γονείς με κολικούς

Posts Tagged ‘billy the kid

Θα προσπαθήσω να είμαι λακωνική για το θέμα. Ήρθε η στιγμή να δικαιολογήσω τον τίτλο αυτού του blog. Συνήθως όταν κάποιος τον ακούει γελάει λίγο αμήχανα διότι αν δεν είναι γονιός η λέξη ‘’κολικοί’’  κάτι σε μωρό του θυμίζει αλλά δεν είναι και σίγουρος και γελάει για να μην φανεί άσχετος. Αν είναι γονιός πιάνει την αντίθεση του πράγματος αλλά για την ουσία αμφιβάλλω εκτός κι αν μ’ έχει ήδη διαβάσει.
Λοιπόν, ας αρχίσω με παράδειγμα προσωπικής εμπειρίας:

Είναι Κυριακή, ο Billy the kid είναι Billy the baby 2 μηνών και κάτι αν θυμάμαι καλά. Τις Κυριακές έχει πρωτάθλημα χρόνια τώρα. Άρα όπως κατάλαβες ο παοκτσής μπαμπάς μεταλλάσσεται σε Όργκ και πάει να δει το ματς παρέα με κάτι άλλους Ουρουκχάι διότι δεν τον χωράει ο τόπος. Καλά κάνει εδώ που τα λέμε αφού δε μπορεί να πάει στην Τούμπα και στο κάτω κάτω δε μου φταίει εμένα αυτό. Μου φταίει που έχει έρθει κολλητή για σουκου κι ετοιμαζόμασταν να πιούμε καφέ με φίλες ώσπου ήρθε εκείνη η ώρα που περιέγραψα στο προηγούμενο ποστ, η αποφράδα…η απογευματινή. Και πήρε τηλέφωνο η babysitter και είπε ότι δεν τα βγάζει πέρα. Κι έτσι εγώ είπα να πεταχτώ σπίτι να δω τι γίνεται: Ξεκινείστε εσείς κορίτσια μου, πάω να δω τι γίνεται κι έρχομαι για καφεδάκι….
Όσο πήγες εσύ άλλο τόσο πήγα κι εγώ. Δες τώρα πως πήγε το πράγμα:

Στην αρχή είχα το ύφος του βετεράνου, την ηρεμία του νονού με σκέψεις όπως:  όλα τα προβλήματα επιλύονται μόνα τους σε βάθος χρόνου. Και αρχίζω τα τραγουδάκια προσπαθώντας να αγνοήσω ΤΟ ΚΛΑΜΑ. Δεν πιάνει, αλλά δεν πτοούμαι. Το παίζω για λίγο γιόγκι και σκέφτομαι: δε μπορώ να ελέγξω το εξωτερικό, ο εσωτερικός κόσμος όμως είναι δικός μου και θα θριαμβεύσω! Αρχίζω τις αναπνοές και τις ρυθμικές κινήσεις στο ριλάξ και για λίγο φαίνεται πως τα πράγματα πάνε καλύτερα. Για λίγα λεπτά, διότι μετά ξαναρχίζει δριμύτερο ΤΟ ΚΛΑΜΑ. Φαίνεται πως αρχίζω να χάνω την υπομονή μου αλλά έχω ακόμα αποθέματα και, δόξα τω Θεώ, αρκετούς χαρακτήρες να υποδυθώ. Οπότε το’χω γυρίσει λίγο σε Jason Statham τύπου: You wanna fuck with me? Okay. You wanna play rough? Okay!  Επιστρατεύω μπράτσο, αγκαλιά, κούνημα, τι διάολο 6 κιλά παιχνιδάκι θα ‘ναι. Χτυπάει το τηλέφωνο:

–    τι γίνεται κοριτσάκι μου θα ΄ρθεις;
–    Δεν ξέρω ακόμα αλλά νομίζω ναι, που θα πάει θα ηρεμήσει
–    Άντε μπράβο, υπομονή!
–    Ευχαριστώ φιλιά

Το τηλέφωνο με γύρισε στην αφετηρία των προσπαθειών μου αφού ΤΟ ΚΛΑΜΑ ήταν τώρα πιο δυνατό από ποτέ. Αρχίζω τις προσευχές ‘’γιατί Θεούλη μου; γιατί;’’. Δεν απαντά, δεν πιάνει, ΤΟ ΚΛΑΜΑ εκεί. Έχει περάσει ήδη μία ώρα. Αρχίζω τα μαμαδίστικα: ‘’γιατί βρε αγοράκι μου; τι έχεις; πες μου εμένα τη μανούλα! Όχι όχι όχι το μωράκι μου!!’’. Το τελευταίο όχι απλά δεν πιάνει αλλά στέλνει τα ντεσιμπέλ ΤΟΥ ΚΛΑΜΑΤΟΣ σε πρωτόγνωρα ύψη και συχνότητες που μόνο τα δελφίνια και η Ελευθερία Αρβανιτάκη μπορούν να αναπαράγουν.
Αυτό είναι, έχω εξουθενωθεί, είμαι ένα ντροπιασμένο κακόμοιρο πλάσμα φανερά ηττημένο μπροστά στο μεγαλείο των κολικών και χωρίς κανένα όπλο πια μπροστά στο ανίκητο, συνεχές ΚΛΑΜΑ. Έχω κάνει δύο χιλιόμετρα περπατώντας γύρω από τον καναπέ, στο διάδρομο και τούμπαλιν. Χτυπάει το τηλέφωνο:

–    τι γίνεται αγάπη μου;
–    ΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ;;;;; ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;;;; ΠΑΡΤΥ ΓΙΝΕΤΑΙ!!!
–    Αχ βρε κορίτσι μου, μήπως να πάρουμε τον γιατρό;
–    ΠΟΙΟΝ ΓΙΑΤΡΟ!!! ΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ;;;;; ΤΟΝ ΕΞΟΡΚΙΣΤΗ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ !!!!

Κλείνω το τηλέφωνο, ΤΟ ΚΛΑΜΑ το βιολί του.
Δεν υπάρχει λύση. Λυγίζω και κάπου στα 2,3 χιλιόμετρα με βάρη βάζω τα κλάματα. Στην αρχή σιγά και μετά δυνατά, αβίαστα διότι που κουράγιο να συγκρατηθώ. Μαντεύεις τη συνέχεια; ΤΟ ΚΛΑΜΑ σταμάτησε αστραπιαία. Στην αρχή δεν το κατάλαβα ώσπου μέσα στην απελπισία μου και τις μουτζούρες από τη μάσκαρα βλέπω δυο ματάρες να με κοιτούν με απορία και σκέψεις τύπου: κλαις κι εσύ ε;…
Αυτό ήταν λοιπόν; an eye for an eye?  Αν ο έρωτας περνάει με έρωτα αγάπη μου έχω να σου πω ότι και το ΚΛΑΜΑ με κλάμα περνάει.

Αυτή ήταν και η επιστημονική μου προσέγγιση στο θέμα των κολικών. Και από εδώ προκύπτουν τα χαρακτηριστικά των γονιών με κολικούς, τα οποία έχουν ασύλληπτα πολλές ομοιότητες με τα χαρακτηριστικά των βρεφών με κολικούς που είδαμε στο προηγούμενο post:

Οι κολικοί στους γονείς έχουν τα εξής χαρακτηριστικά:

  • είναι κάτι που δεν είναι ακριβώς ασθένεια, δεν το λες και φυσιολογικό όμως
  • δεν έχει σαφή και εξακριβωμένα αίτια αλλά αν έχεις παιδί λίγο δύσκολο να την σκαπουλάρεις
  • δεν υπάρχει επίσημη επιστημονική θεραπεία, εφόσον δεν υπάρχει επίσημος επιστημονικός ορισμός ή καμία αναφορά στην κατάσταση αυτή εκτός από τον τίτλο αυτού του blog
  • δεν είναι ακριβώς ψυχολογικό πρόβλημα αλλά η αγκαλιά βοηθάει αρκετά
  • αν δεν πιάσει η αγκαλιά ξαναπροσπάθησε γιατί να είσαι σίγουρος πως ο καβγάς δεν θα πιάσει
  • μία από τις σοβαρότερες ενδείξεις για κολικούς στους γονείς είναι οι εντελώς άχρηστοι καβγάδες που προκύπτουν συνήθως από σοβαρές αιτίες όπως ‘’ΞΕΧΑΣΕΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΓΑΛΑ;;;; ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΞΕΧΑΣΕΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΓΑΛΑ;;; ΠΑΛΙΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΣΕΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΓΑΛΑ ΠΟΤΕ!!’’
  • δεν υπάρχει ιατρική έρευνα αλλά οι ενδείξεις δείχνουν πως ενώ οι κολικοί στα βρέφη μετά τον 4ο μήνα εξαφανίζονται, οι κολικοί στους γονείς μπορεί να κρατήσουν μέχρι το δεύτερο έτος στο πανεπιστήμιο. Καμιά φορά σταματούν απότομα όταν ξεκινήσουν οι κολικοί στο εγγονάκι.
  • οι κολικοί στους γονείς είναι μία ιδιαίτερη κατάσταση με ευρύ πεδίο συμπτωμάτων και αντιθέσεων που ενώ σε εξασθενούν μέχρι αηδίας ψυχολογικά, ταυτόχρονα και ω του θαύματος! σε κάνουν καλύτερο γονιό. Μερικοί βιάζονται να τους μπερδέψουν με την έννοια της ‘’εμπειρίας’’. Όχι αγάπη μου, εμπειρία είναι πετάς με αερόστατο πριν την αυγή πάνω από το Νείλο και να βλέπεις την ανατολή. Οι κολικοί αυτοί, πίστεψέ με, δεν έχουν καμία σχέση με αυτό.

Ε, μετά από όλα αυτά τα σαφή συμπεράσματα νομίζω πως η ύπαρξη αυτού του blog είναι απόλυτα δικαιολογημένη και αξίζει την προσοχή σου.

Εις το επανιδείν λοιπόν και τα δέοντα…

Υ.Γ. μην αρχίζεις τα #pestenamefate επειδή είπα στην αρχή πως θα είμαι λακωνική για το θέμα! Θα προσπαθήσω είπα!

Advertisements

Σε πείσμα των καιρών εγώ αυτή τη χρονιά την αγάπησα. Ήταν μοιραίο δεν φταίω εγώ, μη με κατηγορείς ότι δεν έχω αίσθηση της κρίσης. Αλλά αυτή τη χρονιά ο Billy the kid, περπάτησε. Αυτή τη χρονιά με είπε για πρώτη φορά μαμά. Κάθε μέρα που περνούσε μου πετούσε και μια καινούρια λέξη με τον δικό του τρόπο. Άρα τι να σου πω γι’ αυτή την χρονιά εγώ; για μειώσεις μιθών, απολύσεις και πίεση πίεση πίεση; Όχι καλή μου, δε με παίρνει. Εγώ έχω στο σπίτι το θαύμα μου κι επειδή ξέρω καλά τι θα πει να παρακαλάς καιρό για ένα τέτοιο θαύμα, θα το αφήσω να περνάει απαρατήρητο; Πλιιιζ!

 2011 πέρασε και:

 > 438 φορές ξυπνήσαμε τη νύχτα με κλάματα

> 182 μπουκάλια φρέσκο γάλα ήπιε ο Billy the kid

> 18 φορές πήγαμε σε παιδότοπο

> 300 απογευματινές βόλτες

> 33 φορές κατουρήσαμε το κρεββάτι τη νύχτα

> 350 φορές κόντεψε να με πάρει ο ύπνος στο κάγκελο της κούνιας

> 77 posts ανέβηκαν στο ‘’γονείς με κολικούς’’

>  7 blogoμάνες διαβάζω και απολαμβάνω

>  1 blogoγιαγιά τρελλή γνώρισα και αγάπησα

>  1 blogobabakas που γράφει έξυπνα μου τράβηξε την προσοχή

>  150 φορές άργησα στη δουλειά

>  1567 γέλια

>  360 φιλιά ενώ κοιμόταν

….and last but not least: 1825 ΠΑΝΕΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΑΜΕ…… αυτό πονάει να το ξέρεις γιε μου, αλλά ευτυχώς τα έχω όλα γραμμένα σ’ αυτό το blog κι έτσι όταν μεγαλώσεις και πιάσεις δουλειά θα τα βρούμε στο οικονομικό…τα γάλατα δικά μου κερνάω…  😉  

 

Χάπι νιου γίαρ with health vre!!

 

 


γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,648 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

Advertisements
%d bloggers like this: