γονείς με κολικούς

Posts Tagged ‘γιαγιά

Αυτή η εμμονή του ισχυρού φύλλου να ανακοινώνει και λεκτικά τις σωματικές εκκρίσεις τελικά ξεκινά από την βρεφική ηλικία. Και σ’ αυτό συμβάλλουμε κι εμείς οι γονείς χωρίς να το καταλάβουμε. Θέλω να το καταθέσω αυτό εδώ που είμαστε μεταξύ μας. Θα μου πεις γιατί; Θα σου πω. Η ιστορία αρχίζει από τις γιαγιάδες και τους παππούδες. Ο θαυμασμός για ένα νεογέννητο αγοράκι κορυφώνεται στην θέα του τσουτσουνιού. Μέχρι το βλέμμα να φτάσει εκεί, υπάρχει μία γενική χαρά και ευτυχία όπως όταν βλέπεις ένα μωρό κοριτσάκι. Αλλά στην πρώτη αλλαγή πάνας με θεατές συγγενείς γίνεται το έλα να δεις. Το τι ‘’π_ _ _αρά’’ μου και ‘’τσου_ _ _ _ άρα’’ μου ακούγεται δε λέγεται. Καταλαβαίνεις το σοκ για ένα νεογέννητο αγοράκι που συνειδητοποιεί τι φοβερό πλεονέκτημα κρύβεται ανάμεσα στα πόδια του.

Έχεις ακούσει εσύ ποτέ να αλλάζουν κοριτσάκι και να αλλαλάζει όλη η οικογένεια γύρω με θαυμασμό: ‘’ΠΩ ΠΩ ΜΙΑ ΜΟΥ_ _ ΑΡΑ’’ ;;; Όχι ε; Ήμουν βέβαιη.

Έτσι το κοριτσάκι μεγαλώνει χωρίς να αναφέρεται ούτε και το ίδιο στα γεννητικά του όργανα, σε αντίθεση με το αγοράκι που όπου βρεθεί κι όπου σταθεί δηλώνει την ύπαρξή τους αλλά και τις λειτουργίες τους:

–          Κατουλάω

–          Κάνω κακά

–          Έχω τουτούνι!!

–          Α, γεια σου τουτούνι!

–          Α, εσύ δεν έχεις τουτούνι;;;

–          Έκανα  πουτ!

Ειδικά αυτό το τελευταίο, είθισται όταν είναι γιαγιά ή παππούς μπροστά να συνοδεύεται από θριαμβευτικό μπράβο. Μην ξεγελιέσαι. Στην αρχή δεν δίνεις σημασία αλλά πολύ γρήγορα αρχίζει να σου φαίνεται χαριτωμένο. Κυρίως γιατί ότι κάνει η μικρή θεότητα που έχεις στο σπίτι, σου φαίνεται χαριτωμένο. Έτσι, δεν αργεί να φτάσει η μέρα που στην ανακοίνωση ‘’έκανα πουτ’’ χειροκροτάς ενθουσιασμένη λες και σε ψέκασαν με το Daisy του Mark Jacobs.

Όχι δε βγάζω την ουρά μου έξω. Πάρε παράδειγμα τον Billy the kid. Κάπως έτσι αρχίσαμε και μετά μου φαινόταν περίεργο που το παιδί πήρε γυμνό το γιογιό και βγήκε στη βεράντα να τα κάνει καμαρωτός καμαρωτός. Άντε μετά να το πάρεις πίσω: όχι έξω αγοράκι μου, βλέπεις κανέναν να είναι με το γιογιό στο μπαλκόνι; Στην τουαλέτα πηγαίνουμε!

Και που να το καταλάβει αυτό το δίχρονο;

Το δίχρονο έχει μάθει ότι το ”τουτούνι” είναι κάτι μαγικό που ΟΛΟΙ θαυμάζουν. Άρα γιατί πρέπει να το κλείσει μέσα σε 4 τοίχους; Ζαμέ! Θα βγει να το δείξει, να το χαρούν κι οι άλλοι.

Το ‘πιασες;

Όλη η δουλειά στο υποσυνείδητο έχει γίνει. Σου το λέω αυτό εσένα αγορομάνα (για να τα ακούω κι εγώ) για να ξέρεις ότι όταν στο μακρινό μέλλον μια 20άχρονη θα κλαίει απαρηγόρητη επειδή το καμάρι σου ‘’έδειξε’’ το” τουτούνι” του και στη φίλη της, θα ‘χεις κι εσύ το φταιξιματάκι σου….

Δεν ανακάλυψα και τον τροχό, είναι από τα στοιχειώδη του Φρόυντ, στα λέω για να μην κάνεις τον κόπο να τον διαβάζεις. Εξάλλου που να βρεις χρόνο;

Εδώ έχουμε και την άλλη άποψη, σεβαστή, που θέλει το παιδί να είναι εξοικειωμένο με το σώμα του, να μην το φοβίσουμε με το γυμνό αλλά να καταλάβει απλά και σταδιακά πως να το διαχειρίζεται. Σωστό και ώριμο. Αλλά δεν είμαι βέβαιη κατά πόσο εφαρμόζεται αυτό στα νήπια κοριτσάκια. Ή για να το θέσω σωστά, έχουμε μάλλον μπερδέψει την επίδειξη του ‘’τουτουνιού’’ με την εξοικείωση με το σώμα. Δεν εξηγείται αλλιώς. Πιστεύω πως εξοικειώνεσαι με την σεξουαλικότητά σου και χωρίς τόση επίδειξη.

Οπότε μ’ αυτά και μ’ αυτά τελικά είναι ν’ απορεί κανείς γιατί επικράτησε η λαϊκή ρύση που θέλει το καράβι, παραδόξως, να μην σέρνεται από  ‘’τουτούνι’’. Ένα όργανο που στο κάτω κάτω, μια ζωή, το νταντεύουμε και μετράμε πόντο πόντο την εξέλιξή του με ευλάβεια!

 

Όταν είσαι ελεύθερη όλοι σου λένε ότι το next best thing είναι να έχεις μια σχέση για να καταλήξει φυσικά σε γάμο και να μη μείνεις ‘’μεγαλοκοπέλα’’. Όταν κάνεις σχέση ΟΛΟΙ περιμένουν το γάμο για να ραφτούν. Όταν παντρευτείς, το πρώτο δευτερόλεπτο που θα υπογράψεις στην εκκλησία και πριν προλάβεις να πας στο πάρτυ, είναι στατιστικά αποδεδειγμένο ότι κάποιος θα σου πει να κάνεις παιδί. Συνήθως δε, αυτή η φράση ξεκινά από τη μαμά σου, με το προτρεπτικό μόριο ‘’άντε’’. Τύπου: ‘’άντε τώρα και μ’ ένα παιδάκι’’! Το πρώτο πρωί του γάμου είναι πιθανό να σε κοιτάξει με μάτια όλο προσμονή και ελπίδα για να της πεις τα νέα σχετικά με την σύλληψη.

Το ‘’άντε’’ στην αρχή της πρότασης είναι εντελώς εξοργιστικό. Περιέχει προτροπή, πίεση και άγχος. Όχι? Πως όχι? ‘’άντε να κουνιόμαστε λίγο’’, ‘’άντε να φύγουμε καμιά ώρα!’’, ‘’άντε βρε αγοράκι μου ξύπνα να πας σχολείο’’ κλπ κλπ κλπ. Το πιάνεις?

Το αγαπημένο προτρεπτικό μόριο άρχισε να εμφανίζεται και πάλι στη ζωή μου. Όσο ο Billy the kid μεγαλώνει, πληθαίνουν και οι καλοθελητές με τα γνωστά: ‘’άντε κι ένα αδελφάκι τώρα να του κάνετε’’ ή ‘’άντε με μια αδελφούλα’’ ή το πιο πιεστικό ‘’άντε τι περιμένετε πια?? στα 40 θα το κάνετε το δεύτερο;;’’ από καλούς ανθρώπους που ξέρουν ήδη ότι τα 40 για μας δεν είναι ούτε 1 χρόνο μακριά.

 

Πολύ ωραία ευχή το δεύτερο  παιδί, πραγματικά. Θα σου το αναλύσω λίγο.

 

Θέλω να κάνω δεύτερο παιδί γιατί:

  1. Μου περισσεύουν άλλες 10.000€, γιατί τόσα έδωσα στην πρώτη γέννα και προκειμένου να μου τα φάνε οι τράπεζες, δε ρίχνω μια γέννα;
  2. Έχω ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ελεύθερο χρόνο. Κι εγώ κι ο άνδρας μου. Ωραία θα παίξω με τον Billy the kid, θα πάμε βόλτα, θα πάω στη δουλειά, θα πάω σούπερ μάρκετ, θα ξαναπαίξω με το παιδί, θα κάνω δουλειές, θα τον κάνω μπάνιο, θα τον κοιμίσω….μετά;;; Πως θα περάσει η μέρα;
  3. Επίσης έχω και ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ενέργεια. Κάπου πρέπει να την διοχετεύσω. Κάνω γιόγκα αλλά με πιάνει ύπνος ρε παιδί μου στο διαλογισμό. Εγώ έχω τόση όρεξη που θέλω να τρέχω πάνω κάνω, να κρεμαστώ απ’ τα ταβάνια, να πάω για bungee jumping ΠΩΣ ΝΑ ΣΟΥ ΤΟ ΕΚΦΡΑΣΩ για να καταλάβεις;
  4. Έχω ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ βοήθεια από συγγενείς και φίλους. Είναι ΟΛΟΙ διαθέσιμοι, ορεξάτοι και κυρίως σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι μας, για να ασχοληθούν με τον Billy the kid. Καμιά φορά έρχονται από κει που δεν τους περιμένεις βραδιάτικο και παρακαλάνε να βγούμε για να δουν το παιδί. Έλεος πια! Με τέτοια προσφορά η καινούρια εγκυμοσύνη θα περάσει χαλαρά με μανικιούρ πετικιούρ και κομμωτήρια.
  5. Ηλικιακά είμαι σούπερ. Ο οργανισμός μου ούτε θα την καταλάβει μια δεύτερη εγκυμοσύνη τώρα. Άσε που λάμπεις κι έχεις μαλλί κομμωτηρίου απ’ τις ορμόνες.
  6. Ποιος θα με προσέξει βρε στα γεράματα; ποιος θα μου φέρει ένα ποτήρι νερό;; Ο Βασίλης;; Που θα έρθει αυτή η λάμια και θα μου τον τυλίξει και θα με ξεχάσει;; Ενώ άμα είχα κι ένα κοριτσάκι…να του έδινα και όλα αυτά τα παπούτσια….

 

Και στο αντίπαλο δέος:

 

Δεν θέλω να κάνω δεύτερο παιδί γιατί:

  1. Μου περισσεύουν άλλες 10.000€ αλλά νομίζω είναι ευκαιρία να πάμε εκείνο το ταξίδι στο Μεξικό που λέγαμε…
  2. Όχι ότι δεν έχω πολύ χρόνο αλλά να μην πάω κι εγώ να πιω έναν καφέ σαν άνθρωπος;
  3. Πιστεύω ότι ο Billy the kid θα το σκοτώσει την πρώτη νύχτα που θα το φέρουμε σπίτι
  4. Και να χαλάσω το σώμα μου;;;;; ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΛΗ;;;;;
  5. Γιατί όταν αυτό θα είναι στην εφηβεία, εγώ θα είμαι 55 με τα νεύρα κορδέλες και πιθανότατα χωρίς να έχω καταφέρει να χάσω τα κιλά της δεύτερης εγκυμοσύνης. Ε, αυτό δεν το λες κούγκαρ αγάπη μου, γκοτζίλα το λες.

 

Για να σου είμαι απολύτως ειλικρινής βέβαια, (στον επίλογο με πιάνει συνήθως) θα σου πω πως όντως θα ‘θελα να κάνω δεύτερο παιδί και τρίτο. Παρόλο που με τα αδέλφια μου, διαφέρω στα πάντα –θαυμαστός ο τρόπος που λειτουργούν οι συνδυασμοί χρωμοσωμάτων- χαίρομαι που προέρχομαι από μεγάλη οικογένεια. Θα ‘θελα το παιδί μου να έχει αδέλφια λοιπόν. Και μπράβο σου εσένα που μες στην κρίση βιώνεις μια εγκυμοσύνη και δε μασάς!

Σ’ αφήνω τώρα γιατί έχω να πάω για kite surfing..

 

Φιλιά και Καλό Πάσχα !

 

Επανέρχομαι λοιπόν με το θέμα ταμπού. Μην αφήνεις το μυαλό σου να κάνει σενάρια Χόλυγουντ. Δεν εννοώ ότι κάθε μέρα εκατομμύρια μαμάδες ξυπνούν και πριν πλύνουν τα δόντια τους ρωτούν τον καθρέφτη ‘’ποια είναι η καλύτερη μαμά στον κόσμο;’’. Σίγουρα όμως αναρωτιούνται κάποια στιγμή της ημέρας ‘’Θεέ μου είμαι άραγε καλή μαμά?’’ ή ‘’πως θα τα βγάλω πέρα?’’ ή ‘’πότε έγινε αυτό; πότε ήρθε αυτό το ΠΛΑΣΜΑ στη ζωή μου;’’

Ξέρεις γιατί συμβαίνει αυτό; Συμβαίνει κυρίως γιατί το να είσαι γονιός είναι Η ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. Και σου το λέω εγώ αυτό, που μέχρι πριν 2 χρόνια πίστευα ότι η πιο δύσκολη δουλειά στον κόσμο είναι οι πωλήσεις. Πίστευα πως αν το ‘χεις κάνει αυτό, μπορείς να κάνεις τα πάντα. Να σου πω λοιπόν τώρα πια πως δε μπορείς.

Κάπου διάβασα για μια μαμά που δεν εργάζεται και είχε πει ‘’ναι πιστεύω πως δεν χρησιμοποιώ τη μόρφωσή μου εξολοκλήρου επειδή το να μεγαλώνω τον γιο μου είναι η βασική μου δουλειά αλλά δεν το θεωρώ <εργασία>’’.  Κι εγώ το ίδιο κάνω, όπως και όλες οι εργαζόμενες μητέρες. Το μεγάλωμα των παιδιών δεν το θεωρούμε εργασία. Αν το θεωρούσαμε, τότε θα μπορούσε κανείς εύκολα να συμπεράνει ότι κάνουμε 2 δουλειές και άρα 2 εργασίες. Κι εγώ έτσι ακριβώς νιώθω. Από την άλλη λαμβάνω πολύ σοβαρά υπόψη μου το comment της Βίλλης στο προηγούμενο post: «Κατά τη γνώμη μου, οι περισσότερες γυνάικες σήμερα όλα part time τα κάνουμε. Δε νομίζω ότι κάνουμε full time job γιατί μετά δε θα υπήρχε χρόνος ούτε για χε..είμαστε part time εργαζόμενες, μητέρες, νοικοκυρές, σύζυγοι, ερωμένες, φίλες, κόρες κλπ. Όλοι παραπονιούνται ότι δεν τους αρκει το κομματάκι της πίτας, που με τόσο κόπο προσπαθούμε να προσφέρουμε σε όλους και σε όλα….». Ορθώς λοιπόν νιώθω μισή μαμά;

Το πρόβλημα με τις εργαζόμενες μητέρες είναι ότι είμαστε υποχρεωμένες να τα ζούμε όλα compact. Όταν φεύγεις απ’ το σπίτι τρέχοντας στις 10 γιατί έχεις αργήσει (μεταξύ μας κάθε μέρα αργείς κι είναι δύσκολοι οι καιροί…) και γυρίζεις τρέχοντας στις 19.30 για να φύγει η γυναίκα που σου κρατάει το παιδί, τότε αυτό σημαίνει πως θα πρέπει μέσα σε 2 ή το πολύ 3 ώρες, ανάλογα την ώρα που κοιμάται κάθε παιδάκι να ‘’συμπιέσεις’’ τα εξής:

–          να παίξεις μαζί του

–          να χαλαρώσεις μαζί του

–          να το πας βόλτα

–          να μάθεις τη μυστική διάλλεκτό του και να την αποκωδικοποιήσεις για να συνεννοείστε

–          να αποκτήσετε τους δικούς σας κώδικες συμπεριφοράς

και ένα σωρό άλλα, όλα αυτά δηλαδή που κάνει μαζί του όλη μέρα η babysitter.

Είμαι εργαζόμενη μητέρα. Κι όταν λέω εργαζόμενη εννοώ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ. Δουλεύω από τα 20 και δουλεύω πολλές ώρες την ημέρα. Η καλή μου μανούλα που όπως είπα στο προηγούμενο post με κατακρίνει για τα ‘’ρεπό’’ μου, είχε την τύχη να είναι καθηγήτρια. Είχε επομένως τα ωράρια με το μέρος της. Όπως και τις διακοπές. Εγώ από τότε που με θυμάμαι παλεύω με τον χρόνο. Έχω ξεμείνει από την δεκαετία του ’90 και δουλεύω σε τέτοιους ρυθμούς χρόνια. Τώρα πλέον θεωρούμαι και τυχερή επειδή έχω την δουλειά μου.

Εκτός του ότι μου αρέσει να δουλεύω και μου αρέσει η δουλειά μου, δεν έχω την επιλογή να ΜΗΝ δουλέψω. Φροντίζω για το παιδί μου με άλλους τρόπους που δεν περιλαμβάνουν μόνο την αλλαγή της πάνας (αν και το κάνω κι αυτό) και δεν θα ήθελα να πρέπει να απολογηθώ γι’ αυτό. Επομένως σε κάθε ερώτηση του τύπου ‘’Εργαζόμενη μητέρα ή μητέρα με τα παιδιά στο σπίτι’’ τι να πω; Τι θα προτιμούσα? Μα δουλεύω από τότε που με θυμάμαι, ακόμη και να μη μου άρεσε μόνο και μόνο από τη δύναμη της συνήθειας αφού το κάνω 18 χρόνια, θα απαντούσα πάλι ότι προτιμώ να δουλεύω.

Αντίστοιχα αν ήμουν με το παιδί μου στο σπίτι, υποθέτω ότι θα εξοργιζόμουν εάν κάποιος με ρωτούσε απλά αν δουλεύω. Θα προτιμούσα να μου κάνει την ερώτηση με τον εξής τρόπο: ‘’δουλεύεις ΚΑΙ εκτός σπιτιού;’’. Γιατί αγάπη μου σήμερα ζούμε το τρομακτικό φαινόμενο της γυναίκας-γαϊδάρου. Δεν εννοώ στην συμπεριφορά. Εννοώ στα βάρη. Αφού αντέχει, ας την φορτώσουμε. Και πες μου ότι έχω άδικο, πες μου ότι δεν έχεις πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού σου ένα folder που περιέχει αναλυτικά που βρίσκεται το αγαπημένο πουκάμισο του άνδρα σου ή πόσα γιαούρτια έχουν μείνει στο ψυγείο ή τι νούμερο βίδας χρειάζεται για να καρφώσεις επιτέλους εκείνο το ράφι στον τοίχο κλπ κλπ κλπ… Και όοοολα αυτά τα διαχειρίζεσαι άψογα ενώ στο ένα χέρι βρίσκεται αγκιστρωμένο το 14 κιλών τέκνο σου.

Που θέλω να καταλήξω: Πραγματικά, πρέπει να μπαίνουμε στην διαδικασία να αναρωτιόμαστε τι είναι πιο σωστό? Και ποιος ορίζει το πιο σωστό? Και ποιος ορίζει τα χαρακτηριστικά της καλής και της κακής μάνας? Μόνο Εμείς. Εμείς είμαστε οι κυρίαρχοι των επιλογών μας. Κάθε γονιός επιλέγει αυτό που θεωρεί σωστό για την οικογένειά του.  Εξετάζει τις επιλογές του, ζυγίζει τα δεδομένα του, υπολογίζει τις αντοχές του και αποφασίζει. Έτσι κάνουν οι περισσότεροι σκεπτόμενοι ενήλικες. Δεν υπάρχει ο μαγικός αλγόριθμος που θα του δώσεις τις παραμέτρους και θα σου πει τι να κάνεις. Και αυτή είναι η μαγεία του να είσαι γονιός. Το μυστικό; μην ακούς κανένα, η απόφασή σου είναι η πιο σωστή.

Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα σε ρωτήσει κάποιος γιατί δεν αφιερώνεις περισσότερο χρόνο στο παιδί σου ή γιατί δεν βρίσκεις και μια δουλειά επιτέλους, μπορείς να χαμογελάσεις και να του πεις ‘’ΠΡΟΦΑΝΩΣ, θα έχω τους λόγους μου’’.

Ή μπορείς απλά να του μαυρίσεις το μάτι, ευγενικά, με χάρη.    😉

17.6.11  έχω τύψεις…

…που δεν έχω χρόνο να παίξω με τον Billy the kid όσο θα έπρεπε

…που κι όταν έχω λίγο παραπάνω χρόνο, δεν έχω κουράγιο να παίξω μαζί του γιατί είμαι πτώμα στην κούραση

…που περιμένω τα Σαββατοκύριακα για να έχω περισσότερες οικογενειακές ώρες κι όταν έρχονται πιάνω τον εαυτό μου να παρακαλάει για λίγο ύπνο παραπάνω, λίγη ξεκούραση παραπάνω, λίγο χρόνο για μένα παραπάνω…..λίγο παραπάνω…

…που περιμένω με αγωνία τις διακοπές και ταυτόχρονα σκέφτομαι πως ολόκληρη η μέρα με τον Billy the kid είναι ωραία αλλά πολύ κουραστική

…που ακόμα κι όταν ξεπερνάω την σωματική κούραση, η ψυχολογική μου φαίνεται αβάσταχτη

Το παραπάνω άρθρο ξεκίνησα να το γράφω τον Ιούνιο. Έμεινε προσχέδιο γιατί σκέφτηκα ότι είναι πολύ προσωπικό ή πολύ pathetic ή πολύ μιζεράκι. Επίσης δε βρήκα καμιά λύση στο πρόβλημά μου, συνέχισα να βυθίζομαι στις τύψεις μου και να προσποιούμαι πως όλα είναι καλά μπλα μπλα το παιδί μου δεν έχει κανένα πρόβλημα μπλα μπλα ναι τα καταφέρνω όλα μαζί δουλειά-σπίτι-μητρότητα μπλα μπλα πολλή σημασία δίνετε στο θέμα μπλα μπλα κλπκλπ

Μέχρι ένα πρωί του Σεπτέμβρη που έζησα μια αποκάλυψη και μου ήρθε στο μυαλό κατευθείαν το προσχέδιο. Στο λέω μήπως νιώσεις κι εσύ μια ανακούφιση όπως ένιωσα κι εγώ και για να δεις πόσο διαφορετικά βλέπουμε τα πράγματα οι γυναίκες μεταξύ μας:

Ήρθε η μαμά μου να μείνει μερικές μέρες μαζί μας για να δει και τον Billy the kid. Η μαμά μου δεν ζει στην ίδια πόλη μ’ εμάς, όπως και η πεθερά μου και τα αδέλφια μου και όλο μου το σόι. Αυτό είναι και η μόνιμη γκρίνια μου εξάλλου, ότι δηλαδή δεν έχω καμία βοήθεια εδώ πλην του Θεού. Το απόγευμα της επομένης από την άφιξή της, γύρισα από τη δουλειά και πήρα Billako και γιαγιά να πάμε βόλτα. Κάθε απόγευμα εννοείται ότι βρέξει-χιονίσει, ο Billy the kid δεν χάνει τη βόλτα του. Εμπορικά κέντρα, παιδικές χαρές, παιδότοποι, πεζόδρομοι, όπου βρούμε τον τρέχουμε να παίξει. Ο μπαμπάς έλειπε ταξίδι οπότε ήμασταν οι 3 μας. Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε και ο μικρός ακόμα κοιμόταν. Η μαμά μου μόλις είχε ξυπνήσει και ήταν ακόμα στο κρεββάτι όταν μου είπε με παράπονο το εξής θεϊκό: ‘’σκέφτομαι παιδί μου τι ωραία που τον πηγαίνετε τέτοιες βόλτες κάθε μέρα τον μικρό και τρέχει και παίζει. Εμείς πότε σας πήγαμε με τον μπαμπά σου τέτοια βόλτα? Πότε παίξαμε έτσι? Ποτέ! Και σας άφηνα συνέχεια στην γιαγιά…’’.

Εκείνη την στιγμή δεν έδωσα την δέουσα σημασία αλλά στον δρόμο για την δουλειά κόντεψα να τρακάρω. Η μαμά μου το είπε αυτό? Η μαμά μου έχει 3 παιδιά. Είχε 2 αποβολές και 3 γέννες με καισαρική την εποχή που η τομή γινόταν κάθετα (ακόμη την έχει) με ολική αναισθησία. Την αδελφή μου, ενάμιση χρόνο μεγαλύτερή μου, εμένα και τον αδελφό μου 2 χρόνια μικρότερό μου. Για να καταλάβεις όταν εγώ ήμουν 4, η αδελφή μου ήταν 5,5 και ο αδελφός μου 2! Καταλαβαίνεις γλέντια έτσι? Η μαμά μου δούλευε και δεν είχε γυναίκα να μας κρατάει. Είχε μόνο τη γιαγιά. Δεν υπάρχει μέρα από τότε που γέννησα που να μην έχω αναρωτηθεί ‘’ ΠΩΣ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕ?’’. Ναι, ok, ήταν καθηγήτρια, άρα κάπως πιο προνομιούχα σε ωράριο και μέρες αδειών. Αλλά δούλευε με 3 παιδιά και ελάχιστη βοήθεια. Δε με ενδιέφερε ποτέ να σκεφτώ αν πήγαμε ποτέ σε παιδική χαρά όλοι μαζί. Λίγο με νοιάζει. Θυμάμαι πάντα ότι κάθε μα κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε διακοπές και γυρίσαμε όλη την Ελλάδα σ’ ένα seat 124 οι 5 μας. Και απορώ ΠΩΣ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕ? Χωρίς παρκοκρέβατα, χωρίς σωσίβια-γιλέκα, χωρίς μαχαιροπήρουνα που ‘’μαθαίνουν το παιδί να τρώει’’, χωρίς ενδοεπικοινωνία και χωρίς 47 σετ φορμάκια. Μόνο με αγάπη. Αυτό θυμάμαι και δε με ενδιαφέρει τίποτα άλλο.

Και τώρα, αυτή η μαμά, η δική μου μαμά, στα 78 της νιώθει τύψεις που δε με πήγαινε το απόγευμα στην παιδική χαρά?????…!!!  Ένιωσα λύτρωση. Θα πάω τρέχοντας σπίτι και θα της πω ‘’WHO CARES?’’ ήσουν εκεί και όσο ήσουν εκεί περνούσαμε ωραία! Δεν ήταν συνέχεια αλλά έφτασε! Και με το παραπάνω. Και τώρα μεγάλωσα κι έγινα κι εγώ μαμά, έχω ένα παιδί και νιώθω να πνίγομαι ενώ εσύ είχες 3! Και τα κατάφερες. Γι’ αυτό μη νιώθεις τύψεις μανούλα , τα έκανες όλα καλά, μη νιώθεις εσύ τύψεις για να σταματήσω μια μέρα να νιώθω κι εγώ.

Σ’ αφήνω να το σκεφτείς λίγο αυτό και θα σου’ρθω με το δεύτερο μέρος, ένα άρθρο του BBC και μια έρευνα της unicef για τον χρόνο που περνάμε με τα παιδιά μας…

Τσάο φορ νάου


γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: