γονείς με κολικούς

Posts Tagged ‘μητρότητα

Δεν έχω τρόπο να σου το πω πιο απλά αλλά τελευταία στα όνειρά μου με καταδιώκουν οι ταινίες δράσης. Οι αγαπημένες μου σκηνές είναι αυτές όπου ο πρωταγωνιστής αφού έχει φάει τουλούμια ξύλο και τον έχουν πατήσει φορτηγά ξαφνικά πετάγεται, πιάνει ένα χαλικάκι, το πετάει στον αντίπαλο και τον πετυχαίνει σ’ εκείνο το μικροσκοπικό νευράκι που τον κάνει να πέφτει κάτω και να παρακαλάει για οίκτο.

Γενικά το παιδί μου είναι καλό παιδί. Δεν το λες και άγιο αλλά δεν το λες και τύρρανο. Αυτές λοιπόν οι συμπεριφορές τύπου Τζέφρυ Λάνιστερ (δες λίγο game of thrones!!) μου φαινόταν πάντα λίγο τραβηγμένες και κινηματογραφικές.

Πρώτη φορά που έδειξε τέτοια συμπεριφορά ήταν το καλοκαίρι στο πλοίο προς την Ηρακλειά όπου μη φανταστείς, περνούσε φανταστικά αφού έτρεχε πάνω κάτω, πήγαινε σε όποιον επιβάτη ήθελε και του μιλούσε και κανείς δε μπορούσε να αντισταθεί στην γλυκουλιά του. Δεν θυμάμαι για ποιο λόγο, κάποια στιγμή προφανώς του αρνήθηκα κάτι πχ να πηδήξει από το πλοίο ή να αδειάσει το νερό κάτω στη μοκέτα και το παιδί ξάπλωσε κάτω κι άρχισε να τσιρίζει σα δαιμονισμένο χωρίς να είχε προηγηθεί κανένας καβγάς. Φαινόταν τόσο πολύ ότι έπαιζε θέατρο για τραβήξει την προσοχή που δε μπορούσες να μη γελάσεις. Ήταν δε, τόσο αστείο για μένα το θέαμα, επειδή μέχρι στιγμής μόνο σε ταινίες τα είχα δει, που πέρασαν κάποια δευτερόλεπτα όπου πάλευα στο μυαλό μου με τα παρακάτω:

α. Να μη γελάσω δυνατά

β. Να κάνω πως δεν είναι δικό μου και να κρυφτώ στην θέση μου

Τελικώς, ασυναίσθητα σηκώθηκα όρθια, κοιταχτήκαμε με το μπαμπά του απορώντας και αφού ο Βασίλης τελείωσε το μονόπρακτο μου βγήκε ένα μισοαστείο-μισοάγριο: ‘’παιδί μου, βλαμμένο είσαι;;;’’ μετά το οποίο οι μισές μαμάδες γύρω γύρω με κοίταζαν δολοφονικά λες και είμαι η Μήδεια και οι άλλες μισές σήκωναν δαχτυλάκια στο σήμα της νίκης και θα ‘θελαν πολύ να φωνάξουν ‘’πέστα πέστα’’ !!!

Από τότε το έργο αυτό δεν το ξαναείδαμε και κατάλαβα πολύ καλά το σχέδιό του να τραβήξει την προσοχή ΟΛΩΝ στο πλοίο.

Τις προάλλες όμως το παραδέχομαι. Έφαγα ήττα. Όχι μόνο μία φορά. Όλη την ημέρα. Τουλάχιστον, το κομμάτι εκείνο της ημέρας που βλέπω το παιδί. Δεν ξέρω πως θα μπορούσα να αντιδράσω διαφορετικά αλλά αν με τραβούσε κάμερα όλη τη μέρα και το έπαιζα μετά fast forward θα έβλεπα ένα πιτσιρίκι να κλαίει γοερά και να γελάει ανά ένα δευτερόλεπτο κι εμένα να τρέχω πάνω κάτω στο σπίτι τραβώντας τα μαλλιά μου. Οι διάλογοι ήταν πάνω κάτω οι εξής:

–          Θέλω καλαμέλα

–          Δεν έχει καραμέλες αγάπη μου τελείωσαν

–          (τσιρίδα-κλάμα) Αααααααααα θέλω καλαμέλα αφού έχει!!!

–          Δεν έχει αγάπη μου σου είπα τελείωσαν

–          Θέλω γιαουτάκι

–          Μα έφαγες πριν λίγο

–          ΘΕΛΩΩΩ ΓΙΑΟΥΤΑΑΑΑΑΑΑΑΚΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ

–          Εντάξει ΕΝΤΑΞΕΙ! ΟΡΙΣΤΕ ΤΟ ΓΙΑΟΥΡΤΑΚΙ ΣΟΥ!

–          Πλαααααατς……….. !!!!!……(γέλια)

–          ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΣΟΥ, ΤΩΡΑ ΑΜΕΣΩΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ!

Αυτό συνεχίστηκε όλη την ώρα. Βέβαια πρέπει να σου πω ότι μόλις τον έβαλα τιμωρία, πέρασα μισό λεπτό μετά έξω από το δωμάτιό του και τον άκουσα που τραγουδούσε με χαρά το φανταστικό: η α-ρα-χνού-λα πή-γε ψη-λά να πει νελόοοοοο!! Μα ήτε η βο-χού-λα χαλάει τον καιλόοοοοο…  Σημάδι φανερό ότι το παιδί παραδειγματίστηκε με την τιμωρία μου και τώρα ήταν έτοιμος για περαιτέρω εκπαίδευση συμπεριφοράς.

Έζησα μία φρίκη, τα όπλα μου ένα ένα έπεφταν άχρηστα το πάτωμα. Μέχρι και την ώρα που κοιμήθηκε η γκρίνια ήταν απίστευτη. ‘’το μπαμπάκα μου θέλω, το μπαμπάαακααααα, φύγε εσύ θα σε πετάξω στα σκουπίδια΄΄.  Αυτό το τελευταίο το άκουσα περίπου 50 φορές. Δεν ξέρω πως το σκέφτηκε αλλά τώρα το ακούω και με τσιτώνει σε δευτερόλεπτα. Η υποτιθέμενη ‘’τιμωρία’’ δούλεψε τις 2 πρώτες φορές. Από κει και πέρα την έχει ευκολάκι και πολλές φορές πετάει κάτι κάτω, κοιτιόμαστε και μου λέει μόνος του τσατισμένος με σοβαρό ύφος ‘’πάω τιμωλία’’. Πάει στο δωμάτιό του, κλείνει την πόρτα με δύναμη και μου φωνάζει ‘’ΜΗΝ ΕΘΕΙΣ ΕΣΥ!’’. Τύπου ‘’σε έχω γραμμένη κι εσένα και την τιμωρία σου’’. Λες και όρεξη σε είχαμε να έρθουμε μαζί σου στην τιμωρία! Επομένως στην φάση που τραγουδούσε κι όλας, ε όχι, αυτό πάει πολύ! Φωνάζω το μπαμπά του:

–          τον ακούς;;; τραγουδάει!

–          Γέλια

–          Τι γελάς παιδί μου, τραγουδάει!

–          Ε, ναι είναι αστείο

–          Αστείο είναι που έχει συγκεκριμένο σχέδιο εξόντωσης;

–          Ποιανού;

–          Του αντιπάλου! Δικό μου!

–          Δεν πας καλά

–          Εγώ; ξέρεις ποιος άλλος είχε συγκεκριμένο σχέδιο εξόντωσης;

–          Ποιος;

–          Μεταξύ άλλων και ο Στάλιν!!!

Όλη την περασμένη εβδομάδα η απογευματινή του συμπεριφορά πήγε σετάκι με τα πρωινά κλάματα ‘’μαμάκα δε θα πάω σχολείο’’. Και δώσ’ του κλάμα μόλις φτάναμε λες κι είναι η πρώτη εβδομάδα. Μας ενημέρωσαν από τον παιδικό σταθμό πως αυτό το πισωγύρισμα υπάρχει και είναι φυσιολογικό.

Εντωμεταξύ προχθές είχαμε τετ-α-τετ συνάντηση με την δασκάλα του –μοντέλο η οποία ξεκίνησε την συζήτηση λέγοντάς μας ότι έχει μόνο καλά πράγματα να μας πει για τον Βασίλη και συμπλήρωσε λέγοντας ‘’ε, δε φαντάζομαι να έχετε προβλήματα κι εσείς μ’ αυτό το παιδί’’…!! Κοίταξα για ένα λεπτό το μπαμπά του τον Σπάιντερμαν και συμφωνήσαμε κατευθείαν.

Tips για την τιμωρία που βάζεις τα δίχρονα:

Μην χρησιμοποιείς τη λέξη τιμωρία όσο μπορείς. Καλύτερα να του λες ότι αυτό που έκανε θα έχει ‘’συνέπειες’’.

Μη του μιλάς αφ’υψηλού. Καλό είναι να γονατίζεις για να κατέβεις στο επίπεδό του, έτσι καταλαβαίνει καλύτερα.

Όσο πιο πολύ γκρινιάζει και λέει ότι δεν σε αγαπάει, εσύ πρέπει να του λες ότι εσύ το αγαπάς.

Σημαντική πληροφορία: Εάν περιμένεις περίοδο ή είσαι στους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης σου, τα παραπάνω δεν ωφελούν καθόλου….Θα χάσεις από το δίχρονο γι’ αυτό καλύτερα να μην το παλέψεις καν.

Η μεγαλύτερη τέχνη στον πόλεμο είναι να υποτάξεις τον εχθρό χωρίς μάχη.

Σουν Τζου Η τέχνη του πολέμου

Η αλήθεια είναι ότι το επόμενο Σαββατοκύριακο ο Billy the kid έγινε ξανά αγγελούδι στα καλά καθούμενα. Δε με πέταξε στα σκουπίδια ούτε πέταξε πράγματα κάτω.

Δεν ξέρω αν τα παραπάνω αποτελούν συστατικά των terrible two’s ή είναι απλά ο πρόδρομος των dreadful three’s. Εγώ όμως τυχαίνει να κοντεύω τα wonderful 40’s και μέχρι να περάσω τη δική μου κρίση μέσης ηλικίας θα φτάσουμε στην εφηβεία του Billy και πάει λέγοντας…

Πι.Ες. Και στο soundtrack συνεχίζει να παίζει η οικονομική κρίση…

Πι.Ες.2 Να πεις στις φίλες σου που δεν έχουν παντρευτεί και δεν έχουν κάνει παιδιά ακόμη ότι είναι δύσκολη η καλογερική. Αλλά πιο δύσκολη είναι η παντρευτική με παιδιά. Αν δεν έχουν διάθεση για δύσκολα καλύτερα να το ξανασκεφτούν. Αλλά τι σου λέω εσένα;…λες και δεν τα ξέρεις…

Πι.Ες.3 Το παιδί είναι εντελώς καλά. Βλέπει 10 στα 10. Η θεραπεία συνεχίζεται και του την σπάει ιδιαίτερα αυτό διότι δεν είναι ευχάριστο, αλλά το θέμα είναι ότι τη γλιτώσαμε!

Advertisements

2 χρόνια πριν τέτοια εποχή ήμουν ανάμεσα σε στίβες από πάνες, μωρομάντηλα, φυσιολογικούς ορούς, ρυζάλευρα (τι αηδία είναι αυτή Θεέ μου) και περιέφερα τα παραπανίσια κιλά μου από το παιδικό στην κρεββατοκάμαρα και από το Φάληρο στο Χαλάνδρι μέσα σ’ ένα μόνιμο άγχος. Το τελευταίο πράγμα που μπορούσε να με αγγίξει ήταν όταν μου έλεγαν ‘’βρε θα περάσει αυτή η φάση και θα πάει το παιδί σχολείο κι ούτε που θα το καταλάβεις! ‘’. Όπως καταλαβαίνεις είτε μου έλεγες αυτό, είτε μου διάβαζες το Κυνηγός και Θήραμα, είχα την ίδια ακριβώς αδιαφορία.

Κάθε πράγμα στον καιρό του. Κι ο καιρός του ήρθε.

Πρέπει να σου πω ότι παρά το γεγονός ότι έβγαλα το μεγαλύτερο μέρος των σχολικών μου χρόνων ως μέγας φύτουλας, δε μου άρεσε καθόλου το σχολείο. Ειλικρινά με είχε κουράσει υπερβολικά η προσπάθεια να τους πείσω όλους αυτούς  ότι είμαι τρομερά έξυπνη ώστε να με αφήσουν ήσυχη, που δε μου έμενε και πολύ κουράγιο για ουσιαστικό διάβασμα. Ευτυχώς είχα την αδελφή μου απουσιολόγο-σημαιοφόρο και τα συναφή και εν τέλει με αφήνανε στην ησυχία μου διότι πόσες πια διάνοιες να βγάλει μια οικογένεια; Όμως ο Billy the kid δεν έχει αδελφή-θαύμα. Έχει εμένα και το μπαμπά του. Και πρέπει εγώ να του λέω πράγματα όπως: ‘’τι ωραίο που είναι το σχολείο ε; αχ τι ωραία που θα περνάς εκεί! Τι όμορφες δασκάλες! Τι πολλά παιχνίδια!’’ Κι όλα αυτά πρέπει να τα λέω πειστικά.

Δε λέω, το ‘χω στο παραμύθιασμα. Τι διάολο; στην διαφήμιση δουλεύω. Αλλά αυτό πάει πολύ. Έχει στιγμές που κι εγώ απορώ με τη βλακεία των προτάσεων που συντάσσω για να πάει το παιδί στον παιδικό σταθμό και να του αρέσει.

 Αν νομίζεις ότι είναι δύσκολο να είσαι το καινούριο παιδάκι στο σχολείο, για δοκίμασε να είσαι η καινούρια μαμά…

 Ο δικός μας παιδικός σταθμός έχει το εξής σύστημα: την πρώτη εβδομάδα τα πρωτάκια πηγαίνουν μόνο 10 με 12.30 το πρωί συνοδεία των γονιών οι οποίοι παραμένουν εκεί μαζί με τα παιδιά όλη αυτή την ώρα. Σταδιακά μέρα μέρα, αυξάνονται οι ώρες που μένει το παιδάκι εκεί και η απουσία των γονιών.

Μέρα πρώτη:

  • ο μικρός το βλέπει σαν παιδική χαρά με πολλά παιχνίδια και αδιαφορεί για τα ηλίθια σχόλιά μου τύπου ‘’πόσο ωραία είναι εδώ ε;’’
  • Γνωρίζω την δασκάλα του και απορώ γιατί δεν έγινε μοντέλα, άντε ηθοποιός με αυτά τα προσόντα. Σκέφτομαι: ‘’ωραία, έχουμε τη Βίκυ που τον κρατάει στο σπίτι με αναλογίες Πετρουλάκη, τώρα έχουμε τη Δάφνη που πετάχτηκε απ’ το βίντεο-κλιπ του Τζάστιν Μπίμπερ. Καλά που έχει κι εμένα το παιδί για να ισορροπεί λίγο τα πρότυπα του γυναικείου φύλλου. Όχι τίποτα μη νομίσει ότι είναι όλες έτσι’’.

Μέρα δεύτερη:

  • μπαινοβγαίνω στον παιδικό λέγοντας ηλίθιες δικαιολογίες στον μικρό όπως ‘’πάω να πάρω την τσάντα μου’’ και ‘’το αυτοκίνητο είναι μόνο του έξω και τώρα θα κλαίει’’, με σκοπό να κάνω το τεστ για να δω πως θα αντιδράσει μένοντας μόνος του. Περνάω μία φανταστική ώρα στην οποία παραφυλάω από καγκελόπορτα σε καγκελόπορτα, προσέχοντας μη με δει για να τον παρακολουθώ ή κρύβομαι ηλιθιωδώς πίσω από κάτι κλαράκια που δεν κρύβουν ούτε τη μισή μου τσάντα.
  •  Ο μικρός έχει καταλάβει το παιχνίδι, σκάει στο κλάμα με το που με χάνει κι εγώ καπνίζω, φυσάω, ξεφυσάω, σκάω απ’ τη ζέστη, με τσιμπάνε κουνούπια μεσημεριάτικο και ενδιάμεσα πρήζω τις δασκάλες και τη διευθύντρια ‘’τι θα γίνει ρε παιδιά, δεν κάνουμε δουλειά έτσι, δεν κάνουμε πρόοδο, με μισεί κι εμένα και το σχολείο’’
  • Γυρίζουμε σπίτι το απόγευμα και μαζί μ’ εμάς γυρίζει ξανά η πάνα για να μείνει. Πάνω που είχαμε κάνει τεράστια πρόοδο στις διακοπές, ο μικρός απλώς αρνείται να κάνει οτιδήποτε στο γιογιό. Συγκεκριμένα ξαπλώνει στο κρεββάτι ανάσκελα, σηκώνει τα πόδια ψηλά και φωνάζει ‘’μαμάκα να μου βάλεις την πανούλα μου καπαλαλώ (=παρακαλώ)’’.

Μέρα τρίτη:

  • δεν ξέρω πια τι να βάλω γιατί άμα βάλω μακρύ θα σκάσω, άμα βάλω κοντό με τσιμπάνε κουνούπια, άμα βάλω άσπρο θα γίνει χάλια, άμα βάλω μαύρο επίσης. Γενικά ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ. Αλλά ντύνομαι και πάω με τα γνωστά: ‘’αχ τι ωραία που θα περάσουμε με τη δασκάλα μας τη Δάφνη!!’’
  • φτάνουμε σχολείο οικογενειακώς. Πρέπει να σου πω ότι κάθε μέρα πάμε οικογενειακώς κουστωδία απλά μετά από λίγο ο μπαμπάς πάει δουλειά και η μαμά αργεί να πάει στη δουλειά. Έχω πια καταλάβει πως παίζεται το παιχνιδάκι και δε μ’ αρέσει καθόλου γιατί χάνω. Κι ο μικρός έχει καταλάβει και το πάει μια χαρά γιατί κερδίζει.
  • Μετά από ένα τέταρτο μουρμούρας: ‘’δεν γίνεται τίποτα έτσι….δεν ξέρω αν θα κάτσει μόνος του…μπλα μπλα μπλα….θ’ αργήσω πάλι στο γραφείο και ο διευθυντής μου έχει ραντεβού…..κι αν με ψάξουν εγώ που θα είμαι; Στο δρόμο; και τι θα πω; …μπλα μπλα’’ ο άνδρας μου προσφέρεται να καθίσει αυτός κι εγώ να πάω στην ευχή του Θεού μπας και ηρεμήσω. Όντως φεύγω μετά από 47 ‘’ΣΙΓΟΥΡΑ;;;;’’.
  • Ξεπαρκάρω, κάνω ένα γύρο το τετράγωνο και ξαναγυρνάω. Παίρνω τηλέφωνο τον άνδρα μου:

έλα τι έγινε;;;;

Τι να γίνει;;;;

Όλα καλά; έκλαψε;;;;

Γιατί να κλάψει αφού είμαι εγώ εδώ.

Ε, γι’ αυτό δεν κλαίει! Επειδή είσαι εσύ εκεί!!!

Δεν κατάλαβα θέλεις να κλάψει;;;

ΌΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!

Τότε φύγε!

  • Βγαίνω Κηφισίας και το τσουνάμι της τύψης με πλακώνει. Παίρνω τηλέφωνο συνάδελφο-μάνα-παρηγορήτρα:

Κι εγώ έφυγα Μαρία μου και τον άφησα το καταλαβαίνεις;

Έλα βρε κορίτσι μου μην κάνεις έτσι είναι φυσιολογικό.

Ναι αλλά τον άφησα για να πάω στο γραφείο, αντί να κάτσω εκεί όπως οι άλλες μάνες

Δεν πειράζει έχει το μπαμπά του.

Ναι αλλά δεν έχει τη μαμά του!!! Μπουααααα αααα κλαψ κλαψ….

  • Ξαναπαίρνω τηλέφωνο τον άνδρα μου:

Έλα τι γίνεται;

Καλά, είχαμε ένα θεματάκι.

ΤΙ ΘΕΜΑΤΑΑΑΑΑΚΙΙΙΙΙΙ;;;;;

Τίποτα μωρέ να αυτό το παιδάκι ο Ορέστης τον δάγκωσε

ΤΟΝ ΔΑΓΚΩΣΕEEE;;;;; τι εννοείς τον δάγκωσε; Πολύ;;;; ΠΟΙΟΣ ΟΡΕΣΤΗΣ;;; Γιατί τον δάγκωσε γιατί γιατί;;;;

Που να ξέρω ρε αγάπη μου γιατί τον δάγκωσε, είναι αυτή ερώτηση;

Θεέ μου τι να κάνω τώρα;

ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ!

  •               ….Κατάλαβες Μαρία μου; Tον δάγκωσε! Χωρίς λόγο! Κι εγώ τον άφησα και πάω στη δουλειά! Μπουααααα αααα κλαψ κλαψ….!!!
  • Το βράδυ γυρίζω σπίτι κουλ και ανακαλύπτω στην πλάτη του Billy τα δόντια του Ορέστη εις διπλούν. Κοιμάμαι σχεδιάζοντας πως θα τον κάνω να ξεχάσει το δάγκωμα.

Μέρα τέταρτη:

  • Είμαι αποφασισμένη. Σήμερα θα τον αφήσω μόνο του. Το ανακοινώνω στη διευθύντρια η οποία συμφωνεί και της λέω ότι θα γυρίσω σε 2 ώρες να τον πάρω. Στον αποχωρισμό δεν το πολυκαταλαβαίνει αλλά μόλις περνάω την καγκελόπορτα ακούω το κλάμα.
  • Ξεπαρκάρω, κάνω το γύρο του τετραγώνου, ξαναπαρκάρω.
  • Πιάνω καγκελάκι και στήνω αυτί….κάποιο κλαίει αλλά δεν είναι το δικό μου…
  • Μέσα σε 2 ώρες έχω πάρει 5 τηλέφωνα και ευτυχώς όλα είναι καλά. Το πείραμα πέτυχε
  • Το βράδυ στο σπίτι μας βγάζει τον αδόξαστο: ‘’θέλω καλαμέλα’’….τη φτύνει, ‘’θέλω νελάκι’’ και μόλις του το πας το πετάει κάτω, ‘’δεν σε αγαπώ καθόλου εσένα να φύγεις’’ και άλλα τέτοια ωραία μέχρι να κουραστούμε όλοι και να κοιμηθεί

Μέρα Πέμπτη:

  • Μένει 4 ώρες μόνος του και τον παίρνει η Βίκυ. Όλα καλά
  • Μιλάω με τη Βίκυ 3 φορές στο τηλέφωνο και επί ένα 10λεπτο μου εξηγεί πως ο μικρός της λέει πως δε με αγαπάει καθόλου
  • Στο σπίτι συνεχίζει να το παίζει κωλόπαιδο μέχρι τις 10 το βράδυ που προφανώς του περνάει κι αρχίζει τις αγκαλιές και τα ‘’μη πας μαμάκα στη δουλειά, μη πας να βλεις την τσάντα σου, μη πας στο αφοκίνητο’’ και τον πλακώνω στα φιλιά

Μ’ αυτά και μ’ αυτά πέρασε η πρώτη εβδομάδα στο σχολείο. Και τώρα πια μένει μόνος του και τον γυρίζει σπίτι το σχολικό όπου τον περιμένει η καλή μας Βίκυ αφού εμείς οι οικονομικοί μετανάστες δουλεύουμε σκληρά για να αμειβόμαστε με ψίχουλα και να γυρίζουμε σπίτι στις 20.00 καλώς εχόντων των πραγμάτων.

Η αλήθεια είναι ότι είχαμε καιρό να τα πούμε και μ΄ έπιασε ένας οίστρος. Από την άλλη να μη σου πω και τις λεπτομέρειες;

Πι.Ες.1 Η καημένη η μαμά του Ορέστη ζήτησε 10 φορές συγγνώμη

Πι.Ες.2 Ο Ορέστης μετά τον Billy the kid δάγκωσε κι ένα άλλο παιδάκι και χαστούκισε ένα κοριτσάκι που κοκκίνησε το μάγουλό του για ώρα.

Πι.Ες.3 Εντάξει σκάω για τον Ορέστη…

 

Σε προετοιμάζω ότι ακολουθεί ”σοβαρό” post απόρροια του προηγούμενου Over-Parenting . Γι’ αυτό αν δεν είσαι σε μουντ και πέρασες δύσκολη νύχτα καλύτερα μπες στο twitter  😉 

Σε δουλειές με βάζεις και το ξέρεις. Αλλά δε μπορώ να κάνω διαφορετικά γιατί τέτοια θέματα όπως το βιβλίο της Πάμελα Ντράκερμαν με βάζουν σε σκέψεις. Υπάρχει λοιπόν η θέση της Πάμελα Ντράκερμαν και υπάρχει και η θέση της Έϊμι Τσούα. Για την Τσούα δεν τα έχουμε πει αναλυτικά διότι τα έχουν πει όλοι οι άλλοι και το βρήκα λίγο βαρετό. Εν ολίγοις είναι η Ασιάτισσα συγγραφέας του βιβλίου ‘’Battle hymn of The Tiger Mother’’ η οποία ασπάζεται μία φιλοσοφία μητρότητας με απόλυτες θέσεις σχετικά με την ανατροφή των παιδιών, παρουσιάζοντας ένα αυστηρό μοντέλο γονιού που ωθεί το παιδί του προς στην τελειότητα. Το βιβλίο της έχει φανατικούς φίλους και πολλούς φανατικούς εχθρούς στους απανταχού γονείς.

Έχουμε λοιπόν από τη μία πλευρά τη Ντράκερμαν, η οποία υιοθετεί τον τρόπο των Γάλλων: πιστεύει πως το πιο χρήσιμο δώρο που μπορείς να κάνεις στα παιδιά σου είναι να τους χαρίσεις δύο ευτυχισμένους γονείς σ΄ έναν ευτυχισμένο γάμο. Και ο τρόπος για να το πετύχεις αυτό είναι να μην κάνεις συνεχώς θυσίες. ‘’Θαυμάζω τους γονείς που μπορούν να είναι ευτυχισμένοι χωρίς να βγαίνουν ποτέ έξω για έναν καφέ, αλλά δεν είμαι ένας απ’ αυτούς’’, λέει ο σύζυγος της Ντράκερμαν, συγγραφέας και ο ίδιος αλλά και αρθρογράφος στους Financial Times. Και συνεχίζει: ‘’Αν θυσιάσω τον καφέ μου θα νιώσω πικραμένος από τα παιδιά μου. Και θα  ήταν παράλογο. Θα πρέπει λοιπόν να θυσιάσεις τους καφέδες και τα πάντα για τα παιδιά σου μόνο και μόνο για να μεγαλώσουν και να θυσιάσουν με την σειρά τους τα πάντα για τα δικά τους παιδιά; Πείτε με εγωιστή, αλλά ο ατελείωτος κύκλος θυσιών δε μου φαίνεται καθόλου ελκυστικός’’.

 

Και από την άλλη την Έϊμυ Τσούα, λάτρη της τελειότητας που ισχυρίζεται ότι το βιβλίο της έχει παρεξηγηθεί από πολλούς γονείς αλλά τονίζει επανειλημμένα πως ο βαθμός Α- δεν είναι αποδεκτός για τα παιδιά της. Σε συνεντεύξεις της συμβουλεύει τους γονείς να κάνουν την αυτοκριτική τους, να ακούν τα παιδιά τους και να μην υποθέτουν πως τα παιδιά τους είναι αδύναμα. Λέει χαρακτηριστικά: Αν πιστεύεις πως το παιδί σου δε μπορεί να κάνει τα πάντα, τι μήνυμα του δίνεις; Της αδυναμίας. Μεταξύ άλλων απαγορεύει στα παιδιά της τα πυτζάμα πάρτυ, τους επιβάλλει μαθήματα πιάνου και βιολιού μέχρι κάποια συγκεκριμένη ηλικία, δεν δέχεται το παράπονο της κόρης της ότι δεν της αρέσουν τα μαθηματικά και επιμένει να της κάνει εξάσκηση μέχρι να τα αγαπήσει ετσέτερα ετσέτερα. Με τη δημοσίευση του βιβλίου της οι New York Times δημοσίευσαν άρθρο γι’ αυτό ξεκινώντας με την φράση ‘’Γιατί οι Κινέζες μητέρες είναι ανώτερες’’. Μέσα σε 5 μέρες από την κυκλοφορία του βιβλίου της, η οικογένειά της έγινε η πιο μισητή οικογένεια του δυτικού κόσμου. Το πιο αμφιλεγόμενο κατά τη γνώμη μου είναι το γεγονός που θέλει την ακαδημαϊκή επιτυχία των παιδιών να αντανακλά το πόσο καλός γονιός είσαι.

 

Αυτό που κατανοούν οι Ασιάτες γονείς είναι ότι τίποτα δεν είναι πλάκα μέχρι να γίνεις πολύ καλός σ’ αυτό. Για να γίνεις καλός στο οτιδήποτε, χρειάζεται δουλειά. Και τα παιδιά από μόνα τους δεν θέλουν να δουλεύουν. Γι’ αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό να παραμερίζεις και να καταπατάς τις προτιμήσεις τους.

 

Η αιώνια διαμάχη μεταξύ ανατολής και δύσης λοιπόν. Κι εσύ Έλληνα γονιέ που βρίσκεσαι άραγε; Είσαι στις παρυφές της ανατολής αλλά προσκολλημένος στην Δύση. Εκτός απ’ αυτά, είσαι μέρος των Βαλκανίων. Πόσες επιρροές να σηκώσει ένας λαός ταυτόχρονα; Μεγάλωσες με τα στερεότυπα που σου επιβλήθηκαν από τους δικούς σου γονείς. Άρα ή θα ασπάστηκες το ‘’κατοχικό’’ και θα πέρασες παιδικά χρόνια σε μια πειθαρχημένη οικογένεια με απαιτήσεις από ‘σένα, ή θα υιοθέτησες το ‘’νεόπλουτο’’ και θα κυνήγησες το αμέρικαν ντριμ με τα ελληνικά δεδομένα, ή θα έχεις κάτι και από τα δύο. Και μόνο για αυτή σου την ανατροφή σου αξίζουν συγχαρητήρια. Η γενιά των σημερινών Ελλήνων γονιών, έχει τέτοιο παρελθόν που είναι ν’ απορεί κανείς πως διατηρούμε (όχι όλοι), σώας τα φρένας! Ειδικά στα χρόνια που διανύουμε και προφανώς θα συνεχίσουμε, ο Έλληνας γονιός καλείται να ενσωματώσει και την οικονομική κρίση σ’ αυτό το συνονθύλευμα επιρροών, αλλά κυρίως να την κάνει λειτουργική και να οδηγήσει τα παιδιά του μέσα απ’ αυτήν σώα και αβλαβή. Πρόκειται για μια γενιά εξελιγμένων γονιών που παλεύει με την κρίση και ταυτόχρονα καταδιώκει με χαρακτηριστική άνεση τους Ντισέπτικονς που απειλούν τα παιδιά της.

 

Οι γονείς ‘’λίγο απ’ όλα’’ λοιπόν. Η Ελληνίδα μάνα δεν έχει πια έναν τύπο. Έχει πολλούς. Και τους εναλλάσσει. Θα την δεις λοιπόν με την ίδια ευκολία να σηκώνει τη φωνή λέγοντας ‘’διαβάζεις τα μαθήματά σου ΤΩΡΑ’’ σε προστακτική που δεν χωράει αναβολή και να δηλώνει με χαλαρότητα και σιγουριά ‘’έλα μωρέ άσε τα παιδιά να παίξουν που θα τα βάλω εγώ σε καλούπι!’’

 

Δε μπορώ να μπω στο κυνήγι των επιστημονικών και εμπεριστατωμένων αποδείξεων για να σου περιγράψω τι εννοώ. Μπορώ όμως να σου μεταφέρω τα δικά σου σχόλια, αυτά που έγραψες στο προηγούμενο ποστ και εκφράζουν τέλεια την σημερινή πραγματικότητα. Σου τα μεταφέρω αυτούσια, ιδού:

 

Από: Snow Angel Αγγελική

Για την στάση κ το πως είναι η Γαλλίδα μάνα έχω εμπειρικά ενστάσεις!
Έχω γεννηθεί και έχω μεγαλώσει σε γαλλικό περιβάλλον και όλα αυτα είναι μύθος!
Κατ αρχάς! Το επίδομα  λοχείας διαρκεί 16 εβδομάδες για πρώτο παιδι (όπου η αρχή της άδειας είναι απο 6 βδομάδες πριν και 10 μετα όπου αν το θέλει και μπορει η μάνα μπορει να την ξεκινήσει 3 βδομάδες πριν για κέρδος μετα τον τοκετο).
Κ παει 36 μήνες μεγιστο χρόνο αν κανείς τρίδυμα!!!!
Εκει που υπάρχει βοήθεια είναι στο που τα αφήνουν. Και στην επιλογή κ δωρεάν παιδικού όπου απο 3χρονων θα μπορει να παει.

Τώρα για την στάση των μαναδων, σιγα  που τα γαλλακια δεν είναι τερατακια!
Είδα και την ανιψιά μου…. Απο Γαλλίδα μάνα, ο αδελφός μου (ετεροθαλής) γάλλος κ αυτός στην ουσία… Και είναι τερατακι που δε υπακούει κανέναν! (ζουν εκει άρα δεν υπάρχει έστω και άτυπα η τάση η αμερικανική ή η μεσογειακή που λέει η αμερικανίδα κυριούλα ή το marie Claire)
Συνεπώς το θέμα ανυπακοή κ ζωηράδα απ αλλου κρατά κατα την γνώμη μου… Όχι την εθνικότητα της μάνας. Είναι και στο παιδάκι…

 

Από: Debby του Angel or Evil?

Λοιπόν… αν και πραγματικά δεν ξέρω αν αυτό το θέμα με τις Γαλλίδες ισχύει και στην πλειονότητα τους είναι έτσι “cool” αλλά για το αν η ενοχή της μάνας κάνει τα παιδιά ατίθασα και ανυπάκουα, από καθαρά προσωπική εμπειρία θα συμφωνήσω. Όταν κάθε κανόνας που θέτεις στο παιδί σου συνοδεύετε από ενοχή είναι σίγουρο ότι το παιδί θα την αντιληφθεί και θα επιδιώξει μέχρι τελικής πτώσεως να τον καταρρίψει. Όταν αυτό και μόνο από όλους μέσα στην οικογένεια είναι το επίκεντρο που καθορίζει τι θα κάνουν όλοι οι άλλοι φανταστείτε τι σοκ θα πάθει όταν αντιληφθεί ότι η πραγματικότητα δεν είναι αυτή, και αρχίζει να το αντιλαμβάνεται από την πρώτη σας έξοδο όπου ξαφνικά όσα κάνει σπίτι δεν επιτρέπονται. Σε καμιά περίπτωση δεν είμαι η υποδειγματική μαμά. Έχω φερθεί σκληρά και ορισμένες φορές ακόμα και βάρβαρα στα παιδιά μου όταν έπρεπε και όταν δεν έπρεπε και δεν αισθάνομαι καμιά ενοχή γι’ αυτό (οκ, ελάχιστες έως αμελητέες) γιατί απλά θεωρώ ότι με αυτόν τον τρόπο τα βάζω εγώ η μαμά τους λίγο λίγο στο πνεύμα του πραγματικού κόσμου εκεί έξω που μόνο αγγελικά πλασμένος δεν είναι. Το αποτέλεσμα είναι τα παιδιά μου να με ακούνε όταν είμαστε σε δημόσιο χώρο, χωρίς να χρειάζεται να τους φωνάζω, να τα μαλώνω και να ακούω τα κλάματα τους όταν τους αρνούμαι κάτι. Είμαι σαν τις Γαλλίδες ένα πράγμα που πάω τα μικρά εστιατόριο και κάθονται υπομονετικά στις καρεκλίτσες τους και περιμένουν να έρθει το φαΐ τους! Οκ, ανυπομονούν λιγο αλλά τα “τρέφω” με λόγάκια μέχρι να έρθει το φαγητό οπότε όλα καλά! Στο ιδιωτικό χώρο βέβαια γίνεται το έλα να δεις αλλά εκεί γίνομαι Ελληνίδα (χωρίς ενοχές όμως πάντα!), Αντε.. Πως το λέτε στο twiter? #pestenamefate ? E! Αυτό!

 

Από: Παναγιώτα aka newagemama       

Aυτή η Ντράκερμαν μου ‘χει ανάψει μεγάλες φωτιές. Δεν ξέρω τι είναι το σωστό τελικά ούτε αντιλαμβάνομαι αν το παρακάνω ή όχι. Ενα είναι σίγουρο: η ενοχή κάνει μεγάλη ζημιά!

 

Από: μαμά κουκουβάγια Βέρα  owlmommy.blogspot.com

Μα όλοι να λένε για τα Γαλλάκια; Και τα Κινεζάκια!
Ας αφήσουμε τις ενοχές λίγο στην άκρη κι ας κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε λέω! Ελεύθερα και χωρίς κανόνες, όπως θεωρεί ο καθένας πιο καλά..

 

Από: Μαρία

‘’καλημέρα μητέρα θα ήθελα να πιω το γάλα μου’’ αχαχχαχαχαχχαχαχαχχαχχ αχαχχαχαχαχχαχαχαχχαχχ αχαχχαχαχχαχχ

αν μου το έλεγαν αυτό τα παιδιά μου, το πιθανότερο είναι πως θα τα πήγαινα στο Παίδων ως έκτακτο περιστατικό !!!!!!!

Οφείλω να ομολογήσω πως ορισμένους “στόχους” τους έχω πετύχει σαν γονιός (δεν δέχτηκα ποτέ το “πέφτω κάτω και χτυπιέμαι για να μου κάνεις αυτό που θέλω – δεν πας να χτυπιέσαι, μόνο πήγαινε μέσα σε παρακαλώ να το κάνεις, γιατί με ζάλισες), αλλά ορισμένους άλλους τους έχω χάσει (έχω τα πιο δύσκολα παιδιά του κόσμου στο θέμα “φαγητό”). Έχω διδάξει στα παιδιά μου βασικούς κανόνες και αρχές, αλλά σίγουρα έχω κάνει και λάθη που οφείλονται κυρίως στις ενοχές της εργαζόμενης μαμάς (έλα μωρέ ας δουν λίγη τηλεόραση, έλα μωρέ ας κοιμηθούν μισή ώρα αργότερα, ε δεν πειράζει που σκόρπισαν όλες τις ξυλομπογιές, ……).
Νομίζω πως σαν γονείς πάντα θα κάνουμε λάθη, αρκεί να τα παραδεχόμαστε και να προσπαθούμε να διορθωνόμαστε μέσα από αυτά.

 

Από: Nadine

Όταν έκανα το βλαστάρι μου…δεν είχα ιδέα πώς θα ήθελα να είμαι, πώς είναι το σωστό, ποιό το ιδανικό. Μεγαλωμένη άνευ μαμάς…δεν γνώριζα πώς είναι όλο αυτό το σκηνικό. Μέχρι και σε ψυχολόγο πήγα στην αρχή για να μου πει ότι όλο αυτό που σκεφτόμουν (περι ευθύνης για το μεγάλωμα του παιδιού μου) είναι απολύτως φυσιολογικό. Μέχρι σήμερα το πάω με το ένστικτο…και άντε με μικρή χρήση των προσωπικών μου γνώσεων λόγω αντικειμένου (Ψ η κυρία!!!). Το μόνο που έχω να αναγνωρίσω μετά απο την πρώτη δεκαετία με την κόρη μου είναι ότι τα λάθη μου είναι μονόδρομος, ότι ενοχές δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να νιώσω, γιατί θα νιώσει κι αυτή όταν κάποτε θα έρθει η ώρα της, και δεν θέλω. Επίσης εδώ και χρόνια της λέω: για τη μάμι είσαι ό,τι πιο σπουδαίο υπάρχει στον κόσμο, για τους υπόλοιπους εκεί έξω θα πρέπει μόνη σου να κερδίσεις τη θέση σου. Ο κόσμος είναι σκληρός.
Τέλος, βρείτε μου μία γαλλίδα…εδώ στην Ελλάδα που να είναι τόσο cool!!!!!!!!!!!!!!! Εγώ μία που τυγχάνει να γνωρίζω….cool δεν θα την έλεγα! Κάτι σε “δώστε μου μία να συνέλθω” θα την έλεγα…

 

 

Στη μελέτη της σημερινής ελληνικής οικογένειας, η Ντράκερμαν και η Τσούα θα σήκωναν τα χέρια ψηλά. Ο σημερινός Έλληνας γονιός περνάει κολικούς, στην χειρότερη μορφή τους. Αλλά τους περνάει με στωικότητα και χιούμορ που θα έκανε τον Μπενίνι του La vita e bella να δακρύσει από ντροπή.

 

 

Πι.Ες. Μπράβο ρε μάνα!  

over-parenting

Σε κούφανα; Κι όμως υπάρχει. Είναι καινούριος όρος και μη βιαστείς να κρίνεις εσύ επαγγελματία μαμά. Αφορμή μου έδωσε ένα άρθρο που διάβασα πρόσφατα στο Marie Claire. Μην τρελλαίνεσαι, δεν πάω για καφέ με περιοδικά στο χέρι, βρέθηκε το τεύχος στην τουαλέτα κι έπεσε στα χέρια μου. Να ‘ναι καλά το αγόρι μου, που μου φέρνει γυναικεία περιοδικά συνέχεια (#pestenamefate)

Θα σου μεταφέρω κάποια κομμάτια του άρθρου αυτούσια, για να προβληματιστείς. Επειδή ξέρω πως έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο και τελευταία στερείσαι προβληματισμών και βαθιάς σκέψης πάρε αυτό για να ‘χεις να διαλογίζεσαι ανάμεσα σε άλλαγμα πάνας και τάισμα.

Ξεκινά λοιπόν η Γαλάτεια Λασκαράκη ως εξής:

 

Πριν κάνω παιδιά, είχα μια πολύ σαφή εικόνα του πως θέλω να γίνουν τα δικά μου. Την είχα αποκτήσει με τα χρόνια χάρη σε κάθε σύντομη συναναστροφή με κάποιο παιδί γνωστών, συγγενών ή απλά της άγνωστης οικογένειας που έτρωγε δίπλα μου στην ταβέρνα. Ήταν μια απλή ιδέα: το δικό μου παιδί δεν θα γίνει ποτέ ένα από αυτά τα σατανικά νήπια που κάνουν το φαγητό τους σφεντόνα, χτυπάνε υστερία σε δημόσιο χώρο ή διακόπτουν τους μεγάλους όταν μιλάνε. Πίστευα ότι δεν πρόκειται να το αφήσω να εξαφανίσει αυτό που είμαι τοποθετώντας στη θέση μου μια κουρασμένη γυναίκα που φωνάζει. Και ότι οι άνθρωποι που μετατρέπουν το διαμέρισμά τους σε ένα προστατευτικό σύμπαν από αρμαφλέξ είναι απλώς υπερβολικοί.

 

Έχω νέα για σένα, μελλοντικέ γονιέ, που έχεις κάνει παρόμοιες δηλώσεις. Την στιγμή που γράφεται αυτό το κομμάτι, η μισή επίπλωση στο σαλόνι μου αποτελείται από ένα τραμπολίνο, δύο καρότσια για κούκλες, μία ροζ κουζίνα της Μπάρμπι σε μέγεθος καλοριφέρ, ένα καβαλέτο ζωγραφικής και κομμάτια παζλ που δεν θα βρουν ποτέ τον προορισμό τους. Η 3χρονη κόρη μου βέβαια αδιαφορεί για όλα αυτά τα πλαστικά αγαθά  με τα οποία την τροφοδοτεί ακατάπαυστα η αγάπη παππούδων και θείων και προτιμά να ασχοληθεί με κάτι πιο ενδιαφέρον, όπως το να καθίσει στην καρέκλα μου απαιτώντας να σηκωθώ εγώ. ‘’Απαιτεί’’ είναι βασικ΄ατο ρήμα που περιγράφει την έκφραση κάθε επιθυμίας αυτού του μικρού ξανθού ατόμου που λατρεύω να υπηρετώ, όπως ας πούμε να παίξει angry birds στο i-phone ενώ μιλάω στο τηλέφωνο για δουλειά ή να πιει το γάλα της με τρία καλαμάκια συγκεκριμένου χρώματος.

 

Πως σου φαίνεται μέχρι στιγμής; Κάτι σου θυμίζει ε; Αρχίζεις λίγο λίγο να στραβοκοιτάς το πρωτότοκό σου; Μη βιάζεσαι έχει κι άλλο ακόμα στην αρχή είσαι:

 

Μια παρόμοια θορυβώδη μέρα η Πάμελα Ντράκερμαν, Αμερικανίδα δημοσιογράφος που ζει στο Παρίσι με τον άνδρα της, είχε μια επιφοίτηση. Στο μικρό παραλιακό μέρος όπου έκαναν διακοπές εκείνο το καλοκαίρι και ενώ έτρωγαν βιαστικά, αφήνοντας τεράστια απολογητικά πουρμπουάρ στα γκαρσόνια για τις φωνές, τα  λεκιασμένα τραπεζομάντιλα και το καλαμάρι που είχε σκορπίσει η ενάμισι έτους κόρη τους στο πάτωμα, πρόσεξε ότι οι άλλες οικογένειες γύρω της δε βίωναν την ίδια πραγματικότητα. Τα νήπια κάθονταν στα καρεκλάκια τους περιμένοντας το γεύμα τους και έτρωγαν τα ψάρια και τα λαχανικά τους. Οι γονείς δεν κυνηγούσαν τα παιδιά τους φωνάζοντας ούτε υπήρχαν πεταμένες τροφές γύρω από τα τραπέζια τους. Περιέργως, έμοιαζαν να κάνουν διακοπές. Ξαφνικά είχε πολλές ερωτήσεις: Γιατί στις εκατοντάδες ώρες που είχε περάσει σε γαλλικούς παιδότοπους, ποτέ δεν είχε δει ένα παιδί εκτός από το δικό της, να χτυπιέται υστερικά στο δρόμο; Γιατί οι Γάλλοι φίλοι της δεν χρειάζεται ποτέ να κλείσουν το τηλέφωνο επειδή ένα νήπιο ουρλιάζει δίπλα τους απαιτώντας κάτι;

 

…Η οικογενειακή ζωή στη Γαλλία έχει πολύ λιγότερη γκρίνια και κλάματα. Ως δημοσιογράφος ήταν περίεργη να εξετάσει το γιατί. Ως μητέρα ήθελε απεγνωσμένα να μάθει.

 

Σε βλέπω μέχρι τώρα έτοιμη να βγάλεις νύχια και δόντια και ως άλλη μάνα λέαινα να σπεύσεις να κατασπαράξεις και τη Ντράκερμαν και εμένα επειδή τολμήσαμε να κρίνουμε το άτακτο λιονταράκι σου και τον τρόπο ανατροφής του. Μη βιάζεσαι βρε, σκέψου το λίγο. Για να σε προλάβω να ξέρεις πως η περιέργεια της Ντράκερμαν έγινε τελικά το βιβλίο Bringing Up Bebe, One American Mother Discovers the Wisdom of French Parenting. Όχι για να μη λες ότι τα βγάζω απ’ το μυαλό μου! Και υπόψιν ότι σου τα λέω αυτά εγώ. Που άλλαζα παραλία αν υπήρχε νήπιο που τσίριζε σε απόσταση 10 μέτρων (Θεία Δίκη!). Πάμε πάλι:

 

Η Ντράκερμαν κάνει την σύγκριση με την σύγχρονη, αγχωμένη αμερικανική οικογένεια, η οποία θα έλεγε κανείς ότι εμφανίζει αρκετές ομοιότητες με την ελληνική: τα παιδιά βρίσκονται στο επίκεντρο της ζωής των γονιών τους, μονάκριβα και ξεχωριστά, καρποί ωριμότητας και επιλογής παρά κοινωνικής συνθήκης. Επίσης ποτέ πριν στην ιστορία η παιδική ηλικία δεν αντιμετωπιζόταν ως κάτι τόσο πολύτιμο.

 

...Νήπια που πρέπει να απασχολούνται ακατάπαυστα με δημιουργικές δραστηριότητες και γονείς που γυρίζουν με ενοχές από τη δουλειά τους για να περάσουν πάση θυσία ποιοτικό χρόνο με τα βλαστάρια τους. Αυτή η καινούρια ιδέα, ότι ΚΑΘΕ στιγμή πρέπει να είναι σημαντική, τείνει να μετράει πλέον τόσο πολύ ώστε να ξεχνάμε την σημασία που έχουν τα βασικά, όπως μια αγκαλιά κι ένα φιλί. Στην Αμερική λοιπόν αυτό έχει νόημα και λέγεται ‘’over-parenting’’. Και όπως φαίνεται, δεν κάνει ευτυχισμένο κανέναν.

ΧΩΡΙΣ ΤΥΨΕΙΣ λοιπόν. Η ενοχή και το πως την αντιμετωπίζουμε: αυτή είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στη Γαλλίδα μάνα και σ’εμάς τις υπόλοιπες, σύμφωνα με την Πάμελα. Η Αμερικανίδα ασπάζεται την ενοχή. Είναι ένα είδος συναισθηματικού φόρου που πρέπει να πληρώσει επειδή λείπει στη δουλειά ή αφήνει τα παιδιά να δουν τηλεόραση για να βρει λίγο χρόνο για τον εαυτό της. Οι Γαλλίδες πιστεύουν ότι η ενοχή είναι ανθυγιεινή. Πιστεύουν επίσης ότι ένα σπιτικό που βασίζει ολόκληρη την ύπαρξή του στα  παιδιά είναι εξαιρετικά ανισόρροπο.

 

…Οι Γάλλοι πιστεύουν ότι τα παιδιά είναι λογικά από τη μέρα που γεννιούνται. Το πιστεύουν στ’ αλήθεια. Ότι ένα μωρό μπορεί να μάθει πράγματα από μερικών εβδομάδων, όπως το να κοιμάται όλη τη νύχτα στην κούνια του ή ότι δεν πρέπει να ρίξει κάτω όλα τα πράγματα από το τραπέζι αν του το εξηγήσεις με λόγια.

 

Και για να κλείσω με τα αποσπάσματα σου άφησα το καλύτερο για το τέλος:

 

ΟΜΟΡΦΕΣ ΛΕΧΩΝΕΣ. Οι Γαλλίδες πιστεύουν ότι ο αμερικανικός νεολογισμός MILF είναι γελοίος. Δεν υπάρχει αντίστοιχη έννοια στα γαλλικά γιατί εκεί δεν υπάρχει κανένας λόγος να πάψει μια γυναίκα να είναι σέξι αφότου κάνει παιδιά. Οι Γαλλίδες δεν αποπνέουν αυτό το μείγμα κούρασης, ανησυχίας και οριακής νευρικής κρίσης που εμφανίζουν πολλές Αμερικανίδες –και Ελληνίδες μη σου πω εμού συμπεριλαμβανομένης-

 

Τα σχόλια κάτω από τα άρθρα για το βιβλίο είχαν φυσικά τις πολύ σωστά διατυπωμένες αντιρρήσεις με κορυφαία την εξής: ‘’Εύκολο να περιφέρεσαι ξεκούραστη και αισθησιακή με τόσες παροχές από τη γαλλική κυβέρνηση: η μεγάλη άδεια λοχείας, η δωρεάν δημόσια φύλαξη μωρών και τα δημόσια νηπιαγωγεία για όλους, αφαιρούν πολλές ρυτίδες άγχους από το μέτωπο μιας Γαλλίδας’’

 

Παρ’ όλα αυτά ένα point το ‘χει η Ντράκερμαν δεν μπορείς να πεις ε; Προφανώς η αλήθεια και εδώ, δεν απαρνιέται την γνωστή της συνήθεια και δεν παίρνει θέση. Είναι κάπου στη μέση. Για παράδειγμα: το θεωρώ ανθρωπίνως αδύνατο να πείσω μόνο με τα λόγια τον Billy the kid να μη ρίξει τα πράγματα κάτω αν το ‘χει βάλει σκοπό να το κάνει. Εννοώ ότι σαφώς και προσπαθώ. Απλά κάπου στην 427ή προσπάθεια λυγίζω η δειλή… Θα ‘θελα λοιπόν σε τέτοιες περιπτώσεις να έχω την Ντράκερμαν πρόθυμη και διαθέσιμη γειτόνισσα, έτοιμη να επέμβει σε κάθε μου κάλεσμα συμμόρφωσης του τέκνου.

Από την άλλη, αν μια μέρα ξυπνήσω το πρωί και το παιδί μου έρθει στην κρεββατοκάμαρα και μου πει ‘’καλημέρα μητέρα θα ήθελα να πιω το γάλα μου’’ πιστεύω πως θα τρέξω με τις πυτζάμες στους δρόμους ουρλιάζοντας…!! scary λέμε….

 

Πι.Ες. Εσύ που διαβάζεις το άρθρο και μασουλάς τα ποπ-κορν να τα αφήσεις κάτω αμέσως. Τροφή για σκέψη είπαμε, θες μετά να χάσεις και τα κιλά της εγκυμοσύνης…λίγο κράτει… 😉

Πι.Ες.2 Φάε αγάπη μου όσο θες, στο κάτω κάτω τι μας έμεινε σ’ αυτή τη ζωή; Αγάπη, στοργή, ποπ κορν…

Πι.Ες.3  Όντως ο αμερικάνικος νεολογισμός MILF είναι γελοίος. Εν αντιθέσει με τον νεολογισμό DILF που είναι ευφυέστατος και απαραίτητος καθώς περιγράφει μία στρατιά ανδρών με κύριους εκπρόσωπους τους Μπραντ Πιτ, Μάθιου Μακόναχι…Ντέιβιντ Μπέκαμ….ετσέτερα ετσέτερα… Πως αλλιώς να τους πεις αυτούς δηλαδή;

 

Αγαπητέ Billy the kid,

Δεν είναι 5 το πρωί αλλά σου γράφω από ανάγκη, ξεκάθαρα. Θα ήθελα απλώς να σε ενημερώσω για μερικά πράγματα:

  1. Το νερό είναι ένα αγαθό μεν, το πληρώνουμε δε. Επίσης δεν είναι ανεξάντλητο. Αν δεν σου κάνει κόπο προσπάθησε να πλένεις τα δόντια σου κρατώντας την βρύση κλειστή. Εννοώ για ολόκληρο το τέταρτο που σου παίρνει να πλένεις τα δόντια σου. Επίσης δεν χρειάζεται ολόκληρο τέταρτο βρε αγόρι μου, ούτε κροκόδειλος πια…
  2. Μια και ξεκίνησες να μιλάς και μια και ότι ζητήσεις ο καλός σου πατερούλης σπεύδει να το ικανοποιήσει, θα ήθελα να του ζητήσεις να κάνετε κάθε μέρα τουλάχιστον μια ώρα βόλτα μαζί οι δυο σας για bonding. Ξέρεις, είστε πατέρας και γιος, χρειάζονται αυτά…Για μένα μην ανησυχείς, κάτι θα σκεφτώ να κάνω ενώ σας περιμένω.
  3. Κατανοώ την απαίτησή σου να κλείνω την πόρτα και να σε αφήνω μόνο στο μπάνιο τώρα που άρχισες σιγά σιγά να κάνεις κακά στη λεκάνη κανονικά σα μεγάλος αλλά θα ήθελα να σε παρακαλέσω το ίδιο να κάνεις κι εσύ όταν είμαι εγώ στην τουαλέτα. Να σου υπενθυμίσω επίσης πως εγώ δεν κινδυνεύω να πέσω μέσα στη λεκάνη, ούτε στη μπανιέρα ενώ προσπαθώ να τραβήξω το καζανάκι. Σε βεβαιώνω πως αυτός είναι ο μόνος λόγος που κρατάω την πόρτα ανοιχτή και ότι ουδέποτε είχα την παραμικρή διαστροφή να παρατηρώ τους ανθρώπους εκεί που και ο βασιλιάς πάει μόνος του.
  4. Μπορεί τώρα που είσαι 2 χρονών να μεταβολίζεις τα πάντα και να μην παίρνεις γραμμάριο λίπους αλλά να ξέρεις πως γενικά στις 11 το βράδυ είναι καλό να μην τρώμε μακαρόνια με κιμά και μετά σοκολάτα και μετά γιαούρτι. Ειδικά όταν όλη την υπόλοιπη μέρα έχουμε φάει κανονικά.
  5. Ο λόγος που δεν σε αφήνουμε να οδηγήσεις την μηχανή του μπαμπά και το αυτοκίνητό μου είναι γιατί δεν έχεις δίπλωμα. Έχεις; όχι. Άρα…;
  6. Το μετρό δεν το λένε μαλάκα. Εκείνα τα παιδιά που περίμεναν στην στάση και το φώναζαν έτσι είχαν κάνει λάθος. Το μετρό το λένε Γιάννη. Άρα την επόμενη φορά που θα πάμε να το πάρουμε καλό είναι να φωνάξεις δυνατά ΕΛΑΑΑ  ΓΙΑΝΝΗΗΗΗ…

Δεν θα σε κουράσω περισσότερο. Κάτι μου λέει πως θα έχουμε πολλές ευκαιρίες για τέτοιες επιστολές.

Σε φιλώ και σ’ αγαπώ

Η μαμά σου

Έτσι φαντάζομαι θα φαινόταν στο twitter το σημερινό post αν ήταν topic trend. Να το προλογίσω λίγο ‘’σοβαρά’’ για να ξέρεις περί τίνος πρόκειται:
Πριν δυο μήνες μου ‘ρθε η ιδέα να μαζέψω όσες μπλογκομάνες μπορέσω για να μου συμπληρώσουν την φράση: ‘’όταν είσαι μαμά..’’, ώστε σήμερα που είναι η γιορτή της Μητέρας να κάνω αυτή την ανάρτηση για να μπορείς εσύ να τις διαβάσεις όλες μαζί σ’ ένα post.
Με μεγάλη μου χαρά ανταποκρίθηκαν αρκετές και τις ευχαριστώ πραγματικά όλες που ασχολήθηκαν. Κάποιες δεν κατάφερα να τις βρω, ομολογώ πως δεν είχα και τον απεριόριστο χρόνο να πιέζω και εξάλλου ο σκοπός μου είναι περισσότερο διασκεδαστικός μια και τις διαβάζω αρκετό καιρό και νιώθω ότι τις ξέρω. Ζητώ συγγνώμη λοιπόν αν κάποια νιώσει ότι την έχω ξεχάσει (ότι μπορούμε κάνουμε κύριε ένα μυαλό…)
Λοιπόν για να μην σε κρατάω σε αγωνία voilla τι πιστεύει με λίγα ή πολλά λόγια η κάθε μια και εννοείται πως αν έχεις κι εσύ κάτι να προσθέσεις φιλ φρι.

Για να μην το ξεχάσω: έχουμε και δυο μπαμπάδες που συμπλήρωσαν την δική τους φράση: ”όταν είσαι μπαμπάς…” και τους άφησα τελευταίους για επιδόρπιο.

Πάρε χαρτομαντηλάκι και διάβαζε, έλα μη ντρέπεσαι μεταξύ μας είμαστε, μετά μπορείς να λες ότι εσένα αυτά δεν σε αγγίζουν και ότι όλη αυτή η ιστορία με τη γιορτή της Μητέρας είναι υπερεκτιμημένη και ότι η γιορτή της Μητέρας θα έπρεπε να είναι κάθε μέρα και ότι η γιορτή της Μητέρας είναι για να κάνουν τζίρους τα ανθοπωλεία ετσέτερα ετσέτερα…..Τώρα κλάψε:

(μην αρχίσεις τη γκρίνια επειδή είναι μεγάλο το ποστ, μας έπιασε ο οίστρος τι να κάνουμε; Κατά βάθος σ’ αρέσει…άμα δεν ταιριάζαμε εξάλλου…)
Η σειρά είναι εντελώς τυχαία

•    Debby ή Δέσποινα από το Angel or Evil?   αλλά και μέλος της περίφημης ομάδας του mikroimegaloi.gr

“Όταν είσαι μαμά…
… ανακαλύπτεις ξανά τον κόσμο. “

•    Kalli Kent από το my own Kallis blog  αλλά και το mammaEl :

“Όταν είσαι μαμά…
… κάποια πράγματα παύουν να έχουν την ίδια σημασία με πριν την μαμά εποχή.
… ο κόσμος σου όλος γίνεται πιο πλατύς και παράλληλα τόσο συγκεκριμένος, ποτέ όμως δεν είναι αρκετός.
… έχεις ευθύνες, υποχρεώσεις, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο φαίνονται όλα τόσο εύκολα και βατά.
… ανακαλύπτεις ξανά τον κόσμο με τα μάτια του παιδιού.
… καταλαβαίνεις την δική σου μαμά, που πριν θεωρούσες παράλογη, αυστηρή και υπερβολική.
… δεν σταματάς να δημιουργείς ούτε λεπτό.
… ολοκληρώνεσαι σαν γυναίκα, σαν οντότητα, σαν άνθρωπος.
… γίνεσαι πρότυπο για την μελλοντική γενιά.
… προσπαθείς όσο το δυνατόν περισσότερο να μεγαλώσεις άτομα ανεξάρτητα, χρήσιμα για την κοινωνία και ακόμη καλύτερους ανθρώπους.
… αποκτάς ευαισθησίες, που πριν μπορεί να μην είχες.
… σμιλεύεις στα χέρια σου το μέλλον.
… είσαι ικανή για τα πάντα, τα καλύτερα… αλλά και τα χειρότερα.
… το ένστικτό σου εκτοξεύεται στα ύψη.
… γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος.
… η ευτυχία μπορεί να κρυφτεί ακόμη και στα πιο μικρά πράγματα.
… έχεις μεγαλύτερη υπομονή για να αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις.
… βλέπεις πιο σφαιρικά τα πράγματα.
… μπορείς να φτάσεις μέχρι και το φεγγάρι και ακόμα παραπέρα.
… ανακαλύπτεις χώρους για να περνάνε καλά οι γονείς και ακόμη καλύτερα τα παιδιά.
… μαθαίνεις πολλά παιδικά τραγουδάκια, παραμυθάκια και ξανά θυμάσαι δικά σου.
… είσαι 24 ώρες το 24ωρο… δεν υπάρχει διάλλειμα.
… θα ξενυχτήσεις, θα πονέσεις, θα ανησυχήσεις, θα στεναχωρηθείς, θα θυμώσεις αλλά πάντα λόγο αγάπης.
… μπορείς να μετακινήσεις βουνά.”

•   Και φυσικά η Ελίζα  aka  mammaEl από το ομώνυμο mammaEl   μας έστειλε ένα απόσπασμα από την δική της ανάρτηση γι’ αυτή την ημέρα:

Όταν είσαι μαμά καταλαβαίνεις τη δική σου μαμά!
Όταν είσαι μαμά νιώθεις ανίκητη!
Όταν είσαι μαμά θέλεις συνέχεια να προσφέρεις!
Όταν είσαι μαμά νιώθεις ανώτερη!
Όταν είσαι μαμά οι άλλοι σε κοιτούν διαφορετικά!
Όταν είσαι μαμά οι φίλες σου είναι…… μαμάδες!
Όταν είσαι μαμά αγαπάς διαφορετικά!
Όταν είσαι μαμά υπερασπίζεσαι με πάθος!
Όταν είσαι μαμά κάνεις και λάθη!
Όταν είσαι μαμά μαθαίνεις από τα παιδιά!
Όταν είσαι μαμά είσαι το κέντρο του κόσμου για τα παιδιά σου!
Όταν είσαι μαμά είσαι αθάνατη!
Όταν είσαι μαμά μετανιώνεις για ότι έχεις κάνει όταν έχεις νεύρα!
Όταν είσαι μαμά ανοίγεις την αγκαλιά σου συνέχεια!
Όταν είσαι μαμά το χαμόγελο σου είναι διαφορετικό!
Όταν είσαι μαμά το βλέμμα σου είναι γεμάτο τρυφερότητα!
Όταν είσαι μαμά ο χτύπος της καρδιάς σου είναι πιο δυνατός!
Όταν είσαι μαμά η καρδιά σου χωράει όλα σου τα παιδιά!

•    Άσπα Τσαμαδή…τώρα για την Άσπα τι να σου πω; aspaonlinemamadesmpampades ,   mikroimegaloi  από που ν’αρχίσω;

“Όταν είσαι μαμά…
    έχεις την ευκαιρία να αλλάξεις τον κόσμο.”

•    Έλενα  από το tales of a mum,   new mom on the blog 😉

“Όταν είσαι μαμά…

…λένε πως χάνεις τον εαυτό σου. Εγώ πάλι νιώθω πως τον ξαναβρίσκω λίγο λίγο κάθε μέρα. Ή πως τον ξαναεφευρίσκω. Δεν έχει σημασία. Τώρα που είμαι μαμά προσπαθώ να τσεκάρω που και που αν μου αρέσει αυτό που είμαι ή αυτό που έχω γίνει. Είμαι το μόνο που έχω να δώσω στο παιδί μου. ’’

•    Λυδία Θεοχάρη  aka mamalydia η γνωστή μαμά Λυδία

“Όταν είσαι μαμά…
    .. η μόνη προσευχή σου πια, είναι να τα έχει καλά ο Θεός μιας και ο μεγάλος σου κρυφός φόβος, αυτός που προσπαθείς να μην πολυσκέφτεσαι, είναι μη τυχόν και πάψεις να είσαι μαμά….”

•    Χρύσα aka mamakoukouvagia, η γνωστή μας μαμά κουκουβάγια :

“Όταν είσαι μαμά…..ο χρόνος αρχίζει να μετράει «αλλιώς». Δεν είναι το ρολόι που σου δείχνει πως περνάνε οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια… Είναι το μικρό ανθρωπάκι που έχεις στην αγκαλιά σου που σε καθοδηγεί. Στην αρχή να το ταΐσεις, να το αλλάξεις, να το κοιμήσεις. Αργότερα να του μάθεις τα στοιχειώδη, πως να γίνεται ανεξάρτητο, αυτόνομο, να πάρει εφόδια για τη μετέπειτα ζωή του, να χτίσει χαρακτήρα, να γεμίσει αισιοδοξία, να γεμίσει με μνήμες που θα το συντροφεύουν μια ζωή…Κάθε φορά που κάνει κάτι καινούριο, που λέει μια καινούρια λεξούλα, που αρχίζει να κάνει συζητήσεις, που έχει άποψη και προσπαθεί να την υπερασπιστεί, τότε καταλαβαίνεις πως πέρασε ο καιρός, πως το μικρό ανθρωπάκι μεγαλώνει, πως χτίζει σιγά-σιγά την προσωπικότητα του και γίνεται παιδάκι, έφηβος, και μετά ενήλικας, που προσπαθεί να πάρει τη ζωή του στα χέρια του και να σταθεί μόνο του, όρθιο, και να διεκδικήσει το χώρο του στη ζωή! Όταν είσαι μαμά, η αγωνία για το παιδί σου σε ξενυχτάει, η λαχτάρα της αγκαλιάς του σε ξημερώνει…

•    Ελένη Καραντζή από το γνωστό μικρό σπίτι στο λιβάδι που παρόλο που γέννησε το δεύτερο παιδάκι της, βρήκε χρόνο κι  έστειλε και τη δική της εκδοχή:

Όταν είσαι μαμά, ξεχνάς πότε είναι η γιορτή της μαμάς. Κι έτσι, όταν σου ζητάνε να γράψεις κάτι με αφορμή αυτή τη γιορτή και το θυμηθείς ένα μήνα αφού γέννησες το δεύτερο παιδάκι σου, πρέπει να γκουκλάρεις για να δεις αν προλαβαίνεις να στείλεις την απάντηση….

Όταν είσαι μαμά, τραγουδάς χριστουγεννιάτικα τραγούδια όλο το χρόνο, διαβάζεις κάθε βράδυ επί μήνες το ίδιο παιδικό βιβλίο, λες «δεν πειράζει» εκατό φορές τη μέρα, γράφεις τη λίστα για το σούπερμάρκετ με κηρομπογιά, κάτι χειμωνιάτικα απογεύματα αρχίζεις να μεταλλάσεσαι σε Martha Stewart, δακρύζεις κάθε φορά που σου λέει σ’αγαπώ κι εκεί που νόμιζες ότι δεν θα ξαναγαπήσεις τόσο, ποτέ ξανά, έρχεται το δεύτερο να σε διαψεύσει…

•    Φλώρα Raniets από τα φτερουγίσματα   αλλά και μέλος των mamadesmpampades.gr και mikroimegaloi.gr

“Όταν είσαι μαμά…
    …αγωνιάς, χαμογελάς, κλαις, γελάς, συγκινείσαι, κουράζεσαι, ενθουσιάζεσαι, θυμώνεις, αγκαλιάζεις, μαλώνεις, μετανιώνεις, συζητάς, αναρωτιέσαι, διαβάζεις, φιλάς, ενημερώνεσαι, τρελλαίνεσαι, ξεκαρδίζεσαι, απογοητεύεσαι, τρομάζεις, κατανοείς, ζεις δηλαδή για … Ν’ ΑΓΑΠΑΣ   

•    Και οι μπαμπάδες: Ο Γιώργος, του babaka? Φαντάζομαι τον ξέρεις, που συμπληρώνει με το γνωστό χιούμορ του, το:

“Όταν είσαι μπαμπάς…
    …βλέπεις λιγότερο τη μαμά!

•    Τελευταίο σου άφησα τον Χρήστο aka philos από την ομάδα των mamadesmpampades.gr και των mikroimegaloi.gr αλλά και το προσωπικό του blog www.ophilos.eu που νόμιζε πως δεν θα προλάβει αλλά σιγά μην τον άφηνα απ’ έξω:

“Όταν είσαι μπαμπάς…
…θες και πάλι να παίξεις σα να είσαι παιδί, χωρίς να σε νοιάζει να κερδίζεις πια!”

Κουράστηκες; έλα αηδίες! Εγώ να μην πω δηλαδή; Όχι θα πω, θα πω κι άμα σου πάει η καρδιά φύγε τώρα που τα διάβασες όλα:

•    Όταν είσαι μαμά…
..τραγουδάς δυνατά στο αυτοκίνητο το ‘’σκα – σκα –σκα είμαι ένας σκαντζόχοιρος που γε – γε – γε  γελάει όλη μέρα..’’ ενώ οδηγείς μόνη.
..σέρνεσαι κάτω από το έπιπλο της τηλεόρασης στις 2 το πρωί για να βρεις το χαμένο καπελάκι του μαστοράκου σα να εξαρτάται η ζωή σου απ’ αυτό
..κάνεις μπάνιο, λούσιμο, χτένισμα, μακιγιάζ σε λιγότερο από ένα τέταρτο, ΜΕ θεατές
..δεν θεωρείς πια ότι ο τρόμος και η ευτυχία είναι δύο ασύμβατα συναισθήματα γιατί εναλλάσσονται στην καθημερινότητά σου αμέτρητες φορές
..προσπαθείς να πείσεις τους άλλους ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα στην ζωή σου ενώ κρέμεται από τα μαλλιά σου ένα κομμάτι παζλ δεινοσαυράκι
..βλέπεις το αγοράκι στα φανάρια και κλαις
..ακούς για τα παιδάκια στο ορφανοτροφείο και κλαις
..βλέπεις την ανάλαφρη κομεντί Life as we know it και κλαις
..βλέπεις μια μαμά με το καροτσάκι και το μωρό της στο δρόμο έξω από το γραφείο σου και κλαις
..βλέπεις υπόθεση παιδεραστίας στο csi και κλαις
..αρχίζεις να τηλεφωνείς μέρα παρά μέρα στη μαμά σου για να της πεις πόσο την αγαπάς και της ζητάς με το παραμικρό ‘’συγγνώμη για όλα’’
..θεωρείς αυτονόητο πως θα διακόψεις το meeting για να ρωτήσεις την babysitter πόσες φορές έχεσε το σπλάχνο σου. Τις περισσότερες φορές μπροστά στους υπόλοιπους συναδέλφους.
..πιστεύεις πως το να κάνεις παιδί ήταν τελικά η πιο αναπάντεχη, ηλίθια, συναρπαστική, φανταστική ιδέα που είχες ποτέ..

Αυτά λοιπόν γι’ αυτή την ημέρα. Απ’ όσο ξέρω οι μάνες που γνωρίζω δεν θα γιορτάσουν ιδιαίτερα. Το πιθανότερο είναι να συνεχίσουν το ημερήσιο τους πρόγραμμα όπως όλες τις άλλες μέρες. Εκείνες με τα μεγαλύτερα παιδιά θα λάβουν την κάρτα που τους έφτιαξαν στο σχολείο ή στον παιδικό σταθμό και θα κλάψουν κρυφά. Εμείς με τα νήπια θα περιμένουμε τη μέρα που θα μας πουν ‘’χρόνια πολλά μανούλα’’ ή θα κλάψουμε κι εμείς πιο φανερά αν μπουν στο σπίτι με το μπαμπά τους κι ένα κλωναράκι γρασίδι στο χέρι φωνάζοντας ‘’μαμάκαα λουλούλι!!!’’.

Χρόνια σου πολλά λοιπόν μαμά. Να θυμάσαι που και που πόσο μεγάλο ρόλο παίζεις.

Τσάο τσάο

Πι.Ες. Μαργαρίτα, να ξέρεις πως υπάρχουν πολλά περισσότερα πράγματα στη μητρότητα από το να περνάς μια νύχτα με κολικούς αγκαλιά με το πιστολάκι και τον απορροφητήρα. Αυτό είναι ένα κακό όνειρο που όταν ξυπνήσεις ο γιος σου θα σου πει ‘’μαμάκα αγκαλιά’’. Τα καλύτερα έρχονται.
Πι.Ες.2  Άντζελα, τα έμαθα πως γκρινιάζεις γιατί άργησα να γράψω.. Αλλά κι εσύ βρε κορίτσι μου, νύφη ακούμε και νύφη δε βλέπουμε! Και να ξέρεις, τον Billy the kid μου τον ζητάνε πολλές  😉

Πι.Ες.3 kirki μου περαστικά. Τόσο πολύ αγχώθηκες με το προτζεκτάκι αυτό που αρρώστησες κοριτσάρα μου! Λείπεις όμως, λείπεις, να ξέρεις… Να το κάνουμε για τις επόμενες εκλογές παρ’ όλα αυτά όπως σου είπα… ΄΄όταν είσαι ν.δ…. όταν είσαι…συριζα…όταν είσαι…ανεξάρτητος έλληνας… ετσέτερα ετσέρα… μουτς

 

Όταν είσαι ελεύθερη όλοι σου λένε ότι το next best thing είναι να έχεις μια σχέση για να καταλήξει φυσικά σε γάμο και να μη μείνεις ‘’μεγαλοκοπέλα’’. Όταν κάνεις σχέση ΟΛΟΙ περιμένουν το γάμο για να ραφτούν. Όταν παντρευτείς, το πρώτο δευτερόλεπτο που θα υπογράψεις στην εκκλησία και πριν προλάβεις να πας στο πάρτυ, είναι στατιστικά αποδεδειγμένο ότι κάποιος θα σου πει να κάνεις παιδί. Συνήθως δε, αυτή η φράση ξεκινά από τη μαμά σου, με το προτρεπτικό μόριο ‘’άντε’’. Τύπου: ‘’άντε τώρα και μ’ ένα παιδάκι’’! Το πρώτο πρωί του γάμου είναι πιθανό να σε κοιτάξει με μάτια όλο προσμονή και ελπίδα για να της πεις τα νέα σχετικά με την σύλληψη.

Το ‘’άντε’’ στην αρχή της πρότασης είναι εντελώς εξοργιστικό. Περιέχει προτροπή, πίεση και άγχος. Όχι? Πως όχι? ‘’άντε να κουνιόμαστε λίγο’’, ‘’άντε να φύγουμε καμιά ώρα!’’, ‘’άντε βρε αγοράκι μου ξύπνα να πας σχολείο’’ κλπ κλπ κλπ. Το πιάνεις?

Το αγαπημένο προτρεπτικό μόριο άρχισε να εμφανίζεται και πάλι στη ζωή μου. Όσο ο Billy the kid μεγαλώνει, πληθαίνουν και οι καλοθελητές με τα γνωστά: ‘’άντε κι ένα αδελφάκι τώρα να του κάνετε’’ ή ‘’άντε με μια αδελφούλα’’ ή το πιο πιεστικό ‘’άντε τι περιμένετε πια?? στα 40 θα το κάνετε το δεύτερο;;’’ από καλούς ανθρώπους που ξέρουν ήδη ότι τα 40 για μας δεν είναι ούτε 1 χρόνο μακριά.

 

Πολύ ωραία ευχή το δεύτερο  παιδί, πραγματικά. Θα σου το αναλύσω λίγο.

 

Θέλω να κάνω δεύτερο παιδί γιατί:

  1. Μου περισσεύουν άλλες 10.000€, γιατί τόσα έδωσα στην πρώτη γέννα και προκειμένου να μου τα φάνε οι τράπεζες, δε ρίχνω μια γέννα;
  2. Έχω ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ελεύθερο χρόνο. Κι εγώ κι ο άνδρας μου. Ωραία θα παίξω με τον Billy the kid, θα πάμε βόλτα, θα πάω στη δουλειά, θα πάω σούπερ μάρκετ, θα ξαναπαίξω με το παιδί, θα κάνω δουλειές, θα τον κάνω μπάνιο, θα τον κοιμίσω….μετά;;; Πως θα περάσει η μέρα;
  3. Επίσης έχω και ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ενέργεια. Κάπου πρέπει να την διοχετεύσω. Κάνω γιόγκα αλλά με πιάνει ύπνος ρε παιδί μου στο διαλογισμό. Εγώ έχω τόση όρεξη που θέλω να τρέχω πάνω κάνω, να κρεμαστώ απ’ τα ταβάνια, να πάω για bungee jumping ΠΩΣ ΝΑ ΣΟΥ ΤΟ ΕΚΦΡΑΣΩ για να καταλάβεις;
  4. Έχω ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ βοήθεια από συγγενείς και φίλους. Είναι ΟΛΟΙ διαθέσιμοι, ορεξάτοι και κυρίως σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι μας, για να ασχοληθούν με τον Billy the kid. Καμιά φορά έρχονται από κει που δεν τους περιμένεις βραδιάτικο και παρακαλάνε να βγούμε για να δουν το παιδί. Έλεος πια! Με τέτοια προσφορά η καινούρια εγκυμοσύνη θα περάσει χαλαρά με μανικιούρ πετικιούρ και κομμωτήρια.
  5. Ηλικιακά είμαι σούπερ. Ο οργανισμός μου ούτε θα την καταλάβει μια δεύτερη εγκυμοσύνη τώρα. Άσε που λάμπεις κι έχεις μαλλί κομμωτηρίου απ’ τις ορμόνες.
  6. Ποιος θα με προσέξει βρε στα γεράματα; ποιος θα μου φέρει ένα ποτήρι νερό;; Ο Βασίλης;; Που θα έρθει αυτή η λάμια και θα μου τον τυλίξει και θα με ξεχάσει;; Ενώ άμα είχα κι ένα κοριτσάκι…να του έδινα και όλα αυτά τα παπούτσια….

 

Και στο αντίπαλο δέος:

 

Δεν θέλω να κάνω δεύτερο παιδί γιατί:

  1. Μου περισσεύουν άλλες 10.000€ αλλά νομίζω είναι ευκαιρία να πάμε εκείνο το ταξίδι στο Μεξικό που λέγαμε…
  2. Όχι ότι δεν έχω πολύ χρόνο αλλά να μην πάω κι εγώ να πιω έναν καφέ σαν άνθρωπος;
  3. Πιστεύω ότι ο Billy the kid θα το σκοτώσει την πρώτη νύχτα που θα το φέρουμε σπίτι
  4. Και να χαλάσω το σώμα μου;;;;; ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΛΗ;;;;;
  5. Γιατί όταν αυτό θα είναι στην εφηβεία, εγώ θα είμαι 55 με τα νεύρα κορδέλες και πιθανότατα χωρίς να έχω καταφέρει να χάσω τα κιλά της δεύτερης εγκυμοσύνης. Ε, αυτό δεν το λες κούγκαρ αγάπη μου, γκοτζίλα το λες.

 

Για να σου είμαι απολύτως ειλικρινής βέβαια, (στον επίλογο με πιάνει συνήθως) θα σου πω πως όντως θα ‘θελα να κάνω δεύτερο παιδί και τρίτο. Παρόλο που με τα αδέλφια μου, διαφέρω στα πάντα –θαυμαστός ο τρόπος που λειτουργούν οι συνδυασμοί χρωμοσωμάτων- χαίρομαι που προέρχομαι από μεγάλη οικογένεια. Θα ‘θελα το παιδί μου να έχει αδέλφια λοιπόν. Και μπράβο σου εσένα που μες στην κρίση βιώνεις μια εγκυμοσύνη και δε μασάς!

Σ’ αφήνω τώρα γιατί έχω να πάω για kite surfing..

 

Φιλιά και Καλό Πάσχα !

 


γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,650 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

Advertisements
%d bloggers like this: