γονείς με κολικούς

Posts Tagged ‘ύπνος

whos_your_daddy

Άλλος παιδί δεν έκανε μόνο η Μαριώ το Γιάννη λεέι ο λαός. Στην περίπτωσή μας δεν θα σου πω το ίδιο ακριβώς αλλά κάπως έτσι. Ανακαλύπτω από τότε που γέννησα μια καινούρια γενιά μπαμπάδων. Τους μπαμπάδες με τόσο ανεπτυγμένο ‘’μητρικό’’ ένστικτο που κάνουν και παιδίατρο να ανατριχιάζει. Αυτούς που θα θήλαζαν ευχαρίστως αν η βιολογία τους το επέτρεπε.

Έχουν κάποια συγκεκριμένα γνωρίσματα, εύκολο να τα ξεχωρίσει κανείς. Κάποια απ’ αυτά τα ζω καθημερινά διότι τα έχει και ο μπαμπάς του σπλάχνου μου οπότε μιλάω εκ πείρας.

Πάσχουν κυρίως από ΕΠΙΔΕΙΞΙΤΙΔΑ: Πιστεύουν πραγματικά ότι το παιδί τους είναι το ΠΙΟ όμορφο, το ΠΙΟ έξυπνο, το ΠΙΟ χαρισματικό πλάσμα που ήρθε ποτέ στον πλανήτη. Οπότε ακόμα κι αν δε μοιράζεται τα παιχνίδια του ή δεν τρώει λαχανικά ή δεν κοιμάται όλη νύχτα στο κρεββάτι του, απλώς είναι ο τρόπος που εκφράζεται. Ένα λαμπρό μυαλό εξάλλου συνοδεύεται από κάποιες θυσίες. Μην τα θέλουμε κι όλα…

Εμείς στο σπίτι μας δεν έχουμε επιδειξίτιδα. Δηλαδή, έχουμε, αλλά δεν την λέμε έτσι. Τη λέμε ‘’πατρική περηφάνια’’. Η πατρική περηφάνια δεν σταματά ποτέ να εκκρίνεται. Ειδικά στα εργασιακά περιβάλλοντα, που ίσως θα σκεφτόσουν ότι είναι ανασταλτικός παράγοντας,  ευνοείται ακόμη περισσότερο. Το αποτέλεσμα είναι να γνωρίζουν όλοι στην εταιρία που δουλεύει ο μπαμπάς, και όταν λέω όλοι εννοώ από τον CEO μέχρι την κυρία που φέρνει τους καφέδες, αν το παιδί σου είδε εφιάλτη το βράδυ. Κάτι τέτοιες στιγμές σε κάνουν να αναρωτιέσαι πραγματικά αν κερδίζεις κάτι που δε βάζεις φωτογραφίες του παιδιού στο facebook…

Παρατηρούνται οι εξής σουρεάλ διάλογοι γονέων:

Μπαμπάς (πάσχων): Καλά δε μπορείς να φανταστείς τι μου είπε τώρα! ΔΕ ΦΑΝΤΑΖΕΣΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΤΑΙ!!!

Μαμά (σώα, με χιούμορ): ΤΗΝ ΠΡΟΠΑΙΔΕΙΑ…;;;

Μπαμπάς (πάσχων): Ειρωνεύεσαι; θ’ αλλάξεις γνώμη. Είδε έναν παππού στο δρόμο και με ρώτησε αν είναι ο κύριος Κώστας από τον 5ο επειδή κι αυτός κούτσαινε ΚΑΙ ΤΟ ΘΥΜΗΘΗΚΕ!

Μαμά (σώα, με χιούμορ):  Σ Ο Β Α Ρ Α ΜΙΛΑΣ; Έχω πάθει πλάκα! Δεν ξέρω αρχίζω να σκέφτομαι μ’ αυτά που μου λες μήπως πρέπει να τον πάμε σε ειδικό σχολείο…;

Αυτή η περίεργη πατρομητρότητα ξεκινάει συνήθως από το τεστ εγκυμοσύνης.

Κατά την διάρκεια της πρώτης εγκυμοσύνης, επειδή ακόμη δεν έχει πάρει σάρκα και οστά η εξέλιξη του είδους του μπαμπά, η εγκυμονούσα μαμά έχει μετατραπεί σε μικρή θεότητα. Μπορεί να είσαι 5 εβδομάδων έγκυος και το τζην σου να σου μπαίνει ακόμα, αλλά την ‘’κατάστασή’’ σου γνωρίζει όλη η πολυκατοικία, ο περιπτεράς, ο υπάλληλος στο βενζινάδικο, καμιά φορά και το παιδί στο φανάρι που για 9 μήνες σε χαιρετάει και φωνάζει ‘’με το καλό’’!

Ακριβώς επειδή η εγκυμοσύνη κρατάει 9 μήνες, το συνηθίζεις λίγο αυτό κι έχεις την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα είναι από δω και πέρα. Μέχρι να έρθει η στιγμή που θα φύγεις απ’ το μαιευτήριο. Με 10 κιλά ακόμα στην κοιλιά σου, άυπνη, ταλαιπωρημένη, αναρωτιέσαι στα σκαλιά τι άλλαξε και ενώ 3 μέρες πριν ήσουνα στο ‘’ότι-θέλεις-εσύ-αγάπη-μου’’, πέρασες στιγμιαία στο ‘’τι-τη-θέλουμε-τώρα-την-κωλοορχιδέα-να-την-κουβαλάμε-σπίτι-μη-φωνάζεις-θα-ξυπνήσεις-ΤΟ-ΠΑΙΔΙ’’…!

Αυτό όλο συνεχίζεται φυσικά και εμπλουτίζεται διαρκώς.

Μπορεί να περάσεις μία φάση που το παιδί παθαίνει μαμακίαση. Είναι η άχαρη εκείνη φάση που μόνο κλαίει και τσιρίζει και μόνο στη δική σου αγκαλιά ηρεμεί. Μετά όμως απ’ αυτή την φάση, ακριβώς εκεί που αναρωτιέσαι αν θα τη βγάλεις καθαρή τελικά, το παιδί το γυρίζει σε λατρεία του μπαμπά. Εσύ αρχίζεις να κοιμάσαι λίγο περισσότερο τα πρωινά, ενώ το στεφάνι σου και ο ‘’mini-he’’ κάνουν bonding πάνω από χιλιάδες περιτυλίγματα kinder.

Άδικα προσπαθείς να μειώσεις τον αριθμό των καραμελών και των σοκολατοειδών που καταναλώνει το σπλάχνο σου. Είναι πια αποδεδειγμένο πως πρόκειται για παιδί-θαύμα και λίγη παραπάνω σοκολάτα απλώς θα του δώσει περισσότερη ενέργεια την οποία χρειάζεται αφού το σώμα του δουλεύει σε ρυθμούς πρωταθλητή (δεν έχει σημασία σε ποιο άθλημα) και το μυαλό του συνθέτει 2-3 σονέτα τη μέρα. Όλα αυτά τα ΄χει διαπιστώσει ο πατέρας του και δε χωρούν αμφιβολία…

Μιλάτε κι εσείς κυρία Ντράκερμαν κι εσείς κυρία Τσόου και ξοδεύετε τον χρόνο σας γράφοντας για τη μητρότητα αλλά αγνοείτε τη νέα γενιά μπαμπάδων. Αυτή που δεν περιορίζεται στον ενθουσιασμό για την διαιώνιση του είδους αλλά εισβάλλει αποφασιστικά μέσα στο κουτί με τα μωρομάντηλα, ανακατεύει τις σύριγγες των 5ml με αυτές των 10ml, μπερδεύει το ponstan με το algofren και μεγαλώνει τους νέους υπερ-έλληνες που σκέφτονται κατευθείαν σε ios7!

Πι.Ες.1 Για να μην γκρινιάζεις, που έχεις τα δίκαια σου δε λέω, σου ‘χω κι άλλο ποστ έτοιμο γιατί μου ‘κοψε πως αν δεν τα γράψω μαζεμένα, δεν θα τα ποστάρω με νορμάλ συχνότητα ποτέ. Οπότε είμαι ένα επεισόδιο μπροστά ντίαρ..

Πι.Ες.2 Τώρα βέβαια, είπαμε τη μία πλευρά του νομίσματος. Γιατί είστε κι εσείς, οι μπαμπάδες απόντες, όχι εσείς που την κάνατε με ελαφρά, αλλά εσείς που παραμένετε ως σύζυγοι και βιολογικοί πατεράδες όμως ο ρόλος σας περιορίζεται εκεί. Είστε εσείς που δεν έχετε αλλάξει πάνα ποτέ, που δεν ξυπνάτε το βράδυ γιατί πιστεύετε ότι αν ξυπνήσει η μάνα δεν θα κουραστεί, ενώ εσείς θα γίνετε κουρέλι. Είστε εσείς που ποστάρετε στο fb κάτι ευφάνταστα για την πατρότητα αλλά δεν έχετε ιδέα πότε κάνει εμβόλιο το παιδί ή τι νούμερο παπούτσι φοράει! Το χειρότερο μ’ εσάς είναι ότι είστε μεταξύ 30 και 40, δηλαδή ένα τραγικό και παθέτικ είδος ‘’άντρα’’ που ζει ανάμεσά μας, δυστυχώς πολλαπλασιάζεται, πιστεύει ότι ‘’το παιδί χρειάζεται μόνο τη μάνα του έτσι είναι η φύση…!!’’ και η μόνη σχέση που έχετε με την σημερινή εποχή είναι το καινούριο g-star τζηνάκι σας. Κατά τα άλλα θα έπρεπε να σαπίζετε σε κάποιο μουσείο, εσείς και οι αντιλήψεις σας, μέχρι ο γιος σας (που ευτυχώς τον μεγαλώνει μόνο η μάνα του) σας πετάξει στο μέτωπο, ανάμεσα στα φρύδια, τη φράση: ‘’τι έγινε γέρο;’’. Οπότε και θα ζαρώσετε και θα εξαφανιστείτε σαν την κακιά μάγισσα της χιονάτης. Να σας ενημερώσω, αφού δεν σας το ‘χει πει κανείς, πως ένα σπερματοζωάριο δεν αρκεί για να είστε πατέρας.

Πι.Ες3 Πολύ το ευχαριστήθηκα το Πι.Ες.2 να ξέρεις…

Advertisements

Επειδή σήμερα δεν έχω κάτι να σου πω, αλλά μου ‘ρχονται διάφορα κατά διαστήματα τα οποία δε μπορώ να εντάξω σε ένα ποστ, είπα να σου τα πω όλα μαζί γιατί όπως καταλαβαίνεις είναι όλα φλέγοντα θέματα και σε αφορούν. Πάμε:

  • Αν αυτή την στιγμή κληρονομούσα μια περιουσία, σου υπόσχομαι ότι θα επένδυα ένα πολύ μεγάλο μέρος της στην έρευνα  για τα μωρομάντηλα. Τι δεν καταλαβαίνεις…; Οκ, θα σου εξηγήσω:

Πικτουρ δις: νέα μαμά με μωρό 1μιση μηνός μόνη στο σπίτι. Μωρό ξυπνάει χεσμένο και πεινάει ενώ η μαμά μόλις έχει απλώσει πλυντήριο και βάζει μπιμπερό στον αποστειρωτή. Πάει το μωρό στην αλλαξιέρα αγκαλιά. Το ακουμπάει και ανοίγει φορμάκι και πάνα. Ενώ ανοίγει την πάνα το μωρό βρίσκει ευκαιρία και της τραβάει την τιράντα της μπλούζας η οποία κατεβαίνει μαζί με το σουτιέν θηλασμού (αηδία). Μαμά με τιράντα κάτω, βυζί έξω, μπροστά σε ανοιχτή χεσμένη πάνα ιεραρχεί στο μυαλό της τις δραστηριότητες στις οποίες πρέπει να προβεί. Αποφασίζει σε χρόνο dt ότι προέχει να καθαρίσει το μωρό οπότε στρέφεται με ελπίδα στο κουτί με τα μωρομάντηλα ενώ με το άλλο χέρι της προσπαθεί να κρατήσει σταθερό το μωρό που προσπαθεί να της τραβήξει και την άλλη τιράντα. Καταφέρνει ανοίγει κουτί, τραβάει μωρομάντηλο….τραβάει μωρομάντηλο…….τραβάει κι άλλο μωρομάντηλο με την ελπίδα ότι επιτέλους το 14ο μωρομάντηλο θα αποχωριστεί από το κουτί αλλά ουχί!

Ανακεφαλαιώνουμε: Η μαμά με δεξί χέρι κρατάει μωρό να μην πέσει και να να μην ακουμπήσει τη λερωμένη πάνα ενώ το αριστερό της χέρι έχει φτάσει ταβάνι κρατώντας την άκρη από τα μωρομάντηλα που αρνούνται να διαχωριστούν. Το τινάζει το κουνάει αλλά η γιρλάντα εκεί! Είναι έτσι σε στάση ανάστροφη τριγωνάσανα σε παραλλαγή, αρκετή ώρα μέχρι να καταφέρει να απαλλαγεί.

Δε σου λέω πως τελειώνει η ιστορία, φαντάζομαι την έχεις βιώσει κι εσύ με τον τρόπο σου πολλές φορές. Στην εποχή που υπάρχουν applications για να υπολογίζεις πότε έχεις ωορρηξία, πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να βρούμε ένα τρόπο να χωρίζονται εύκολα τα μωρομάντηλα; Ε; έλα ρε παιδιά όλοι μαζί να γίνει δουλίτσα! Εσείς στο R&D της procter έχετε δρόμο μπροστά σας. Τα μωρομάντηλά σας βγαίνουν όλα μαζί. Johnson&Johnson το αυτό. Septona πήγες να κάνεις κάτι καλό και πήγες στο άλλο άκρο. Εκτός του ότι θα ‘πρεπε να απαγορεύεται να ανοίξεις το πακέτο με τα μωρομάντηλα με φρέσκο μανικιούρ –θα σου χαλάσει και θα σιχτιρίσεις μέχρι να ανοίξει- τα μαντηλάκια σου βγαίνουν ναι μεν ένα ένα, όταν είναι το πακέτο στην αρχή. Μετά αρχίζουν και μένουν κολλημένα στον πάτο. Χώνεις δαχτυλάκια και βρίζεις μέχρι να πιάσεις ένα. Θα μου πεις εσύ ποια παίρνεις; Μα τι ερώτηση είναι αυτή σερί; Τα πιο φθηνά. Από τα επώνυμα όμως, αποφεύγω τρελλά τα private label όσο αντέχω.

  • Μύθος μητρότητας: Φοβάμαι πως αν κοιμηθώ με το μωρό στο ίδιο κρεββάτι θα το πλακώσω και θα σκάσει……….

Τι γλυκό το συμπαθές φαινόμενο της άγνοιας!

Φυσικά ο μύθος αυτός αφορά τις έγκυες ή τους γονείς που έχουν ακόμα μωράκια, διότι στη φάση τη δική μας είναι τουλάχιστον αστείο. Από την στιγμή που κάνεις παιδί έτσι κι αλλιώς δεν ξανακοιμάσαι ποτέ όπως πριν. Τρελλό κλισέ αλλά τι να κάνεις; Εκτός λοιπόν του ότι πετάγεσαι τη νύχτα αν πέσει μια χαρτοπετσέτα στην κουζίνα, το παιδί, σε αντίθεση μ’ εσένα, ανακαλύπτει εκστασιασμένο τη χαρά, του να κοιμάσαι σε μεγάλο κρεββάτι ανεξέλεγκτα. Άρα, το παιδί θα κοιμηθεί να είσαι σίγουρη. Εσύ μάλλον όχι. Να το πλακώσεις και να σκάσει δεν παίζει. Έχεις πολλααααά περισσότερα για ν’ ανησυχείς που ένας κόσμος στον οποίο θα ανησυχούσες μήπως σκάσεις το παιδί φαίνεται ειδυλλιακός και ονειρεμένος! Μεταξύ μας ξέρω και μερικές μαμάδες με παιδιά στην εφηβεία που ψιλοεύχονται να το είχαν πλακώσει το σκασμένο.

  • Μύθος πρώτης νύχτας με το παιδί: Την πρώτη νύχτα που φέρνεις το παιδί στο σπίτι από το μαιευτήριο δεν κοιμάσαι γιατί φοβάσαι μήπως σταματήσει να αναπνέει και πηγαίνεις κάθε 2 λεπτά από πάνω του.

Ναι, οκ, όντως το φοβάσαι λίγο αυτό. Αλλά πως να σου εξηγήσω ήρεμα πόσο μεγάλη μπούρδα είναι; Πως να σου το πω να με πιστέψεις; Τι παράδειγμα να δώσω….την πρώτη νύχτα του γάμου σου τσεκάρεις τον άνδρα σου αν αναπνέει; όχι! Γιατί; Την πρώτη νύχτα που κοιμάσαι με συγκάτοικο στο σπίτι, τρυπώνεις στο δωμάτιο να δεις αν ζει; Όχι. Άρα; Αυτό το ψυχαναγκαστικό ανήκει σε μια μεγάαααλη ενότητα που ασχολείται με όλο το disorder που βγάζεις με το που γεννάς. Καμιά φορά και με το που μένεις έγκυος. Σκοτεινή, τρομακτική ενότητα… motherhood horror story…!!! (Δεν το βλέπω το original σήριαλ εννοείται αγάπη μου, ούτε το Νοσφεράτου σε βωβό δε μπορώ να δω, φοβάμαι και τα μυρμήγκια). Τέλος πάντων έχει την εξήγησή σου στα βιβλία του Γιάλομ και του Γιουνγκ θα ασχοληθούμε σε άλλο ποστ..

  • Το γυάλινο μπιμπερό είναι καλύτερο από το πλαστικό ή το ανάποδο….

Ενός λεπτού σιγή για όλα τα παρόμοια τραγικά, αδιέξοδα, ζητήματα ζωής και θανάτου τα οποία καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε με το που μένουμε έγκυες. Θα πρέπει να είναι ορμονικό. Δεν εξηγείται αλλιώς. Θα πρέπει να εκκρίνεται στο σώμα μας κατά τη σύλληψη και είναι αδύνατο να του αντισταθούμε. Διαφορετικά δεν εξηγούνται χιλιάδες debates και εκατομμύρια forums αφιερωμένα σε αιώνιες διαμάχες όπως:

– άμα θηλάσεις μέχρι την εφηβεία το παιδί σου θα γίνει πυρηνικός επιστήμονας από την εξυπνάδα

ή

– άμα δεν θηλάσεις καθόλου το παιδί σου θα γίνει τόσο ανεξάρτητο και δυναμικό που όταν μεγαλώσει θα αγοράσει ένα μικρό κράτος

Και

– με βάση τις τελευταίες έρευνες οι πιπίλες από σιλικόνη είναι καρκινογόνες

ή

– με βάση τις τελευταίες έρευνες οι πιπίλες από latex είναι ΣΙΓΟΥΡΑ καρκινογόνες

        Και

– το παιδί ΠΡΕΠΕΙ να κοιμάται μπρούμυτα

ή

– το παιδί ΠΡΕΠΕΙ να κοιμάται ανάσκελα

ή

-το καλύτερο για το παιδί είναι να κοιμάται στο πλάι

Η λίστα είναι ατελείωτη και το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα είναι πως περνάμε με μεγάλη προσαρμοστικότητα και χάρη σ’ αυτού του τύπου τα διλήμματα ενώ μέχρι χθες ασχολούμασταν με τα πραγματικά προβλήματα της ζωής που είναι η αντιγήρανση και η αποτρίχωση με laser…

Δεν σε κατάλαβα απογοητεύτηκες; τι περίμενες να σου πω για το μνημόνιο; Να κρατάμε και κάποιο επίπεδο. Εξάλλου με ένα – δυο μωρά να τσιρίζουν στο σπίτι το μνημόνιο για ‘σένα είναι παιχνιδάκι. Αν, μόνο αν, σου κρατούσε ένα απόγευμα τα παιδιά ο Σόιμπλε, το τελείωνες το δημοσιονομικό για πλάκα…

Αυτά για σήμερα φίλες μου. Αύριο θα σας πως πως να μη σας κολλήσουν τα φύλλα μεταξύ τους στον μπακλαβά. Α του τα λερ!

Πι.Ες. Κακή, πολύ κακή εποχή για να κόψω το κάπνισμα……Μη μου αρχίσεις τα ”πάντα είναι καλή εποχή” ετσέτερα ετσέτερα να χαρείς!!!

Α, όχι δεν σε παράτησα! Έλειψα λίγο, εντάξει. Αλλά να ξέρεις, σε δοκιμάζω. Και είδα την ανυπομονησία σου….δεν θα σχολιάσω, ούτε μια γκρίνια, ούτε ένα παράπονο που δεν σου έγραψα. Τι να κάνεις; έτσι είναι η ζωή, το προσπερνώ και συνεχίζω σα να μη συνέβη τίποτα.

Μη νομίζεις όμως ότι τόσο καιρό που κάθομαι δεν σε σκέφτομαι. Εσένα σκέφτομαι βρε κουτό. Και γι’ αυτό έχω συγκεντρώσει από τις μέρες της απουσίας μου τα παρακάτω Πολύ Σοφά Πράγματα:

 

Είμαι στην ευχάριστη θέση να σου ανακοινώσω ότι εφόσον το παιδί μου είναι 28 μηνών, έχω αποκτήσει πλέον το δικαίωμα να βλέπω άλλους γονείς με νεογέννητα που κλαίνε σαν τρελλά στους δρόμους και να λέω ‘’σιγά το πράγμα’’.

 

Ξέρω ότι το να μπορείς να πιεις καφέ και να καπνίσεις 2 τσιγάρα μέσα σε 12 λεπτά, εκτός από υπερφυσική ικανότητα, είναι και τεράστια ευτυχία. Εσύ φανταστικέ single που το βλέπεις σαν μισή χαρά να ξέρεις ότι εμείς οι υπερφυσικοί γονείς στη μιάμιση ώρα που σου παίρνει εσένα να πιεις καφέ, έχουμε κάνει μπάνιο, έχουμε βάλει πλυντήριο, έχουμε ντυθεί-χτενιστεί ΚΑΙ έχουμε πιει καφέ.

 

Μετά από 748.000 αλλαγές πάνας, μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι το παιδί θα τα κάνει ΜΟΝΟ στην καθαρή πάνα. Αν νομίζεις ότι θα ξυπνήσει το πρωί και θα σου κάνει τη χάρη να χέσει στην ήδη κατουρημένη πάνα είσαι οικτρά γελασμένος. Αν πείσεις τον εαυτό σου να μη σε νοιάζει η πρώτη πρωινή πάνα-φύρα, θα ζήσεις μια πιο ευτυχισμένη βρεφική ηλικία (του παιδιού σου).

 

Ξέρω ότι όλοι αυτοί οι περαστικοί που λένε ‘’καλέ βγάλτε το παιδί απ’ το καρότσι, 2 χρονών πήγε ήμαρτον!’’ ΔΕΝ έχουν παιδί. Αν είχαν παιδί, ζωηρό παιδί, θα σε κοιτούσαν με συμπόνια αυτή που δείχνεις στο αδέσποτο κουτάβι.

 

Ο ενθουσιασμός με το nickelodeon κρατάει περίπου ενάμιση μήνα. Σημαντικός μήνας βέβαια γιατί σε σώζει, αλλά καλό είναι την πρώτη φορά που θα του ανοίξεις την τηλεόραση να έχεις ήδη έτοιμο το back up plan.

 

Το γεγονός ότι το τελευταίο δίμηνο τρακάρεις με το αυτοκίνητο κάθε 3 μέρες δεν οφείλεται στο ότι είσαι κακός οδηγός. Σκέψου λίγο πότε κοιμήθηκες τελευταία φορά από τις 12 ως τις 10 το άλλο πρωί χωρίς να σκέφτεσαι ΤΙΠΟΤΑ.

 

Μη μαλώνεις ΠΟΤΕ με τον/την σύζυγό σου μπροστά στο παιδί. Αν βρεις τρόπο να το κάνεις αυτό, πες μου πως γίνεται. (Τώρα με συγχωρείς, εσύ που τα λες αυτά που ζεις; Δηλαδή, έχεις φάει φρίκη στη δουλειά, τα λεφτά δε φτάνουν, η γκρίνια είναι απίστευτη, μπαίνεις στο σπίτι και σκοντάφτεις στην πεταμένη κάλτσα, βλέπεις το παιδί και αυτομάτως χαμογελάς σα λοβοτομημένος; Σίριουσλι;)

 

Tο γεγονός ότι το παιδί δεν έφαγε ολόκληρο το kinder, δεν είναι λόγος να φας εσύ το υπόλοιπο. Ούτε το υπόλοιπο τυροπιτάκι, ούτε το υπόλοιπο γιαούρτι. Είπαμε κρίση αλλά εσύ το ξεχείλωσες!

 

Πρέπει να σταματήσεις να έχεις το άγχος ότι μια μέρα θα κάνεις το λάθος που θα φέρει στην ανατροφή, την καταστροφή. Το παιδί δεν θα πέσει από το μπαλκόνι, ούτε θα σκοτωθεί με το συρραπτικό, ούτε θα πιει το απορρυπαντικό. Και να πιει λίγο εδώ που τα λέμε, δεν είναι και τραγικό. Εγώ θυμάμαι μικρή είχα πιει χλωρίνη με τον αδελφό μου. Πιο πολύ τρόμαξα που η μαμά μας, μας έβαλε να προσευχηθούμε μία ώρα για να μην πεθάνουμε και δεν το ξαναέκανα. Είδες; απλές λύσεις!

 

Θα σταματήσω εδώ γιατί είμαι βέβαιη πως έχεις κι εσύ να προσθέσεις τα δικά σου πολύ σοφά πράγματα από την πορεία σου στη μητρότητα και την πατρότητα αλλά κυρίως γιατί μετά από 3 εβδομάδες σιωπής καταλαβαίνεις μου ‘ρθε απότομο ολόκληρο ποστ.

 

Πι.Ες.  Άλλα νέα…;

 

 

Τυχαία τις προάλλες έπεσα πάνω σ’ ένα δικό μου παλιό post το: Πρόγραμμα βρέφους 1ο μέρος: The crying game

Είδες άμα ξεχνάς τι γράφεις; Λέω λοιπόν στην τελευταία παράγραφο: Το crying game μπορεί να συνεχιστεί για πολύ καιρό. Ακούω συνέχεια για περιπτώσεις που το παιδί ξυπνάει ακόμη τις νύχτες κλαίγοντας 3-4 φορές ακόμα και 2 ετών επειδή ξέρει ότι πιάνει. Επειδή θα ξυπνήσει η μαμά κι ο μπαμπάς και θα το πάρουν αγκαλιά. Το ξέρω πως είναι δύσκολο να το αγνοήσεις μέχρι να σταματήσει. Οι στατιστικές λένε πως στο δεκαήμερο έχει πλέον μειωθεί στο ελάχιστο η διακοπή του ύπνου εφόσον δεθείς στην πλώρη του κρεββατιού σου, βάλεις κερί στ’ αυτιά και καταφέρεις να αντέξεις χωρίς να τρέξεις να το πάρεις αγκαλιά.

Ψάχνω ημερομηνία ανάρτησης, 14/9 δηλαδή ο Billy the kid ήτο 17 μηνών. Γελάω δυνατά με τον εαυτό μου και ειδικά μ’ αυτό το ‘’παιδί ξυπνάει ακόμη τις νύχτες κλαίγοντας 3-4 φορές ακόμα και 2 ετών επειδή ξέρει ότι πιάνει’’ χαχαχαχαχαχαχαχα! Καλά είμαι απίστευτη. Μιλούσα λες και το δικό μου παιδί θα γίνει 2 ετών σε 5 χρόνια. Τι σου είμαστε οι μάνες όμως ε; Κάνει κάτι καλά το παιδί, αμέσως να το εκθειάσουμε. Περίμενε βρε καλή μου, μη μιλάς, το γρουσουζεύεις, κράτα μικρό καλάθι, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια ετσέτερα ετσέτερα. Και τώρα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να σου πω πως καλά έκανες και με διάβαζες ευλαβικά αλλά πρέπει να σου ομολογήσω προς μεγάλη μου λύπη ότι ώρες ώρες σε σχέση με τα παιδιά ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΙΔΕΑ αν αυτό που σου λέω είναι σωστό.

Διότι αγαπητή, εδώ και 2 μήνες ζω τις λευκές νύχτες. Κυκλοφορώ σαν τον Αλ Πατσίνο στο insomnia, που να σου υπενθυμίσω τρελλάθηκε ο άνθρωπος απ’ την αϋπνία και μέχρι στο φόνο έφτασε. Μέσα σε μια κρίση ηλιθιότητας, έχω βάλει την κρέμα ματιών σε λάθος σημείο με αποτέλεσμα να ξεχνάω να βάλω. Πράγμα τουλάχιστον βλακώδες διότι την κρέμα αυτή τη βάζεις λένε πριν πέσεις στο κρεββάτι για ύπνο. Κι εγώ είμαι στην προνομιούχα θέση να το κάνω αυτό περίπου 10 φορές κάθε βράδυ. Και πάλι ξεχνάω! Ύστερα φταίει η Estee που δεν έχει αποτέλεσμα κοπελιά; Ξέρεις τι παθαίνω; Καλό είναι να βάλεις κρέμα ματιών και να κοιμηθείς. Εγώ, επειδή δεν ξέρω ποια απ’ όλες τις φορές θα είναι η τυχερή που θα κοιμηθώ μετά, σκέφτομαι κάθε φορά ‘’έλα μωρέ δεν πειράζει αργότερα’’ κοκ.

Παρακαλώ να μου συγχωρέσεις το παραπάνω λογύδριο για την κρέμα ματιών διότι προείπα ότι είμαι σε κατάσταση αϋπνίας.

Τι έλεγα; α, ναι, λοιπόν  που λες εδώ και 2 μήνες ο Billy the kid γίνεται όλο και πιο γλύκας. Και όλο και πιο στριμμένος ταυτόχρονα. Δεν ξέρω πως το κάνουν αυτό τα παιδιά αλλά έχει επιτυχία. Στην αρχή είχε ένα κρύωμα. Εγώ είχα τύψεις γιατί το κόλλησε από ‘μένα και περάσαμε τα γενέθλιά του με αντιβίωση. Με το συνάχι τη νύχτα το ξενύχτι το είχα δεδομένο. Έλα όμως που κι εγώ μετά το κρυολόγημα τα είχα παίξει και δεν είχα αντοχές για το δρομολόγιο κρεββατοκάμαρα-παιδικό; Μια, δυο, τρεις στο τέλος ο μπαμπάς, αγανάκτησε και τον έφερε στην κρεββατοκάμαρα. Κι ενώ εγώ ήμουν κάθετη υποστηρικτής του ‘’ποτέ το παιδί στο κρεββάτι των γονιών’’ αλλά και του ‘’ΕΜΑΣ ΑΠΟ 50 ΗΜΕΡΩΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ’’, τώρα ξαφνικά με βρήκε το πρωί να λέω χαμηλόφωνα ‘’καλά μωρέ δεν έγινε και τίποτα μια φορά ήρθε σιγά’’….

Και το επόμενο βράδυ ξανά. Μετά ένα διάστημα τριών νυχτών που δεν ήρθε. Πήγαινα εγώ όμως. Ο καιρός περνούσε. Πέρασε έτσι ένας μήνας. Μετά ο δεύτερος. Τώρα διανύουμε τον τρίτο. Η αρρώστια έχει περάσει, ένα βηχαλάκι έμεινε. Αλλά ο Billy the kid εκεί το βιολί του: μαμάαακα μέσααα, εκεί!!!’’.

Γύρω στις 3 ξυπνάει με κλάμα και τον φέρνωμέσα αλλά περίπου στις 5.30 με 6.00 που βλέπω ότι όχι απλά δεν πονάει πουθενά αλλά μας έχει ξαποστείλει στις άκρες του κρεββατιού τον ξαναπηγαίνω πίσω χωρίς να ξυπνήσει καθόλου στη μεταφορά. Έτσι είχα την ψευδαίσθηση ότι δεν θυμάται τι έγινε τη νύχτα και άρα δεν θα του γίνει συνήθεια.

………

Νομίζεις κοπελιά. Διότι μέσα στις εκπληκτικές ικανότητες των νηπίων, είναι και η 6η αίσθηση. Μπορεί το πρωί να τον ρωτάς ‘’που έκανε νάνι ο Billy΄’’ και να σου λέει ‘’εκεί εκεί’’ δείχνοντας την κούνια, αλλά το βράδυ αγάπη μου οι λέξεις ‘’εκεί εκεί’’ είναι πολύ πιο ξεκάθαρες γιατί συνοδεύονται από προέκταση του δείκτη προς την κρεββατοκάμαρα…

Μ’αυτά και μ’ αυτά κατέληξα να κοιμάμαι σε πλήρη εξάρτηση σαν τους δύτες. Κολάν, μπλούζα και φούτερ του συζύγου χοντρό με κουκούλα διότι μες τη νύχτα κρυώνω όταν πετάγομαι και ψάχνω σαν την παλαβή κάτι να βάλω ενώ το κλάμα δυναμώνει. New entry της τελευταίας εβδομάδας είναι τα γυαλιά, διότι δεν κοιμάμαι με φακούς εννοείται, άρα όταν πετάγομαι ξαφνικά και δε βλέπω μπροστά μου με πιάνει χειρότερος πανικός ενώ το κλάμα δυναμώνει. Προεραιτικά κοιμάμαι και με τα μαλλιά πιασμένα με λαστιχάκι αν τα έχω ίσια ή κλάμερ (τράτζικ το ξέρω ντρέπομαι) όταν τα έχω σγουρά. Έχει κάποιες τυχερές νύχτες (μία κάθε 1000 χρόνια) που δεν ξυπνάει. Ούτε και τότε τη γλιτώνω. Γιατί έτσι που κοιμάμαι με πιάνει πονοκέφαλος ή σκάω. Οπότε κάποια στιγμή κατά τις 5 πετάγομαι έτσι κι αλλιώς να βγάλω όλη αυτή τη σαβούρα και να ρίξω δυο σταγόνες chanel no 5 επάνω μου να κοιμηθώ σαν γυναίκα! Μπορεί να μου μένουν άλλες 3 ώρες αλλά θα το κάνω με στυλ αγάπη μου. Τώρα, το πρωί που είμαι σαν να έχω κοιμηθεί κάτω από νταλίκα είναι άλλο θέμα.

Δε φτάνει που ξυπνάει τη νύχτα, ξυπνάει και νωρίτερα το πρωί δηλαδή γύρω στις 9 ενώ ξυπνούσε 10 και κοιμάται αργότερα το βράδυ, δηλαδή γύρω στις 23 με 23.30 ενώ κοιμόταν 22.30. Δεν έχω ζωή δηλαδή πέραν του διαδόχου. Βγαίνω από το παιδικό στις 23.30 με μάτι μισόκλειστο από το σκοτάδι στο ξαφνικό φως και σέρνομαι στο σαλόνι όπου βλέπω κάτι υπολείμματα από αστυνομικά σίριαλς και κάτι τέταρτα από ταινίες στη nova. Μετά από καμιά βδομάδα και τις επαναλήψεις της nova, καταφέρνω να δω 3-4 τέτοια τέταρτα μπερδεμένα και συνθέτω στο μυαλό μου το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας. Δεν είναι και πολύ κακό, σα να την είδα περίπου. Αυτή την περίοδο ας πούμε έχουμε αφιέρωμα στους Πειρατές της Καραϊβικής Άγνωστα Νερά. Καλό φαίνεται….από το τέλος τουλάχιστον…

Χθες το βράδυ περίπου στις 2 παρά έκανα ταβανοθεραπεία και μονολογούσα. Δε φταίει κανείς, εγώ φταίω. Το ίδιο είχαν πάθει κι εκείνα τα παιδάκια στον εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες. Φοβόταν να κοιμηθούν επειδή πίστευαν στον Φρέντι. Κι εγώ τι έκανα; πήγα κι έγραψα το τραγουδάκι

One…two…..Billy is coming for you

3……..4……….lock your door

μπλα μπλα μπλα…

7…….8…….better stay up late

9…….10…..never sleep again

Και τώρα τα λούζομαι. Το παιδί έχει εφιάλτες, κλαίει κι εγώ ξενυχτάω. Μέσα σ’ αυτό το παραλήρημα βλακείας με πήρε ο ύπνος –πάντα με την στολή-. Μετά τις 3.30 ο Billy δεν ξαναξύπνησε παρά μόνο στις 9 παρά. Εγώ ήταν αδύνατο. Είχα πέσει σε λήθαργο. Μου βγήκε ένα ‘’σε παρακαλώ άσε με άλλα 10 λεπτά…’’ στον καλό μου. Όταν σηκώθηκα σε μαύρο χάλι μου είπε: κάνε κάτι βρε αγάπη μου όμως, πιες έναν καφέ, ρίξε λίγο νερό στο πρόσωπό σου!

Αλλά δεν θέλω! Θέλω να μείνω έτσι για μια βδομάδα μέχρι να γείρω σ’ έναν καναπέ και να κοιμηθώ μέχρι την Ανάσταση. Ενοχλώ; τι ενοχλώ; Γενικά είμαι σε mode: μπορώ να γράψω βιβλίο για τη νύστα μου. Και σε προειδοποιώ να σταματήσεις τώρα να διαβάζεις…γιατί μπορώ να συνεχίσω φορ έβερ….γιατί νυστάζω γιου νόου; ωραίο πράγμα ο ύπνος….κι έχω και φοβερό στρώμα…το στρώμα είναι πολύ σημαντικό…..κι εγώ δεν το πίστευα μέχρι που πήρα….δεν υπάρχει….άλλο πράγμα…σου συνιστώ να το κάνεις κι εσύ…………………….zzzzzzz…………….zzzzzzzzzzzz.zzzzzz………………………..zzzzzzzzzz…………zzzz

happy baby daily

O φίλος μου ο Νικήτας, μπαμπάς του Πέτρου, μου έστειλε στο facebook  το παρακάτω link: http://www.independent.co.uk/life-style/health-and-families/features/the-great-gina-ford-debate-1864825.html   μόλις ανέβασα  το προηγούμενο post.

Το θέμα βρέφος και πρόγραμμα χωρίζει τους γονείς σε 2 στρατόπεδα με φανατικούς υποστηρικτές έκαστο. Σ’ όποιο στρατόπεδο κι αν ανήκεις, το επέλεξες γιατί αυτό ήταν το καλύτερο για το δικό σου παιδί. Η Gina Ford, συγγραφέας του αμφιλεγόμενου οδηγού ‘’ Τhe Contented Little Baby Book’’  τα λέει λίγο σκληροπυρηνικά κατά τη γνώμη μου αλλά πάνω κάτω είναι υπέρ του προγράμματος. Εγώ θα σου πω το πρόγραμμα της μαίας που με βοήθησε πολύ. Κυρίως γιατί όπως είπα δεν είχα ιδέα από μωρά , επομένως όταν είσαι σε αυτή την απόγνωση περιμένεις από κάποιον που είναι ειδικός στο θέμα να σου δώσει τα φώτα του. Το περίεργο είναι ότι όλη αυτή η ιστορία της εγγυμοσυνομητρότητας έχει ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΥΣ ειδικούς. Και ο καθένας ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΑΠΟΨΗ. Που είναι συνήθως ΕΚ ΔΙΑΜΕΤΡΟΥ ΑΝΤΙΘΕΤΗ από τον άλλον. Γυναικολόγοι, παιδίατροι, μαίες, παιδοψυχολόγοι, παιδαγωγοί μπορούν να σε τρελλάνουν. Τι σου προτείνω? Διάλεξε έναν κι αν σου κάνουν αυτά που λέει πορεύσου μ’ αυτόν! Κι εγώ λοιπόν αυτό έκανα και ιδού η πρόταση της μαίας μου:

 ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΑΓΩΓΗΣ

  • Α. 06.00-07.00  Ξύπνημα. Αλλαγή πάνας αν κριθεί αναγκαίο. Αυτή την ώρα δεν προκαλούμε καμιά ανησυχία στο μωρό. Δεν ανοίγουμε παράθυρο αποφεύγουμε το φως, δε μιλάμε (δηλαδή δεν αρχίζουμε τα γούτσου γούτσου γλυκούλι μου γιατί θα το ξυπνήσουμε για τα καλά). Ακόμη και στην αλλαγή πάνας εάν μπορούμε το καθαρίζουμε μόνο με βαμβάκι και νερό. Τάισμα και αμέσως στο κρεββάτι του.
  • Β. 10.00-11.00 Ξύπνημα. Ανοίγουμε τα παράθυρα, μιλάμε, τραγουδάμε. Αλλαγή πάνας με πλύσιμο. Αλλάζουμε περιβάλλον, τοποθετούμε το μωρό σε χώρο διασκέδασης (ριλάξ, παρκοκρέββατο, γυμναστήριο) με πολύχρωμα μαλακά παιχνίδια. Αφήνουμε το μωράκι να ασχοληθεί όσο θέλει χωρίς να είμαστε από πάνω του.

1η γκρίνια: αλλαγή ενδιαφέροντος (άλλο παιχνίδι-ασχολία)

2η γκρίνια: το κοιμίζουμε πάντα στο κρεββάτι του, δεν το αφήνουμε να αποκοιμηθεί στον χώρο παιχνιδιού

  • Γ.  14.30-15.30  Ξύπνημα και επαναλαμβάνουμε την διαδικασία Β.
  • Δ.  17.30-18.30  Ξύπνημα . Αλλαγή πάνας με πλύσιμο. Τάισμα. Παιχνίδι και πάλι στον χώρο διασκέδασης. Αυτή την ώρα είναι δύσκολο να κοιμηθεί. Εάν δείξει εκνευρισμό μετά από κάποια ώρα ασχολούμαστε πιο στενά μαζί του μέχρι την ώρα του μπάνιου.

20.00-20.30 Μπάνιο στη μπανιέρα του και απαλό μασάζ με κρεμούλα ή λαδάκι (αν σου κάτσει να το τρίβεις…αν δηλαδή έχεις την κατηγορία παιδιού Α όπως είπα και στο προηγούμενο post!)

  • E.  21.00  Πορεία για ύπνο. Κλείνουμε μαζί τηλεόραση και φώτα. Πηγαίνουμε στο δωμάτιό του λέγοντας συνέχεια λέξεις-κλειδιά όπως καληνύχτα, πάμε για ύπνο, είναι βράδυ τώρα κλπ. (στον Billy the kid αυτό δεν έπιασε ποτέ δεν κοιμήθηκε πριν τις 22.30). Το τελευταίο τάισμα γίνεται πάντα στο δωμάτιό του, σε κατανυκτικό περιβάλλον με χαμηλά φώτα και ίσως απαλή μουσική.

Αυτό ήταν. Είδες τι απλό? Λοιπόν να το ξαναπώ για να είμαι ξεκάθαρη. Το παραπάνω είναι απλά ένα πρόγραμμα. Δεν είναι το μνημόνιο. Δεν παθαίνουμε πανικό αν το παιδί δεν ξυπνάει στις 14.30 ακριβώς! Απλώς ξέρουμε κάποιους βασικούς κανόνες και από τον παιδίατρό μας, όπως πχ ότι το βρέφος κάθε 4 ώρες περίπου πρέπει να φάει. Ε, δεν το αφήνεις να σκάσει στον ύπνο την ημέρα γιατί μετά θα σε πάει καροτσάκι όλη νύχτα. Γενικά, εάν αποφασίσουμε το παιδί μας να έχει μια ρουτίνα, προσαρμόζουμε το πρόγραμμα στις δικές μας και δικές του ανάγκες. Πάντα συμβουλευόμαστε τον παιδίατρο ή τη δική μας μαία, ή τον γκουρού μας ή την από πάνω γειτόνισσα ή τέλος πάντων όποιον εμείς εμπιστευόμαστε και θεωρούμε ότι πρέπει να ρωτήσουμε.

Και μην ξεχνάς ποτέ τον έναν βασικό κανόνα που όλοι οι ειδικοί θα σου πουν: Αν κλαίει ή θα πεινάει ή θα θέλει άλλαγμα ή θα νυστάζει!  Δεν προέκυψε τυχαία το ‘’μαμ, κακά και νάνι’’ κοπελιά..

Υπάρχουν 3 κατηγορίες παιδιών:

Α. Το παιδί ‘’βούδας’’

Είναι το παιδάκι που έχει την ηρεμία του γιόγκι στο βλέμμα. Το παιδάκι που θα το αφήσεις στο καροτσάκι του, χωρίς τη ζώνη δεμένη και θα μείνει εκεί ήσυχο μέχρι να πιεις τον καφέ σου. Είναι το παιδάκι που θα κοιμηθεί στο καρότσι για να κάνεις τα ψώνια σου. Το παιδάκι που μόλις γκρινιάξει λίγο και του δώσεις ένα καλαμάκι θα σταματήσει στο δευτερόλεπτο. Και κυρίως το παιδάκι που θα το πάρεις στο κομμωτήριο και θα κάτσει ήσυχο μέχρι να τελειώσεις ρίζα-ανταύγεια-κούρεμα-χτένισμα!

Β. Το ‘’λίγο απ’ όλα’’

Είναι το παιδάκι που θα σε ξυπνήσει τη νύχτα μερικές φορές αλλά ως επί το πλείστον θα σε αφήνει να κοιμάσαι τα βράδυα. Το παιδάκι που θα ρίξει κάτω το ποτήρι με το νερό αλλά μόλις το μαλώσεις θα μαζευτεί και δεν θα το ξανακάνει. Το παιδάκι που θα παίξει για 2 ώρες μόνο με τα παιχνίδια του αλλά θα τσιρίξει μόλις βαρεθεί και πρέπει να το πάρεις αγκαλιά. Με λίγα λόγια είναι το παιδάκι που θα κάνει φασαρία αλλά τόση όση αντέχεις.

Γ. Το παιδί ‘’Αττίλας’’  aka Κόναν ο βάρβαρος, ταλιμπάν, Τσε κλπ κλπ.

Είναι το παιδί που από μακριά μυρίζει φασαρία. Το παιδί που περιβάλλεται από την αύρα των ερυθρών ταξιαρχιών. Είναι το παιδάκι που ξέρει τι ώρα κοιμάσαι και δεν θα σε αφήσει. Το παιδί που μπορεί να σου πάρει τον αέρα και να τον πουλήσει στον άνδρα σου. Το παιδί που θα ρίξει από το μπαλκόνι το μπουκάλι με το νερό και το ποτιστήρι και μετά θα σε κοιτάξει ταπεινά με διάπλατες ανοιχτές ματάρες για να τον λυπηθείς. Πολύ απλά το παιδάκι που έδειρε τον Chuck Norris.

Είναι περιττό να πω πως ο Billy the kid ανήκει στην κατηγορία Γ. Δεν λέω ότι το παιδί δεν είχε να μοιάσει, γιατί κι εμάς τους γονείς του ήρεμους και ήσυχους δε μας λες. Γενικά τα τσάκρα σ’ αυτή την οικογένεια τον θέλουν τον γκουρού τους για να ισιώσουν. Ένιγουέι, στο προκείμενο:

Το πρώτο τρίμηνο που είχα την τύχη να μείνω με το παιδί μου σπίτι (χάρη στην έξοχη νομοθεσία μας) κόντεψα να τρελλαθώ. Όταν λέμε δεν είχα ιδέα από βρέφη το εννοούμε. Η παρουσία μιας μαίας στην ζωή μου ήταν σωτήρια. Έίχα την τύχη να έχω 5 επισκέψεις στο σπίτι  και της οφείλω πολλά. Καταρχάς η έννοια ‘’πρόγραμμα’’ βρέφους, μου ήταν εντελώς άγνωστη. Δε μπορούσα να υποθέσω ότι γίνεται να βάλεις ένα βρέφος σε πρόγραμμα ούτε ότι θα το κάνω εγώ!! Who me?

Η μαία ήρθε στο πρώτο ραντεβού μας. Και μου είπε πράγματα για μένα μαγικά. Όπως για παράδειγμα ότι τα βρέφη λατρεύουν το πρόγραμμα και την ρουτίνα. Νιώθουν περισσότερη ασφάλεια έτσι, όταν τα πράγματα γίνονται στην ώρα τους.

Είπε επίσης πως πρέπει να τα βάζουμε εμείς να κοιμούνται γιατί αν δεν κοιμηθούν όσο πρέπει, τους βγαίνει σε υπερένταση, κουράζονται και κλαίνε ασταμάτητα. Αυτό για μένα ήταν αποκάλυψη! Μα πως μου είχε διαφύγει? Αφού τα ξέρω όλα! (ψέμματα , όχι όλα, δεν ξέρω κορεάτικα πχ).

Όσο απλό ήταν στην διατύπωσή του, τόσο τρομακτικά δύσκολο ήταν αυτό στην πράξη. Εξηγούμαι: αφού τελειώσαμε τα θεωρητικά, πήγαμε στο δωμάτιο να βάλουμε τον Billy the baby να κοιμηθεί. Για να μπορέσει να νανουριστεί τον έβαλε μπρούμυτα και σκύβοντας πάνω από το κρεββατάκι του τον κουνούσε ρυθμικά σπρώχνοντας τον ποπό του. Ταυτόχρονα έκανε και το γνωστό ‘’σσσσσς….σσσσς…..σσσσσ’’ ρυθμικά για να κοιμηθεί. Απλό ε?

Ο Βασίλης εντωμεταξύ τσιρίζει και κλαίει ΟΛΗ αυτή την ώρα σπαρακτικά.

Μετά το πρώτο τέταρτο σ’ αυτή την στάση, με το θολό ξενυχτισμένο βλέμμα του τρελλού ψέλισα:

–          δεν θα πιάσει Ορσαλία μου (ναι το όνομα της μαίας είναι τι πρόβλημα έχεις?)

–          θα πιάσει

–          το έχεις ξανακάνει..??  (ύφος απελπισμένο τύπου την-λυπάμαι-την-κακομοίρα-νομίζει-πως-θα-κοιμηθεί-το-παιδί)

–          εννοείται και ξέρω ότι με κοιτάς και δεν το πιστεύεις αλλά κάνε υπομονή

–          Ορσαλία μου σε λίγο με αυτό το ρυθμικό σσσσσς το σίγουρο είναι πως θα κοιμηθώ εγώ

Μισή ώρα μετά ο Billy κοιμήθηκε! ΕΠΑΘΑ ΤΡΟΜΕΡΟ ΣΟΚ. Νόμιζα πως έχουν κάπου κρυμμένη κάμερα και η μαία έκανε στο παιδί ένεση με κάποιον τρόπο που δεν είδα. Δεν το πιστεύεις αλλά εκεί που τσίριζε, ξαφνικά κάποιος πάτησε το mute! Και κοιμήθηκε για 2 ώρες περίπου! Κι εγώ έκανα μπάνιο! Και ήπια καφέ!

Εκείνο που είπα στη μαία φυσικά αμέσως μετά, ήταν ότι ”αν νομίζεις πως εγώ είμαι διατεθειμένη να το κάνω αυτό το πράγμα 3-4 φορές τη μέρα για να κοιμηθεί το παιδί είσαι γελασμένη. Είναι τρομερά ψυχοφθόρο”. Η συμβουλή της ήταν ανεκτίμητη και τα λόγια της δεν θα τα ξεχάσω:

– Θα το κάνεις. Θα το κάνεις γιατί πρέπει το παιδί να κοιμηθεί και να αποκτήσει ένα πρόγραμμα, μία συνήθεια ύπνου. Την πρώτη μέρα θα σου πάρει μισή ώρα, την δεύτερη 25 λεπτά κοκ μέχρι να ξεκινήσει να κοιμάται κατευθείαν. Ξέρω πόσο ψυχοφθόρο είναι και εκτός του ότι δεν έχεις εσύ υπομονή γιατί δεν θα το πιστεύεις στην αρχή, να το ξέρεις πως αυτός που θα λιποψυχήσει πρώτος και θα σου δημιουργεί αμφιβολίες θα είναι ο μπαμπάς του. Οι μπαμπάδες δεν αντέχουν αυτή την διαδικασία. Επειδή δεν είναι όλη μέρα σπίτι με το μωρό και τους λείπει, έχουν την αίσθηση ότι το βασανίζεις και δεν θέλει να κοιμηθεί ενώ στην πραγματικότητα το μωρό δεν μπορεί. Χρειάζεται την βοήθειά μας ακόμα και για να ξεκουραστεί. Κανείς δεν θέλει να ακούει ένα μωρό να κλαίει γιατί δεν ξέρει πως να το αντιμετωπίσει. Είναι σύνηθες φαινόμενο και πρόσεξε να μην καβγαδίσετε γιατί δεν έχει αποτέλεσμα. Πρέπει ο ένας από τους δύο να έχει το θάρρος να το κάνει αυτό αδιαπραγμάτευτα.

Την πρώτη μέρα χωρίς τη μαία φυσικά, το μαρτύριό μου ξεκίνησε. Όντως το παιδί κοιμήθηκε σε 20 λεπτά. Την δεύτερη σε ένα τέταρτο κοκ. Δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται. Σπαράζει η καρδιά σου να τον κουνάς και να κλαίει. Για να μην πω ότι σπαράζει το χέρι σου, η μέση σου, η πλάτη σου κλπ κλπ. Και αυτό το βιολί συνεχίζεται, γιατί το παιδί δεν είναι ρομπότ. Προγραμματίζεται μεν αλλά έχει τις μέρες του…και τις νύχτες του!

Το crying game μπορεί να συνεχιστεί για πολύ καιρό. Ακούω συνέχεια για περιπτώσεις που το παιδί ξυπνάει ακόμη τις νύχτες κλαίγοντας 3-4 φορές ακόμα και 2 ετών επειδή ξέρει ότι πιάνει. Επειδή θα ξυπνήσει η μαμά κι ο μπαμπάς και θα το πάρουν αγκαλιά. Το ξέρω πως είναι δύσκολο να το αγνοήσεις μέχρι να σταματήσει. Οι στατιστικές λένε πως στο δεκαήμερο έχει πλέον μειωθεί στο ελάχιστο η διακοπή του ύπνου εφόσον δεθείς στην πλώρη του κρεββατιού σου, βάλεις κερί στ’ αυτιά και καταφέρεις να αντέξεις χωρίς να τρέξεις να το πάρεις αγκαλιά.

Καλή τύχη στην Οδύσσειά σου και από βδομάδα σου ‘ρχομαι με το 2ο μέρος!


γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: