σώματος.
Η yoga είναι τρομερά ευεργετική για τα παιδιά μας καθώς είναι ένας άμεσος τρόπος να ανοίξουν την καρδιά τους.
Το παιχνίδι είναι η πιο σημαντική πτυχή του να είσαι παιδί. Για αυτό και στη yoga βρίσκουμε ασκήσεις με ονόματα που εξάπτουν την φαντασία τους, όπως το λιοντάρι, το βουνό, το δέντρο, η χελώνα, ο ήλιος… Έτσι το αδύναμο παιδί ταυτίζεται και νιώθει δυνατό σαν λιοντάρι, το ανασφαλές παιδί με ισχυρό βουνό ενώ αυτό που αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες αποκτά αυτοπεποίθηση μέσα από βιωματική εμπειρία.

Τι προσφέρει  η γιόγκα σε ένα παιδί…
•    Ενισχύει την αυτοπεποίθηση και  την ευγενή άμιλλα.
•    Βοηθάει στην αντιμετώπιση του στρες.
•    Αφυπνίζει την ελεύθερη και συνειδητή έκφραση, τη χαρά και τη δημιουργικότητα.
•    Αναπτύσσει  την ικανότητα συγκέντρωσης, ισορροπίας και χαλάρωσης.
•    Προάγει τη θετική σκέψη.

Η έλλειψη περιορισμών στην ελευθερία, την έκφραση και τη δημιουργικότητα είναι βασικό συστατικό για μία χαρούμενη παιδική ηλικία. Και η yoga το προσφέρει απλόχερα!
practise, practise, practise.

Η στάση της χελώνας

•    Κάθισε με τα πόδια λυγισμένα και όσο μπορείς ανοιχτά.
•    Βάλε τους αγκώνες μέσα και κάτω από τα γόνατα, πιάνοντας με τα χέρια τους αστραγάλους.

•    Προσπάθησε να τεντώσεις τα πόδια και χαμήλωσε το στήθος στο πάτωμα, κρύψου μέσα στο κέλυφος της χελώνας και ακούμπησε το πηγούνι στο πάτωμα.


Η συγκεκριμένη άσκηση μακραίνει τους μηρούς και ανοίγει την λεκάνη. Γυμνάζει τα εσωτερικά όργανα και τονώνει την σπονδυλική στήλη.

Η στάση της Kόμπρας

Ξάπλωσε μπρούμυτα, με τις παλάμες στο ύψος των ώμων. Tα δάχτυλα των ποδιών πρέπει να ακουμπούν στο έδαφος και οι φτέρνες σας να είναι ενωμένες.

Σήκωσε το σώμα από τη μέση, ισιώνοντας τους βραχίονες.

Γύρισε το κεφάλι προς τα πίσω, λύγισε τα πόδια και προσπάθησε να πλησιάσεις τις φτέρνες σου. Διάρκεια 3-5 δευτερόλεπτα.


Η στάση αυτή δυναμώνει την σπονδυλική στήλη, ανοίγει την καρδιά και το στήθος, αναζωογονεί τα εσωτερικά όργανα, ευεργετικό για την ανακούφιση από το άσθμα.

Namaste!

Advertisements

by: the yoga mama

Επειδή μου αρέσει να λεω την αλήθεια, θέλω να δηλώσω πως ό,τι έχω καταφέρει μέχρι στιγμής που αφορά στο μεγάλωμα του παιδιού μου… δεν φέρει μόνο την δική μου υπογραφή.
Δεν θα ήταν δυνατό άλλωστε με τις ώρες που λείπω από το σπίτι να είμαι μόνο εγώ υπεύθυνη για τον χαρακτήρα που έχει διαμορφώσει αυτό το παιδί..

Από την πιο τρυφερή της ηλικία είχε καθημερινή επαφή με την γιαγιά και τον παππού.
Πραγματικά αυτό που συμβαίνει με τους συγκεκριμένους ανθρώπους είναι συγκλονιστικό.
Έχοντας κάνει τα λάθη τους με τα δικά τους παιδιά, ξέρουν τι δεν θα επαναλάβουν.
Έχοντας δώσει τον καλύτερο τους εαυτό έχουν δει το αντίκτυπο στην ψυχολογία των παιδιών τους. Γνωρίζουν καλά το παιχνίδι και τους δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία να διορθώσουν ότι πιστεύουν ότι χρειάζεται. Πολλές φορές διαμαρτυρήθηκα ότι την κακομαθαίνουν αλλά τι είναι τόσο κακό τελοσπάντων?
Η αγάπη που πήρε το παιδί είναι απεριόριστη, ανιδιοτελής, ανεκτίμητη. Τα οφέλη είναι σπουδαία.
Επιπλέον οι συμβουλές «να ακούς τη μαμά» και «να μην στενοχωρείς τη μαμά» με έχουν σώσει κάποιες στιγμές!

Στη συνέχεια οι συναναστροφές με άλλα παιδιά και διαφορετικές οικογένειες.
Αρκετές φορές αναγκάστηκα να αφήσω το παιδί μου στο σπίτι φίλη της γιατί καθυστερούσα να γυρίσω από το γραφείο. Άλλη φορά, στο σπίτι δικής μου φίλης γιατί ήθελα να βγω το βράδυ. Σίγουρα κάθε άνθρωπος έχει κάτι να προσφέρει και στα μάτια ενός παιδιού όλα είναι προς μίμηση.
Βέβαια όπως όλα τα πράγματα έχει και αυτό το τίμημά του. Οι επιρροές που είχε το παιδί δεν ήταν πάντα σύμφωνες με την δική μου άποψη. Τελικά πιστεύω ότι κράτησε το καλύτερο από τον καθένα.

Αυτό όμως που με έχει βοηθήσει πιο πολύ από όλα είναι ότι έχω δίπλα μου έναν ειδικό!!!
Φίλη, ψυχοθεραπεύτρια, με εξειδίκευση στα παιδιά!!!
Από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε μέχρι και σήμερα 10+ χρόνια εργάζεται μαζί μου, για μένα και το παιδί μου, όποτε χρειάζεται, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας…..
Για το παιδί μου είναι η «θεία»…. που να ήξερε!!
Συνειδητοποίησα μετά πολύ καιρό, ότι δεν θα είχα καταφέρει πολλά πράγματα αν δεν την είχα δίπλα μου! Είναι στιγμές που το αγγελούδι μου με έκανε έξω φρενών! Κι εγώ θύμωνα και φώναζα και ήθελα να την τιμωρήσω που γινόταν αυτό! Μιλούσα λοιπόν με τη «θεία» και μου εξηγούσε γιατί το παιδί συμπεριφέρθηκε έτσι και τι συνέβαινε στην ψυχολογία του εκείνη την στιγμή. Άπειρα τα παραδείγματα που μπορώ να αναφέρω. Αυτό όμως που θέλω να καταλήξω είναι ότι ο ειδικός μπορεί να μας  βγάλει από την δύσκολη στιγμή, από το αδιέξοδο που ερχόμαστε πολλές φορές.
Μόνο και μόνο που το συζητάς με έναν άνθρωπο, που δεν είναι μόνο φίλος, αλλά έχει εργαστεί με παιδιά, άρα έχει εμπειρία, είναι σπουδαίο. Δεν φτάνει να είναι φίλος!!!! Πρέπει να είναι ειδικός!
Το να ζητάμε βοήθεια δεν δείχνει αδυναμία! Το αντίθετο! Θέλει δύναμη ψυχής να αποφασίσεις ότι δεν μπορείς να τα καταφέρεις μόνη σου. Το κόστος δεν είναι απαραίτητα μεγάλο! Το κέρδος είναι απλώς τεράστιο!!!

Μ’αυτά και μ’αυτά….. το κοριτσάκι μου έχει δημιουργεί ένα πολυσχιδή χαρακτήρα και για αυτό είμαι περήφανη. Αλλά δεν μπορώ να πάρω όλη την επιβράβευση!!!!!

by:  the yoga mama

Πραγματικά δεν ξέρω ποια είναι η σωστή συνταγή για να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.

Λειτουργώ ενστικτωδώς στις περισσότερες περιπτώσεις και μετά αναρωτιέμαι αν έκανα το σωστό. Το σωστό για το παιδί! Το σωστό για μένα!

Έχει ανοίξει ένα «μεγάλο» κεφάλαιο στη ζωή μου……. η εφηβεία της κόρης μου.

Προσπαθώ να θυμηθώ πως ήμουν εγώ στην ηλικία της, αλλά είναι ουτοπία.

Είναι άλλη εποχή, τα παιδιά ωριμάζουν πιο γρήγορα συνεπώς  έρχονται οι καταστάσεις νωρίτερα από αυτό που περιμένουμε.

Βέβαια έτσι συνέβη και στην δική μας περίπτωση με τους γονείς μας.

Αυτή η ατάκα της μικρής μου «άσε μαμά… δεν καταλαβαίνεις» μου θυμίζει τόσο την εποχή που ένιωθα ότι κανένας δεν με καταλαβαίνει.

Προσπαθώ να πάρω απόσταση και να αντιμετωπίσω το καθετί σαν να είναι άλλος στη θέση μου. Μήπως με αυτό το τρόπο είμαι αντικειμενική. Μερικές φορές το πετυχαίνω. Άλλες φορές η αποτυχία έρχεται με θόρυβο!!!

Γιατί όσο και αν πιστεύω στην ελευθερία του ανθρώπου, σε κάθε ηλικία, την ελευθερία λόγου και έκφρασης, είναι αυτό το ένστικτο να προστατεύσω το μικρό μου από τους κινδύνους, έτσι όπως τους έχω εγώ στο μυαλό μου.

Στην ηλικία των 10 ετών, αρχίζει μια ανάγκη για ανεξαρτησία, ένα «ξέρω!.. είμαι μεγάλη πια», μια διάθεση να κάνει πράγματα που δεν χρειάζεται απαραίτητα την έγκριση της μαμάς, γιατί κρίνει από μόνη της ότι είναι σωστό… και μπερδεύεται η ιστορία. Βρίσκομαι να λεω πράγματα που έχω ξαναπεί όταν ήταν μικρότερη. Λες και τα έχει ξεχάσει!

Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίου του γνωστού Παραμυθά, (Ν. Πιλάβιος) ο οποίος με τόσο θάρρος παραδέχεται ότι έμαθε να είναι  μπαμπάς στις πλάτες των παιδιών του.

Σε μια συζήτηση με την κόρη του, την οποία συνάντησα κάποια στιγμή στη ζωή μου –  άρα έχω δει το αποτέλεσμα της θεωρίας του –  παραδέχτηκε ότι δεν ξέρει τίποτα για το πως μεγαλώνουν τα παιδιά και της ζήτησε να τον βοηθήσει…. να μεγαλώσουν παρέα! Είναι αυτό που έχει και σαν τίτλο στο βιβλίο του « τα ευτυχισμένα παιδιά θέλουν γονείς χωρίς εγώ». Ένιωσε ίσος με τα παιδιά του και αποδεσμεύτηκε από το βάρος του γονιού που πρέπει να τα ξέρει όλα και να τα επιβάλλει.

Μπορώ να πω ότι η γυναίκα που συνάντησα στα 35+, η κόρη του, είναι από τα πιο γλυκά πλάσματα που έχω γνωρίσει.

Τι έχει βαρύτητα για τον κάθε άνθρωπο, αυτό έχει σημασία τελικά. Στην δική μου περίπτωση θέλω  το παιδί μου να πιστεύει στον εαυτό του, στις δυνάμεις του, άρα δεν γίνεται να του επιβάλλω την άποψη μου. Βέβαια όλα έχουν ένα τίμημα. Όπως από την άλλη κάποιος που γίνεται υπερπροστατευτικός με τα παιδιά του, γλιτώνει αυτή την έκρηξη και τη σύγκρουση στις μικρές ηλικίες, όμως δεν θα την αποφύγει τελικά. Κάποια στιγμή θα έρθει η φάση της αμφισβήτησης των πάντων.

Αυτό τελικά που έχω παρατηρήσει είναι ότι όλα σχεδόν τα παιδιά περνάνε τις ίδιες φάσεις.

Αυτό που αλλάζει είναι η αντιμετώπιση των γονιών.

Από την άλλη σε αυτή την ηλικία μπορώ άνετα να πάω μαζί της για ψώνια,  κάνει καλύτερους συνδυασμούς από εμένα στα ρούχα και τα αξεσουάρ, μπορώ να κάτσω σε ένα καφέ, εκείνη να πιει δύο σοκολάτες όσο εγώ πίνω ένα ποτήρι κρασί!!!

….και υποψιάζομαι ότι ο κατάλογος θα μεγαλώνει όσο περνάνε τα χρόνια!!

Μετά από αυτή την εκ βαθέων  εξομολόγηση….. αισθάνομαι ότι όλα είναι ένα παιχνίδι.

Με γνωστούς όρους αλλά άγνωστη εξέλιξη!

Ας το απολαύσουμε! Άλλωστε το σημαντικό δεν είναι ο προορισμός…. αλλά το ταξίδι!

by:  the yoga mama

(Να κάνω μια εισαγωγή γιατί μπορεί να περιμένεις χιούμορ με συνέπεια από το blog αυτό αλλά είπαμε ότι έχουμε και τη yoga mama στην παρέα οπότε το παρακάτω να το διαβάσεις με προσοχή και την κατάλληλη μουσική υπόκρουση. Και λίγος διαλογισμός δεν βλάπτει, άλλωστε τι μας έμεινε σ’ αυτή τη ζωή; διαλογισμός, αγάπη, ελπίδα άντε και το καινούριο iphone. Πάμε τώρα για τα σοβαρά:)

Τιμή  στη γυναίκα

Όλα καλά με τα παιδιά… διαβάζουμε βιβλία, blog, συναναστρεφόμαστε άλλους γονείς ή και ειδικούς  και συνεχώς μαθαίνουμε πως θα τα εφοδιάσουμε με αυτά που θα τα κάνουν στη ζωή τους να είναι ευτυχισμένα.

Έχουν και τόσο έντονες προσωπικότητες που αλίμονο πια αν πιστεύουμε ότι τα πάντα εξαρτώνται από τις δικές μας διδαχές, ή καθοδήγηση.

Τι γίνεται όμως με μας τις μαμάδες? Τις γυναίκες που κρύβουμε μέσα μας?

Πόσο ειλικρινείς είμαστε με τον ίδιο μας τον εαυτό?

Ήταν πραγματικά η απόκτηση παιδιών η ολοκλήρωση για μάς… ή μήπως είναι κάτι που συνεχώς ανανεώνεται? Ένα αδηφάγο τέρας που προβάλει νέες απαιτήσεις, νέες ανάγκες και πόσο έχουμε μάτια και αυτιά ανοιχτά για να αφυπνιστούμε.

Η ζωή μιας γυναίκας, δηλαδή η καθημερινότητα της, σίγουρα δυσκολεύει με ένα μωρό-παιδί-έφηβο στο σπίτι. Πρέπει να προλάβει εκτός από όλα τα υπόλοιπα να μην χάσει την θηλυκή της πλευρά.

 Μέσα από τους μύθους και τα ιερά κείμενα, μέσα από την τέχνη και τον λαϊκό πολιτισμό το θηλυκό στοιχείο επιζεί από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι και σήμερα.

 Το θαύμα της νέας ζωής που ξεπηδά από το γυναικείο σώμα, το θρεπτικό γάλα που αναβλύζει από το μητρικό στήθος και το αίμα που ρέει χωρίς πληγή, συντονισμένο στους έμμηνους σεληνιακούς ρυθμούς, δίνει στην γυναίκα μια ξεχωριστή αίσθηση ιερότητας.

 Μόνο που στο πέρασμα των χρόνων έχασε το κέντρο της και βρίσκεται στην περιφέρεια.

 Παρασύρθηκε από σκοτεινές δυνάμεις, εξευτελίστηκε, παραμορφώθηκε και μοιάζει ξένη και μακρινή από την αρχική της εικόνα.

Μερικές φορές είναι ενοχλητική.

Έχει καταντήσει σαν κομματιασμένο λείψανο.

Σκόρπια και χωρίς αιτία επιθετική.

Αφού γεύτηκε λοιπόν τους καρπούς της πλάνης, τους πρόσφερε και στον άντρα της, μαζί πεσμένοι άρχισαν να οδεύουν σε ένα μακρύ δρόμο μελετών που είναι οι καρποί του Δέντρου της γνώσης.

Τώρα ξέρει..

Βήμα – βήμα  ανακτά την σημαντική θέση που είχε κάποτε, καθώς ξυπνάει η συνείδηση όλο και περισσότερων γυναικών.

Ας μην ξεχνάμε αυτήν την δύναμη που κρύβουμε μέσα μας. Ας ξανανέβουμε στον θρόνο μας. Κι αν κοιτάξουμε ολόγυρα και πρώτα από όλα μέσα στα μάτια των παιδιών μας θα δούμε την ανάταση της ψυχής.

Η γυναίκα είναι η μήτρα της ζωής και χρειάζεται να συντηρεί και να προσφέρει στην δύναμη της αγάπης.

Πρώτα από όλα στον εαυτό της και ύστερα σε όλους γύρω της. Αυτή είναι η φύση μας.

Έτσι μπορεί να αλλάξει ο κόσμος!

Τιμή στην γυναίκα, στη γή, στον ουρανό

Κι ευλογημένη ας είναι να μας βοηθήσει

Να φτάσουμε στη μεγάλη ψυχή

Του κόσμου που γεννά, διατηρεί, ανανεώνει.

Στην υπέροχη θεά

Που όλες τις ψυχές φέρνει μαζί της

Στο μανδύα της από φως.

(πυθαγόρεια προσευχή)

by: the yoga mama

 

Η πρώτη παγίδα….

 1η δημοτικού…

Δύσκολη χρονιά…

Εκεί που νομίζουν πως ανακάλυψαν έναν τεράστιο παιδότοπο, όχι με φουσκωτά… αλλά με εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια παιδάκια … αχ τα καημένα, βλέπουν το τυράκι αλλά όχι και την φάκα…και αρχίζει το βάσανο!

Αυτά που μέχρι χθες το απόγευμα σκαρφάλωναν στην τσουλήθρα… τώρα πρέπει να μάθουν άκουσον-άκουσον να γράφουν και να διαβάζουν και να κάνουν πράξεις…προσθέσεις αφαιρέσεις και ήμαρτον.. την προπαίδεια!!!!!!  Το παιχνίδι περιορίζεται….

Ξαφνικά όλοι τους ζητούν να είναι πιο υπεύθυνα, οι γονείς στο σπίτι και οι δάσκαλοι στο σχολείο.

Να ξυπνάνε το πρωί νωρίς!!!

Να προσέχουν το δάσκαλο!!

Να μην τσακώνονται!!

Να κάνουν φίλους!!

Να είναι ευγενικοί!

Υπάκουοι..μελετηροί…και ο κατάλογος είναι ατέλειωτος…

Αν έχεις την τύχη το παιδάκι σου να πέσει σε καλό εκπαιδευτικό που γνωρίζει τι σημαίνει συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών, θα γλιτώσεις από μερικά βάσανα…αλλιώς το έργο σου γίνεται δυσκολότερο.

Γιατί βέβαια όλη αυτή την ταλαιπωρία ποιος άλλος θα την υποστεί από τον άμοιρο γονιό που βλέπει το παιδάκι του να δυσκολεύεται στην νέα τάξη πραγμάτων…

Και προσπαθεί να το βάλει στο σωστό δρόμο..

Χρειάζεται να είναι δίπλα του, να το ακούει και να το συμβουλεύει..

Το παιδί πρέπει να αγαπήσει το σχολείο και όχι να το κάνει σαν αγγαρεία.

Και προς θεού.. μην ξεχαστείτε….πάντα πρέπει να υπάρχει χρόνος για παιχνίδι…κάθε μέρα!

2α δημοτικού

Δεύτερη χρονιά στο σχολείο.. πιο εύκολα τα πράγματα όσον αφορά τα μαθήματα…

Τώρα αρχίζουν οι ίντριγκες…

Και κυρίως με τα κορίτσια…

Τα αγόρια πάντα με μια μπάλα στα πόδια αδιαφορούν για το ξεκατίνιασμα των κοριτσιών.

Οι μικρές κυρίες από την άλλη ανακαλύπτουν την φύση τους… και τραβάς τα μαλλιά σου με την ευθύτητα που κρίνουν η μία την άλλη.

Νέες σχέσεις ξεκινάνε, άλλες περνούν στην ιστορία και είναι διασκεδαστικό μέχρι το σημείο που δεν μπαίνουν στη μέση οι γονείς..

Καλό είναι να κρατούνται αποστάσεις ασφαλείας με γονείς που είναι υπερπροστατευτικοί με τα βλαστάρια τους γιατί οι παρεξηγήσεις είναι πις οφ κεικ! Μιλάω εκ πείρας…

 Tip: καλό είναι τα παιδιά να μάθουν να διαβάζουν μόνα τους… εντάξει στην αρχή θέλουν βοήθεια αλλά σιγά – σιγά να ανεξαρτητοποιηθούν, ειδάλλως θα περνάτε όλα τα σ-κ αγκαλιά με τα βιβλία αντί να περνάτε χρόνο με τους αγαπημένους σας. Οι ώρες που είναι υπέρ-αρκετές για τις πρώτες τάξεις είναι 1-2 ώρες αντίστοιχα στην 1η και τη 2α δημοτικού γιατί παραπάνω δεν την παλεύουν τα πιτσιρικάκια!

Και η ιστορία συνεχίζεται κάπως έτσι και στις υπόλοιπες τάξεις του δημοτικού- τουλάχιστον μέχρι την 4η δημοτικού  που έχω εμπειριωθεί- κάποια στιγμή στην 3η δημοτικού ξυπνάνε και τα αγοράκια….καλά μην φανταστείτε… μέχρι το σημείο που κάνουν φασαρία στην τάξη… και πλακώνονται στο προαύλιο…τα κορίτσια από την άλλη…. έχουν ήδη αρχίσει να αγαπάνε κάποιον από τους συμμαθητές τους…

Τα αγόρια βούδακες!!

Ξεκαθαρίζουν αρκετά οι φιλίες και φτάνουν σε σημεία που είναι πολύ σημαντικές!



by: the yoga mama

Θα μπορούσα να το χρησιμοποιήσω και σαν δεύτερο όνομα το «έλα λίγο»… από

τις 7 το απόγευμα και μέχρι που το αγγελούδι μου πάει για ύπνο… ίσως και λίγο αργότερα!!

Έχω μόλις μπει από το γραφείο… ίσα-ίσα έχω προλάβει να βγάλω τα παπούτσια μου…. πριν ακούσω

.. μαμά «έλα λίγο»….

 Και πάω…..

 Βέβαια μέχρι να φτάσω στο παιδικό, έχω διασχίσει τα υπόλοιπα δωμάτια….και βλέπω τι με περιμένει….

Μεταξύ του να συμμαζέψω λίγο το σπίτι,  να μαγειρέψω για την επόμενη μέρα – αν προλάβω- να βάλω πλυντήριο, να απλώσω τα ρούχα…. να ετοιμάσω κάτι γρήγορο να φαει το παιδί πριν κοιμηθεί, να βεβαιωθώ ότι έχει διαβάσει και μαζέψει τα βιβλία για την επόμενη μέρα….. προσπαθώ να στριμώξω και την επιθυμία να αφιερώσω μόνο στο παιδί μου τις ώρες που απομένουν … το οποίο όσο διαρκεί αυτή η τρεχάλα γύρω-γύρω φωνάζει «έλα λίγο..αστα και έλα λίγο.»

και πάω….

Το 24ωρο για μία εργαζόμενη μητέρα δεν είναι αρκετό…

Επίσης για το παιδί μιας εργαζόμενης μητέρας οι τρεις περίπου ώρες επαφής τις καθημερινές είναι πολύ λίγες!!

Όσο και να λέμε ότι δεν έχει σημασία η ποσότητα αλλά η ποιότητα – το οποίο ασπάζομαι μέχρι ένα σημείο… μάλλον γιατί έτσι με βολεύει- ξέρω ότι οι στιγμές που περνάω με το παιδί μου δεν είναι αυτό ακριβώς που θα ήθελα! Και τι θέλω? Εξηγούμαι…. να είμαι σπίτι την ώρα που γυρνάει από το σχολείο, να την υποδέχομαι με μια αγκαλιά και εκείνη να μου δίνει ένα γλυκό φιλί, να μου λεει τα νέα της, να βλέπω την συναισθηματική της κατάσταση για να μπορώ να έχω άποψη για οτιδήποτε της συμβαίνει, απλά πράγματα… να τρωμε μαζί το μεσημέρι… 

Στον απόηχο της ημέρας όλα είναι διαφορετικά, οι εντυπώσεις έχουν καταλαγιάσει. Ή  μπορεί το αντίθετο. Μπορεί δηλαδή από την αναμονή, εφόσον το παιδί  δεν έχει καταφέρει τη στιγμή που πρέπει να τα ξεφορτωθεί από μέσα του, να τα έχει μεγαλοποιήσει τόσο μέσα στο κεφαλάκι του, που όταν  έρθει η ώρα και σου τα πει να νομίζεις ότι έχει γίνει καταστροφή!  Έπειτα οι αντιδράσεις είναι υπερβολικές…

Ίσως  να τα έχει λύσει μόνο του και να τα έχει ξεχάσει πια… έτσι ποτέ δεν θα μάθεις τι συνέβη!

Σε αυτή την περίπτωση  οι τύψεις και οι ενοχές..  παίρνουν θέση!

Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη… η σύγκρουση με τον ίδιο μας τον εαυτό…

Η πραγματικότητα όμως είναι αυτή και η ισορροπία που χρειάζεται να βρούμε μέσα μας για να την αντέξουμε είναι απαραίτητη. Η άρνηση δεν βοηθάει. Με τα εφόδια που έχουμε θα παλέψουμε, οτιδήποτε άλλο είναι ουτοπία.

Τι άλλο μπορείς να κάνεις…? μόνο να ξεκλέβεις στιγμές και να τις ονομάζεις σχέση!!

Παράδειγμα… μία από τις πιο όμορφες στιγμές που μοιράζομαι με το παιδί μου είναι το πρωί που την πηγαίνω στο σχολείο.. αυτά τα 5 λεπτά είναι ανεκτίμητα!

Το βράδυ πριν κοιμηθεί… παίζουμε, κάνουμε αστεία λέμε και τις πιο σοβαρές κουβέντες καμιά φορά.

Μαμά «έλα λίγο» φωνάζει μόλις την καληνυχτίσω και κλείσω την πόρτα πίσω μου..

«Τι θέλεις πάλι?»  τη ρωτάω αυστηρά……

«Τι να θέλω?…. αγκαλίτσα…»


by: the yoga mama

Ζωή = πνοή = αναπνοή

Ένα από τα πράγματα που ξεχνάμε να κάνουμε… τελείως ασυναίσθητα.. είναι …να αναπνέουμε!!!

Η ακανόνιστη, νευρική αναπνοή μπλοκάρει το σύστημα και τον εγκέφαλο! Breathe λένε οι δάσκαλοι της Yoga…. Or you become less smart!

Η συνεισφορά της Yoga είναι πολύ μεγάλη, όποιος την έχει δοκιμάσει, ξέρει τη δυναμική της.

Ήπια άσκηση που βοηθά σημαντικά και τις μέλλουσες μαμάδες να αποκτήσουν αντοχή, ευλυγισία, δύναμη και ηρεμία που είναι ιδιαιτέρως απαραίτητες για τον τοκετό. Πιστεύω ότι αν την είχα δοκιμάσει πριν γεννήσω, θα ήξερα τουλάχιστον πως να αναπνεύσω…..

Η παρακάτω άσκηση δίνει μια ανεπανάληπτη αίσθηση δύναμη και υπεροχής….

Δεν χρειάζεται εμπειρία… μόνο να είσαι παρών στη στιγμή…και breath in… breath out…

Η Στάση του Πολεμιστή 2
Δυναμώνει και συσφίγγει τα πόδια, τους κοιλιακούς, τους γλουτούς και τα χέρια.

Σταθείτε με τα πόδια σας ανοιχτά και έχοντας τη φορά του δεξιού ποδιού σας προς τα δεξιά, μετακινείστε ελαφρώς το αριστερό.
Κρατήστε τον κορμό σας προς τα εμπρός.
Εκπνεύστε και λυγίστε το δεξί γόνατο, έτσι ώστε να σχηματίσει ορθή γωνία.
Εισπνεύσετε και σηκώστε τα χέρια στο πλάι.
Γυρίστε το κεφάλι σας προς τα δεξιά και μείνετε σε αυτή τη στάση για 15 με 30 δευτερόλεπτα.

Με μια αναπνοή ερχόσαστε στην αρχική θέση και επαναλαμβάνετε το ίδιο στην άλλη πλευρά.

Στο τελείωμα κάθε asana σταθείτε όρθιοι, σε στάση προσευχής. Ενώ τα χέρια βρίσκονται μπροστά στο στήθος  λέτε Namaste (ευχαριστώ στα σανσκριτικά)

http://www.youtube.com/watch?v=oltXEk70A_0&feature=player_embedded



γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: