γονείς με κολικούς

Posts Tagged ‘σχολείο

 

Λοιπόν πολύ ωραίες αυτές οι συναντήσεις γονέων στα σχολεία. Να σου πω την αλήθεια όταν είδα την ειδοποίηση στο βιβλιαράκι που συμπληρώνουν τι κάνει κάθε μέρα, για την επερχόμενη συνάντηση γονέων, το κοίταξα σα να μην απευθύνεται σ’ εμένα και το έβαλα στην άκρη. Εξάλλου είχα χρόνο να ασχοληθώ με το θέμα, δηλαδή να συνειδητοποιήσω για άλλη μια φορά ότι ναι έχω παιδί κι εγώ, το παιδί μεγαλώνει, πάει σε παιδικό σταθμό και φυσικό είναι οι δασκάλες κάποια στιγμή να θέλουν να μας μιλήσουν.

Μετά την συνειδητοποίηση έρχεται το γέλιο: πλάκα μου κάνεις τώρα; τι να πούμε δηλαδή για τα δίχρονα;;;

 

Τι να πούμε; Θα σου πω εγώ.

Καταρχάς οι συναντήσεις αυτές είναι ψυχοθεραπείες για τους γονείς. Πηγαίνουν εκεί και είναι ευκαιρία να πει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του.

Έμαθα κι εγώ κάτι, μη νομίζεις. Θα σου πω μήπως ταυτιστείς:

 

Ο Billy πάει στον παιδικό από την αρχή του μήνα περίπου. Αν εξαιρέσουμε τις 3 μέρες που έλειψε λόγω της ιστορίας με το ματάκι του (πάει καλά, θα σου πω), το ωράριό του είναι 9μιση περίπου με 16.30. Το πρωί ξεκινάμε με τα γνωστά ‘’δε θέλω να πάω – όχι θα πας – δε θα πάω κολείο – έλα βρε αγόρι μου πως δε θα πας – δε θα πάω – και που θα πας – πουθενά’’ κλπ κλπ μέχρι που φτάνουμε στο σχολείο, ευτυχώς είναι κοντά γιατί δεν έχω κι άλλες ηλίθιες αιτίες να του προτείνω για να πάει. Επειδή προφανώς περνάει καλά, δεν έχει το κουράγιο να το παίξει πολύ κλάμα. Έτσι απλά κρεμάει χειλάκι κάτω και μιλάει τρεμάμενα.

Μέχρι εκεί είναι και η μόνη ενημέρωση που έχουμε από το παιδί για τον σταθμό. Μετά μούγγα. Η σφίγγα. Γυρίζουμε απ’ τη δουλειά, κι έχουμε την εξής συζήτηση:

 

–          τι έγινε αγάπη μου πως πέρασες στο σχολείο σήμερα;

–          Μαμάκα, εγώ πήλα μια καλαμέλα και την έδωσα στο Μίκυ

 

Σκέφτομαι, δεν πειράζει δεν θα άκουσε καλά

 

–          Ναι, αλλά στο σχολείο πως πέρασες, τι κάνατε; Παίξατε;

–          Μαμάκα έλα να σου ντίξω το τλενάκι έλα να σου ντίξω τι κάνει

 

Σκέφτομαι, το παιδί δεν καταλαβαίνει τι του λέω, Θε μου τι έχει το παιδί μου και δεν καταλαβαίνει…!!!

 

–          Βρε αγόρι μου, να δούμε το τραινάκι αλλά στο σχολείο τι έγινε σήμερα;;;;

 

Κάπου εδώ πιστεύω πως θα γυρίσει και θα μου πει ‘’ε, αι σιχτίρ με το σχολείο ρε μάνα’’ !!!

 

Και όπως αποδείχτηκε με την ‘’ομάδα ψυχανάλυσης γονέων’’ μάλλον το παιδί αυτό θέλει να πει στην πραγματικότητα αλλά δεν το κάνει γιατί το παιδί μου εμένα μεγαλώνει με αρχές και δεν βρίζει τη μανούλα. Συγκεκριμένα, η παιδοψυχολόγος μας είπε πως αυτό είναι μία φυσιολογική αντίδραση γιατί το παιδί, όταν το ρωτάς πως πέρασε θα πρέπει να ξαναζήσει νοερά όλη την ημέρα που πήγε στο σχολείο χωρίς εσένα και αυτό δεν του είναι ευχάριστο αλλά κυρίως το βαριέται τρομερά.

Αυτό ήταν μία μεγάλη αποκάλυψη για ‘μένα. Βαριέται; τι πάει να πει βαριέται; Άμα βαριέται από τώρα τι κάνουμε, το χάσαμε!

Εσείς, συνεχίζει η παιδοψυχολόγος, δοκιμάσατε ποτέ να του πείτε πως περάσατε στην δουλειά σας σήμερα;

Δοκίμασα, απαντώ. Του είπα κάτι μπούρδες του τύπου: να σήμερα αγοράκι μου εγώ πήγα στη δουλειά και δεν πέρασα πολύ ωραία γιατί κόλλησε το σύστημα και μετά δεν είχαμε ούτε mail, ήρθαν από το IT αλλά μας είπαν ότι δεν φταίει ο δικός μας server, έχει πρόβλημα ο ΟΤΕ οπότε θα πρέπει να περιμένουμε κι έτσι δε μπορέσαμε να τελειώσουμε με τα μερίδια, άσε που χάσαμε οι μισοί και το pivot γιατί δεν το είχαμε σώσει.

………

Παύση από την παιδοψυχολόγο. Όπως καταλαβαίνετε, της λέω για σπάσω τον πάγο, το παιδί με ρώτησε: ‘’στη μάνα σου το’πες;’’ και γελάω…………………..μόνο εγώ…………………….οπότε σκάω……………………..

 

Καταλαβαίνω ότι το θέμα είναι να λέμε στο παιδί πράγματα που να έχουν σχέση με τα ενδιαφέροντά του. Καταλαβαίνω επίσης πόσο απίστευτα βαρετή αλλά κυρίως ακατανόητη δουλειά κάνω για ένα δίχρονο. Το ίδιο απίστευτα βαρετή και ακατανόητη είναι και για έναν 80άχρονο αφού η μαμά μου δεν καταλαβαίνει τι κάνω. Για χρόνια προσπαθούσα να εξηγήσω περιφραστικά τι σημαίνει client service σε ΜΜΕ στους γονείς μου και τους φίλους τους. Τώρα θα πρέπει να προσπαθώ να το εξηγήσω και στο παιδί μου. Φαντάστηκα τον Billy στο δημοτικό να πρέπει να ζωγραφίσει τη μαμά του στη δουλειά της. Πως θα το κάνει; Να ήμουνα δασκάλα, θα με έβαζε σε έναν πίνακα, γιατρός θα μου έβαζε ακουστικά, τώρα τι; Και δε βοηθάει και η δουλειά του μπαμπά που είναι marketing manager. Το δυσκολεύει περισσότερο θα έλεγα.

 

Ενώ αν ήμουν κασκαντέρ! Αυτό ναι! Αυτό μάλιστα! Κάθε μέρα θα είχαμε την εξής συζήτηση:

 

–          Σήμερα αγοράκι μου κουράστηκα πολύ. ΄Επρεπε να κρεμαστώ από κάτι σχοινιά και να κατέβω μια πολυκατοικία με το κεφάλι κάτω. Μέχρι εδώ καλά, αλλά κάποια στιγμή έπρεπε να κοπούν τα σχοινιά και να πέσω σ’ ένα δίχτυ λίγο πιο πάνω απ’ το έδαφος!

–          Μετά μαμάκα μετά;;;;

–          Μετά έπρεπε να φιλήσω τον Ryan Gosling αλλά αυτό δεν ήταν και τόσο επικίνδυνο κι έτσι βάλανε τη Mila Kunis στην θέση μου

–          Άσχημη είναι αυτή μαμάκα

–          Άσχημη αγόρι μου πολύ άσχημη, και ατάλαντη, τι να κάνεις..

 

Το παιδί θα πήγαινε ευτυχισμένο στον παιδικό σταθμό και θα μονοπωλούσε το ενδιαφέρον των συμμαθητών του αφού όλες οι άλλες μαμάδες θα ήταν δικηγόροι, γιατροί, λογιστές και άλλα τέτοια βαρετά.

 

Κι επειδή δεν είμαι κασκαντέρ, πρέπει να σκεφτώ κάτι άλλο να σωθώ. Έτσι όταν σήμερα τον έντυνα καθιστό πάνω στην συρταριέρα του συνοδεία γκρίνιας κάτι έπρεπε να κάνω για να σταματήσει. Σε δευτερόλεπτα περνούν απ’ το μυαλό μου όλες οι παραπάνω σκέψεις περί κασκαντέρ. Λέω κάτι χαζά τραγουδάκια, αλλά δεν πιάνουν, η γκρίνια εκεί. Οπότε μου ‘ρχεται το εξής:

 

–          Μπιλάκο, ξέρεις τι δουλειά κάνει ο μπαμπάς;;;;;;

 

To παιδί σταματάει ακαριαία τη γκρίνια και με κοιτάει με απορία…

 

–          O ΜΠΑΜΠΑΣ ΕΙΝΑΙ SPIDERMAN !!!!

 

Με ορθάνοιχτα μάτια και στόμα ο μικρός αναζητά με το βλέμμα του το μπαμπά του προφανώς για να επιβεβαιώσει αυτή την φανταστική πληροφορία που λίγο αντιλαμβάνεται αλλά του φαίνεται τρομερά εντυπωσιακή και ψιθυρίζει:

 

–          Ο μπαμπάκας είναι πάντιαμ !!!!

 

Στην πόρτα της κρεββατοκάμαρας ο μπαμπάς προσπαθεί να φορέσει τη μπλούζα του όταν τον πιάνει το ραντάρ του Billy που περιμένει τουλάχιστον μία μάσκα από κόκκινο-μπλε λύκρα αν όχι ολόσωμη φόρμα.  Με κοιτάει με απορία τύπου: ‘’τι να κάνω τώρα, τι σαχλαμάρα σκέφτηκες να πεις’’ κι εγώ αντίστοιχα τον κοιτάω με ύφος: ‘’εγώ είπα κάτι, έσωσα την κατάσταση ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΓΙΑ 2 ΛΕΠΤΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ Ο SPIDERMAN’’!!!  😉

 

 

Πι.Ες. Σας ευχαριστώ πολύ όλες για την συμπαράσταση. Είναι πολύ συγκινητικό να την λαμβάνεις και από ανθρώπους που δεν γνωρίζεις προσωπικά. Ο μικρός πάει πολύ καλά. Η ενημέρωση αυτή την στιγμή είναι πως θα αποκατασταθεί πλήρως γιατί προλάβαμε ευτυχώς τα χειρότερα. Να ‘μαστε καλά, να χαιρόμαστε τα παιδάκια μας.

2 χρόνια πριν τέτοια εποχή ήμουν ανάμεσα σε στίβες από πάνες, μωρομάντηλα, φυσιολογικούς ορούς, ρυζάλευρα (τι αηδία είναι αυτή Θεέ μου) και περιέφερα τα παραπανίσια κιλά μου από το παιδικό στην κρεββατοκάμαρα και από το Φάληρο στο Χαλάνδρι μέσα σ’ ένα μόνιμο άγχος. Το τελευταίο πράγμα που μπορούσε να με αγγίξει ήταν όταν μου έλεγαν ‘’βρε θα περάσει αυτή η φάση και θα πάει το παιδί σχολείο κι ούτε που θα το καταλάβεις! ‘’. Όπως καταλαβαίνεις είτε μου έλεγες αυτό, είτε μου διάβαζες το Κυνηγός και Θήραμα, είχα την ίδια ακριβώς αδιαφορία.

Κάθε πράγμα στον καιρό του. Κι ο καιρός του ήρθε.

Πρέπει να σου πω ότι παρά το γεγονός ότι έβγαλα το μεγαλύτερο μέρος των σχολικών μου χρόνων ως μέγας φύτουλας, δε μου άρεσε καθόλου το σχολείο. Ειλικρινά με είχε κουράσει υπερβολικά η προσπάθεια να τους πείσω όλους αυτούς  ότι είμαι τρομερά έξυπνη ώστε να με αφήσουν ήσυχη, που δε μου έμενε και πολύ κουράγιο για ουσιαστικό διάβασμα. Ευτυχώς είχα την αδελφή μου απουσιολόγο-σημαιοφόρο και τα συναφή και εν τέλει με αφήνανε στην ησυχία μου διότι πόσες πια διάνοιες να βγάλει μια οικογένεια; Όμως ο Billy the kid δεν έχει αδελφή-θαύμα. Έχει εμένα και το μπαμπά του. Και πρέπει εγώ να του λέω πράγματα όπως: ‘’τι ωραίο που είναι το σχολείο ε; αχ τι ωραία που θα περνάς εκεί! Τι όμορφες δασκάλες! Τι πολλά παιχνίδια!’’ Κι όλα αυτά πρέπει να τα λέω πειστικά.

Δε λέω, το ‘χω στο παραμύθιασμα. Τι διάολο; στην διαφήμιση δουλεύω. Αλλά αυτό πάει πολύ. Έχει στιγμές που κι εγώ απορώ με τη βλακεία των προτάσεων που συντάσσω για να πάει το παιδί στον παιδικό σταθμό και να του αρέσει.

 Αν νομίζεις ότι είναι δύσκολο να είσαι το καινούριο παιδάκι στο σχολείο, για δοκίμασε να είσαι η καινούρια μαμά…

 Ο δικός μας παιδικός σταθμός έχει το εξής σύστημα: την πρώτη εβδομάδα τα πρωτάκια πηγαίνουν μόνο 10 με 12.30 το πρωί συνοδεία των γονιών οι οποίοι παραμένουν εκεί μαζί με τα παιδιά όλη αυτή την ώρα. Σταδιακά μέρα μέρα, αυξάνονται οι ώρες που μένει το παιδάκι εκεί και η απουσία των γονιών.

Μέρα πρώτη:

  • ο μικρός το βλέπει σαν παιδική χαρά με πολλά παιχνίδια και αδιαφορεί για τα ηλίθια σχόλιά μου τύπου ‘’πόσο ωραία είναι εδώ ε;’’
  • Γνωρίζω την δασκάλα του και απορώ γιατί δεν έγινε μοντέλα, άντε ηθοποιός με αυτά τα προσόντα. Σκέφτομαι: ‘’ωραία, έχουμε τη Βίκυ που τον κρατάει στο σπίτι με αναλογίες Πετρουλάκη, τώρα έχουμε τη Δάφνη που πετάχτηκε απ’ το βίντεο-κλιπ του Τζάστιν Μπίμπερ. Καλά που έχει κι εμένα το παιδί για να ισορροπεί λίγο τα πρότυπα του γυναικείου φύλλου. Όχι τίποτα μη νομίσει ότι είναι όλες έτσι’’.

Μέρα δεύτερη:

  • μπαινοβγαίνω στον παιδικό λέγοντας ηλίθιες δικαιολογίες στον μικρό όπως ‘’πάω να πάρω την τσάντα μου’’ και ‘’το αυτοκίνητο είναι μόνο του έξω και τώρα θα κλαίει’’, με σκοπό να κάνω το τεστ για να δω πως θα αντιδράσει μένοντας μόνος του. Περνάω μία φανταστική ώρα στην οποία παραφυλάω από καγκελόπορτα σε καγκελόπορτα, προσέχοντας μη με δει για να τον παρακολουθώ ή κρύβομαι ηλιθιωδώς πίσω από κάτι κλαράκια που δεν κρύβουν ούτε τη μισή μου τσάντα.
  •  Ο μικρός έχει καταλάβει το παιχνίδι, σκάει στο κλάμα με το που με χάνει κι εγώ καπνίζω, φυσάω, ξεφυσάω, σκάω απ’ τη ζέστη, με τσιμπάνε κουνούπια μεσημεριάτικο και ενδιάμεσα πρήζω τις δασκάλες και τη διευθύντρια ‘’τι θα γίνει ρε παιδιά, δεν κάνουμε δουλειά έτσι, δεν κάνουμε πρόοδο, με μισεί κι εμένα και το σχολείο’’
  • Γυρίζουμε σπίτι το απόγευμα και μαζί μ’ εμάς γυρίζει ξανά η πάνα για να μείνει. Πάνω που είχαμε κάνει τεράστια πρόοδο στις διακοπές, ο μικρός απλώς αρνείται να κάνει οτιδήποτε στο γιογιό. Συγκεκριμένα ξαπλώνει στο κρεββάτι ανάσκελα, σηκώνει τα πόδια ψηλά και φωνάζει ‘’μαμάκα να μου βάλεις την πανούλα μου καπαλαλώ (=παρακαλώ)’’.

Μέρα τρίτη:

  • δεν ξέρω πια τι να βάλω γιατί άμα βάλω μακρύ θα σκάσω, άμα βάλω κοντό με τσιμπάνε κουνούπια, άμα βάλω άσπρο θα γίνει χάλια, άμα βάλω μαύρο επίσης. Γενικά ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ. Αλλά ντύνομαι και πάω με τα γνωστά: ‘’αχ τι ωραία που θα περάσουμε με τη δασκάλα μας τη Δάφνη!!’’
  • φτάνουμε σχολείο οικογενειακώς. Πρέπει να σου πω ότι κάθε μέρα πάμε οικογενειακώς κουστωδία απλά μετά από λίγο ο μπαμπάς πάει δουλειά και η μαμά αργεί να πάει στη δουλειά. Έχω πια καταλάβει πως παίζεται το παιχνιδάκι και δε μ’ αρέσει καθόλου γιατί χάνω. Κι ο μικρός έχει καταλάβει και το πάει μια χαρά γιατί κερδίζει.
  • Μετά από ένα τέταρτο μουρμούρας: ‘’δεν γίνεται τίποτα έτσι….δεν ξέρω αν θα κάτσει μόνος του…μπλα μπλα μπλα….θ’ αργήσω πάλι στο γραφείο και ο διευθυντής μου έχει ραντεβού…..κι αν με ψάξουν εγώ που θα είμαι; Στο δρόμο; και τι θα πω; …μπλα μπλα’’ ο άνδρας μου προσφέρεται να καθίσει αυτός κι εγώ να πάω στην ευχή του Θεού μπας και ηρεμήσω. Όντως φεύγω μετά από 47 ‘’ΣΙΓΟΥΡΑ;;;;’’.
  • Ξεπαρκάρω, κάνω ένα γύρο το τετράγωνο και ξαναγυρνάω. Παίρνω τηλέφωνο τον άνδρα μου:

έλα τι έγινε;;;;

Τι να γίνει;;;;

Όλα καλά; έκλαψε;;;;

Γιατί να κλάψει αφού είμαι εγώ εδώ.

Ε, γι’ αυτό δεν κλαίει! Επειδή είσαι εσύ εκεί!!!

Δεν κατάλαβα θέλεις να κλάψει;;;

ΌΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!

Τότε φύγε!

  • Βγαίνω Κηφισίας και το τσουνάμι της τύψης με πλακώνει. Παίρνω τηλέφωνο συνάδελφο-μάνα-παρηγορήτρα:

Κι εγώ έφυγα Μαρία μου και τον άφησα το καταλαβαίνεις;

Έλα βρε κορίτσι μου μην κάνεις έτσι είναι φυσιολογικό.

Ναι αλλά τον άφησα για να πάω στο γραφείο, αντί να κάτσω εκεί όπως οι άλλες μάνες

Δεν πειράζει έχει το μπαμπά του.

Ναι αλλά δεν έχει τη μαμά του!!! Μπουααααα αααα κλαψ κλαψ….

  • Ξαναπαίρνω τηλέφωνο τον άνδρα μου:

Έλα τι γίνεται;

Καλά, είχαμε ένα θεματάκι.

ΤΙ ΘΕΜΑΤΑΑΑΑΑΚΙΙΙΙΙΙ;;;;;

Τίποτα μωρέ να αυτό το παιδάκι ο Ορέστης τον δάγκωσε

ΤΟΝ ΔΑΓΚΩΣΕEEE;;;;; τι εννοείς τον δάγκωσε; Πολύ;;;; ΠΟΙΟΣ ΟΡΕΣΤΗΣ;;; Γιατί τον δάγκωσε γιατί γιατί;;;;

Που να ξέρω ρε αγάπη μου γιατί τον δάγκωσε, είναι αυτή ερώτηση;

Θεέ μου τι να κάνω τώρα;

ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ!

  •               ….Κατάλαβες Μαρία μου; Tον δάγκωσε! Χωρίς λόγο! Κι εγώ τον άφησα και πάω στη δουλειά! Μπουααααα αααα κλαψ κλαψ….!!!
  • Το βράδυ γυρίζω σπίτι κουλ και ανακαλύπτω στην πλάτη του Billy τα δόντια του Ορέστη εις διπλούν. Κοιμάμαι σχεδιάζοντας πως θα τον κάνω να ξεχάσει το δάγκωμα.

Μέρα τέταρτη:

  • Είμαι αποφασισμένη. Σήμερα θα τον αφήσω μόνο του. Το ανακοινώνω στη διευθύντρια η οποία συμφωνεί και της λέω ότι θα γυρίσω σε 2 ώρες να τον πάρω. Στον αποχωρισμό δεν το πολυκαταλαβαίνει αλλά μόλις περνάω την καγκελόπορτα ακούω το κλάμα.
  • Ξεπαρκάρω, κάνω το γύρο του τετραγώνου, ξαναπαρκάρω.
  • Πιάνω καγκελάκι και στήνω αυτί….κάποιο κλαίει αλλά δεν είναι το δικό μου…
  • Μέσα σε 2 ώρες έχω πάρει 5 τηλέφωνα και ευτυχώς όλα είναι καλά. Το πείραμα πέτυχε
  • Το βράδυ στο σπίτι μας βγάζει τον αδόξαστο: ‘’θέλω καλαμέλα’’….τη φτύνει, ‘’θέλω νελάκι’’ και μόλις του το πας το πετάει κάτω, ‘’δεν σε αγαπώ καθόλου εσένα να φύγεις’’ και άλλα τέτοια ωραία μέχρι να κουραστούμε όλοι και να κοιμηθεί

Μέρα Πέμπτη:

  • Μένει 4 ώρες μόνος του και τον παίρνει η Βίκυ. Όλα καλά
  • Μιλάω με τη Βίκυ 3 φορές στο τηλέφωνο και επί ένα 10λεπτο μου εξηγεί πως ο μικρός της λέει πως δε με αγαπάει καθόλου
  • Στο σπίτι συνεχίζει να το παίζει κωλόπαιδο μέχρι τις 10 το βράδυ που προφανώς του περνάει κι αρχίζει τις αγκαλιές και τα ‘’μη πας μαμάκα στη δουλειά, μη πας να βλεις την τσάντα σου, μη πας στο αφοκίνητο’’ και τον πλακώνω στα φιλιά

Μ’ αυτά και μ’ αυτά πέρασε η πρώτη εβδομάδα στο σχολείο. Και τώρα πια μένει μόνος του και τον γυρίζει σπίτι το σχολικό όπου τον περιμένει η καλή μας Βίκυ αφού εμείς οι οικονομικοί μετανάστες δουλεύουμε σκληρά για να αμειβόμαστε με ψίχουλα και να γυρίζουμε σπίτι στις 20.00 καλώς εχόντων των πραγμάτων.

Η αλήθεια είναι ότι είχαμε καιρό να τα πούμε και μ΄ έπιασε ένας οίστρος. Από την άλλη να μη σου πω και τις λεπτομέρειες;

Πι.Ες.1 Η καημένη η μαμά του Ορέστη ζήτησε 10 φορές συγγνώμη

Πι.Ες.2 Ο Ορέστης μετά τον Billy the kid δάγκωσε κι ένα άλλο παιδάκι και χαστούκισε ένα κοριτσάκι που κοκκίνησε το μάγουλό του για ώρα.

Πι.Ες.3 Εντάξει σκάω για τον Ορέστη…

by: the yoga mama

 

Η πρώτη παγίδα….

 1η δημοτικού…

Δύσκολη χρονιά…

Εκεί που νομίζουν πως ανακάλυψαν έναν τεράστιο παιδότοπο, όχι με φουσκωτά… αλλά με εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια παιδάκια … αχ τα καημένα, βλέπουν το τυράκι αλλά όχι και την φάκα…και αρχίζει το βάσανο!

Αυτά που μέχρι χθες το απόγευμα σκαρφάλωναν στην τσουλήθρα… τώρα πρέπει να μάθουν άκουσον-άκουσον να γράφουν και να διαβάζουν και να κάνουν πράξεις…προσθέσεις αφαιρέσεις και ήμαρτον.. την προπαίδεια!!!!!!  Το παιχνίδι περιορίζεται….

Ξαφνικά όλοι τους ζητούν να είναι πιο υπεύθυνα, οι γονείς στο σπίτι και οι δάσκαλοι στο σχολείο.

Να ξυπνάνε το πρωί νωρίς!!!

Να προσέχουν το δάσκαλο!!

Να μην τσακώνονται!!

Να κάνουν φίλους!!

Να είναι ευγενικοί!

Υπάκουοι..μελετηροί…και ο κατάλογος είναι ατέλειωτος…

Αν έχεις την τύχη το παιδάκι σου να πέσει σε καλό εκπαιδευτικό που γνωρίζει τι σημαίνει συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών, θα γλιτώσεις από μερικά βάσανα…αλλιώς το έργο σου γίνεται δυσκολότερο.

Γιατί βέβαια όλη αυτή την ταλαιπωρία ποιος άλλος θα την υποστεί από τον άμοιρο γονιό που βλέπει το παιδάκι του να δυσκολεύεται στην νέα τάξη πραγμάτων…

Και προσπαθεί να το βάλει στο σωστό δρόμο..

Χρειάζεται να είναι δίπλα του, να το ακούει και να το συμβουλεύει..

Το παιδί πρέπει να αγαπήσει το σχολείο και όχι να το κάνει σαν αγγαρεία.

Και προς θεού.. μην ξεχαστείτε….πάντα πρέπει να υπάρχει χρόνος για παιχνίδι…κάθε μέρα!

2α δημοτικού

Δεύτερη χρονιά στο σχολείο.. πιο εύκολα τα πράγματα όσον αφορά τα μαθήματα…

Τώρα αρχίζουν οι ίντριγκες…

Και κυρίως με τα κορίτσια…

Τα αγόρια πάντα με μια μπάλα στα πόδια αδιαφορούν για το ξεκατίνιασμα των κοριτσιών.

Οι μικρές κυρίες από την άλλη ανακαλύπτουν την φύση τους… και τραβάς τα μαλλιά σου με την ευθύτητα που κρίνουν η μία την άλλη.

Νέες σχέσεις ξεκινάνε, άλλες περνούν στην ιστορία και είναι διασκεδαστικό μέχρι το σημείο που δεν μπαίνουν στη μέση οι γονείς..

Καλό είναι να κρατούνται αποστάσεις ασφαλείας με γονείς που είναι υπερπροστατευτικοί με τα βλαστάρια τους γιατί οι παρεξηγήσεις είναι πις οφ κεικ! Μιλάω εκ πείρας…

 Tip: καλό είναι τα παιδιά να μάθουν να διαβάζουν μόνα τους… εντάξει στην αρχή θέλουν βοήθεια αλλά σιγά – σιγά να ανεξαρτητοποιηθούν, ειδάλλως θα περνάτε όλα τα σ-κ αγκαλιά με τα βιβλία αντί να περνάτε χρόνο με τους αγαπημένους σας. Οι ώρες που είναι υπέρ-αρκετές για τις πρώτες τάξεις είναι 1-2 ώρες αντίστοιχα στην 1η και τη 2α δημοτικού γιατί παραπάνω δεν την παλεύουν τα πιτσιρικάκια!

Και η ιστορία συνεχίζεται κάπως έτσι και στις υπόλοιπες τάξεις του δημοτικού- τουλάχιστον μέχρι την 4η δημοτικού  που έχω εμπειριωθεί- κάποια στιγμή στην 3η δημοτικού ξυπνάνε και τα αγοράκια….καλά μην φανταστείτε… μέχρι το σημείο που κάνουν φασαρία στην τάξη… και πλακώνονται στο προαύλιο…τα κορίτσια από την άλλη…. έχουν ήδη αρχίσει να αγαπάνε κάποιον από τους συμμαθητές τους…

Τα αγόρια βούδακες!!

Ξεκαθαρίζουν αρκετά οι φιλίες και φτάνουν σε σημεία που είναι πολύ σημαντικές!



γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: