γονείς με κολικούς

Posts Tagged ‘διαπαιδαγώγηση

Αυτή η εμμονή του ισχυρού φύλλου να ανακοινώνει και λεκτικά τις σωματικές εκκρίσεις τελικά ξεκινά από την βρεφική ηλικία. Και σ’ αυτό συμβάλλουμε κι εμείς οι γονείς χωρίς να το καταλάβουμε. Θέλω να το καταθέσω αυτό εδώ που είμαστε μεταξύ μας. Θα μου πεις γιατί; Θα σου πω. Η ιστορία αρχίζει από τις γιαγιάδες και τους παππούδες. Ο θαυμασμός για ένα νεογέννητο αγοράκι κορυφώνεται στην θέα του τσουτσουνιού. Μέχρι το βλέμμα να φτάσει εκεί, υπάρχει μία γενική χαρά και ευτυχία όπως όταν βλέπεις ένα μωρό κοριτσάκι. Αλλά στην πρώτη αλλαγή πάνας με θεατές συγγενείς γίνεται το έλα να δεις. Το τι ‘’π_ _ _αρά’’ μου και ‘’τσου_ _ _ _ άρα’’ μου ακούγεται δε λέγεται. Καταλαβαίνεις το σοκ για ένα νεογέννητο αγοράκι που συνειδητοποιεί τι φοβερό πλεονέκτημα κρύβεται ανάμεσα στα πόδια του.

Έχεις ακούσει εσύ ποτέ να αλλάζουν κοριτσάκι και να αλλαλάζει όλη η οικογένεια γύρω με θαυμασμό: ‘’ΠΩ ΠΩ ΜΙΑ ΜΟΥ_ _ ΑΡΑ’’ ;;; Όχι ε; Ήμουν βέβαιη.

Έτσι το κοριτσάκι μεγαλώνει χωρίς να αναφέρεται ούτε και το ίδιο στα γεννητικά του όργανα, σε αντίθεση με το αγοράκι που όπου βρεθεί κι όπου σταθεί δηλώνει την ύπαρξή τους αλλά και τις λειτουργίες τους:

–          Κατουλάω

–          Κάνω κακά

–          Έχω τουτούνι!!

–          Α, γεια σου τουτούνι!

–          Α, εσύ δεν έχεις τουτούνι;;;

–          Έκανα  πουτ!

Ειδικά αυτό το τελευταίο, είθισται όταν είναι γιαγιά ή παππούς μπροστά να συνοδεύεται από θριαμβευτικό μπράβο. Μην ξεγελιέσαι. Στην αρχή δεν δίνεις σημασία αλλά πολύ γρήγορα αρχίζει να σου φαίνεται χαριτωμένο. Κυρίως γιατί ότι κάνει η μικρή θεότητα που έχεις στο σπίτι, σου φαίνεται χαριτωμένο. Έτσι, δεν αργεί να φτάσει η μέρα που στην ανακοίνωση ‘’έκανα πουτ’’ χειροκροτάς ενθουσιασμένη λες και σε ψέκασαν με το Daisy του Mark Jacobs.

Όχι δε βγάζω την ουρά μου έξω. Πάρε παράδειγμα τον Billy the kid. Κάπως έτσι αρχίσαμε και μετά μου φαινόταν περίεργο που το παιδί πήρε γυμνό το γιογιό και βγήκε στη βεράντα να τα κάνει καμαρωτός καμαρωτός. Άντε μετά να το πάρεις πίσω: όχι έξω αγοράκι μου, βλέπεις κανέναν να είναι με το γιογιό στο μπαλκόνι; Στην τουαλέτα πηγαίνουμε!

Και που να το καταλάβει αυτό το δίχρονο;

Το δίχρονο έχει μάθει ότι το ”τουτούνι” είναι κάτι μαγικό που ΟΛΟΙ θαυμάζουν. Άρα γιατί πρέπει να το κλείσει μέσα σε 4 τοίχους; Ζαμέ! Θα βγει να το δείξει, να το χαρούν κι οι άλλοι.

Το ‘πιασες;

Όλη η δουλειά στο υποσυνείδητο έχει γίνει. Σου το λέω αυτό εσένα αγορομάνα (για να τα ακούω κι εγώ) για να ξέρεις ότι όταν στο μακρινό μέλλον μια 20άχρονη θα κλαίει απαρηγόρητη επειδή το καμάρι σου ‘’έδειξε’’ το” τουτούνι” του και στη φίλη της, θα ‘χεις κι εσύ το φταιξιματάκι σου….

Δεν ανακάλυψα και τον τροχό, είναι από τα στοιχειώδη του Φρόυντ, στα λέω για να μην κάνεις τον κόπο να τον διαβάζεις. Εξάλλου που να βρεις χρόνο;

Εδώ έχουμε και την άλλη άποψη, σεβαστή, που θέλει το παιδί να είναι εξοικειωμένο με το σώμα του, να μην το φοβίσουμε με το γυμνό αλλά να καταλάβει απλά και σταδιακά πως να το διαχειρίζεται. Σωστό και ώριμο. Αλλά δεν είμαι βέβαιη κατά πόσο εφαρμόζεται αυτό στα νήπια κοριτσάκια. Ή για να το θέσω σωστά, έχουμε μάλλον μπερδέψει την επίδειξη του ‘’τουτουνιού’’ με την εξοικείωση με το σώμα. Δεν εξηγείται αλλιώς. Πιστεύω πως εξοικειώνεσαι με την σεξουαλικότητά σου και χωρίς τόση επίδειξη.

Οπότε μ’ αυτά και μ’ αυτά τελικά είναι ν’ απορεί κανείς γιατί επικράτησε η λαϊκή ρύση που θέλει το καράβι, παραδόξως, να μην σέρνεται από  ‘’τουτούνι’’. Ένα όργανο που στο κάτω κάτω, μια ζωή, το νταντεύουμε και μετράμε πόντο πόντο την εξέλιξή του με ευλάβεια!

 

Είπα να σου γίνω και λίγο πιο ‘’χρήσιμη’’. Καλά τα λέμε για τα ψυχολογικά μας αλλά το μεγάλωμα ενός παιδιού έχει πολλούς τομείς με τους οποίους αναγκάζεσαι να καταπιαστείς θες δε θες. Ένας από αυτούς είναι τα παιχνίδια.

Δεν ξέρω να σου πω ποια είναι τα καλύτερα παιχνίδια. Ούτε πόσο συχνά πρέπει να παίρνεις στο παιδί σου παιχνίδια. Είμαι βέβαιη ότι ξέρεις πολύ καλύτερα. Ακόμα κι όταν κάνεις την υπερβολή, μέσα σου το ξέρεις. Ότι το σπλάχνο θα ασχοληθεί γελώντας περίπου ένα τέταρτο με το νέο απόκτημα και μετά εσύ θα κλαις τα ευρώ και θα σε πιάσει η τύψη για τον πατέρα που δεν έχει να πάρει στο παιδί του.

Να μη σου πω όμως για τα παιχνίδια που περνούν απ’ τα χέρια μας; Φυσικά και θα σου πω. Να ξέρεις εξάλλου πως τις καλύτερες πληροφορίες για παιχνίδια δεν θα τις πάρεις από τα παιχνιδάδικα  αλλά από την άλλη μάνα. Αρκεί να έχει εμπεριστατωμένη άποψη. Δηλαδή εμένα! (#asemaskouklitsamou ξέρω τι σκέφτεσαι..).

Αφού λοιπόν δεν υπάρχει Toy critic, την στιγμή που βρωμάει ο τόπος από food critics θα επωμιστώ εγώ ΚΑΙ αυτόν τον ρόλο κι ότι μπορώ θα σου λέω. Ευπρόσδεκτη είναι και η δική σου άποψη, γιατί κι εγώ ψάχνω κατά καιρούς παιχνίδια, είτε για τον Billy είτε για δώρα και ειλικρινά δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω. Οπότε αν έχεις κάτι να πεις για συγκεκριμένα παιχνίδια φιλ φρι.

”Τρελλοί αρειανοί” ονομάζεται το συγκεκριμένο επιτραπέζιο. Δεν θα το είχα προσέξει ποτέ αν δεν τύχαινε να μπω ένα Σάββατο στο elc του Χαλανδρίου και να ανακαλύψω ότι ήταν 2ήμερο παιδιού όπου όλα τα παιχνίδια ήταν ανοιχτά στο πάτωμα και τα παιδάκια έπαιζαν με παιδαγωγούς. Εγώ για ένα γιλέκο-σωσίβιο μπήκα. Αλλά μόλις μπήκα του μικρού του άστραψε το μάτι. Τον χάνω στη στιγμή για να τον βρω λίγο αργότερα να παίζει μ’ αυτό το παιχνιδάκι. Όπως καταλαβαίνεις οτιδήποτε τραβάει την προσοχή του παιδιού μου για περισσότερο από 145 δευτερόλεπτα (τόση ώρα έχει κάτσει ακίνητος σ’ ένα σημείο τον έχω χρονομετρήσει), μου γίνεται έμμονη ιδέα.

Το παιχνίδι γράφει πως είναι για παιδάκια άνω των 3 και λογικό είναι γιατί εκείνα συγκεντρώνονται πιο εύκολα και μπορούν να συνειδητοποιήσουν τι σημαίνει παίζω με συμπαίκτη και το παιχνίδι έχει κανόνες. Ουσιαστικά αποτελείται από μία βάση που μόλις τη βάλεις σε λειτουργία οι εξωγήινοι που βρίσκονται σε τρύπες πάνω της αρχίζουν να ανεβοκατεβαίνουν. Εσύ κρατώντας ένα σφυράκι προσπαθείς να τους ‘’ψαρέψεις’’. Δύο χρώματα εξωγήινοι, δύο χρώματα σφυράκια για τον κάθε παίκτη. Το δίχρονο εννοείται δεν καταλαβαίνει απ’ αυτά και βαράει όποιον εξωγήινο θέλει με όποιο σφυράκι, ενίοτε και με τα δύο ταυτόχρονα.

Κόστος: 19€ ακριβό δεν το λες.

Πρόβλημα: Παίρνει μία μπαταρία τύπου C θα την βρεις πολύ εύκολα παντού. Μέσα σε δύο μέρες όχι συνεχούς χρήσης εννοείται η μπαταρία εξαντλήθηκε. Επειδή λοιπόν δύο τέτοιες κοστίζουν 5€ να ξέρεις ότι τελικά πολύ φθηνό το παιχνιδάκι δεν θα σου βγει. Ήταν δε, τέτοια η έκπληξή μου όταν είδα ότι δεν παίρνει μπρος, που ήμουν έτοιμη να το ανοίξω και να το κάνω φύλλο και φτερό για να βρω το πρόβλημα (έχω κάνει και μαστοράκος). Σε καμία περίπτωση δεν περίμενα ότι θα αλλάζω μπαταρίες τόσο συχνά. Και σκέψου να πάθει εξάρτηση το τέκνο σου και να ξεμείνεις από μπαταρία Κυριακή μεσημέρι… Εννοείται ότι ενημέρωσα  την εταιρία για το θέμα αυτό και θα το κάνω και γραπτώς. Να ξέρεις γενικά, ότι άμα δε γκρινιάξεις σ’ αυτή τη ζωή κι αν δεν ζητήσεις, ποτέ δεν θα πάρεις. Καλό είναι να μη βαριέσαι.

Το ντεσού είναι ότι τελικά σωσίβιο-γιλέκο δεν πήρα. Κοστίζει 42€ και δεν έχω την παραμικρή ιδέα αν θα μας βολέψει στην θάλασσα. Αποδείχτηκε πως είχα δίκαιο διότι δοκιμάσαμε ένα φθηνότερο, ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΦΘΗΝΟΤΕΡΟ τύπου 15€ από Jumbo-τα-παιχνίδια-είμαστε-εμείς και κόντεψε να πνιγεί το παιδί. Μόνο στο σπίτι το φοράμε ως στολή και παίζουμε. Για τα 15€ του έχει μια χρήση δε μπορείς να πεις.

 

Πι.Ες. Εσύ που βιάζεσαι να πεις το κλισεδάκι ”έλα μωρέ το παιδί δεν θέλει παιχνίδια και με τα τάπερ μια χαρά παίζει”, θα σου πως πως έχεις πολύ δίκαιο. Αλλά όταν θα ψάχνεις το καπάκι από το τελευταίο τετράγωνο τάπερ για να βάλεις τη φέτα και δεν θα το βρίσκεις, οι τρελλοί αρειανοί θα σου βγάλουν τη γλώσσα κοροϊδευτικά, να το ξέρεις. Εγώ ενημέρωσα…

Α, όχι δεν σε παράτησα! Έλειψα λίγο, εντάξει. Αλλά να ξέρεις, σε δοκιμάζω. Και είδα την ανυπομονησία σου….δεν θα σχολιάσω, ούτε μια γκρίνια, ούτε ένα παράπονο που δεν σου έγραψα. Τι να κάνεις; έτσι είναι η ζωή, το προσπερνώ και συνεχίζω σα να μη συνέβη τίποτα.

Μη νομίζεις όμως ότι τόσο καιρό που κάθομαι δεν σε σκέφτομαι. Εσένα σκέφτομαι βρε κουτό. Και γι’ αυτό έχω συγκεντρώσει από τις μέρες της απουσίας μου τα παρακάτω Πολύ Σοφά Πράγματα:

 

Είμαι στην ευχάριστη θέση να σου ανακοινώσω ότι εφόσον το παιδί μου είναι 28 μηνών, έχω αποκτήσει πλέον το δικαίωμα να βλέπω άλλους γονείς με νεογέννητα που κλαίνε σαν τρελλά στους δρόμους και να λέω ‘’σιγά το πράγμα’’.

 

Ξέρω ότι το να μπορείς να πιεις καφέ και να καπνίσεις 2 τσιγάρα μέσα σε 12 λεπτά, εκτός από υπερφυσική ικανότητα, είναι και τεράστια ευτυχία. Εσύ φανταστικέ single που το βλέπεις σαν μισή χαρά να ξέρεις ότι εμείς οι υπερφυσικοί γονείς στη μιάμιση ώρα που σου παίρνει εσένα να πιεις καφέ, έχουμε κάνει μπάνιο, έχουμε βάλει πλυντήριο, έχουμε ντυθεί-χτενιστεί ΚΑΙ έχουμε πιει καφέ.

 

Μετά από 748.000 αλλαγές πάνας, μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι το παιδί θα τα κάνει ΜΟΝΟ στην καθαρή πάνα. Αν νομίζεις ότι θα ξυπνήσει το πρωί και θα σου κάνει τη χάρη να χέσει στην ήδη κατουρημένη πάνα είσαι οικτρά γελασμένος. Αν πείσεις τον εαυτό σου να μη σε νοιάζει η πρώτη πρωινή πάνα-φύρα, θα ζήσεις μια πιο ευτυχισμένη βρεφική ηλικία (του παιδιού σου).

 

Ξέρω ότι όλοι αυτοί οι περαστικοί που λένε ‘’καλέ βγάλτε το παιδί απ’ το καρότσι, 2 χρονών πήγε ήμαρτον!’’ ΔΕΝ έχουν παιδί. Αν είχαν παιδί, ζωηρό παιδί, θα σε κοιτούσαν με συμπόνια αυτή που δείχνεις στο αδέσποτο κουτάβι.

 

Ο ενθουσιασμός με το nickelodeon κρατάει περίπου ενάμιση μήνα. Σημαντικός μήνας βέβαια γιατί σε σώζει, αλλά καλό είναι την πρώτη φορά που θα του ανοίξεις την τηλεόραση να έχεις ήδη έτοιμο το back up plan.

 

Το γεγονός ότι το τελευταίο δίμηνο τρακάρεις με το αυτοκίνητο κάθε 3 μέρες δεν οφείλεται στο ότι είσαι κακός οδηγός. Σκέψου λίγο πότε κοιμήθηκες τελευταία φορά από τις 12 ως τις 10 το άλλο πρωί χωρίς να σκέφτεσαι ΤΙΠΟΤΑ.

 

Μη μαλώνεις ΠΟΤΕ με τον/την σύζυγό σου μπροστά στο παιδί. Αν βρεις τρόπο να το κάνεις αυτό, πες μου πως γίνεται. (Τώρα με συγχωρείς, εσύ που τα λες αυτά που ζεις; Δηλαδή, έχεις φάει φρίκη στη δουλειά, τα λεφτά δε φτάνουν, η γκρίνια είναι απίστευτη, μπαίνεις στο σπίτι και σκοντάφτεις στην πεταμένη κάλτσα, βλέπεις το παιδί και αυτομάτως χαμογελάς σα λοβοτομημένος; Σίριουσλι;)

 

Tο γεγονός ότι το παιδί δεν έφαγε ολόκληρο το kinder, δεν είναι λόγος να φας εσύ το υπόλοιπο. Ούτε το υπόλοιπο τυροπιτάκι, ούτε το υπόλοιπο γιαούρτι. Είπαμε κρίση αλλά εσύ το ξεχείλωσες!

 

Πρέπει να σταματήσεις να έχεις το άγχος ότι μια μέρα θα κάνεις το λάθος που θα φέρει στην ανατροφή, την καταστροφή. Το παιδί δεν θα πέσει από το μπαλκόνι, ούτε θα σκοτωθεί με το συρραπτικό, ούτε θα πιει το απορρυπαντικό. Και να πιει λίγο εδώ που τα λέμε, δεν είναι και τραγικό. Εγώ θυμάμαι μικρή είχα πιει χλωρίνη με τον αδελφό μου. Πιο πολύ τρόμαξα που η μαμά μας, μας έβαλε να προσευχηθούμε μία ώρα για να μην πεθάνουμε και δεν το ξαναέκανα. Είδες; απλές λύσεις!

 

Θα σταματήσω εδώ γιατί είμαι βέβαιη πως έχεις κι εσύ να προσθέσεις τα δικά σου πολύ σοφά πράγματα από την πορεία σου στη μητρότητα και την πατρότητα αλλά κυρίως γιατί μετά από 3 εβδομάδες σιωπής καταλαβαίνεις μου ‘ρθε απότομο ολόκληρο ποστ.

 

Πι.Ες.  Άλλα νέα…;

 

 

Σε προετοιμάζω ότι ακολουθεί ”σοβαρό” post απόρροια του προηγούμενου Over-Parenting . Γι’ αυτό αν δεν είσαι σε μουντ και πέρασες δύσκολη νύχτα καλύτερα μπες στο twitter  😉 

Σε δουλειές με βάζεις και το ξέρεις. Αλλά δε μπορώ να κάνω διαφορετικά γιατί τέτοια θέματα όπως το βιβλίο της Πάμελα Ντράκερμαν με βάζουν σε σκέψεις. Υπάρχει λοιπόν η θέση της Πάμελα Ντράκερμαν και υπάρχει και η θέση της Έϊμι Τσούα. Για την Τσούα δεν τα έχουμε πει αναλυτικά διότι τα έχουν πει όλοι οι άλλοι και το βρήκα λίγο βαρετό. Εν ολίγοις είναι η Ασιάτισσα συγγραφέας του βιβλίου ‘’Battle hymn of The Tiger Mother’’ η οποία ασπάζεται μία φιλοσοφία μητρότητας με απόλυτες θέσεις σχετικά με την ανατροφή των παιδιών, παρουσιάζοντας ένα αυστηρό μοντέλο γονιού που ωθεί το παιδί του προς στην τελειότητα. Το βιβλίο της έχει φανατικούς φίλους και πολλούς φανατικούς εχθρούς στους απανταχού γονείς.

Έχουμε λοιπόν από τη μία πλευρά τη Ντράκερμαν, η οποία υιοθετεί τον τρόπο των Γάλλων: πιστεύει πως το πιο χρήσιμο δώρο που μπορείς να κάνεις στα παιδιά σου είναι να τους χαρίσεις δύο ευτυχισμένους γονείς σ΄ έναν ευτυχισμένο γάμο. Και ο τρόπος για να το πετύχεις αυτό είναι να μην κάνεις συνεχώς θυσίες. ‘’Θαυμάζω τους γονείς που μπορούν να είναι ευτυχισμένοι χωρίς να βγαίνουν ποτέ έξω για έναν καφέ, αλλά δεν είμαι ένας απ’ αυτούς’’, λέει ο σύζυγος της Ντράκερμαν, συγγραφέας και ο ίδιος αλλά και αρθρογράφος στους Financial Times. Και συνεχίζει: ‘’Αν θυσιάσω τον καφέ μου θα νιώσω πικραμένος από τα παιδιά μου. Και θα  ήταν παράλογο. Θα πρέπει λοιπόν να θυσιάσεις τους καφέδες και τα πάντα για τα παιδιά σου μόνο και μόνο για να μεγαλώσουν και να θυσιάσουν με την σειρά τους τα πάντα για τα δικά τους παιδιά; Πείτε με εγωιστή, αλλά ο ατελείωτος κύκλος θυσιών δε μου φαίνεται καθόλου ελκυστικός’’.

 

Και από την άλλη την Έϊμυ Τσούα, λάτρη της τελειότητας που ισχυρίζεται ότι το βιβλίο της έχει παρεξηγηθεί από πολλούς γονείς αλλά τονίζει επανειλημμένα πως ο βαθμός Α- δεν είναι αποδεκτός για τα παιδιά της. Σε συνεντεύξεις της συμβουλεύει τους γονείς να κάνουν την αυτοκριτική τους, να ακούν τα παιδιά τους και να μην υποθέτουν πως τα παιδιά τους είναι αδύναμα. Λέει χαρακτηριστικά: Αν πιστεύεις πως το παιδί σου δε μπορεί να κάνει τα πάντα, τι μήνυμα του δίνεις; Της αδυναμίας. Μεταξύ άλλων απαγορεύει στα παιδιά της τα πυτζάμα πάρτυ, τους επιβάλλει μαθήματα πιάνου και βιολιού μέχρι κάποια συγκεκριμένη ηλικία, δεν δέχεται το παράπονο της κόρης της ότι δεν της αρέσουν τα μαθηματικά και επιμένει να της κάνει εξάσκηση μέχρι να τα αγαπήσει ετσέτερα ετσέτερα. Με τη δημοσίευση του βιβλίου της οι New York Times δημοσίευσαν άρθρο γι’ αυτό ξεκινώντας με την φράση ‘’Γιατί οι Κινέζες μητέρες είναι ανώτερες’’. Μέσα σε 5 μέρες από την κυκλοφορία του βιβλίου της, η οικογένειά της έγινε η πιο μισητή οικογένεια του δυτικού κόσμου. Το πιο αμφιλεγόμενο κατά τη γνώμη μου είναι το γεγονός που θέλει την ακαδημαϊκή επιτυχία των παιδιών να αντανακλά το πόσο καλός γονιός είσαι.

 

Αυτό που κατανοούν οι Ασιάτες γονείς είναι ότι τίποτα δεν είναι πλάκα μέχρι να γίνεις πολύ καλός σ’ αυτό. Για να γίνεις καλός στο οτιδήποτε, χρειάζεται δουλειά. Και τα παιδιά από μόνα τους δεν θέλουν να δουλεύουν. Γι’ αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό να παραμερίζεις και να καταπατάς τις προτιμήσεις τους.

 

Η αιώνια διαμάχη μεταξύ ανατολής και δύσης λοιπόν. Κι εσύ Έλληνα γονιέ που βρίσκεσαι άραγε; Είσαι στις παρυφές της ανατολής αλλά προσκολλημένος στην Δύση. Εκτός απ’ αυτά, είσαι μέρος των Βαλκανίων. Πόσες επιρροές να σηκώσει ένας λαός ταυτόχρονα; Μεγάλωσες με τα στερεότυπα που σου επιβλήθηκαν από τους δικούς σου γονείς. Άρα ή θα ασπάστηκες το ‘’κατοχικό’’ και θα πέρασες παιδικά χρόνια σε μια πειθαρχημένη οικογένεια με απαιτήσεις από ‘σένα, ή θα υιοθέτησες το ‘’νεόπλουτο’’ και θα κυνήγησες το αμέρικαν ντριμ με τα ελληνικά δεδομένα, ή θα έχεις κάτι και από τα δύο. Και μόνο για αυτή σου την ανατροφή σου αξίζουν συγχαρητήρια. Η γενιά των σημερινών Ελλήνων γονιών, έχει τέτοιο παρελθόν που είναι ν’ απορεί κανείς πως διατηρούμε (όχι όλοι), σώας τα φρένας! Ειδικά στα χρόνια που διανύουμε και προφανώς θα συνεχίσουμε, ο Έλληνας γονιός καλείται να ενσωματώσει και την οικονομική κρίση σ’ αυτό το συνονθύλευμα επιρροών, αλλά κυρίως να την κάνει λειτουργική και να οδηγήσει τα παιδιά του μέσα απ’ αυτήν σώα και αβλαβή. Πρόκειται για μια γενιά εξελιγμένων γονιών που παλεύει με την κρίση και ταυτόχρονα καταδιώκει με χαρακτηριστική άνεση τους Ντισέπτικονς που απειλούν τα παιδιά της.

 

Οι γονείς ‘’λίγο απ’ όλα’’ λοιπόν. Η Ελληνίδα μάνα δεν έχει πια έναν τύπο. Έχει πολλούς. Και τους εναλλάσσει. Θα την δεις λοιπόν με την ίδια ευκολία να σηκώνει τη φωνή λέγοντας ‘’διαβάζεις τα μαθήματά σου ΤΩΡΑ’’ σε προστακτική που δεν χωράει αναβολή και να δηλώνει με χαλαρότητα και σιγουριά ‘’έλα μωρέ άσε τα παιδιά να παίξουν που θα τα βάλω εγώ σε καλούπι!’’

 

Δε μπορώ να μπω στο κυνήγι των επιστημονικών και εμπεριστατωμένων αποδείξεων για να σου περιγράψω τι εννοώ. Μπορώ όμως να σου μεταφέρω τα δικά σου σχόλια, αυτά που έγραψες στο προηγούμενο ποστ και εκφράζουν τέλεια την σημερινή πραγματικότητα. Σου τα μεταφέρω αυτούσια, ιδού:

 

Από: Snow Angel Αγγελική

Για την στάση κ το πως είναι η Γαλλίδα μάνα έχω εμπειρικά ενστάσεις!
Έχω γεννηθεί και έχω μεγαλώσει σε γαλλικό περιβάλλον και όλα αυτα είναι μύθος!
Κατ αρχάς! Το επίδομα  λοχείας διαρκεί 16 εβδομάδες για πρώτο παιδι (όπου η αρχή της άδειας είναι απο 6 βδομάδες πριν και 10 μετα όπου αν το θέλει και μπορει η μάνα μπορει να την ξεκινήσει 3 βδομάδες πριν για κέρδος μετα τον τοκετο).
Κ παει 36 μήνες μεγιστο χρόνο αν κανείς τρίδυμα!!!!
Εκει που υπάρχει βοήθεια είναι στο που τα αφήνουν. Και στην επιλογή κ δωρεάν παιδικού όπου απο 3χρονων θα μπορει να παει.

Τώρα για την στάση των μαναδων, σιγα  που τα γαλλακια δεν είναι τερατακια!
Είδα και την ανιψιά μου…. Απο Γαλλίδα μάνα, ο αδελφός μου (ετεροθαλής) γάλλος κ αυτός στην ουσία… Και είναι τερατακι που δε υπακούει κανέναν! (ζουν εκει άρα δεν υπάρχει έστω και άτυπα η τάση η αμερικανική ή η μεσογειακή που λέει η αμερικανίδα κυριούλα ή το marie Claire)
Συνεπώς το θέμα ανυπακοή κ ζωηράδα απ αλλου κρατά κατα την γνώμη μου… Όχι την εθνικότητα της μάνας. Είναι και στο παιδάκι…

 

Από: Debby του Angel or Evil?

Λοιπόν… αν και πραγματικά δεν ξέρω αν αυτό το θέμα με τις Γαλλίδες ισχύει και στην πλειονότητα τους είναι έτσι “cool” αλλά για το αν η ενοχή της μάνας κάνει τα παιδιά ατίθασα και ανυπάκουα, από καθαρά προσωπική εμπειρία θα συμφωνήσω. Όταν κάθε κανόνας που θέτεις στο παιδί σου συνοδεύετε από ενοχή είναι σίγουρο ότι το παιδί θα την αντιληφθεί και θα επιδιώξει μέχρι τελικής πτώσεως να τον καταρρίψει. Όταν αυτό και μόνο από όλους μέσα στην οικογένεια είναι το επίκεντρο που καθορίζει τι θα κάνουν όλοι οι άλλοι φανταστείτε τι σοκ θα πάθει όταν αντιληφθεί ότι η πραγματικότητα δεν είναι αυτή, και αρχίζει να το αντιλαμβάνεται από την πρώτη σας έξοδο όπου ξαφνικά όσα κάνει σπίτι δεν επιτρέπονται. Σε καμιά περίπτωση δεν είμαι η υποδειγματική μαμά. Έχω φερθεί σκληρά και ορισμένες φορές ακόμα και βάρβαρα στα παιδιά μου όταν έπρεπε και όταν δεν έπρεπε και δεν αισθάνομαι καμιά ενοχή γι’ αυτό (οκ, ελάχιστες έως αμελητέες) γιατί απλά θεωρώ ότι με αυτόν τον τρόπο τα βάζω εγώ η μαμά τους λίγο λίγο στο πνεύμα του πραγματικού κόσμου εκεί έξω που μόνο αγγελικά πλασμένος δεν είναι. Το αποτέλεσμα είναι τα παιδιά μου να με ακούνε όταν είμαστε σε δημόσιο χώρο, χωρίς να χρειάζεται να τους φωνάζω, να τα μαλώνω και να ακούω τα κλάματα τους όταν τους αρνούμαι κάτι. Είμαι σαν τις Γαλλίδες ένα πράγμα που πάω τα μικρά εστιατόριο και κάθονται υπομονετικά στις καρεκλίτσες τους και περιμένουν να έρθει το φαΐ τους! Οκ, ανυπομονούν λιγο αλλά τα “τρέφω” με λόγάκια μέχρι να έρθει το φαγητό οπότε όλα καλά! Στο ιδιωτικό χώρο βέβαια γίνεται το έλα να δεις αλλά εκεί γίνομαι Ελληνίδα (χωρίς ενοχές όμως πάντα!), Αντε.. Πως το λέτε στο twiter? #pestenamefate ? E! Αυτό!

 

Από: Παναγιώτα aka newagemama       

Aυτή η Ντράκερμαν μου ‘χει ανάψει μεγάλες φωτιές. Δεν ξέρω τι είναι το σωστό τελικά ούτε αντιλαμβάνομαι αν το παρακάνω ή όχι. Ενα είναι σίγουρο: η ενοχή κάνει μεγάλη ζημιά!

 

Από: μαμά κουκουβάγια Βέρα  owlmommy.blogspot.com

Μα όλοι να λένε για τα Γαλλάκια; Και τα Κινεζάκια!
Ας αφήσουμε τις ενοχές λίγο στην άκρη κι ας κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε λέω! Ελεύθερα και χωρίς κανόνες, όπως θεωρεί ο καθένας πιο καλά..

 

Από: Μαρία

‘’καλημέρα μητέρα θα ήθελα να πιω το γάλα μου’’ αχαχχαχαχαχχαχαχαχχαχχ αχαχχαχαχαχχαχαχαχχαχχ αχαχχαχαχχαχχ

αν μου το έλεγαν αυτό τα παιδιά μου, το πιθανότερο είναι πως θα τα πήγαινα στο Παίδων ως έκτακτο περιστατικό !!!!!!!

Οφείλω να ομολογήσω πως ορισμένους “στόχους” τους έχω πετύχει σαν γονιός (δεν δέχτηκα ποτέ το “πέφτω κάτω και χτυπιέμαι για να μου κάνεις αυτό που θέλω – δεν πας να χτυπιέσαι, μόνο πήγαινε μέσα σε παρακαλώ να το κάνεις, γιατί με ζάλισες), αλλά ορισμένους άλλους τους έχω χάσει (έχω τα πιο δύσκολα παιδιά του κόσμου στο θέμα “φαγητό”). Έχω διδάξει στα παιδιά μου βασικούς κανόνες και αρχές, αλλά σίγουρα έχω κάνει και λάθη που οφείλονται κυρίως στις ενοχές της εργαζόμενης μαμάς (έλα μωρέ ας δουν λίγη τηλεόραση, έλα μωρέ ας κοιμηθούν μισή ώρα αργότερα, ε δεν πειράζει που σκόρπισαν όλες τις ξυλομπογιές, ……).
Νομίζω πως σαν γονείς πάντα θα κάνουμε λάθη, αρκεί να τα παραδεχόμαστε και να προσπαθούμε να διορθωνόμαστε μέσα από αυτά.

 

Από: Nadine

Όταν έκανα το βλαστάρι μου…δεν είχα ιδέα πώς θα ήθελα να είμαι, πώς είναι το σωστό, ποιό το ιδανικό. Μεγαλωμένη άνευ μαμάς…δεν γνώριζα πώς είναι όλο αυτό το σκηνικό. Μέχρι και σε ψυχολόγο πήγα στην αρχή για να μου πει ότι όλο αυτό που σκεφτόμουν (περι ευθύνης για το μεγάλωμα του παιδιού μου) είναι απολύτως φυσιολογικό. Μέχρι σήμερα το πάω με το ένστικτο…και άντε με μικρή χρήση των προσωπικών μου γνώσεων λόγω αντικειμένου (Ψ η κυρία!!!). Το μόνο που έχω να αναγνωρίσω μετά απο την πρώτη δεκαετία με την κόρη μου είναι ότι τα λάθη μου είναι μονόδρομος, ότι ενοχές δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να νιώσω, γιατί θα νιώσει κι αυτή όταν κάποτε θα έρθει η ώρα της, και δεν θέλω. Επίσης εδώ και χρόνια της λέω: για τη μάμι είσαι ό,τι πιο σπουδαίο υπάρχει στον κόσμο, για τους υπόλοιπους εκεί έξω θα πρέπει μόνη σου να κερδίσεις τη θέση σου. Ο κόσμος είναι σκληρός.
Τέλος, βρείτε μου μία γαλλίδα…εδώ στην Ελλάδα που να είναι τόσο cool!!!!!!!!!!!!!!! Εγώ μία που τυγχάνει να γνωρίζω….cool δεν θα την έλεγα! Κάτι σε “δώστε μου μία να συνέλθω” θα την έλεγα…

 

 

Στη μελέτη της σημερινής ελληνικής οικογένειας, η Ντράκερμαν και η Τσούα θα σήκωναν τα χέρια ψηλά. Ο σημερινός Έλληνας γονιός περνάει κολικούς, στην χειρότερη μορφή τους. Αλλά τους περνάει με στωικότητα και χιούμορ που θα έκανε τον Μπενίνι του La vita e bella να δακρύσει από ντροπή.

 

 

Πι.Ες. Μπράβο ρε μάνα!  

over-parenting

Σε κούφανα; Κι όμως υπάρχει. Είναι καινούριος όρος και μη βιαστείς να κρίνεις εσύ επαγγελματία μαμά. Αφορμή μου έδωσε ένα άρθρο που διάβασα πρόσφατα στο Marie Claire. Μην τρελλαίνεσαι, δεν πάω για καφέ με περιοδικά στο χέρι, βρέθηκε το τεύχος στην τουαλέτα κι έπεσε στα χέρια μου. Να ‘ναι καλά το αγόρι μου, που μου φέρνει γυναικεία περιοδικά συνέχεια (#pestenamefate)

Θα σου μεταφέρω κάποια κομμάτια του άρθρου αυτούσια, για να προβληματιστείς. Επειδή ξέρω πως έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο και τελευταία στερείσαι προβληματισμών και βαθιάς σκέψης πάρε αυτό για να ‘χεις να διαλογίζεσαι ανάμεσα σε άλλαγμα πάνας και τάισμα.

Ξεκινά λοιπόν η Γαλάτεια Λασκαράκη ως εξής:

 

Πριν κάνω παιδιά, είχα μια πολύ σαφή εικόνα του πως θέλω να γίνουν τα δικά μου. Την είχα αποκτήσει με τα χρόνια χάρη σε κάθε σύντομη συναναστροφή με κάποιο παιδί γνωστών, συγγενών ή απλά της άγνωστης οικογένειας που έτρωγε δίπλα μου στην ταβέρνα. Ήταν μια απλή ιδέα: το δικό μου παιδί δεν θα γίνει ποτέ ένα από αυτά τα σατανικά νήπια που κάνουν το φαγητό τους σφεντόνα, χτυπάνε υστερία σε δημόσιο χώρο ή διακόπτουν τους μεγάλους όταν μιλάνε. Πίστευα ότι δεν πρόκειται να το αφήσω να εξαφανίσει αυτό που είμαι τοποθετώντας στη θέση μου μια κουρασμένη γυναίκα που φωνάζει. Και ότι οι άνθρωποι που μετατρέπουν το διαμέρισμά τους σε ένα προστατευτικό σύμπαν από αρμαφλέξ είναι απλώς υπερβολικοί.

 

Έχω νέα για σένα, μελλοντικέ γονιέ, που έχεις κάνει παρόμοιες δηλώσεις. Την στιγμή που γράφεται αυτό το κομμάτι, η μισή επίπλωση στο σαλόνι μου αποτελείται από ένα τραμπολίνο, δύο καρότσια για κούκλες, μία ροζ κουζίνα της Μπάρμπι σε μέγεθος καλοριφέρ, ένα καβαλέτο ζωγραφικής και κομμάτια παζλ που δεν θα βρουν ποτέ τον προορισμό τους. Η 3χρονη κόρη μου βέβαια αδιαφορεί για όλα αυτά τα πλαστικά αγαθά  με τα οποία την τροφοδοτεί ακατάπαυστα η αγάπη παππούδων και θείων και προτιμά να ασχοληθεί με κάτι πιο ενδιαφέρον, όπως το να καθίσει στην καρέκλα μου απαιτώντας να σηκωθώ εγώ. ‘’Απαιτεί’’ είναι βασικ΄ατο ρήμα που περιγράφει την έκφραση κάθε επιθυμίας αυτού του μικρού ξανθού ατόμου που λατρεύω να υπηρετώ, όπως ας πούμε να παίξει angry birds στο i-phone ενώ μιλάω στο τηλέφωνο για δουλειά ή να πιει το γάλα της με τρία καλαμάκια συγκεκριμένου χρώματος.

 

Πως σου φαίνεται μέχρι στιγμής; Κάτι σου θυμίζει ε; Αρχίζεις λίγο λίγο να στραβοκοιτάς το πρωτότοκό σου; Μη βιάζεσαι έχει κι άλλο ακόμα στην αρχή είσαι:

 

Μια παρόμοια θορυβώδη μέρα η Πάμελα Ντράκερμαν, Αμερικανίδα δημοσιογράφος που ζει στο Παρίσι με τον άνδρα της, είχε μια επιφοίτηση. Στο μικρό παραλιακό μέρος όπου έκαναν διακοπές εκείνο το καλοκαίρι και ενώ έτρωγαν βιαστικά, αφήνοντας τεράστια απολογητικά πουρμπουάρ στα γκαρσόνια για τις φωνές, τα  λεκιασμένα τραπεζομάντιλα και το καλαμάρι που είχε σκορπίσει η ενάμισι έτους κόρη τους στο πάτωμα, πρόσεξε ότι οι άλλες οικογένειες γύρω της δε βίωναν την ίδια πραγματικότητα. Τα νήπια κάθονταν στα καρεκλάκια τους περιμένοντας το γεύμα τους και έτρωγαν τα ψάρια και τα λαχανικά τους. Οι γονείς δεν κυνηγούσαν τα παιδιά τους φωνάζοντας ούτε υπήρχαν πεταμένες τροφές γύρω από τα τραπέζια τους. Περιέργως, έμοιαζαν να κάνουν διακοπές. Ξαφνικά είχε πολλές ερωτήσεις: Γιατί στις εκατοντάδες ώρες που είχε περάσει σε γαλλικούς παιδότοπους, ποτέ δεν είχε δει ένα παιδί εκτός από το δικό της, να χτυπιέται υστερικά στο δρόμο; Γιατί οι Γάλλοι φίλοι της δεν χρειάζεται ποτέ να κλείσουν το τηλέφωνο επειδή ένα νήπιο ουρλιάζει δίπλα τους απαιτώντας κάτι;

 

…Η οικογενειακή ζωή στη Γαλλία έχει πολύ λιγότερη γκρίνια και κλάματα. Ως δημοσιογράφος ήταν περίεργη να εξετάσει το γιατί. Ως μητέρα ήθελε απεγνωσμένα να μάθει.

 

Σε βλέπω μέχρι τώρα έτοιμη να βγάλεις νύχια και δόντια και ως άλλη μάνα λέαινα να σπεύσεις να κατασπαράξεις και τη Ντράκερμαν και εμένα επειδή τολμήσαμε να κρίνουμε το άτακτο λιονταράκι σου και τον τρόπο ανατροφής του. Μη βιάζεσαι βρε, σκέψου το λίγο. Για να σε προλάβω να ξέρεις πως η περιέργεια της Ντράκερμαν έγινε τελικά το βιβλίο Bringing Up Bebe, One American Mother Discovers the Wisdom of French Parenting. Όχι για να μη λες ότι τα βγάζω απ’ το μυαλό μου! Και υπόψιν ότι σου τα λέω αυτά εγώ. Που άλλαζα παραλία αν υπήρχε νήπιο που τσίριζε σε απόσταση 10 μέτρων (Θεία Δίκη!). Πάμε πάλι:

 

Η Ντράκερμαν κάνει την σύγκριση με την σύγχρονη, αγχωμένη αμερικανική οικογένεια, η οποία θα έλεγε κανείς ότι εμφανίζει αρκετές ομοιότητες με την ελληνική: τα παιδιά βρίσκονται στο επίκεντρο της ζωής των γονιών τους, μονάκριβα και ξεχωριστά, καρποί ωριμότητας και επιλογής παρά κοινωνικής συνθήκης. Επίσης ποτέ πριν στην ιστορία η παιδική ηλικία δεν αντιμετωπιζόταν ως κάτι τόσο πολύτιμο.

 

...Νήπια που πρέπει να απασχολούνται ακατάπαυστα με δημιουργικές δραστηριότητες και γονείς που γυρίζουν με ενοχές από τη δουλειά τους για να περάσουν πάση θυσία ποιοτικό χρόνο με τα βλαστάρια τους. Αυτή η καινούρια ιδέα, ότι ΚΑΘΕ στιγμή πρέπει να είναι σημαντική, τείνει να μετράει πλέον τόσο πολύ ώστε να ξεχνάμε την σημασία που έχουν τα βασικά, όπως μια αγκαλιά κι ένα φιλί. Στην Αμερική λοιπόν αυτό έχει νόημα και λέγεται ‘’over-parenting’’. Και όπως φαίνεται, δεν κάνει ευτυχισμένο κανέναν.

ΧΩΡΙΣ ΤΥΨΕΙΣ λοιπόν. Η ενοχή και το πως την αντιμετωπίζουμε: αυτή είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στη Γαλλίδα μάνα και σ’εμάς τις υπόλοιπες, σύμφωνα με την Πάμελα. Η Αμερικανίδα ασπάζεται την ενοχή. Είναι ένα είδος συναισθηματικού φόρου που πρέπει να πληρώσει επειδή λείπει στη δουλειά ή αφήνει τα παιδιά να δουν τηλεόραση για να βρει λίγο χρόνο για τον εαυτό της. Οι Γαλλίδες πιστεύουν ότι η ενοχή είναι ανθυγιεινή. Πιστεύουν επίσης ότι ένα σπιτικό που βασίζει ολόκληρη την ύπαρξή του στα  παιδιά είναι εξαιρετικά ανισόρροπο.

 

…Οι Γάλλοι πιστεύουν ότι τα παιδιά είναι λογικά από τη μέρα που γεννιούνται. Το πιστεύουν στ’ αλήθεια. Ότι ένα μωρό μπορεί να μάθει πράγματα από μερικών εβδομάδων, όπως το να κοιμάται όλη τη νύχτα στην κούνια του ή ότι δεν πρέπει να ρίξει κάτω όλα τα πράγματα από το τραπέζι αν του το εξηγήσεις με λόγια.

 

Και για να κλείσω με τα αποσπάσματα σου άφησα το καλύτερο για το τέλος:

 

ΟΜΟΡΦΕΣ ΛΕΧΩΝΕΣ. Οι Γαλλίδες πιστεύουν ότι ο αμερικανικός νεολογισμός MILF είναι γελοίος. Δεν υπάρχει αντίστοιχη έννοια στα γαλλικά γιατί εκεί δεν υπάρχει κανένας λόγος να πάψει μια γυναίκα να είναι σέξι αφότου κάνει παιδιά. Οι Γαλλίδες δεν αποπνέουν αυτό το μείγμα κούρασης, ανησυχίας και οριακής νευρικής κρίσης που εμφανίζουν πολλές Αμερικανίδες –και Ελληνίδες μη σου πω εμού συμπεριλαμβανομένης-

 

Τα σχόλια κάτω από τα άρθρα για το βιβλίο είχαν φυσικά τις πολύ σωστά διατυπωμένες αντιρρήσεις με κορυφαία την εξής: ‘’Εύκολο να περιφέρεσαι ξεκούραστη και αισθησιακή με τόσες παροχές από τη γαλλική κυβέρνηση: η μεγάλη άδεια λοχείας, η δωρεάν δημόσια φύλαξη μωρών και τα δημόσια νηπιαγωγεία για όλους, αφαιρούν πολλές ρυτίδες άγχους από το μέτωπο μιας Γαλλίδας’’

 

Παρ’ όλα αυτά ένα point το ‘χει η Ντράκερμαν δεν μπορείς να πεις ε; Προφανώς η αλήθεια και εδώ, δεν απαρνιέται την γνωστή της συνήθεια και δεν παίρνει θέση. Είναι κάπου στη μέση. Για παράδειγμα: το θεωρώ ανθρωπίνως αδύνατο να πείσω μόνο με τα λόγια τον Billy the kid να μη ρίξει τα πράγματα κάτω αν το ‘χει βάλει σκοπό να το κάνει. Εννοώ ότι σαφώς και προσπαθώ. Απλά κάπου στην 427ή προσπάθεια λυγίζω η δειλή… Θα ‘θελα λοιπόν σε τέτοιες περιπτώσεις να έχω την Ντράκερμαν πρόθυμη και διαθέσιμη γειτόνισσα, έτοιμη να επέμβει σε κάθε μου κάλεσμα συμμόρφωσης του τέκνου.

Από την άλλη, αν μια μέρα ξυπνήσω το πρωί και το παιδί μου έρθει στην κρεββατοκάμαρα και μου πει ‘’καλημέρα μητέρα θα ήθελα να πιω το γάλα μου’’ πιστεύω πως θα τρέξω με τις πυτζάμες στους δρόμους ουρλιάζοντας…!! scary λέμε….

 

Πι.Ες. Εσύ που διαβάζεις το άρθρο και μασουλάς τα ποπ-κορν να τα αφήσεις κάτω αμέσως. Τροφή για σκέψη είπαμε, θες μετά να χάσεις και τα κιλά της εγκυμοσύνης…λίγο κράτει… 😉

Πι.Ες.2 Φάε αγάπη μου όσο θες, στο κάτω κάτω τι μας έμεινε σ’ αυτή τη ζωή; Αγάπη, στοργή, ποπ κορν…

Πι.Ες.3  Όντως ο αμερικάνικος νεολογισμός MILF είναι γελοίος. Εν αντιθέσει με τον νεολογισμό DILF που είναι ευφυέστατος και απαραίτητος καθώς περιγράφει μία στρατιά ανδρών με κύριους εκπρόσωπους τους Μπραντ Πιτ, Μάθιου Μακόναχι…Ντέιβιντ Μπέκαμ….ετσέτερα ετσέτερα… Πως αλλιώς να τους πεις αυτούς δηλαδή;

 

Αγαπητέ Billy the kid,

Δεν είναι 5 το πρωί αλλά σου γράφω από ανάγκη, ξεκάθαρα. Θα ήθελα απλώς να σε ενημερώσω για μερικά πράγματα:

  1. Το νερό είναι ένα αγαθό μεν, το πληρώνουμε δε. Επίσης δεν είναι ανεξάντλητο. Αν δεν σου κάνει κόπο προσπάθησε να πλένεις τα δόντια σου κρατώντας την βρύση κλειστή. Εννοώ για ολόκληρο το τέταρτο που σου παίρνει να πλένεις τα δόντια σου. Επίσης δεν χρειάζεται ολόκληρο τέταρτο βρε αγόρι μου, ούτε κροκόδειλος πια…
  2. Μια και ξεκίνησες να μιλάς και μια και ότι ζητήσεις ο καλός σου πατερούλης σπεύδει να το ικανοποιήσει, θα ήθελα να του ζητήσεις να κάνετε κάθε μέρα τουλάχιστον μια ώρα βόλτα μαζί οι δυο σας για bonding. Ξέρεις, είστε πατέρας και γιος, χρειάζονται αυτά…Για μένα μην ανησυχείς, κάτι θα σκεφτώ να κάνω ενώ σας περιμένω.
  3. Κατανοώ την απαίτησή σου να κλείνω την πόρτα και να σε αφήνω μόνο στο μπάνιο τώρα που άρχισες σιγά σιγά να κάνεις κακά στη λεκάνη κανονικά σα μεγάλος αλλά θα ήθελα να σε παρακαλέσω το ίδιο να κάνεις κι εσύ όταν είμαι εγώ στην τουαλέτα. Να σου υπενθυμίσω επίσης πως εγώ δεν κινδυνεύω να πέσω μέσα στη λεκάνη, ούτε στη μπανιέρα ενώ προσπαθώ να τραβήξω το καζανάκι. Σε βεβαιώνω πως αυτός είναι ο μόνος λόγος που κρατάω την πόρτα ανοιχτή και ότι ουδέποτε είχα την παραμικρή διαστροφή να παρατηρώ τους ανθρώπους εκεί που και ο βασιλιάς πάει μόνος του.
  4. Μπορεί τώρα που είσαι 2 χρονών να μεταβολίζεις τα πάντα και να μην παίρνεις γραμμάριο λίπους αλλά να ξέρεις πως γενικά στις 11 το βράδυ είναι καλό να μην τρώμε μακαρόνια με κιμά και μετά σοκολάτα και μετά γιαούρτι. Ειδικά όταν όλη την υπόλοιπη μέρα έχουμε φάει κανονικά.
  5. Ο λόγος που δεν σε αφήνουμε να οδηγήσεις την μηχανή του μπαμπά και το αυτοκίνητό μου είναι γιατί δεν έχεις δίπλωμα. Έχεις; όχι. Άρα…;
  6. Το μετρό δεν το λένε μαλάκα. Εκείνα τα παιδιά που περίμεναν στην στάση και το φώναζαν έτσι είχαν κάνει λάθος. Το μετρό το λένε Γιάννη. Άρα την επόμενη φορά που θα πάμε να το πάρουμε καλό είναι να φωνάξεις δυνατά ΕΛΑΑΑ  ΓΙΑΝΝΗΗΗΗ…

Δεν θα σε κουράσω περισσότερο. Κάτι μου λέει πως θα έχουμε πολλές ευκαιρίες για τέτοιες επιστολές.

Σε φιλώ και σ’ αγαπώ

Η μαμά σου

by: φουλ τάιμ μαμ!

Νομίζω πως όλες έχετε περάσει αυτή τη φάση- ή κάπως έτσι-εκτός κι αν κάνω λάθος.

Δαμιανέ,πάμε προς τις κούνιες,όχι προς την παραλία!’, ‘έλα αγάπη μου (@#$%^%$*$#@… κακομαθημένο κλπ κλπ κλπ – όχι μωρέ το παιδάκι μου!) ‘έλα, από δω είναι οι κούνιες… ΧΩΡΙΣ ΚΑΡΟΤΣΙ, Ε Ν Ν Ο Ε Τ Α Ι! …όχι Δ. γύρνα, πάμε από δωωωω!!!,’πρόσεχε,εδώ είναι δρομος περνάνε αυτοκίνητα,πάμε από το πεζοδρόμιο’,  πάμε να δούμε τη γατούλα,τη βαρκούλα,τη μπετονιέρα,τη φαγάνα,τα προβατάκια, τις κοτούλες,τη Φαίδρα…κ.ο.κ (πού μπορεί να μένουν θα σκέφτεστε τώρα… τέλος πάντων δεν είναι εκεί το θέμα μας!).

ΠΟΤΕ, ΜΑ ΠΟΤΕ δεν πάμε (με τη μία όμως) προς την επιθυμητή κατεύθυνση,πάντα πάμε προς τα εκεί που θα επιλέξει (το ένστικτο…χαχαχα) του ‘αφεντικού’. Και άντε,όταν βγαίνεις βόλτα χωρίς προορισμό και σκοπό και πιεση χρόνου πάει και το παλιαμπελο.Όταν όμως πρέπει να συναντήσουμε τα μοναδικά παιδάκια που κυκλοφορούν συγκεκριμένες ώρες στον Πλ.Γυαλό (στη Σίφνο – εκεί μένουμε) ή σε οποιαδήποτε μέρος, ή έχουμε μια δουλειά και πρέπει να είμαστε συγκεκριμένη ώρα κάπου (τέ σπα) τότε σε πιάνει και ένας εκνευρισμος,ενα κάτι. Αντίστοιχα όταν θέλεις να επιστρέψεις στο σπίτι (για το μπάνιο κλπ κλπ) ΜΟΥΛΑΡΩΝΕΙ και δεν γυρνάει, παρ΄όλο που είναι δυο ώρες έξω και χοροπηδάει,σκαρφαλώνει,τσιρίζει,γελάει,τρέχει….και έχει γίνει ένα πτώμα (χωνί σου λέω)…μόνο αν πεινάει,διψάει (και δεν παίζει παγουράκι,μπισκοτάκι στη βόλτα) τότε κάτι γίνεται. ‘Έλα αγάπη μου, πάμε να πλύνουμε χεράκια,να φάμε, να πιούμε νερό, να κάνουμε μπάνιο……. Α! και να δούμε τί κάνει (αυτή η ψυχή) ο Μίκυ (και η Μίνι μην ξεχνιόμαστε!), ο Μαστοράκος,τα παιδάκια από τους Μικρούς Αινστάϊν…’πατ πατ πατ πατ !’

Ή εντός σπιτιού, όταν είναι π.χ. να αλλάξουμε πάνα, και αυτός δεν θεωρεί ότι ΠΡΕΠΕΙ παρ’όλο που η πάνα κοντεύει να εκραγεί τα ίδια! ‘έλα μωρό μου πάμε να αλλάξουμε πανούλα να πάρει αέρα ο ποπός σου, να δούμε το πιπί τι κάνει…’, πρέπει να το συζητήσουμε ή απλά με συνοπτικές διαδικασίες να τον αρπάξω και να τον ακινητοποιήσω για να μπορέσω να του αλλάξω πάνα.

Το θέμα δεν είναι να γίνει ‘το δικο μου’, αυτό πιστεύω το αντιλαμβάνεστε,γιατί μιλάμε για φάσεις που απλά δεν σηκωνει να γινει κατι διαφορετικα, πως να το κανουμε. Δεν συζητάμε να επιβληθούμε στο παιδί,συζητάμε για το ποιος τρόπος υπάρχει να το φέρεις στα νερα σου-αν ταιριάζει η εκφραση-με καλό τρόπο και ‘ξεγελώντας το’ ώστε να κάνει το ‘σωστό’…? το να το ξεγελάσεις από μια ηλικία και μετά ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ και σίγουρα δεν είναι ωραίο να τους λες ψεμματα για το οτιδήποτε,έστω και για το παραμικρό.Του λες πάμε να πλύνουμε χέρια, να φάμε….και αυτά πρέπει να κάνεις. ‘Θα πάμε παιδική χαρά…’ αυτό ακριβώς κάνεις.

Όταν για κάποιον λόγο ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ να ακολουθησεις αυτο που τους λες, τότε πρέπει να τους εξηγήσεις ΓΙΑΤΙ δεν μπορεί να γίνει. Δεν θα σε καταλάβει με τη μία ένα 2χρονο, αλλά σίγουρα θα νιώσει ότι για κάποιο λόγο δεν γίνεται. Στην αρχή μπορεί να αντιδράσει γιατί ΄φυσικά και θέλει να πάει να παίξει και του το στερείς (ειδικά αφού του το εταξες κιολας) αν όμως το χειριστείς ήρεμα και του ‘τάξεις’ κάτι άλλο πραγματοποιήσιμο,και σύντομα! τότε μπορεί και να το ‘κερδίσεις το παιχνίδι’.

……Υπάρχουν φορές λοιπόν,που όταν συμβαίνει κάτι και απλά ΔΕΝ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ νιώθω ότι ΕΙΜΑΙ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΑΝΑ που δεν μπορεί να ‘κουμαντάρει’ το παιδί της.Ειδικά όταν είναι κουρασμένος (κι εγώ φυσικά,όλως τυχαίως) τότε μου κάνει τα νεύρα σμπαράλια!

Πότε μαθαίνουν να ακούνε?

και Πώς τελικά πρέπει να χειριζόμαστε αυτή τους την άρνηση-αντίδραση-…..?

για πες,για πες….εσείς οι έμπειρες ειδικά!!!

P.S.  Σε γενικές γραμμές θεωρώ ότι έχω ένα πολύ βολικό παιδάκι και διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά πιστεύω ότι αν δεν έκανε κι αυτά τότε τι ‘παιδάκι’ θα ήτανε? εμείς άλλωστε ως μεγάλοι και πιο εμπειροι και ‘σοφοι,’ καλούμαστε να τους μάθουμε ολα οσα μπορουμε και να τα αναθρέψουμε όσο πιο καλα γίνεται, ωστε καποια στιγμη να μην γυρισουν να μας πουν κάτι του στυλ :  ‘τίποτα δεν μου έμαθες/τιποτα δεν έκανες για μενα’ …και άλλα τετοια

….αλλά και για να γίνουν σωστοί,ευγενικοί και δίκαιοι άνθρωποι.

ευχαριστώ


γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,649 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: