γονείς με κολικούς

Posts Tagged ‘πρόγραμμα

over-parenting

Σε κούφανα; Κι όμως υπάρχει. Είναι καινούριος όρος και μη βιαστείς να κρίνεις εσύ επαγγελματία μαμά. Αφορμή μου έδωσε ένα άρθρο που διάβασα πρόσφατα στο Marie Claire. Μην τρελλαίνεσαι, δεν πάω για καφέ με περιοδικά στο χέρι, βρέθηκε το τεύχος στην τουαλέτα κι έπεσε στα χέρια μου. Να ‘ναι καλά το αγόρι μου, που μου φέρνει γυναικεία περιοδικά συνέχεια (#pestenamefate)

Θα σου μεταφέρω κάποια κομμάτια του άρθρου αυτούσια, για να προβληματιστείς. Επειδή ξέρω πως έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο και τελευταία στερείσαι προβληματισμών και βαθιάς σκέψης πάρε αυτό για να ‘χεις να διαλογίζεσαι ανάμεσα σε άλλαγμα πάνας και τάισμα.

Ξεκινά λοιπόν η Γαλάτεια Λασκαράκη ως εξής:

 

Πριν κάνω παιδιά, είχα μια πολύ σαφή εικόνα του πως θέλω να γίνουν τα δικά μου. Την είχα αποκτήσει με τα χρόνια χάρη σε κάθε σύντομη συναναστροφή με κάποιο παιδί γνωστών, συγγενών ή απλά της άγνωστης οικογένειας που έτρωγε δίπλα μου στην ταβέρνα. Ήταν μια απλή ιδέα: το δικό μου παιδί δεν θα γίνει ποτέ ένα από αυτά τα σατανικά νήπια που κάνουν το φαγητό τους σφεντόνα, χτυπάνε υστερία σε δημόσιο χώρο ή διακόπτουν τους μεγάλους όταν μιλάνε. Πίστευα ότι δεν πρόκειται να το αφήσω να εξαφανίσει αυτό που είμαι τοποθετώντας στη θέση μου μια κουρασμένη γυναίκα που φωνάζει. Και ότι οι άνθρωποι που μετατρέπουν το διαμέρισμά τους σε ένα προστατευτικό σύμπαν από αρμαφλέξ είναι απλώς υπερβολικοί.

 

Έχω νέα για σένα, μελλοντικέ γονιέ, που έχεις κάνει παρόμοιες δηλώσεις. Την στιγμή που γράφεται αυτό το κομμάτι, η μισή επίπλωση στο σαλόνι μου αποτελείται από ένα τραμπολίνο, δύο καρότσια για κούκλες, μία ροζ κουζίνα της Μπάρμπι σε μέγεθος καλοριφέρ, ένα καβαλέτο ζωγραφικής και κομμάτια παζλ που δεν θα βρουν ποτέ τον προορισμό τους. Η 3χρονη κόρη μου βέβαια αδιαφορεί για όλα αυτά τα πλαστικά αγαθά  με τα οποία την τροφοδοτεί ακατάπαυστα η αγάπη παππούδων και θείων και προτιμά να ασχοληθεί με κάτι πιο ενδιαφέρον, όπως το να καθίσει στην καρέκλα μου απαιτώντας να σηκωθώ εγώ. ‘’Απαιτεί’’ είναι βασικ΄ατο ρήμα που περιγράφει την έκφραση κάθε επιθυμίας αυτού του μικρού ξανθού ατόμου που λατρεύω να υπηρετώ, όπως ας πούμε να παίξει angry birds στο i-phone ενώ μιλάω στο τηλέφωνο για δουλειά ή να πιει το γάλα της με τρία καλαμάκια συγκεκριμένου χρώματος.

 

Πως σου φαίνεται μέχρι στιγμής; Κάτι σου θυμίζει ε; Αρχίζεις λίγο λίγο να στραβοκοιτάς το πρωτότοκό σου; Μη βιάζεσαι έχει κι άλλο ακόμα στην αρχή είσαι:

 

Μια παρόμοια θορυβώδη μέρα η Πάμελα Ντράκερμαν, Αμερικανίδα δημοσιογράφος που ζει στο Παρίσι με τον άνδρα της, είχε μια επιφοίτηση. Στο μικρό παραλιακό μέρος όπου έκαναν διακοπές εκείνο το καλοκαίρι και ενώ έτρωγαν βιαστικά, αφήνοντας τεράστια απολογητικά πουρμπουάρ στα γκαρσόνια για τις φωνές, τα  λεκιασμένα τραπεζομάντιλα και το καλαμάρι που είχε σκορπίσει η ενάμισι έτους κόρη τους στο πάτωμα, πρόσεξε ότι οι άλλες οικογένειες γύρω της δε βίωναν την ίδια πραγματικότητα. Τα νήπια κάθονταν στα καρεκλάκια τους περιμένοντας το γεύμα τους και έτρωγαν τα ψάρια και τα λαχανικά τους. Οι γονείς δεν κυνηγούσαν τα παιδιά τους φωνάζοντας ούτε υπήρχαν πεταμένες τροφές γύρω από τα τραπέζια τους. Περιέργως, έμοιαζαν να κάνουν διακοπές. Ξαφνικά είχε πολλές ερωτήσεις: Γιατί στις εκατοντάδες ώρες που είχε περάσει σε γαλλικούς παιδότοπους, ποτέ δεν είχε δει ένα παιδί εκτός από το δικό της, να χτυπιέται υστερικά στο δρόμο; Γιατί οι Γάλλοι φίλοι της δεν χρειάζεται ποτέ να κλείσουν το τηλέφωνο επειδή ένα νήπιο ουρλιάζει δίπλα τους απαιτώντας κάτι;

 

…Η οικογενειακή ζωή στη Γαλλία έχει πολύ λιγότερη γκρίνια και κλάματα. Ως δημοσιογράφος ήταν περίεργη να εξετάσει το γιατί. Ως μητέρα ήθελε απεγνωσμένα να μάθει.

 

Σε βλέπω μέχρι τώρα έτοιμη να βγάλεις νύχια και δόντια και ως άλλη μάνα λέαινα να σπεύσεις να κατασπαράξεις και τη Ντράκερμαν και εμένα επειδή τολμήσαμε να κρίνουμε το άτακτο λιονταράκι σου και τον τρόπο ανατροφής του. Μη βιάζεσαι βρε, σκέψου το λίγο. Για να σε προλάβω να ξέρεις πως η περιέργεια της Ντράκερμαν έγινε τελικά το βιβλίο Bringing Up Bebe, One American Mother Discovers the Wisdom of French Parenting. Όχι για να μη λες ότι τα βγάζω απ’ το μυαλό μου! Και υπόψιν ότι σου τα λέω αυτά εγώ. Που άλλαζα παραλία αν υπήρχε νήπιο που τσίριζε σε απόσταση 10 μέτρων (Θεία Δίκη!). Πάμε πάλι:

 

Η Ντράκερμαν κάνει την σύγκριση με την σύγχρονη, αγχωμένη αμερικανική οικογένεια, η οποία θα έλεγε κανείς ότι εμφανίζει αρκετές ομοιότητες με την ελληνική: τα παιδιά βρίσκονται στο επίκεντρο της ζωής των γονιών τους, μονάκριβα και ξεχωριστά, καρποί ωριμότητας και επιλογής παρά κοινωνικής συνθήκης. Επίσης ποτέ πριν στην ιστορία η παιδική ηλικία δεν αντιμετωπιζόταν ως κάτι τόσο πολύτιμο.

 

...Νήπια που πρέπει να απασχολούνται ακατάπαυστα με δημιουργικές δραστηριότητες και γονείς που γυρίζουν με ενοχές από τη δουλειά τους για να περάσουν πάση θυσία ποιοτικό χρόνο με τα βλαστάρια τους. Αυτή η καινούρια ιδέα, ότι ΚΑΘΕ στιγμή πρέπει να είναι σημαντική, τείνει να μετράει πλέον τόσο πολύ ώστε να ξεχνάμε την σημασία που έχουν τα βασικά, όπως μια αγκαλιά κι ένα φιλί. Στην Αμερική λοιπόν αυτό έχει νόημα και λέγεται ‘’over-parenting’’. Και όπως φαίνεται, δεν κάνει ευτυχισμένο κανέναν.

ΧΩΡΙΣ ΤΥΨΕΙΣ λοιπόν. Η ενοχή και το πως την αντιμετωπίζουμε: αυτή είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στη Γαλλίδα μάνα και σ’εμάς τις υπόλοιπες, σύμφωνα με την Πάμελα. Η Αμερικανίδα ασπάζεται την ενοχή. Είναι ένα είδος συναισθηματικού φόρου που πρέπει να πληρώσει επειδή λείπει στη δουλειά ή αφήνει τα παιδιά να δουν τηλεόραση για να βρει λίγο χρόνο για τον εαυτό της. Οι Γαλλίδες πιστεύουν ότι η ενοχή είναι ανθυγιεινή. Πιστεύουν επίσης ότι ένα σπιτικό που βασίζει ολόκληρη την ύπαρξή του στα  παιδιά είναι εξαιρετικά ανισόρροπο.

 

…Οι Γάλλοι πιστεύουν ότι τα παιδιά είναι λογικά από τη μέρα που γεννιούνται. Το πιστεύουν στ’ αλήθεια. Ότι ένα μωρό μπορεί να μάθει πράγματα από μερικών εβδομάδων, όπως το να κοιμάται όλη τη νύχτα στην κούνια του ή ότι δεν πρέπει να ρίξει κάτω όλα τα πράγματα από το τραπέζι αν του το εξηγήσεις με λόγια.

 

Και για να κλείσω με τα αποσπάσματα σου άφησα το καλύτερο για το τέλος:

 

ΟΜΟΡΦΕΣ ΛΕΧΩΝΕΣ. Οι Γαλλίδες πιστεύουν ότι ο αμερικανικός νεολογισμός MILF είναι γελοίος. Δεν υπάρχει αντίστοιχη έννοια στα γαλλικά γιατί εκεί δεν υπάρχει κανένας λόγος να πάψει μια γυναίκα να είναι σέξι αφότου κάνει παιδιά. Οι Γαλλίδες δεν αποπνέουν αυτό το μείγμα κούρασης, ανησυχίας και οριακής νευρικής κρίσης που εμφανίζουν πολλές Αμερικανίδες –και Ελληνίδες μη σου πω εμού συμπεριλαμβανομένης-

 

Τα σχόλια κάτω από τα άρθρα για το βιβλίο είχαν φυσικά τις πολύ σωστά διατυπωμένες αντιρρήσεις με κορυφαία την εξής: ‘’Εύκολο να περιφέρεσαι ξεκούραστη και αισθησιακή με τόσες παροχές από τη γαλλική κυβέρνηση: η μεγάλη άδεια λοχείας, η δωρεάν δημόσια φύλαξη μωρών και τα δημόσια νηπιαγωγεία για όλους, αφαιρούν πολλές ρυτίδες άγχους από το μέτωπο μιας Γαλλίδας’’

 

Παρ’ όλα αυτά ένα point το ‘χει η Ντράκερμαν δεν μπορείς να πεις ε; Προφανώς η αλήθεια και εδώ, δεν απαρνιέται την γνωστή της συνήθεια και δεν παίρνει θέση. Είναι κάπου στη μέση. Για παράδειγμα: το θεωρώ ανθρωπίνως αδύνατο να πείσω μόνο με τα λόγια τον Billy the kid να μη ρίξει τα πράγματα κάτω αν το ‘χει βάλει σκοπό να το κάνει. Εννοώ ότι σαφώς και προσπαθώ. Απλά κάπου στην 427ή προσπάθεια λυγίζω η δειλή… Θα ‘θελα λοιπόν σε τέτοιες περιπτώσεις να έχω την Ντράκερμαν πρόθυμη και διαθέσιμη γειτόνισσα, έτοιμη να επέμβει σε κάθε μου κάλεσμα συμμόρφωσης του τέκνου.

Από την άλλη, αν μια μέρα ξυπνήσω το πρωί και το παιδί μου έρθει στην κρεββατοκάμαρα και μου πει ‘’καλημέρα μητέρα θα ήθελα να πιω το γάλα μου’’ πιστεύω πως θα τρέξω με τις πυτζάμες στους δρόμους ουρλιάζοντας…!! scary λέμε….

 

Πι.Ες. Εσύ που διαβάζεις το άρθρο και μασουλάς τα ποπ-κορν να τα αφήσεις κάτω αμέσως. Τροφή για σκέψη είπαμε, θες μετά να χάσεις και τα κιλά της εγκυμοσύνης…λίγο κράτει… 😉

Πι.Ες.2 Φάε αγάπη μου όσο θες, στο κάτω κάτω τι μας έμεινε σ’ αυτή τη ζωή; Αγάπη, στοργή, ποπ κορν…

Πι.Ες.3  Όντως ο αμερικάνικος νεολογισμός MILF είναι γελοίος. Εν αντιθέσει με τον νεολογισμό DILF που είναι ευφυέστατος και απαραίτητος καθώς περιγράφει μία στρατιά ανδρών με κύριους εκπρόσωπους τους Μπραντ Πιτ, Μάθιου Μακόναχι…Ντέιβιντ Μπέκαμ….ετσέτερα ετσέτερα… Πως αλλιώς να τους πεις αυτούς δηλαδή;

 

Advertisements

 

Τυχαία τις προάλλες έπεσα πάνω σ’ ένα δικό μου παλιό post το: Πρόγραμμα βρέφους 1ο μέρος: The crying game

Είδες άμα ξεχνάς τι γράφεις; Λέω λοιπόν στην τελευταία παράγραφο: Το crying game μπορεί να συνεχιστεί για πολύ καιρό. Ακούω συνέχεια για περιπτώσεις που το παιδί ξυπνάει ακόμη τις νύχτες κλαίγοντας 3-4 φορές ακόμα και 2 ετών επειδή ξέρει ότι πιάνει. Επειδή θα ξυπνήσει η μαμά κι ο μπαμπάς και θα το πάρουν αγκαλιά. Το ξέρω πως είναι δύσκολο να το αγνοήσεις μέχρι να σταματήσει. Οι στατιστικές λένε πως στο δεκαήμερο έχει πλέον μειωθεί στο ελάχιστο η διακοπή του ύπνου εφόσον δεθείς στην πλώρη του κρεββατιού σου, βάλεις κερί στ’ αυτιά και καταφέρεις να αντέξεις χωρίς να τρέξεις να το πάρεις αγκαλιά.

Ψάχνω ημερομηνία ανάρτησης, 14/9 δηλαδή ο Billy the kid ήτο 17 μηνών. Γελάω δυνατά με τον εαυτό μου και ειδικά μ’ αυτό το ‘’παιδί ξυπνάει ακόμη τις νύχτες κλαίγοντας 3-4 φορές ακόμα και 2 ετών επειδή ξέρει ότι πιάνει’’ χαχαχαχαχαχαχαχα! Καλά είμαι απίστευτη. Μιλούσα λες και το δικό μου παιδί θα γίνει 2 ετών σε 5 χρόνια. Τι σου είμαστε οι μάνες όμως ε; Κάνει κάτι καλά το παιδί, αμέσως να το εκθειάσουμε. Περίμενε βρε καλή μου, μη μιλάς, το γρουσουζεύεις, κράτα μικρό καλάθι, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια ετσέτερα ετσέτερα. Και τώρα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να σου πω πως καλά έκανες και με διάβαζες ευλαβικά αλλά πρέπει να σου ομολογήσω προς μεγάλη μου λύπη ότι ώρες ώρες σε σχέση με τα παιδιά ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΙΔΕΑ αν αυτό που σου λέω είναι σωστό.

Διότι αγαπητή, εδώ και 2 μήνες ζω τις λευκές νύχτες. Κυκλοφορώ σαν τον Αλ Πατσίνο στο insomnia, που να σου υπενθυμίσω τρελλάθηκε ο άνθρωπος απ’ την αϋπνία και μέχρι στο φόνο έφτασε. Μέσα σε μια κρίση ηλιθιότητας, έχω βάλει την κρέμα ματιών σε λάθος σημείο με αποτέλεσμα να ξεχνάω να βάλω. Πράγμα τουλάχιστον βλακώδες διότι την κρέμα αυτή τη βάζεις λένε πριν πέσεις στο κρεββάτι για ύπνο. Κι εγώ είμαι στην προνομιούχα θέση να το κάνω αυτό περίπου 10 φορές κάθε βράδυ. Και πάλι ξεχνάω! Ύστερα φταίει η Estee που δεν έχει αποτέλεσμα κοπελιά; Ξέρεις τι παθαίνω; Καλό είναι να βάλεις κρέμα ματιών και να κοιμηθείς. Εγώ, επειδή δεν ξέρω ποια απ’ όλες τις φορές θα είναι η τυχερή που θα κοιμηθώ μετά, σκέφτομαι κάθε φορά ‘’έλα μωρέ δεν πειράζει αργότερα’’ κοκ.

Παρακαλώ να μου συγχωρέσεις το παραπάνω λογύδριο για την κρέμα ματιών διότι προείπα ότι είμαι σε κατάσταση αϋπνίας.

Τι έλεγα; α, ναι, λοιπόν  που λες εδώ και 2 μήνες ο Billy the kid γίνεται όλο και πιο γλύκας. Και όλο και πιο στριμμένος ταυτόχρονα. Δεν ξέρω πως το κάνουν αυτό τα παιδιά αλλά έχει επιτυχία. Στην αρχή είχε ένα κρύωμα. Εγώ είχα τύψεις γιατί το κόλλησε από ‘μένα και περάσαμε τα γενέθλιά του με αντιβίωση. Με το συνάχι τη νύχτα το ξενύχτι το είχα δεδομένο. Έλα όμως που κι εγώ μετά το κρυολόγημα τα είχα παίξει και δεν είχα αντοχές για το δρομολόγιο κρεββατοκάμαρα-παιδικό; Μια, δυο, τρεις στο τέλος ο μπαμπάς, αγανάκτησε και τον έφερε στην κρεββατοκάμαρα. Κι ενώ εγώ ήμουν κάθετη υποστηρικτής του ‘’ποτέ το παιδί στο κρεββάτι των γονιών’’ αλλά και του ‘’ΕΜΑΣ ΑΠΟ 50 ΗΜΕΡΩΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ’’, τώρα ξαφνικά με βρήκε το πρωί να λέω χαμηλόφωνα ‘’καλά μωρέ δεν έγινε και τίποτα μια φορά ήρθε σιγά’’….

Και το επόμενο βράδυ ξανά. Μετά ένα διάστημα τριών νυχτών που δεν ήρθε. Πήγαινα εγώ όμως. Ο καιρός περνούσε. Πέρασε έτσι ένας μήνας. Μετά ο δεύτερος. Τώρα διανύουμε τον τρίτο. Η αρρώστια έχει περάσει, ένα βηχαλάκι έμεινε. Αλλά ο Billy the kid εκεί το βιολί του: μαμάαακα μέσααα, εκεί!!!’’.

Γύρω στις 3 ξυπνάει με κλάμα και τον φέρνωμέσα αλλά περίπου στις 5.30 με 6.00 που βλέπω ότι όχι απλά δεν πονάει πουθενά αλλά μας έχει ξαποστείλει στις άκρες του κρεββατιού τον ξαναπηγαίνω πίσω χωρίς να ξυπνήσει καθόλου στη μεταφορά. Έτσι είχα την ψευδαίσθηση ότι δεν θυμάται τι έγινε τη νύχτα και άρα δεν θα του γίνει συνήθεια.

………

Νομίζεις κοπελιά. Διότι μέσα στις εκπληκτικές ικανότητες των νηπίων, είναι και η 6η αίσθηση. Μπορεί το πρωί να τον ρωτάς ‘’που έκανε νάνι ο Billy΄’’ και να σου λέει ‘’εκεί εκεί’’ δείχνοντας την κούνια, αλλά το βράδυ αγάπη μου οι λέξεις ‘’εκεί εκεί’’ είναι πολύ πιο ξεκάθαρες γιατί συνοδεύονται από προέκταση του δείκτη προς την κρεββατοκάμαρα…

Μ’αυτά και μ’ αυτά κατέληξα να κοιμάμαι σε πλήρη εξάρτηση σαν τους δύτες. Κολάν, μπλούζα και φούτερ του συζύγου χοντρό με κουκούλα διότι μες τη νύχτα κρυώνω όταν πετάγομαι και ψάχνω σαν την παλαβή κάτι να βάλω ενώ το κλάμα δυναμώνει. New entry της τελευταίας εβδομάδας είναι τα γυαλιά, διότι δεν κοιμάμαι με φακούς εννοείται, άρα όταν πετάγομαι ξαφνικά και δε βλέπω μπροστά μου με πιάνει χειρότερος πανικός ενώ το κλάμα δυναμώνει. Προεραιτικά κοιμάμαι και με τα μαλλιά πιασμένα με λαστιχάκι αν τα έχω ίσια ή κλάμερ (τράτζικ το ξέρω ντρέπομαι) όταν τα έχω σγουρά. Έχει κάποιες τυχερές νύχτες (μία κάθε 1000 χρόνια) που δεν ξυπνάει. Ούτε και τότε τη γλιτώνω. Γιατί έτσι που κοιμάμαι με πιάνει πονοκέφαλος ή σκάω. Οπότε κάποια στιγμή κατά τις 5 πετάγομαι έτσι κι αλλιώς να βγάλω όλη αυτή τη σαβούρα και να ρίξω δυο σταγόνες chanel no 5 επάνω μου να κοιμηθώ σαν γυναίκα! Μπορεί να μου μένουν άλλες 3 ώρες αλλά θα το κάνω με στυλ αγάπη μου. Τώρα, το πρωί που είμαι σαν να έχω κοιμηθεί κάτω από νταλίκα είναι άλλο θέμα.

Δε φτάνει που ξυπνάει τη νύχτα, ξυπνάει και νωρίτερα το πρωί δηλαδή γύρω στις 9 ενώ ξυπνούσε 10 και κοιμάται αργότερα το βράδυ, δηλαδή γύρω στις 23 με 23.30 ενώ κοιμόταν 22.30. Δεν έχω ζωή δηλαδή πέραν του διαδόχου. Βγαίνω από το παιδικό στις 23.30 με μάτι μισόκλειστο από το σκοτάδι στο ξαφνικό φως και σέρνομαι στο σαλόνι όπου βλέπω κάτι υπολείμματα από αστυνομικά σίριαλς και κάτι τέταρτα από ταινίες στη nova. Μετά από καμιά βδομάδα και τις επαναλήψεις της nova, καταφέρνω να δω 3-4 τέτοια τέταρτα μπερδεμένα και συνθέτω στο μυαλό μου το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας. Δεν είναι και πολύ κακό, σα να την είδα περίπου. Αυτή την περίοδο ας πούμε έχουμε αφιέρωμα στους Πειρατές της Καραϊβικής Άγνωστα Νερά. Καλό φαίνεται….από το τέλος τουλάχιστον…

Χθες το βράδυ περίπου στις 2 παρά έκανα ταβανοθεραπεία και μονολογούσα. Δε φταίει κανείς, εγώ φταίω. Το ίδιο είχαν πάθει κι εκείνα τα παιδάκια στον εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες. Φοβόταν να κοιμηθούν επειδή πίστευαν στον Φρέντι. Κι εγώ τι έκανα; πήγα κι έγραψα το τραγουδάκι

One…two…..Billy is coming for you

3……..4……….lock your door

μπλα μπλα μπλα…

7…….8…….better stay up late

9…….10…..never sleep again

Και τώρα τα λούζομαι. Το παιδί έχει εφιάλτες, κλαίει κι εγώ ξενυχτάω. Μέσα σ’ αυτό το παραλήρημα βλακείας με πήρε ο ύπνος –πάντα με την στολή-. Μετά τις 3.30 ο Billy δεν ξαναξύπνησε παρά μόνο στις 9 παρά. Εγώ ήταν αδύνατο. Είχα πέσει σε λήθαργο. Μου βγήκε ένα ‘’σε παρακαλώ άσε με άλλα 10 λεπτά…’’ στον καλό μου. Όταν σηκώθηκα σε μαύρο χάλι μου είπε: κάνε κάτι βρε αγάπη μου όμως, πιες έναν καφέ, ρίξε λίγο νερό στο πρόσωπό σου!

Αλλά δεν θέλω! Θέλω να μείνω έτσι για μια βδομάδα μέχρι να γείρω σ’ έναν καναπέ και να κοιμηθώ μέχρι την Ανάσταση. Ενοχλώ; τι ενοχλώ; Γενικά είμαι σε mode: μπορώ να γράψω βιβλίο για τη νύστα μου. Και σε προειδοποιώ να σταματήσεις τώρα να διαβάζεις…γιατί μπορώ να συνεχίσω φορ έβερ….γιατί νυστάζω γιου νόου; ωραίο πράγμα ο ύπνος….κι έχω και φοβερό στρώμα…το στρώμα είναι πολύ σημαντικό…..κι εγώ δεν το πίστευα μέχρι που πήρα….δεν υπάρχει….άλλο πράγμα…σου συνιστώ να το κάνεις κι εσύ…………………….zzzzzzz…………….zzzzzzzzzzzz.zzzzzz………………………..zzzzzzzzzz…………zzzz

Τι να πω για σήμερα; Σήμερα είναι μεγάλη μέρα. Δεν ξέρω από που να το πιάσω. Να πω ότι έχω επέτειο γάμου; να πω ότι κέρδισε ο ΠΑΟΚ την Τότεναμ με 10 παίκτες; Από που ν’ αρχίσω;

 Άργησα πάλι, με καθυστέρησε ένα ταξιδάκι αστραπή στη μαγευτική Βουδαπέστη και μια παράλληλη αρρώστια. Ξέρεις έχω αυτό που λένε ‘’πήγε ο Εβραίος στο παζάρι κι ήταν μέρα Σάββατο’’. Τέλος καλό όλα καλά.

Τώρα πίσω στα δικά μας:

Οι μαμάδες σ’όλο τον κόσμο είναι ίδιες. Εννοώ ότι υπάρχουν συγκεκριμένες συμπεριφορές που προφανώς αρχίζουν να αναπτύσσονται όσο είμαστε κι εμείς στη μήτρα της μαμάς μας και εξελίσσονται όταν κάνουμε δικά μας παιδιά. Θα πω λοιπόν για τους τύπους της μαμάς σήμερα. Ωραίο θέμα, μ’ αρέσει! Κυρίως γιατί μ’ αρέσει να τα βλέπω όοοολα με χιούμορ, δε μπορώ τα μελό, τι να κάνω είναι ενάντια στη φύση μου. Για δες τώρα παρακάτω και βρες τον τύπο σου:

 Η μαμά-υπερβολή

Αυτή είναι η μαμά που ποτέ δεν θα παραδεχτεί οτιδήποτε μπορεί να επισκιάσει την θαμπώσει την εικόνα της οικογενειακής της τελειότητας. Έχει δημιουργήσει μία ροζ πραγματικότητα όπου ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΑ. Ατάκες:‘’η Κατερινούλα μου είναι τόσο εύκολο παιδί! Κοιμάται όλη νύχτα από 2 ημερών και δεν κλαίει ποτέ εκτός αν θέλει άλλαγμα ή πεινάει. Της αρέσουν οι μεγάλες βόλτες, αν βαρεθεί απλώς κοιμάται στο καρότσι. Τρώει τα πάντα, δεν χρειάζεται να μαγειρεύω ειδικά φαγητά’’.

Προσοχή: διαφέρει από την χαζομαμά που απλώς υπερηφανεύεται και υπερβάλλει για τα κατορθώματα του σπλάχνου της.

 

Η μαμά-σύγκριση

Μεταμφιεσμένη σε φίλη μαμά που νοιάζεται για ‘σένα, κάνει συνεχώς ερωτήσεις για το παιδί σου, όχι επειδή πραγματικά ενδιαφέρεται αλλά γιατί θέλει να συγκρίνει το παιδί σου με το δικό της. Ατάκες:‘’και πότε είπες ότι άρχισε να μπουσουλάει ο Γιωργάκης; τη νύχτα κοιμάται; Άρχισε να τρώει κρέμες εύκολα;’’ Κοκ

Συμβουλή: δεν σου χρειάζεται, μπορείς και χωρίς αυτήν

 

Η μαμά-τα’χω χάσει

Ααααχ εδώ μιλάμε για τη μάνα που έχασε το μυαλό της όταν έκανε παιδί. Αργεί παντού, το σπίτι της είναι σαν βομβαρδισμένο και η εμφάνισή της το ίδιο. Δε μπορεί να κοντρολάρει τίποτα και όποτε της μιλάς είναι σα να έχει περάσει μικρό εγκεφαλικό.

Συμβουλή: βοήθησέ την να συνέλθει κι αν δε μπορεί, μακριά!

 

Η μαμά-τα ξέρω όλα και θα στα πω

Είναι η μαμά που θα σε βρει στο δρόμο και μετά την καλημέρα θα αρχίσει το λογύδριο των συμβουλών για τη μητρότητα χωρίς να της έχεις ζητήσει τη γνώμη. Δεν υπάρχει θέμα ή πρόβλημα σχετικό με την ανατροφή για το οποίο δεν έχει άποψη, την σωστή άποψη εννοείται.

Προσοχή: εκτός από άποψη έχει και κρίση. Και κρίνει! Τον τρόπο που εσύ η άσχετη μεγαλώνεις το παιδί σου, ποια πάνα βάζεις, τι παιχνίδια του παίρνεις, πόσο χρόνο περνάς μαζί του. Γιατί ΑΥΤΗ ΞΕΡΕΙ, ΕΣΥ ΟΧΙ.

 

Η μαμά-φράου Χέλγκα

Είναι η μαμά που κάνει την Άμυ Τσούα και την Μοντεσόρι να μοιάζουν γατούλες. Αυτή η μαμά έχει πρόγραμμα για το παιδί της και δεν αστειεύεται. Υπάρχει λόγος που το παιδί μεγαλώνει σωστά και βασίζεται στην δική της έμφυτη πειθαρχία. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση παρεκτροπής από το πρόγραμμά της που τηρείται ευλαβικά και αυστηρά από όλα τα μέλη της οικογένειας. Ο κόσμος να χαλάσει στις 9 παρά 12 ΑΚΡΙΒΩΣ τα μεγάφωνα του σπιτιού αντηχούν: ΑΧΤΟΥΝΓΚ ΑΧΤΟΥΝΓΚ!!! ΜΠΑΝΕΝ, ΤΗΛΑΖΕΝ, ΥΠΝΕΝ

 

Η μαμά-γέννησα προχθές αλλά σήμερα είμαι σα μοντέλο και έτοιμη να δουλέψω 10 ώρες την ημέρα

Φυσικά καταλαβαίνεις ότι μιλάω για κατηγορία Βικτόρια Μπέκαμ. Αλλά επειδή εδώ σ’ αυτή τη χώρα συναντάμε τα πάντα θα την δεις κι εδώ στο Goldenhall με την μικρή ‘’Λούρδη’’ στο χέρι να διαλέγει uggκαι Armanibaby ενώ πίσω της η Φιλιππινέζα σέρνει το καρότσι, τις σακούλες και την τσάντα του μωρού. Ενίοτε θα την δεις και στο zarahome να ψωνίζει κεριά σα να είναι στο Selfridges.

Προσοχή: έχει ΠΑΝΤΑ σοβαρό ύφος και φοράει γυαλιά ηλίου γιατί η μητρότητα είναι σοβαρό πράγμα και δεν θέλω αηδίες.


Σ’ αφήνω στις σκέψεις σου κι αν έχεις κι άλλους τύπους μαμάς υπόψιν παρακαλώ να μου τους πεις! Νομίζω πως θα πρέπει σε επόμενο postνα γράψω και τους τύπους της γιαγιάς για κάτι χαζογιαγιάδες που ξέρω  😉 

by: the yoga mama

 

Η πρώτη παγίδα….

 1η δημοτικού…

Δύσκολη χρονιά…

Εκεί που νομίζουν πως ανακάλυψαν έναν τεράστιο παιδότοπο, όχι με φουσκωτά… αλλά με εκατοντάδες, χιλιάδες, εκατομμύρια παιδάκια … αχ τα καημένα, βλέπουν το τυράκι αλλά όχι και την φάκα…και αρχίζει το βάσανο!

Αυτά που μέχρι χθες το απόγευμα σκαρφάλωναν στην τσουλήθρα… τώρα πρέπει να μάθουν άκουσον-άκουσον να γράφουν και να διαβάζουν και να κάνουν πράξεις…προσθέσεις αφαιρέσεις και ήμαρτον.. την προπαίδεια!!!!!!  Το παιχνίδι περιορίζεται….

Ξαφνικά όλοι τους ζητούν να είναι πιο υπεύθυνα, οι γονείς στο σπίτι και οι δάσκαλοι στο σχολείο.

Να ξυπνάνε το πρωί νωρίς!!!

Να προσέχουν το δάσκαλο!!

Να μην τσακώνονται!!

Να κάνουν φίλους!!

Να είναι ευγενικοί!

Υπάκουοι..μελετηροί…και ο κατάλογος είναι ατέλειωτος…

Αν έχεις την τύχη το παιδάκι σου να πέσει σε καλό εκπαιδευτικό που γνωρίζει τι σημαίνει συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών, θα γλιτώσεις από μερικά βάσανα…αλλιώς το έργο σου γίνεται δυσκολότερο.

Γιατί βέβαια όλη αυτή την ταλαιπωρία ποιος άλλος θα την υποστεί από τον άμοιρο γονιό που βλέπει το παιδάκι του να δυσκολεύεται στην νέα τάξη πραγμάτων…

Και προσπαθεί να το βάλει στο σωστό δρόμο..

Χρειάζεται να είναι δίπλα του, να το ακούει και να το συμβουλεύει..

Το παιδί πρέπει να αγαπήσει το σχολείο και όχι να το κάνει σαν αγγαρεία.

Και προς θεού.. μην ξεχαστείτε….πάντα πρέπει να υπάρχει χρόνος για παιχνίδι…κάθε μέρα!

2α δημοτικού

Δεύτερη χρονιά στο σχολείο.. πιο εύκολα τα πράγματα όσον αφορά τα μαθήματα…

Τώρα αρχίζουν οι ίντριγκες…

Και κυρίως με τα κορίτσια…

Τα αγόρια πάντα με μια μπάλα στα πόδια αδιαφορούν για το ξεκατίνιασμα των κοριτσιών.

Οι μικρές κυρίες από την άλλη ανακαλύπτουν την φύση τους… και τραβάς τα μαλλιά σου με την ευθύτητα που κρίνουν η μία την άλλη.

Νέες σχέσεις ξεκινάνε, άλλες περνούν στην ιστορία και είναι διασκεδαστικό μέχρι το σημείο που δεν μπαίνουν στη μέση οι γονείς..

Καλό είναι να κρατούνται αποστάσεις ασφαλείας με γονείς που είναι υπερπροστατευτικοί με τα βλαστάρια τους γιατί οι παρεξηγήσεις είναι πις οφ κεικ! Μιλάω εκ πείρας…

 Tip: καλό είναι τα παιδιά να μάθουν να διαβάζουν μόνα τους… εντάξει στην αρχή θέλουν βοήθεια αλλά σιγά – σιγά να ανεξαρτητοποιηθούν, ειδάλλως θα περνάτε όλα τα σ-κ αγκαλιά με τα βιβλία αντί να περνάτε χρόνο με τους αγαπημένους σας. Οι ώρες που είναι υπέρ-αρκετές για τις πρώτες τάξεις είναι 1-2 ώρες αντίστοιχα στην 1η και τη 2α δημοτικού γιατί παραπάνω δεν την παλεύουν τα πιτσιρικάκια!

Και η ιστορία συνεχίζεται κάπως έτσι και στις υπόλοιπες τάξεις του δημοτικού- τουλάχιστον μέχρι την 4η δημοτικού  που έχω εμπειριωθεί- κάποια στιγμή στην 3η δημοτικού ξυπνάνε και τα αγοράκια….καλά μην φανταστείτε… μέχρι το σημείο που κάνουν φασαρία στην τάξη… και πλακώνονται στο προαύλιο…τα κορίτσια από την άλλη…. έχουν ήδη αρχίσει να αγαπάνε κάποιον από τους συμμαθητές τους…

Τα αγόρια βούδακες!!

Ξεκαθαρίζουν αρκετά οι φιλίες και φτάνουν σε σημεία που είναι πολύ σημαντικές!


by: φουλ τάϊμ μαμ

Και έρχεται εκείνη η στιγμή,για άλλους πιο νωρίς για άλλους πιο αργά,που αποφασίζεις να στείλεις το παιδάκι (το σπλάχνο,το παληκάρι,τον κανακάρη,την πριγκίπισσα,την κοπελάρα) σου στον παιδικό σταθμό,ή βρεφονηπιακό,εκεί τέλος πάντων που πάνε τα παιδάκια και περνάνε 4-5-6 ώρες δημιουργικής απασχόλησης και συναναστροφής / παιχνιδιού (τράβηγμα μαλλιών,κλωτσιές,μπουνιές,δαγκωματιές κλπ κλπ, είναι στο πρόγραμμα επίσης και βοηθούν στην ανάπτυξη ενστίκτων!) με άλλα παιδάκια, που όπως έχω προ-ποστάρει είναι πολύ βασικό για την φυσιολογική τους ανάπτυξη αλλά και εκτόνωση ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ.

Το στέλνεις από μικρό αν και εφόσον μπορείς να είσαι μαζί του, ή έχεις άνθρωπο να στο κρατάει, ή περιμένεις τα νήπια?

Εγώ πάντα πίστευα ότι είναι καλή ιδέα να πάει από μικρό γιατί αφενός κοινωνικοποιείται, μαθαίνει πραγματάκια (που εμείς δεν τα ξέρουμε ή απλά έχουμε στερέψει,έχουν περάσει και πολλά χρόνια από τότε που είμασταν μικρά!) μαθαίνει να μοιράζεται (δεν είναι όλα,  ‘ΔΙΚΟ ΜΟΥ’) και αφετέρου σου αφήνει χρόνο εσένα,στην γιαγιά ή σε όποιον το προσέχει να κάνεις κάποια πράγματα που δεν προλαβαίνεις ή δεν μπορείς μαζί με το παιδί.Κι εγώ σε παιδικό σταθμό πήγα γιατί η μητέρα μου δουλευε και έτρεχε σαν τον Βέγγο (όντας μόνη της με τρία παιδιά παρακαλώ) και δεν έπαθα τίποτα, ίσα ίσα που περνούσα φίνα κι εχω μέχρι και τώρα πολύ καλές αναμνήσεις.Άσε που με δύο μεγαλύτερα αγόρια που να προλάβεις να αγιάσεις,το τι κλωτσιά και σπρωξιά έπεφτε δεν λέγεται, εκτός του ότι ήμουν πολύ μικρή και δεν με παίζανε!

Βέβαια,παιδικός σταθμός = και αρρώστιες,αλλά εφόσον είναι εμβολιασμένο κανονικά, μια θεωρία λέει πως είναι καλό να εκτεθεί και σε κάποιες αρρώστιες.Τώρα το πόσο θα ταλαιπωρηθεί το ίδιο αλλά και εμείς είναι σχετικό,όμως δεν παύει να είναι κάτι με το οποίο θα έρθουμε αντιμέτωποι αργά ή γρήγορα.

Πώς όμως επιλέγεις αυτό το μέρος? εδώ σε θέλω!

Νομίζω πως κατάφερα να το συνοψίσω στα παρακάτω:

  • – Κοντά στο σπίτι μας ή στης γιαγιάς ή απλά να μπορούν να στο πηγαινοφέρνουν με λεωφορειάκι κλπ
  • – Λίγα παιδάκια ή πολλές νηπιαγωγούς/συγκεκριμένο αριθμό παιδιών = καλύτερη φροντίδα,περισσότερη ενασχόληση
  • – Εγκαταστάσεις,κτίριο,εξοπλισμός μέσα κλπ,  στα + σίγουρα ο εξωτερικός χώρος – αυλή με παιδική χαρά ή γήπεδο κλπ για την πλήρη εκτόνωσή τους!
  • – Καθαριότητα
  • – Φαγητό (υπάρχουν παιδικοί σταθμοί που τρώνε τα παιδάκια εκεί οπότε δεν ασχολείσαι ούτε με το φαγητό τους)
  • – Πρόγραμμα,ωράριο
  • – Εξω-σχολικές δραστηριότητες π.χ τα πάνε εκδρομές,θέατρο κλπ 

Αυτά κατάφερα να σκεφτώ (η δόλια άπειρη μάνα), όποιος μπορεί να προσθέσει και κάτι άλλο λόγω εμπειρίας,΄φιλ φρι!

happy baby daily

O φίλος μου ο Νικήτας, μπαμπάς του Πέτρου, μου έστειλε στο facebook  το παρακάτω link: http://www.independent.co.uk/life-style/health-and-families/features/the-great-gina-ford-debate-1864825.html   μόλις ανέβασα  το προηγούμενο post.

Το θέμα βρέφος και πρόγραμμα χωρίζει τους γονείς σε 2 στρατόπεδα με φανατικούς υποστηρικτές έκαστο. Σ’ όποιο στρατόπεδο κι αν ανήκεις, το επέλεξες γιατί αυτό ήταν το καλύτερο για το δικό σου παιδί. Η Gina Ford, συγγραφέας του αμφιλεγόμενου οδηγού ‘’ Τhe Contented Little Baby Book’’  τα λέει λίγο σκληροπυρηνικά κατά τη γνώμη μου αλλά πάνω κάτω είναι υπέρ του προγράμματος. Εγώ θα σου πω το πρόγραμμα της μαίας που με βοήθησε πολύ. Κυρίως γιατί όπως είπα δεν είχα ιδέα από μωρά , επομένως όταν είσαι σε αυτή την απόγνωση περιμένεις από κάποιον που είναι ειδικός στο θέμα να σου δώσει τα φώτα του. Το περίεργο είναι ότι όλη αυτή η ιστορία της εγγυμοσυνομητρότητας έχει ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΥΣ ειδικούς. Και ο καθένας ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΑΠΟΨΗ. Που είναι συνήθως ΕΚ ΔΙΑΜΕΤΡΟΥ ΑΝΤΙΘΕΤΗ από τον άλλον. Γυναικολόγοι, παιδίατροι, μαίες, παιδοψυχολόγοι, παιδαγωγοί μπορούν να σε τρελλάνουν. Τι σου προτείνω? Διάλεξε έναν κι αν σου κάνουν αυτά που λέει πορεύσου μ’ αυτόν! Κι εγώ λοιπόν αυτό έκανα και ιδού η πρόταση της μαίας μου:

 ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΑΓΩΓΗΣ

  • Α. 06.00-07.00  Ξύπνημα. Αλλαγή πάνας αν κριθεί αναγκαίο. Αυτή την ώρα δεν προκαλούμε καμιά ανησυχία στο μωρό. Δεν ανοίγουμε παράθυρο αποφεύγουμε το φως, δε μιλάμε (δηλαδή δεν αρχίζουμε τα γούτσου γούτσου γλυκούλι μου γιατί θα το ξυπνήσουμε για τα καλά). Ακόμη και στην αλλαγή πάνας εάν μπορούμε το καθαρίζουμε μόνο με βαμβάκι και νερό. Τάισμα και αμέσως στο κρεββάτι του.
  • Β. 10.00-11.00 Ξύπνημα. Ανοίγουμε τα παράθυρα, μιλάμε, τραγουδάμε. Αλλαγή πάνας με πλύσιμο. Αλλάζουμε περιβάλλον, τοποθετούμε το μωρό σε χώρο διασκέδασης (ριλάξ, παρκοκρέββατο, γυμναστήριο) με πολύχρωμα μαλακά παιχνίδια. Αφήνουμε το μωράκι να ασχοληθεί όσο θέλει χωρίς να είμαστε από πάνω του.

1η γκρίνια: αλλαγή ενδιαφέροντος (άλλο παιχνίδι-ασχολία)

2η γκρίνια: το κοιμίζουμε πάντα στο κρεββάτι του, δεν το αφήνουμε να αποκοιμηθεί στον χώρο παιχνιδιού

  • Γ.  14.30-15.30  Ξύπνημα και επαναλαμβάνουμε την διαδικασία Β.
  • Δ.  17.30-18.30  Ξύπνημα . Αλλαγή πάνας με πλύσιμο. Τάισμα. Παιχνίδι και πάλι στον χώρο διασκέδασης. Αυτή την ώρα είναι δύσκολο να κοιμηθεί. Εάν δείξει εκνευρισμό μετά από κάποια ώρα ασχολούμαστε πιο στενά μαζί του μέχρι την ώρα του μπάνιου.

20.00-20.30 Μπάνιο στη μπανιέρα του και απαλό μασάζ με κρεμούλα ή λαδάκι (αν σου κάτσει να το τρίβεις…αν δηλαδή έχεις την κατηγορία παιδιού Α όπως είπα και στο προηγούμενο post!)

  • E.  21.00  Πορεία για ύπνο. Κλείνουμε μαζί τηλεόραση και φώτα. Πηγαίνουμε στο δωμάτιό του λέγοντας συνέχεια λέξεις-κλειδιά όπως καληνύχτα, πάμε για ύπνο, είναι βράδυ τώρα κλπ. (στον Billy the kid αυτό δεν έπιασε ποτέ δεν κοιμήθηκε πριν τις 22.30). Το τελευταίο τάισμα γίνεται πάντα στο δωμάτιό του, σε κατανυκτικό περιβάλλον με χαμηλά φώτα και ίσως απαλή μουσική.

Αυτό ήταν. Είδες τι απλό? Λοιπόν να το ξαναπώ για να είμαι ξεκάθαρη. Το παραπάνω είναι απλά ένα πρόγραμμα. Δεν είναι το μνημόνιο. Δεν παθαίνουμε πανικό αν το παιδί δεν ξυπνάει στις 14.30 ακριβώς! Απλώς ξέρουμε κάποιους βασικούς κανόνες και από τον παιδίατρό μας, όπως πχ ότι το βρέφος κάθε 4 ώρες περίπου πρέπει να φάει. Ε, δεν το αφήνεις να σκάσει στον ύπνο την ημέρα γιατί μετά θα σε πάει καροτσάκι όλη νύχτα. Γενικά, εάν αποφασίσουμε το παιδί μας να έχει μια ρουτίνα, προσαρμόζουμε το πρόγραμμα στις δικές μας και δικές του ανάγκες. Πάντα συμβουλευόμαστε τον παιδίατρο ή τη δική μας μαία, ή τον γκουρού μας ή την από πάνω γειτόνισσα ή τέλος πάντων όποιον εμείς εμπιστευόμαστε και θεωρούμε ότι πρέπει να ρωτήσουμε.

Και μην ξεχνάς ποτέ τον έναν βασικό κανόνα που όλοι οι ειδικοί θα σου πουν: Αν κλαίει ή θα πεινάει ή θα θέλει άλλαγμα ή θα νυστάζει!  Δεν προέκυψε τυχαία το ‘’μαμ, κακά και νάνι’’ κοπελιά..

Υπάρχουν 3 κατηγορίες παιδιών:

Α. Το παιδί ‘’βούδας’’

Είναι το παιδάκι που έχει την ηρεμία του γιόγκι στο βλέμμα. Το παιδάκι που θα το αφήσεις στο καροτσάκι του, χωρίς τη ζώνη δεμένη και θα μείνει εκεί ήσυχο μέχρι να πιεις τον καφέ σου. Είναι το παιδάκι που θα κοιμηθεί στο καρότσι για να κάνεις τα ψώνια σου. Το παιδάκι που μόλις γκρινιάξει λίγο και του δώσεις ένα καλαμάκι θα σταματήσει στο δευτερόλεπτο. Και κυρίως το παιδάκι που θα το πάρεις στο κομμωτήριο και θα κάτσει ήσυχο μέχρι να τελειώσεις ρίζα-ανταύγεια-κούρεμα-χτένισμα!

Β. Το ‘’λίγο απ’ όλα’’

Είναι το παιδάκι που θα σε ξυπνήσει τη νύχτα μερικές φορές αλλά ως επί το πλείστον θα σε αφήνει να κοιμάσαι τα βράδυα. Το παιδάκι που θα ρίξει κάτω το ποτήρι με το νερό αλλά μόλις το μαλώσεις θα μαζευτεί και δεν θα το ξανακάνει. Το παιδάκι που θα παίξει για 2 ώρες μόνο με τα παιχνίδια του αλλά θα τσιρίξει μόλις βαρεθεί και πρέπει να το πάρεις αγκαλιά. Με λίγα λόγια είναι το παιδάκι που θα κάνει φασαρία αλλά τόση όση αντέχεις.

Γ. Το παιδί ‘’Αττίλας’’  aka Κόναν ο βάρβαρος, ταλιμπάν, Τσε κλπ κλπ.

Είναι το παιδί που από μακριά μυρίζει φασαρία. Το παιδί που περιβάλλεται από την αύρα των ερυθρών ταξιαρχιών. Είναι το παιδάκι που ξέρει τι ώρα κοιμάσαι και δεν θα σε αφήσει. Το παιδί που μπορεί να σου πάρει τον αέρα και να τον πουλήσει στον άνδρα σου. Το παιδί που θα ρίξει από το μπαλκόνι το μπουκάλι με το νερό και το ποτιστήρι και μετά θα σε κοιτάξει ταπεινά με διάπλατες ανοιχτές ματάρες για να τον λυπηθείς. Πολύ απλά το παιδάκι που έδειρε τον Chuck Norris.

Είναι περιττό να πω πως ο Billy the kid ανήκει στην κατηγορία Γ. Δεν λέω ότι το παιδί δεν είχε να μοιάσει, γιατί κι εμάς τους γονείς του ήρεμους και ήσυχους δε μας λες. Γενικά τα τσάκρα σ’ αυτή την οικογένεια τον θέλουν τον γκουρού τους για να ισιώσουν. Ένιγουέι, στο προκείμενο:

Το πρώτο τρίμηνο που είχα την τύχη να μείνω με το παιδί μου σπίτι (χάρη στην έξοχη νομοθεσία μας) κόντεψα να τρελλαθώ. Όταν λέμε δεν είχα ιδέα από βρέφη το εννοούμε. Η παρουσία μιας μαίας στην ζωή μου ήταν σωτήρια. Έίχα την τύχη να έχω 5 επισκέψεις στο σπίτι  και της οφείλω πολλά. Καταρχάς η έννοια ‘’πρόγραμμα’’ βρέφους, μου ήταν εντελώς άγνωστη. Δε μπορούσα να υποθέσω ότι γίνεται να βάλεις ένα βρέφος σε πρόγραμμα ούτε ότι θα το κάνω εγώ!! Who me?

Η μαία ήρθε στο πρώτο ραντεβού μας. Και μου είπε πράγματα για μένα μαγικά. Όπως για παράδειγμα ότι τα βρέφη λατρεύουν το πρόγραμμα και την ρουτίνα. Νιώθουν περισσότερη ασφάλεια έτσι, όταν τα πράγματα γίνονται στην ώρα τους.

Είπε επίσης πως πρέπει να τα βάζουμε εμείς να κοιμούνται γιατί αν δεν κοιμηθούν όσο πρέπει, τους βγαίνει σε υπερένταση, κουράζονται και κλαίνε ασταμάτητα. Αυτό για μένα ήταν αποκάλυψη! Μα πως μου είχε διαφύγει? Αφού τα ξέρω όλα! (ψέμματα , όχι όλα, δεν ξέρω κορεάτικα πχ).

Όσο απλό ήταν στην διατύπωσή του, τόσο τρομακτικά δύσκολο ήταν αυτό στην πράξη. Εξηγούμαι: αφού τελειώσαμε τα θεωρητικά, πήγαμε στο δωμάτιο να βάλουμε τον Billy the baby να κοιμηθεί. Για να μπορέσει να νανουριστεί τον έβαλε μπρούμυτα και σκύβοντας πάνω από το κρεββατάκι του τον κουνούσε ρυθμικά σπρώχνοντας τον ποπό του. Ταυτόχρονα έκανε και το γνωστό ‘’σσσσσς….σσσσς…..σσσσσ’’ ρυθμικά για να κοιμηθεί. Απλό ε?

Ο Βασίλης εντωμεταξύ τσιρίζει και κλαίει ΟΛΗ αυτή την ώρα σπαρακτικά.

Μετά το πρώτο τέταρτο σ’ αυτή την στάση, με το θολό ξενυχτισμένο βλέμμα του τρελλού ψέλισα:

–          δεν θα πιάσει Ορσαλία μου (ναι το όνομα της μαίας είναι τι πρόβλημα έχεις?)

–          θα πιάσει

–          το έχεις ξανακάνει..??  (ύφος απελπισμένο τύπου την-λυπάμαι-την-κακομοίρα-νομίζει-πως-θα-κοιμηθεί-το-παιδί)

–          εννοείται και ξέρω ότι με κοιτάς και δεν το πιστεύεις αλλά κάνε υπομονή

–          Ορσαλία μου σε λίγο με αυτό το ρυθμικό σσσσσς το σίγουρο είναι πως θα κοιμηθώ εγώ

Μισή ώρα μετά ο Billy κοιμήθηκε! ΕΠΑΘΑ ΤΡΟΜΕΡΟ ΣΟΚ. Νόμιζα πως έχουν κάπου κρυμμένη κάμερα και η μαία έκανε στο παιδί ένεση με κάποιον τρόπο που δεν είδα. Δεν το πιστεύεις αλλά εκεί που τσίριζε, ξαφνικά κάποιος πάτησε το mute! Και κοιμήθηκε για 2 ώρες περίπου! Κι εγώ έκανα μπάνιο! Και ήπια καφέ!

Εκείνο που είπα στη μαία φυσικά αμέσως μετά, ήταν ότι ”αν νομίζεις πως εγώ είμαι διατεθειμένη να το κάνω αυτό το πράγμα 3-4 φορές τη μέρα για να κοιμηθεί το παιδί είσαι γελασμένη. Είναι τρομερά ψυχοφθόρο”. Η συμβουλή της ήταν ανεκτίμητη και τα λόγια της δεν θα τα ξεχάσω:

– Θα το κάνεις. Θα το κάνεις γιατί πρέπει το παιδί να κοιμηθεί και να αποκτήσει ένα πρόγραμμα, μία συνήθεια ύπνου. Την πρώτη μέρα θα σου πάρει μισή ώρα, την δεύτερη 25 λεπτά κοκ μέχρι να ξεκινήσει να κοιμάται κατευθείαν. Ξέρω πόσο ψυχοφθόρο είναι και εκτός του ότι δεν έχεις εσύ υπομονή γιατί δεν θα το πιστεύεις στην αρχή, να το ξέρεις πως αυτός που θα λιποψυχήσει πρώτος και θα σου δημιουργεί αμφιβολίες θα είναι ο μπαμπάς του. Οι μπαμπάδες δεν αντέχουν αυτή την διαδικασία. Επειδή δεν είναι όλη μέρα σπίτι με το μωρό και τους λείπει, έχουν την αίσθηση ότι το βασανίζεις και δεν θέλει να κοιμηθεί ενώ στην πραγματικότητα το μωρό δεν μπορεί. Χρειάζεται την βοήθειά μας ακόμα και για να ξεκουραστεί. Κανείς δεν θέλει να ακούει ένα μωρό να κλαίει γιατί δεν ξέρει πως να το αντιμετωπίσει. Είναι σύνηθες φαινόμενο και πρόσεξε να μην καβγαδίσετε γιατί δεν έχει αποτέλεσμα. Πρέπει ο ένας από τους δύο να έχει το θάρρος να το κάνει αυτό αδιαπραγμάτευτα.

Την πρώτη μέρα χωρίς τη μαία φυσικά, το μαρτύριό μου ξεκίνησε. Όντως το παιδί κοιμήθηκε σε 20 λεπτά. Την δεύτερη σε ένα τέταρτο κοκ. Δεν είναι τόσο απλό όσο ακούγεται. Σπαράζει η καρδιά σου να τον κουνάς και να κλαίει. Για να μην πω ότι σπαράζει το χέρι σου, η μέση σου, η πλάτη σου κλπ κλπ. Και αυτό το βιολί συνεχίζεται, γιατί το παιδί δεν είναι ρομπότ. Προγραμματίζεται μεν αλλά έχει τις μέρες του…και τις νύχτες του!

Το crying game μπορεί να συνεχιστεί για πολύ καιρό. Ακούω συνέχεια για περιπτώσεις που το παιδί ξυπνάει ακόμη τις νύχτες κλαίγοντας 3-4 φορές ακόμα και 2 ετών επειδή ξέρει ότι πιάνει. Επειδή θα ξυπνήσει η μαμά κι ο μπαμπάς και θα το πάρουν αγκαλιά. Το ξέρω πως είναι δύσκολο να το αγνοήσεις μέχρι να σταματήσει. Οι στατιστικές λένε πως στο δεκαήμερο έχει πλέον μειωθεί στο ελάχιστο η διακοπή του ύπνου εφόσον δεθείς στην πλώρη του κρεββατιού σου, βάλεις κερί στ’ αυτιά και καταφέρεις να αντέξεις χωρίς να τρέξεις να το πάρεις αγκαλιά.

Καλή τύχη στην Οδύσσειά σου και από βδομάδα σου ‘ρχομαι με το 2ο μέρος!


γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: