γονείς με κολικούς

Posts Tagged ‘παιχνίδι

 

Είπα να σου γίνω και λίγο πιο ‘’χρήσιμη’’. Καλά τα λέμε για τα ψυχολογικά μας αλλά το μεγάλωμα ενός παιδιού έχει πολλούς τομείς με τους οποίους αναγκάζεσαι να καταπιαστείς θες δε θες. Ένας από αυτούς είναι τα παιχνίδια.

Δεν ξέρω να σου πω ποια είναι τα καλύτερα παιχνίδια. Ούτε πόσο συχνά πρέπει να παίρνεις στο παιδί σου παιχνίδια. Είμαι βέβαιη ότι ξέρεις πολύ καλύτερα. Ακόμα κι όταν κάνεις την υπερβολή, μέσα σου το ξέρεις. Ότι το σπλάχνο θα ασχοληθεί γελώντας περίπου ένα τέταρτο με το νέο απόκτημα και μετά εσύ θα κλαις τα ευρώ και θα σε πιάσει η τύψη για τον πατέρα που δεν έχει να πάρει στο παιδί του.

Να μη σου πω όμως για τα παιχνίδια που περνούν απ’ τα χέρια μας; Φυσικά και θα σου πω. Να ξέρεις εξάλλου πως τις καλύτερες πληροφορίες για παιχνίδια δεν θα τις πάρεις από τα παιχνιδάδικα  αλλά από την άλλη μάνα. Αρκεί να έχει εμπεριστατωμένη άποψη. Δηλαδή εμένα! (#asemaskouklitsamou ξέρω τι σκέφτεσαι..).

Αφού λοιπόν δεν υπάρχει Toy critic, την στιγμή που βρωμάει ο τόπος από food critics θα επωμιστώ εγώ ΚΑΙ αυτόν τον ρόλο κι ότι μπορώ θα σου λέω. Ευπρόσδεκτη είναι και η δική σου άποψη, γιατί κι εγώ ψάχνω κατά καιρούς παιχνίδια, είτε για τον Billy είτε για δώρα και ειλικρινά δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω. Οπότε αν έχεις κάτι να πεις για συγκεκριμένα παιχνίδια φιλ φρι.

”Τρελλοί αρειανοί” ονομάζεται το συγκεκριμένο επιτραπέζιο. Δεν θα το είχα προσέξει ποτέ αν δεν τύχαινε να μπω ένα Σάββατο στο elc του Χαλανδρίου και να ανακαλύψω ότι ήταν 2ήμερο παιδιού όπου όλα τα παιχνίδια ήταν ανοιχτά στο πάτωμα και τα παιδάκια έπαιζαν με παιδαγωγούς. Εγώ για ένα γιλέκο-σωσίβιο μπήκα. Αλλά μόλις μπήκα του μικρού του άστραψε το μάτι. Τον χάνω στη στιγμή για να τον βρω λίγο αργότερα να παίζει μ’ αυτό το παιχνιδάκι. Όπως καταλαβαίνεις οτιδήποτε τραβάει την προσοχή του παιδιού μου για περισσότερο από 145 δευτερόλεπτα (τόση ώρα έχει κάτσει ακίνητος σ’ ένα σημείο τον έχω χρονομετρήσει), μου γίνεται έμμονη ιδέα.

Το παιχνίδι γράφει πως είναι για παιδάκια άνω των 3 και λογικό είναι γιατί εκείνα συγκεντρώνονται πιο εύκολα και μπορούν να συνειδητοποιήσουν τι σημαίνει παίζω με συμπαίκτη και το παιχνίδι έχει κανόνες. Ουσιαστικά αποτελείται από μία βάση που μόλις τη βάλεις σε λειτουργία οι εξωγήινοι που βρίσκονται σε τρύπες πάνω της αρχίζουν να ανεβοκατεβαίνουν. Εσύ κρατώντας ένα σφυράκι προσπαθείς να τους ‘’ψαρέψεις’’. Δύο χρώματα εξωγήινοι, δύο χρώματα σφυράκια για τον κάθε παίκτη. Το δίχρονο εννοείται δεν καταλαβαίνει απ’ αυτά και βαράει όποιον εξωγήινο θέλει με όποιο σφυράκι, ενίοτε και με τα δύο ταυτόχρονα.

Κόστος: 19€ ακριβό δεν το λες.

Πρόβλημα: Παίρνει μία μπαταρία τύπου C θα την βρεις πολύ εύκολα παντού. Μέσα σε δύο μέρες όχι συνεχούς χρήσης εννοείται η μπαταρία εξαντλήθηκε. Επειδή λοιπόν δύο τέτοιες κοστίζουν 5€ να ξέρεις ότι τελικά πολύ φθηνό το παιχνιδάκι δεν θα σου βγει. Ήταν δε, τέτοια η έκπληξή μου όταν είδα ότι δεν παίρνει μπρος, που ήμουν έτοιμη να το ανοίξω και να το κάνω φύλλο και φτερό για να βρω το πρόβλημα (έχω κάνει και μαστοράκος). Σε καμία περίπτωση δεν περίμενα ότι θα αλλάζω μπαταρίες τόσο συχνά. Και σκέψου να πάθει εξάρτηση το τέκνο σου και να ξεμείνεις από μπαταρία Κυριακή μεσημέρι… Εννοείται ότι ενημέρωσα  την εταιρία για το θέμα αυτό και θα το κάνω και γραπτώς. Να ξέρεις γενικά, ότι άμα δε γκρινιάξεις σ’ αυτή τη ζωή κι αν δεν ζητήσεις, ποτέ δεν θα πάρεις. Καλό είναι να μη βαριέσαι.

Το ντεσού είναι ότι τελικά σωσίβιο-γιλέκο δεν πήρα. Κοστίζει 42€ και δεν έχω την παραμικρή ιδέα αν θα μας βολέψει στην θάλασσα. Αποδείχτηκε πως είχα δίκαιο διότι δοκιμάσαμε ένα φθηνότερο, ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΦΘΗΝΟΤΕΡΟ τύπου 15€ από Jumbo-τα-παιχνίδια-είμαστε-εμείς και κόντεψε να πνιγεί το παιδί. Μόνο στο σπίτι το φοράμε ως στολή και παίζουμε. Για τα 15€ του έχει μια χρήση δε μπορείς να πεις.

 

Πι.Ες. Εσύ που βιάζεσαι να πεις το κλισεδάκι ”έλα μωρέ το παιδί δεν θέλει παιχνίδια και με τα τάπερ μια χαρά παίζει”, θα σου πως πως έχεις πολύ δίκαιο. Αλλά όταν θα ψάχνεις το καπάκι από το τελευταίο τετράγωνο τάπερ για να βάλεις τη φέτα και δεν θα το βρίσκεις, οι τρελλοί αρειανοί θα σου βγάλουν τη γλώσσα κοροϊδευτικά, να το ξέρεις. Εγώ ενημέρωσα…

over-parenting

Σε κούφανα; Κι όμως υπάρχει. Είναι καινούριος όρος και μη βιαστείς να κρίνεις εσύ επαγγελματία μαμά. Αφορμή μου έδωσε ένα άρθρο που διάβασα πρόσφατα στο Marie Claire. Μην τρελλαίνεσαι, δεν πάω για καφέ με περιοδικά στο χέρι, βρέθηκε το τεύχος στην τουαλέτα κι έπεσε στα χέρια μου. Να ‘ναι καλά το αγόρι μου, που μου φέρνει γυναικεία περιοδικά συνέχεια (#pestenamefate)

Θα σου μεταφέρω κάποια κομμάτια του άρθρου αυτούσια, για να προβληματιστείς. Επειδή ξέρω πως έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο και τελευταία στερείσαι προβληματισμών και βαθιάς σκέψης πάρε αυτό για να ‘χεις να διαλογίζεσαι ανάμεσα σε άλλαγμα πάνας και τάισμα.

Ξεκινά λοιπόν η Γαλάτεια Λασκαράκη ως εξής:

 

Πριν κάνω παιδιά, είχα μια πολύ σαφή εικόνα του πως θέλω να γίνουν τα δικά μου. Την είχα αποκτήσει με τα χρόνια χάρη σε κάθε σύντομη συναναστροφή με κάποιο παιδί γνωστών, συγγενών ή απλά της άγνωστης οικογένειας που έτρωγε δίπλα μου στην ταβέρνα. Ήταν μια απλή ιδέα: το δικό μου παιδί δεν θα γίνει ποτέ ένα από αυτά τα σατανικά νήπια που κάνουν το φαγητό τους σφεντόνα, χτυπάνε υστερία σε δημόσιο χώρο ή διακόπτουν τους μεγάλους όταν μιλάνε. Πίστευα ότι δεν πρόκειται να το αφήσω να εξαφανίσει αυτό που είμαι τοποθετώντας στη θέση μου μια κουρασμένη γυναίκα που φωνάζει. Και ότι οι άνθρωποι που μετατρέπουν το διαμέρισμά τους σε ένα προστατευτικό σύμπαν από αρμαφλέξ είναι απλώς υπερβολικοί.

 

Έχω νέα για σένα, μελλοντικέ γονιέ, που έχεις κάνει παρόμοιες δηλώσεις. Την στιγμή που γράφεται αυτό το κομμάτι, η μισή επίπλωση στο σαλόνι μου αποτελείται από ένα τραμπολίνο, δύο καρότσια για κούκλες, μία ροζ κουζίνα της Μπάρμπι σε μέγεθος καλοριφέρ, ένα καβαλέτο ζωγραφικής και κομμάτια παζλ που δεν θα βρουν ποτέ τον προορισμό τους. Η 3χρονη κόρη μου βέβαια αδιαφορεί για όλα αυτά τα πλαστικά αγαθά  με τα οποία την τροφοδοτεί ακατάπαυστα η αγάπη παππούδων και θείων και προτιμά να ασχοληθεί με κάτι πιο ενδιαφέρον, όπως το να καθίσει στην καρέκλα μου απαιτώντας να σηκωθώ εγώ. ‘’Απαιτεί’’ είναι βασικ΄ατο ρήμα που περιγράφει την έκφραση κάθε επιθυμίας αυτού του μικρού ξανθού ατόμου που λατρεύω να υπηρετώ, όπως ας πούμε να παίξει angry birds στο i-phone ενώ μιλάω στο τηλέφωνο για δουλειά ή να πιει το γάλα της με τρία καλαμάκια συγκεκριμένου χρώματος.

 

Πως σου φαίνεται μέχρι στιγμής; Κάτι σου θυμίζει ε; Αρχίζεις λίγο λίγο να στραβοκοιτάς το πρωτότοκό σου; Μη βιάζεσαι έχει κι άλλο ακόμα στην αρχή είσαι:

 

Μια παρόμοια θορυβώδη μέρα η Πάμελα Ντράκερμαν, Αμερικανίδα δημοσιογράφος που ζει στο Παρίσι με τον άνδρα της, είχε μια επιφοίτηση. Στο μικρό παραλιακό μέρος όπου έκαναν διακοπές εκείνο το καλοκαίρι και ενώ έτρωγαν βιαστικά, αφήνοντας τεράστια απολογητικά πουρμπουάρ στα γκαρσόνια για τις φωνές, τα  λεκιασμένα τραπεζομάντιλα και το καλαμάρι που είχε σκορπίσει η ενάμισι έτους κόρη τους στο πάτωμα, πρόσεξε ότι οι άλλες οικογένειες γύρω της δε βίωναν την ίδια πραγματικότητα. Τα νήπια κάθονταν στα καρεκλάκια τους περιμένοντας το γεύμα τους και έτρωγαν τα ψάρια και τα λαχανικά τους. Οι γονείς δεν κυνηγούσαν τα παιδιά τους φωνάζοντας ούτε υπήρχαν πεταμένες τροφές γύρω από τα τραπέζια τους. Περιέργως, έμοιαζαν να κάνουν διακοπές. Ξαφνικά είχε πολλές ερωτήσεις: Γιατί στις εκατοντάδες ώρες που είχε περάσει σε γαλλικούς παιδότοπους, ποτέ δεν είχε δει ένα παιδί εκτός από το δικό της, να χτυπιέται υστερικά στο δρόμο; Γιατί οι Γάλλοι φίλοι της δεν χρειάζεται ποτέ να κλείσουν το τηλέφωνο επειδή ένα νήπιο ουρλιάζει δίπλα τους απαιτώντας κάτι;

 

…Η οικογενειακή ζωή στη Γαλλία έχει πολύ λιγότερη γκρίνια και κλάματα. Ως δημοσιογράφος ήταν περίεργη να εξετάσει το γιατί. Ως μητέρα ήθελε απεγνωσμένα να μάθει.

 

Σε βλέπω μέχρι τώρα έτοιμη να βγάλεις νύχια και δόντια και ως άλλη μάνα λέαινα να σπεύσεις να κατασπαράξεις και τη Ντράκερμαν και εμένα επειδή τολμήσαμε να κρίνουμε το άτακτο λιονταράκι σου και τον τρόπο ανατροφής του. Μη βιάζεσαι βρε, σκέψου το λίγο. Για να σε προλάβω να ξέρεις πως η περιέργεια της Ντράκερμαν έγινε τελικά το βιβλίο Bringing Up Bebe, One American Mother Discovers the Wisdom of French Parenting. Όχι για να μη λες ότι τα βγάζω απ’ το μυαλό μου! Και υπόψιν ότι σου τα λέω αυτά εγώ. Που άλλαζα παραλία αν υπήρχε νήπιο που τσίριζε σε απόσταση 10 μέτρων (Θεία Δίκη!). Πάμε πάλι:

 

Η Ντράκερμαν κάνει την σύγκριση με την σύγχρονη, αγχωμένη αμερικανική οικογένεια, η οποία θα έλεγε κανείς ότι εμφανίζει αρκετές ομοιότητες με την ελληνική: τα παιδιά βρίσκονται στο επίκεντρο της ζωής των γονιών τους, μονάκριβα και ξεχωριστά, καρποί ωριμότητας και επιλογής παρά κοινωνικής συνθήκης. Επίσης ποτέ πριν στην ιστορία η παιδική ηλικία δεν αντιμετωπιζόταν ως κάτι τόσο πολύτιμο.

 

...Νήπια που πρέπει να απασχολούνται ακατάπαυστα με δημιουργικές δραστηριότητες και γονείς που γυρίζουν με ενοχές από τη δουλειά τους για να περάσουν πάση θυσία ποιοτικό χρόνο με τα βλαστάρια τους. Αυτή η καινούρια ιδέα, ότι ΚΑΘΕ στιγμή πρέπει να είναι σημαντική, τείνει να μετράει πλέον τόσο πολύ ώστε να ξεχνάμε την σημασία που έχουν τα βασικά, όπως μια αγκαλιά κι ένα φιλί. Στην Αμερική λοιπόν αυτό έχει νόημα και λέγεται ‘’over-parenting’’. Και όπως φαίνεται, δεν κάνει ευτυχισμένο κανέναν.

ΧΩΡΙΣ ΤΥΨΕΙΣ λοιπόν. Η ενοχή και το πως την αντιμετωπίζουμε: αυτή είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στη Γαλλίδα μάνα και σ’εμάς τις υπόλοιπες, σύμφωνα με την Πάμελα. Η Αμερικανίδα ασπάζεται την ενοχή. Είναι ένα είδος συναισθηματικού φόρου που πρέπει να πληρώσει επειδή λείπει στη δουλειά ή αφήνει τα παιδιά να δουν τηλεόραση για να βρει λίγο χρόνο για τον εαυτό της. Οι Γαλλίδες πιστεύουν ότι η ενοχή είναι ανθυγιεινή. Πιστεύουν επίσης ότι ένα σπιτικό που βασίζει ολόκληρη την ύπαρξή του στα  παιδιά είναι εξαιρετικά ανισόρροπο.

 

…Οι Γάλλοι πιστεύουν ότι τα παιδιά είναι λογικά από τη μέρα που γεννιούνται. Το πιστεύουν στ’ αλήθεια. Ότι ένα μωρό μπορεί να μάθει πράγματα από μερικών εβδομάδων, όπως το να κοιμάται όλη τη νύχτα στην κούνια του ή ότι δεν πρέπει να ρίξει κάτω όλα τα πράγματα από το τραπέζι αν του το εξηγήσεις με λόγια.

 

Και για να κλείσω με τα αποσπάσματα σου άφησα το καλύτερο για το τέλος:

 

ΟΜΟΡΦΕΣ ΛΕΧΩΝΕΣ. Οι Γαλλίδες πιστεύουν ότι ο αμερικανικός νεολογισμός MILF είναι γελοίος. Δεν υπάρχει αντίστοιχη έννοια στα γαλλικά γιατί εκεί δεν υπάρχει κανένας λόγος να πάψει μια γυναίκα να είναι σέξι αφότου κάνει παιδιά. Οι Γαλλίδες δεν αποπνέουν αυτό το μείγμα κούρασης, ανησυχίας και οριακής νευρικής κρίσης που εμφανίζουν πολλές Αμερικανίδες –και Ελληνίδες μη σου πω εμού συμπεριλαμβανομένης-

 

Τα σχόλια κάτω από τα άρθρα για το βιβλίο είχαν φυσικά τις πολύ σωστά διατυπωμένες αντιρρήσεις με κορυφαία την εξής: ‘’Εύκολο να περιφέρεσαι ξεκούραστη και αισθησιακή με τόσες παροχές από τη γαλλική κυβέρνηση: η μεγάλη άδεια λοχείας, η δωρεάν δημόσια φύλαξη μωρών και τα δημόσια νηπιαγωγεία για όλους, αφαιρούν πολλές ρυτίδες άγχους από το μέτωπο μιας Γαλλίδας’’

 

Παρ’ όλα αυτά ένα point το ‘χει η Ντράκερμαν δεν μπορείς να πεις ε; Προφανώς η αλήθεια και εδώ, δεν απαρνιέται την γνωστή της συνήθεια και δεν παίρνει θέση. Είναι κάπου στη μέση. Για παράδειγμα: το θεωρώ ανθρωπίνως αδύνατο να πείσω μόνο με τα λόγια τον Billy the kid να μη ρίξει τα πράγματα κάτω αν το ‘χει βάλει σκοπό να το κάνει. Εννοώ ότι σαφώς και προσπαθώ. Απλά κάπου στην 427ή προσπάθεια λυγίζω η δειλή… Θα ‘θελα λοιπόν σε τέτοιες περιπτώσεις να έχω την Ντράκερμαν πρόθυμη και διαθέσιμη γειτόνισσα, έτοιμη να επέμβει σε κάθε μου κάλεσμα συμμόρφωσης του τέκνου.

Από την άλλη, αν μια μέρα ξυπνήσω το πρωί και το παιδί μου έρθει στην κρεββατοκάμαρα και μου πει ‘’καλημέρα μητέρα θα ήθελα να πιω το γάλα μου’’ πιστεύω πως θα τρέξω με τις πυτζάμες στους δρόμους ουρλιάζοντας…!! scary λέμε….

 

Πι.Ες. Εσύ που διαβάζεις το άρθρο και μασουλάς τα ποπ-κορν να τα αφήσεις κάτω αμέσως. Τροφή για σκέψη είπαμε, θες μετά να χάσεις και τα κιλά της εγκυμοσύνης…λίγο κράτει… 😉

Πι.Ες.2 Φάε αγάπη μου όσο θες, στο κάτω κάτω τι μας έμεινε σ’ αυτή τη ζωή; Αγάπη, στοργή, ποπ κορν…

Πι.Ες.3  Όντως ο αμερικάνικος νεολογισμός MILF είναι γελοίος. Εν αντιθέσει με τον νεολογισμό DILF που είναι ευφυέστατος και απαραίτητος καθώς περιγράφει μία στρατιά ανδρών με κύριους εκπρόσωπους τους Μπραντ Πιτ, Μάθιου Μακόναχι…Ντέιβιντ Μπέκαμ….ετσέτερα ετσέτερα… Πως αλλιώς να τους πεις αυτούς δηλαδή;

 

Έχω περίπου 5 μέρες που βασανίζομαι από μια γριποκρυωμαιωσοσυναχοβηχα αηδία.

Σου το λέω αυτό για να δικαιολογηθώ για την απουσία μου. Κι εκεί που σέρνομαι ανέμελη πάνω σε μια στίβα χαρτομάντηλα με την εσάνς του otrivin να με τυλίγει λέω ”δεν ανοίγω το laptop ν’ αλλάξω λίγο διάθεση μπας και σωθώ;”. Και βλέπω στα mail μεταξύ άλλων κι ένα από τη yoox kids με την παραπάνω εικόνα πάνω πάνω να μου προτείνει ρούχα παιδικά ανοιξιάτικα για παιχνίδι στο γρασίδι.

Λέω δε μπορεί δε βλέπεις καλά κοριτσάκι μου, η αρρώστια σ’ έχει κάνει ημίτυφλη. Κάνε ένα refresh να συνέλθεις.

Κάνω.

Βλέπω το ίδιο mail με την ίδια εικόνα.

Με όση δύναμη μου απομένει κουτουλάω μέχρι το παράθυρο να δω αν όντως ήρθε η άνοιξη, μήπως έχω πέσει σε κώμα και δεν το κατάλαβα. Βεβαιώθηκα. Έξω ο καιρός εξακολουθεί να θυμίζει προάστιο της Μόρντορ. Από τότε που ένας γκαντέμης μετεωρολόγος είπε ότι ο περασμένος Νοέμβριος ήταν ο πιο άνυδρος τα τελευταία 80 χρόνια στην Αθήνα, ξεπατώθηκε να βρέχει. Έκανε μια παύση το Σαββατοκύριακο που εγώ έτσι κι αλλιώς ήμουν στον κόσμο του χαρτομάντηλου και ξανά προς τη δόξα τραβά.

Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζω να διαβάζω το mail αυτό και να βλέπω τα υπέροχα κατά τα άλλα παιδικά ρουχαλάκια γρασιδιού. Το πρόβλημα εδώ στην Ελλάδα δεν είναι βέβαια τα ρουχαλάκια γρασιδιού. Δεν είναι ούτε ότι δεν έχουμε γρασίδι. Εντάξει, στην Θεσσαλονίκη τα κόψαμε όλα τα δέντρα ok, αλλά τουλάχιστον μας έμεινε η παραλία (αν ο Μπουτάρης καταφέρει να την φτιάξει). Στην Αθήνα on the other hand ακόμη έχει μεγάλα πάρκα και υπάρχουν πολλές επιλογές γρασιδιού να διαλέξει κανείς. Δεν είναι ούτε ότι δεν έχουμε Άνοιξη. Κι αυτές τις αηδίες ότι δεν έχουμε εποχές πια, παλιά είχαμε, τώρα καλοκαίρι-χειμώνας, ετσέτερα ετσέτερα μην τις τρως. Μια χαρά εποχές εγώ βλέπω τα τελευταία χρόνια. Εξάλλου σε λίγο που δεν θα ‘χουμε και λεφτά για βενζίνη, θα κλείσει κι η τρύπα του όζοντος. Όλα υπέρ μας είναι!!!

Το πρόβλημα λοιπόν εδώ στην Ελλάδα είναι τις περισσότερες φορές η Ελληνίδα μαμά κι ο Έλληνας μπαμπάς. Δε μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά. Δεν εννοώ να σέρνεις το παιδί έξω ενώ βρέχει καταρακτωδώς. Το καταλαβαίνω πως δε γίνεται, εκεί θα βολευτείς με τους παιδότοπους. Όμως, τις ημέρες που δεν βρέχει που είναι τα παιδάκια; Βγαίνουμε κι εμείς βόλτα κι ο Billy the kid τρέχει στις άδειες κούνιες και φωνάζει ”νινί νινί”. Θα μου πεις δε φοβάσαι μην κρυώσει; Φοβάμαι, αλλά δεν τον βγάζω με κοντομάνικο, τον ντύνω καλά. Σκουφάκια, γάντια και ότι είναι απαραίτητο.

Θα σου πω τώρα το κλισέ που ακούς συχνά: σε όλη την Ευρώπη έχει κακοκαιρία. Αλλά και να μην έχει, ούτως ή άλλως οι βόρειες χώρες έχουν κρύο. Σοβαρό κρύο, όχι 10 βαθμούς. Ακόμη και στη βόρεια Ελλάδα έχει σοβαρό κρύο σε σχέση με την Αθήνα. Αλλά βρε αγάπη μου, τα παιδάκια είναι όλα έξω. Και παίζουν. Ή κάνουν βόλτα. Δεν εννοώ μόνο το σούπερ μάρκετ. Αυτό για τα παιδιά δεν είναι βόλτα και παιχνίδι. Εδώ εμείς, προτιμάμε να συντηρούμε τους ιούς κρατώντας τα στους κλειστούς χώρους, παιδότοπους, σπίτια κλπ. Βέβαια αυτό είναι ένα ιδιαίτερο γνώρισμα της Αθήνας, όπου γυρίσεις και σταθείς ΠΑΝΤΑ υπάρχει μια μαμά που είναι κουκουλωμένη με 47 κασκόλ και 32 ζακέτες και σε κοιτά με κόκκινη μύτη και μάτι έτοιμο να κλάψει και σου λέει ”κρυώνω”. Αυτή η μαμά λειτουργεί μόνο σε θερμά κλίματα και θερμοκρασίες άνω των 17 βαθμών Κελσίου. Κι εκεί βέβαια, μια ζακετούλα θα την έχει. Ε, τώρα τι να σου πω κι εγώ; αυτή δεν σώζεται.

Πάρκα λοιπόν υπάρχουν άφθονα. Από τ’ αγαπημένα μου: πάρκο Φιλοθέης και άλσος Βεΐκου. Στην Θεσσαλονίκη το πάρκο στο πεδίον του Άρεως -γνωστότερο ως πάρκο του Ηρακλειώτη-. Αν έχεις κάποιο άλλο να προτείνεις feel free!!!

Καλό χαρταετό!!!

Πι. Ες. Βγάλε βρε το παιδί σου έξω να παίξει με το δικό μου μην τρέχει στα πάρκα σαν την Αστέρω ”νινίιιιιι, νινιιιιιι”!

Να κάνω την εισαγωγή μου στο παραμυθάκι αυτό: Ο Δαυίδ είναι φίλος αγαπημένος και πατέρας του Δαμιανού και του Μάξιμου. Άρα ποιος θα ήταν πιο ειδικός για να μας πει τι γίνεται όταν το ένα αδελφάκι ζηλεύει το άλλο; Υποθέτω πως ζει τέτοιες στιγμές ”αγάπης” και ”αδελφικής στοργής” συχνότατα γι’ αυτό εξάλλου οδηγήθηκε στην συγγραφή του παρακάτω παραμυθιού. Μπορείς να το δεις και σαν συμβουλή αν έχεις δυο παιδάκια. Άντε να βλέπουμε και περισσότερους μπαμπάδες να γράφουν, βγείτε απ’ το καβούκι σας βρε, αφού όλοι έχετε στο desktop το σπλάχνο σας να χαμογελάει, γιατί κρύβεστε;;     Ιδού λοιπόν:


Κάποτε σε ένα πολύ όμορφο χωριό ζούσαν δυο αδελφάκια ο Δαμιανός και ο Μάξιμος μαζί με την μαμά και τον μπαμπά τους.

Ο Δαμιανός ήταν ο μεγαλύτερος από τα δυο αδέρφια.
Έτσι έμαθε πρώτος να μιλάει να μετράει και να παίζει με παιχνίδια για μεγάλα παιδιά πριν να τα μάθει όλα αυτά ο Μάξιμος.

Ο Μάξιμος λοιπόν όταν έβλεπε τον μεγάλο του αδερφό να κάνει οτιδήποτε γνώριζε εδώ και καιρό, τον κοιτούσε με θαυμασμό και σκεφτόταν
“αααχ τι καλα που θα ήταν να μπορούσα να κάνω
κι εγώ όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα που μπορεί
και κάνει ο μεγάλος μου αδερφός!!!”

Έτσι οι μέρες περνούσαν και ο Δαμιανός πήγαινε πλέον στο σχολείο και ο Μάξιμος έμενε στο σπιτι με την μαμα τους, μιας και ο μπαμπάς τους όλο και κάπου θα έλειπε για τις ανάγκες της δουλειάς του.

Ο Δαμιανός στο σχολείο μάθαινε νεα πράγματα και όλο και περισσότερα.

Όλα αυτά στα ματιά του Μάξιμου φαινόντουσαν όλο και ποιο όμορφα και ποιο εντυπωσιακά.

Όλοι οι γνωστοί και φίλοι γύρω από την οικογένεια έβλεπαν τον Δαμιανό να μεγαλώνει και να γίνεται όλο και καλύτερος όλο και εξυπνότερος και να καταφέρνει όλο και περισσότερα πράγματα.

Ο Μάξιμος το έβλεπε κι αυτός και το καταλάβαινε ότι ο αδερφος του μεγάλωνε γρήγορα. Έτσι προσπαθούσε κι αυτός με την σειρά του να τον αντιγράψει σε ότι κι αν έκανε ο μεγάλος του αδερφος. Τόσο πολύ τον θαύμαζε!!!

Δυστυχώς μια νύχτα μια κακιά νεράιδα η Ζήλεια ήρθε στον ύπνο του Δαμιανού και του μετέφερε στη σκέψη του ότι πρέπει να ζηλεύει τον μικρό του αδερφό.
Ότι δήθεν δεν πρέπει ποτέ να παίζουν μαζί κι ότι δήθεν ότι κάνει ο μικρούλης Μάξιμος πρέπει να το κάνει και ο Δαμιανός.

Από εκείνη την ημέρα ο Δαμιανός και ο Μάξιμος όλο μάλωναν και όλο στεναχωρουσαν την μαμά τους και τον μπαμπά τους που τους έβλεπαν σε αυτή την κατάσταση.

Ο καημένος ο Δαμιανός δεν είχε καταλάβει ότι με αυτή του την συμπεριφορά έκανε χαρούμενη την κακιά νεράιδα την Ζήλεια η οποία όταν έβλεπε τα δυο αδέρφια να μαλώνουν γελούσε με το κακό της γέλιο
“χα χα χα τι ωραία που είναι όταν μαλώνουν τα δυο αδέρφια. Τι χαρούμενη που με κάνουν που μαλώνουν από ένα παιχνίδι η την θέση που θα καθίσουν μέχρι και για ένα σκουπιδακι. Για το ποιο ασήμαντο πράγμα.  Χα χα χα”.

Το ποιο παράξενο απ´ όλα ήταν ότι ο Δαμιανός με όλους τους άλλους ήταν ένα υπέροχο παιδί.

Έτσι όταν έπαιζε στο σχολείο με τον καλύτερο του φίλο τον Ιορδάνη ή όταν έπαιζε με τον Νικόλα τον Αλέξανδρο τον Κωσταντινο τη Μάχη αλλα ακόμη και με την μικρούλα Χριστίνα, ήταν πολύ ανεκτικός και πάντα βοηθούσε ώστε στο παιχνίδι να περνάνε όλοι καλα.

Δυστυχώς οι κακές σκέψεις της Ζήλειας είχαν επηρεάσει τόσο πολύ τον καημενουλη τον Δαμιανό.

Οι γονείς του λοιπόν με την καλή του δασκάλα την κυρία Δήμητρα που τόσο αγαπούσε ο Δαμιανός έψαχναν να βρουν μια λύση στο πρόβλημα αυτό.

Η λύση που βρήκαν ήταν πολύ απλή.

Έπρεπε να ζητήσουν από τον Δαμιανό να τους κάνει μια χάρη.
Έτσι είπαν στον Δαμιανό :
“Δαμιανε από δω και στο εξής σε παρακαλούμε πριν ζηλεψεις τον μικρότερο σου αδερφό να σταθείς και να σκεφτείς…
– εάν αυτό που κάνει τώρα ο Μάξιμος, το έκανε ο Ιορδάνης ο Νικόλας ο Αλέξανδρος ή οποίο άλλο παιδάκι από την παρέα μου τότε τι θα έκανα;
Θα μάλωνα μαζί του η απλά θα συνέχιζα το παιχνίδι μου με κάτι άλλο;

Ο Δαμιανός που όπως είπαμε ήταν ένα υπέροχο παιδί που πάντα τα κατάφερνε με ότι κι αν ασχολιόταν, επειδή αγαπούσε την μαμά του και τον μπαμπά του και δεν ήθελε να τους στεναχωρεί άλλο, συμφώνησε και είπε:-
– ναι θα το κάνω
– από δω και πέρα δεν θα ξανασκεφτω με άσχημο τρόπο για τον μικρό μου αδερφό.
– αλλά θα σκέφτομαι όπως ακριβώς σκέφτομαι για τους φίλους μου.

Από εκείνη την ημέρα λοιπόν η κακιά νεράιδα η Ζήλεια έφυγε από τις σκέψεις του Δαμιανού κι ο Δαμιανός έκανε έναν ακόμη φίλο ίσως τον ποιο πιστό του φίλο τον μικρό του αδερφό τον Μάξιμο ο οποίος με την σειρά του συνέχιζε να τον θαυμάζει όλο και περισσότερο και προσπαθούσε ακόμη ποιο πολύ να του μοιάζει και να τον αντιγράψει.

Αυτήν ήταν η ποιο χαρούμενη μέρα για την μαμά και τον μπαμπά των δυο αγοριών. Έβλεπαν πλέον μέσα στο σπίτι τους τα δυο παλικαράκια να παίζουν χωρίς γκρίνια χωρίς φωνές και τσιριδες παρα μονάχα με χαμογελά και αγκαλιές.

Ο Δαμιανός άρχισε να μοιράζεται τα παιχνίδια του κι ο Μάξιμος τα δικά του.
Έγιναν πλέον αχωριστοι και έπαιζαν κάθε μέρα όλη την ημέρα μαζί χαρούμενοι κι αγαπημένοι έτσι όπως πρέπει να είναι όλα τα αδερφακια.

Χριστούγεννα γαρ και ευκαιρία να μιλήσουν και οι Γονείς με κολικούς για τι άλλο? Για τα παιδικά παιχνίδια. Θέλω εδώ να κάνω μια εισαγωγή και να σε προετοιμάσω γιατί σ’αυτό το post ΔΕΝ θα βρεις κριτική και ιδέες για το τι θα πάρεις στο βαφτιστήρι-ανήψι-τέκνο. Μεταξύ μας, δε νομίζω εσύ που με διαβάζεις να περίμενες κάτι τέτοιο. Θα θίξουμε ΣΟΒΑΡΑ θέματα και απόψεις για τα παιχνίδια των παιδιών μας. Τα χωρίζω σε ενότητες και πάμε λοιπόν:

#1 Γιατί η Fischer Price δε θα μπορούσε ποτέ να σχεδιάζει ρούχα

Η αγαπημένη εταιρία γονιών και παιδιών δε θα μπορούσε να λείπει κι απ το δικό μας σπίτι. Έτσι νωρίς νωρίς από ημερών ακόμη, ο Billy the kid εξοπλίστηκε με αυτό:

Και μετά ήρθε αυτό:

Αλλά και αυτό:

Σε διάστημα λίγων μηνών, το ποπ-μπουτίκ σαλόνι μου έγινε το άνδρο των βασικών χρωμάτων. (=αν δεν έχεις κάνει ζωγραφική ποτέ σου γκούγκλαρε το ‘’βασικά και συμπληρωματικά χρώματα’’). Να φανταστείς ότι με τις αποχρώσεις του γκρι και του κόκκινου στους τοίχους, πριν μείνω έγκυος όταν ακόμη ήμουν στην δική μου σφαίρα του interior design και με την αμέριστη αγάπη μου στην τέχνη, είχα γεμίσει κάθε τετραγωνικό εκατοστό των τοίχων με πίνακες και φωτογραφίες. Έτσι με την έλευση του διαδόχου και φυσικά της Fischer Price το σαλόνι έχει μετατραπεί σε αποθέωση του ΚΙΤΣ. Δεν υπάρχει σημείο για να ξεκουραστεί το μάτι. Όπου και να γυρίσεις θα πέσεις πάνω σε κόκκινο-κίτρινο-μπλε με διαλείμματα πράσσινου-μωβ. Αυτό αγάπη μου στην πασαρέλα δε μπορεί να σταθεί. Έχουν περάσει τα 60’s και η φιλοσοφία του ‘’όλα τα χρώματα ταιριάζουν με ΟΛΑ τα χρώματα’’ δε θα σε πάει μπροστά στον κόσμο της μόδας. Αν όμως επιμένεις να κάνεις ντεφιλέ με στυλάκι Fischer Price έχεις έναν μεγάλο και σίγουρο πελάτη: ΤΟΝ ΣΟΥΠΕΡΜΑΝ.

#2 γιατί τα παιχνίδια για κορίτσια είναι καλύτερα από τα παιχνίδια για αγόρια

Πριν μείνω έγκυος και πριν φυσικά γεννήσω αυτό το φανταστικό παιδί τον Billy the kid, όπως όλα τα κοριτσάκια όταν σκεφτόμουν την περίπτωση της τεκνοποίησης αυτομάτως μου ερχόταν στο μυαλό ένα μωρό κοριτσάκι. Αυτή ήταν και η κυριότερη δικαιολογία που χρησιμοποιούσα στον εαυτό μου κάθε φορά που αγόραζα άλλο ένα ζευγάρι παπούτσια ‘’μια μέρα η κόρη μου θα με ευγνωμονεί!’’. Κι έτσι έρχομαι στο ζήτημα των παιχνιδιών όπου πρωταγωνίστρια είναι χρόνια ολόκληρα η Barbie! Έχουμε λοιπόν τα εξής σημεία που θα εστιάσουμε:

  • Η Barbie πάει σε σχολείο για πριγκήπισσες, όχι σε ένα οποιοδήποτε δημόσιο ή ιδιωτικό σχολείο αλλά σε σχολείο για ΠΡΙΓΚΗΠΙΣΣΕΣ! Άρα που οδηγούμαστε συνειρμικά; Σε παρακαλώ πάρα πολύ κυρία μου! Εμένα το κοριτσάκι μου μπορεί να μην είναι από τζάκι, αλλά θα μάθει από μικρό ότι μπορεί να γίνει και να του φέρονται όλοι σα να είναι πριγκήπισσα.
  • Η Barbie έχει ποδήλατο και άρα οικολογική συνείδηση.

  • Η Barbie εκτός από ποδήλατο, έχει το καινούριο 500αράκι, τζιπ, κάμπριο και ελικόπτερο. Άρα που οδηγούμαστε συνειρμικά: Εμένα το κοριτσάκι μου έχει όνειρα, έχει στόχους που για να πραγματοποιήσει θα δουλέψει σκληρά, αλλά στο τέλος θα ανταμειφθεί!
  • Η Barbie ντύνεται σαν κανονικός άνθρωπος. Ναι έχει μια ολόκληρη γκαρνταρόμπα πριγκιπική + κάτι στολές γοργόνας και νεράϊδας, αλλά στην πραγματική της ζωή φοράει ένα στυλάτο τζινάκι και βγαίνει με την παρέα της και τον Κεν.  Το κοριτσάκι μου λοιπόν είναι προσγειωμένο κι έχει όνειρο να αποκτήσει κι αυτό μια μέρα μια υπέροχη υγιή σχέση με τον Ryan Gosling. Γιατί δεν κατάλαβα; δε μπορεί εμένα το παιδί μου;;; Τι μήπως πρέπει να το μεγαλώσω με ηττοπάθεια;;
  • Η Barbie έχει φίλες άλλες πριγκίπισσες. Γιατί όχι; οι γνωριμίες δεν είναι καθόλου κακές!
  • Η Barbie έχει μωρό!!! Η επιτομή του σωστού παιχνιδιού. Το κοριτσάκι μου έχει όνειρα να αποκτήσει οικογένεια όπως η Barbie.

Όλα αυτά συμβαίνουν με τα κοριτσίστικα παιχνίδια την ίδια στιγμή που τα αγοράκια παίζουν με εργαλεία μαστορέματος, αγροτικά μηχανήματα, γυμνασμένους ανύπαρκτους σούπερ-ήρωες, οχήματα με υπερμεγέθη ελαστικά, υπερφυσικά όπλα που πετούν κολώδη γλιστερές αηδίες, κάνουν παρέα με ημίγυμνους μποντιμπιλντεράδες που το βασικό τους λεξιλόγιο είναι ‘’άααργκκ’’ και ‘’ούργκ’’, αποκτούν από νωρίς άριστη συμπεριφορά εργοταξίου και παίζουν στα δάχτυλα το ‘’έλα…έλα…έλα…..ώπα!’’,  ενώ η γκαρνταρόμπα τους περιορίζεται σε σετ από ριγέ σορτσάκια και μπλουζάκια της αγαπημένης τους ομάδας τα οποία τους προμηθεύει σχεδόν πάντα ο Μπαμπάς.

#3 γιατί τα παιχνίδια για αγόρια είναι καλύτερα από τα παιχνίδια για κορίτσια

Με την έλευση του πρίγκηπος Billy the kid στη ζωή μου, άνοιξαν οι ορίζοντές μου και έμαθα πράγματα για την σωστή διαπαιδαγώγηση του παιδιού παρατηρώντας τα αγορίστικα παιχνίδια. Έτσι ανακάλυψα τα εξής:

  • Ο Handy Manny, στα ελληνικά Μαστοράκος, αγαπημένος των αγοριών από παιδική ηλικία, είναι στην πραγματικότητα ένας μικρός Μαγκάιβερ. Φτιάχνει τα πάντα! Και λοιπόν; Είναι δηλαδή κακό που το αγοράκι μου θα μεγαλώσει γνωρίζοντας τι είναι το γαλλικό κλειδί και το άλεν;  ε;  Είναι κακό που όταν πέσει το κουρτινόξυλο της Barbie και ο Κεν θα την κοιτά σα χαζός, θα πεταχτεί το δικό μου το αγόρι στη μέση και θα της πει με νόημα ‘’allow me…!’’ κλείνοντάς της το μάτι ; Δε νομίζω
  • Ο Μαστοράκος έχει δημιουργήσει νεότατος μία ολόδική του επιχείρηση απολύτως κερδοφόρα. Άρα που οδηγούμαστε; Το παιδί μου πατάει γερά στη γη, δεν ονειρεύεται θέσεις executive αλλά το γιαπί, το πυλοφόρι, το μυστρί, ένα μικρό συνεργείο που μεγαλώνοντας θα κυριεύσει όλη την πόλη! (Γιατί; μήπως ο ανεψιός της ξαδέρφης της Μαρίας δεν έγινε υδραυλικός και τώρα με την κρίση τον παρακαλάνε και δεν προλαβαίνει;)
  • Ο Bob the builder, στα ελληνικά Μπομπ ο Μάστορας, είναι άλλο ένα αγοροπαιχνίδι. Ο Μπομπ ο Μάστορας λοιπόν είναι ο άρχοντας του εργοταξίου. Δεν υπάρχει κάτι που δε μπορεί να χτίσει. Πολιτικός μηχανικός-αρχιτέκτονας-εργολάβος όλα σε ένα με τεράστια εμπειρία οικοδόμου είναι ο άνδρας πρότυπο. Τι σημαίνει αυτό; ότι το αγόρι μου εμένα θα έχει όραμα σωστό αλλά και σύστημα και οργάνωση. Έχεις κάνει ποτέ ‘’οργάνωση εργοταξίου’’; Εγώ που έχω κάνει (τι έχω κάνει σ΄αυτή τη ζωή Χριστέ μου!), σου λέω ότι αποκτάς τέτοια μέθοδο σε κάθε τι που αναλαμβάνεις να κάνεις που θα έκανε τη Μέρκελ να φαίνεται τσαπατσούλα.
  • Και πάμε στον γνωστό και μη εξαιρετέο Bob the sponge, στα ελληνικά Μπομπ ο Σφουγγαράκης. (διακρίνω μια εμμονή με το όνομα Μπομπ). Δεν ξέρω τι λες εσύ για την ‘’φιλία’’ του Μπομπ με τον Πάτρικ αλλά εμένα καθόλου δε με πειράζει. Ξέρεις αυτές τις κακοήθειες περί σεξουαλικών προτιμήσεων…Δηλαδή εσένα αυτοί οι τύποι:  που μοιάζουν με τους village people σου φαίνονται καλύτεροι από τον γλυκούλη Μπομπ;; Δε νομίζω. Όπως και να ‘χει το παιδί μου θα μάθει με αυτά τα παιχνίδια να μην κρίνει από την εξωτερική εμφάνιση αλλά από τα εσωτερικά χαρίσματα. Του Μπομπ, του Πάτρικ και των village people.
  • Τα αγοράκια έχουν μία ολόκληρη συλλογή από τέτοια: Δεν καταλαβαίνω το πρόβλημά σου ειλικρινά. Ξέρεις πόσο κοστίζει αυτό το όχημα; Όχι; Καλά το φαντάστηκα. Η cayenne όμως ξέρεις πόσο κάνει!! Τς…τς…τς..Ντροπή. Σε τέτοιες εποχές αγάπη μου τι να το κάνεις το κάμπριο; Για να πας στις ελιές θέλεις το παραπάνω οχηματάκι και το παιδί μου το ξέρει από τώρα που είναι μικρό. Ένα μικρό βήμα τώρα, ένας μεγάλος γαιοκτήμονας αύριο!

Όλα αυτά συμβαίνουν με τα αγορίστικα παιχνίδια την στιγμή που η Barbie κάνει σπα, μανικιούρ, πετικιούρ, ξοδεύει τόνους πλαστικού χρήματος στην εμφάνισή της και τις ασταμάτητες πλαστικές επεμβάσεις (ε, μη μου πεις ότι είναι τυχαίο που εξακολουθεί να φαίνεται ΤΟΣΟ ΝΕΑ, ούτε η απόλυτη πια!), μολύνει την ατμόσφαιρα με τους ρύπους των 47 οχημάτων της, συντηρεί το άδικο σύστημα της πλουτοκρατίας βάζοντας το λιθαράκι της στην οικονομική κρίση και όλα αυτά χωρίς να γνωρίζει κανείς απολύτως ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΝΕΙ….

Αυτά είχα να σου πω για τα παιδικά παιχνίδια. Κάποιος έπρεπε επιτέλους να τα πει!

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΜΠΟΜΠ ΤΟΝ ΣΦΟΥΓΓΑΡΑΚΗ !!!!

Μια φίλη, εκπαιδευτικός σε σχολείο της Ελλάδας, μου περιέγραψε ένα περιστατικό που την σόκαρε και στην συνέχεια με θορύθησε αρκετά…

Το μεταφέρω με ακρίβεια..

Σε ένα διάλειμμα, το παιχνίδι… ανεβοκατεβαίνω σκάλες και σπρώχνω έτσι για πλάκα…. – το οποίο τα παιδιά συνηθίζουν να παίζουν –  είχε άσχημη κατάληξη.

Ένα κορίτσι 15 ετών έπεσε και  χτύπησε στο κεφάλι της.

Για καλή της τύχη, ήταν στο σχολείο δυο καθηγήτριες που γνώριζαν από πρώτες βοήθειες.  Εκείνη την ώρα είχαν κενό…..

Μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο την βοήθησαν κάνοντας τεχνητή αναπνοή, μιας και το παιδί δεν είχε τις αισθήσεις του.

Ευτυχώς όλα πήγαν κατ’ ευχήν.

Μου ζήτησε λοιπόν να αναφέρω το περιστατικό για να αφυπνιστούμε οι γονείς και να ζητήσουμε από  το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων,  να εκπαιδευτούν οι δάσκαλοι στο να παρέχουν πρώτες βοήθειες. Συνήθως οι μόνοι που έχουν τέτοιες γνώσεις στα δημόσια σχολεία είναι οι γυμναστές.

Τι γίνεται όμως αν λείψουν τη λάθος μέρα,  τη λάθος στιγμή?

Είναι ανάγκη κι εμείς οι ίδιοι να έχουμε τη γνώση για να αντιδράσουμε έγκαιρα σε μια ανάλογη περίπτωση.

Υπάρχουν επιδοτούμενα προγράμματα 18-20ωρών που συνεισφέρουν σε αυτό.

Κοντά στην εξασφάλιση των παιδιών μας σε συναισθηματικό και υλικό επίπεδο ας προσθέσουμε κάτι ακόμα…

Γιατί η ζωή είναι πάνω από όλα..

the yoga mama

Το πραγματικό μέτρο της υπόστασης ενός έθνους είναι το πόσο καλά φροντίζει για τα παιδιά του.

Για την ασφάλεια, την περίθαλψη, την παιδεία, την κοινωνικοποίηση και για το αίσθημα της αγάπης και της εκτίμησης που απολαμβάνουν από τις οικογένειες και τις κοινωνίες στις οποίες γεννήθηκαν.

Unicef

Innocenti Research Center

ο χρόνος είναι χρήμα…

ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός…

ο χρόνος θα δείξει…

Όταν έχει να κάνει με τα παιδιά μας ο χρόνος είναι πολύ μεγάλο θέμα. Αν είναι αρκετός ή όχι. Τι θέλουν τελικά τα παιδιά? Έχω βαρεθεί να διαβάζω άρθρα με τον χαζό τίτλο ”εργαζόμενη μητέρα ή όχι?” που γράφονται με την ίδια ελαφρότητα που θα γραφόταν κι ένα άρθρο με τίτλο: ”μπουγάτσα με κρέμα ή μπουγάτσα με τυρί?”.  Θα το προσπεράσω αυτό προς το παρόν και θα επεκταθώ στο θέμα με άλλο άρθρο.

Τώρα το ζητούμενο είναι ο χρόνος που μπορούμε να περνάμε με τα παιδιά μας. Η ουσία του θέματος είναι φυσικά η ποιότητα του χρόνου που διαθέτουμε με τα παιδιά και όχι η ποσότητα. Σ’ αυτό συμφωνούν οι περισσότεροι ειδικοί και οι περισσότερες έρευνες. Σου το λέω για να το πιστέψω κι εγώ φυσικά γιατί πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού υπάρχει η ανασφάλεια της μάνας που περιέγραψα στο 1ο μέρος. Αν δηλαδή αυτό που δίνω στο παιδί είναι αρκετό ΑΡΑ αν είμαι ή όχι καλή μάνα. Επίσης όλοι συμφνωνούν στο ότι ο χρόνος δεν αντικαθίσταται με παιχνίδια. Δηλαδή το ”δεν μπορώ να πάω βόλτα με το παιδί σήμερα αλλά θα γυρίσω σπίτι με μια καινούρια μπάλα Ben10 και θα το ξεχάσει” δεν παίζει. Ο φίλος μου Νικήτας που μου δίνει ιδέες για άρθρα, μου έστειλε ένα πολύ ωραίο σχετικό άρθρο που δημοσιεύθηκε στο bbc και θεωρώ ότι είναι καλό να το μεταφέρω αυτούσιο και φυσικά να σου δώσω το link για να δεις και το βιντεάκι που έχει και είναι ενδιαφέρον. Εύχομαι να μπορείς να το καταλάβεις στα αγγλικά (εδώ μεγαλώνεις παιδί, σιγά να μη δε μπορείς να καταλάβεις ένα αρθράκι!) για να ξεφύγεις λίγο από τα άρθρα που αφορούν το μνημόνιο και την κρίση και να δεις τι απασχολεί τους Βρετανούς γονείς:

Our children need time not stuff

Why are British children so unhappy? Four years after Unicef sparked national soul-searching with analysis showing child well-being in the UK at the bottom of a league of developed nations, the organisation has attempted to explain our problem.

The answer, it seems, is that we put too little store on family time and too much on material goods. Unicef paints a picture of a country that has got its priorities wrong – trading quality time with our children for “cupboards full of expensive toys that aren’t used”.

“Parents in the UK want to be good parents, but aren’t sure how,” the research suggests. “They feel they don’t have the time, and sometimes the knowledge, and often try to compensate for this by buying their children gadgets and clothes.”

The research compares Britain with Sweden and Spain. While the UK languishes in 21st, and last, place in the child well-being table, they come second and fifth respectively.

One reason they perform so much better, according to Unicef, is that in both countries “family time is protected” and children “all have greater access to activities”.

“In Sweden their social policy allows family time and their culture massively reinforces it. In Spain fathers do work long hours, but the extended family is still very important and women stay at home to look after their children.”

The report argues that the pressure of the working environment and rampant materialism combine to damage the well-being of our children. They want our attention but we give them our money.

“All children interviewed said that material goods did not make them happy, but materialism in the UK seems to be just as much of a problem for parents as children,” the research concludes. “Parents in the UK often feel compelled to purchase consumer goods which are often neither wanted or treasured.”

It is a profoundly depressing analysis of British life, not least because it rings true.

Time poor

The importance of parents devoting energy and love to the rearing of their children is accepted by political leaders from across the spectrum, but maximising income and encouraging consumption are regarded as vital components for economic growth.

In the UK, the demands of the latter often undermine the former.

Parents work all hours to increase family income but then are too exhausted or too busy to give their children the attention they need and deserve.

Of course the Swedes and the Spanish are materialistic too, but the researchers found parents in these countries more able to defy the consumer society.

“Parents in the UK… don’t know how to challenge the materialist culture they see around them. This is in stark contrast to the families the researchers spent time with in Sweden and Spain.”

Rank Material well-being*
Source: Unicef *Material well-being is calculated using three criteria: household incomes, access to basic educational resources, and housing living space.

1

Switzerland

2

Iceland

3

Netherlands

4

Denmark

5

France

6

Finland

7

Austria

8

Norway

9

Sweden

10

Germany

11

Czech Republic
12 Luxembourg

13

Ireland

14

Spain

15

Belgium

16

Portugal

17

Canada

18

Greece

19

United Kingdom

20

Italy

21

Poland

22

Hungary

23

US

24

Slovakia

One reason for Britain’s poor performance, it is suggested, is that material inequality is much higher here than in other rich countries. The chart above – from another Unicef report card published last November – shows the UK with a far wider gap in material well-being than the OECD average.

The consequence is that poorer families feel they have to struggle even harder to get their children the stuff that is equated to status: the latest computer games, branded trainers and corporate logos.

“Parents and children feel massive external pressure from a materialistic culture, which they know won’t bring happiness, but are conforming to none-the-less,” the research finds. “Lack of family time and materialism is particularly felt among poorer families in the UK compared to the other countries.”

Another problem is that British teenagers do not have enough to do – particularly within the educational arena.

“In the UK, children’s time in active creative pursuits diminishes in secondary schools compared to children in Spain and Sweden. This is particularly true among older, deprived children in the UK.”

Unicef’s remedy is for Britain to look at its priorities. They want politicians to consider specific measures to support families:

  • reform of advertising laws
  • a living wage so that families earn enough to spend more time with each other
  • protection of children’s facilities so they have the opportunity to be active

Before the last election, David Cameron gave a speech in which he said that “what matters most to a child’s life chances is not the wealth of their upbringing but the warmth of their parenting.”

Today’s Unicef research would seem to concur. If Britain is serious about doing the best for its children, it needs to give them more time not more stuff.

πηγή: http://www.bbc.co.uk/news/uk-14899148

Κι αν έχεις χρόνο ανάμεσα στα γεύματα, τους κολικούς, το θηλασμό ή το διάβασμα για το σχολείο ρίξε μια ματιά και στην έρευνα της Unicef: Child Poverty in Perspective: An overview of child well-being in rich countries.


γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: