γονείς με κολικούς

Posts Tagged ‘γέννα

whos_your_daddy

Άλλος παιδί δεν έκανε μόνο η Μαριώ το Γιάννη λεέι ο λαός. Στην περίπτωσή μας δεν θα σου πω το ίδιο ακριβώς αλλά κάπως έτσι. Ανακαλύπτω από τότε που γέννησα μια καινούρια γενιά μπαμπάδων. Τους μπαμπάδες με τόσο ανεπτυγμένο ‘’μητρικό’’ ένστικτο που κάνουν και παιδίατρο να ανατριχιάζει. Αυτούς που θα θήλαζαν ευχαρίστως αν η βιολογία τους το επέτρεπε.

Έχουν κάποια συγκεκριμένα γνωρίσματα, εύκολο να τα ξεχωρίσει κανείς. Κάποια απ’ αυτά τα ζω καθημερινά διότι τα έχει και ο μπαμπάς του σπλάχνου μου οπότε μιλάω εκ πείρας.

Πάσχουν κυρίως από ΕΠΙΔΕΙΞΙΤΙΔΑ: Πιστεύουν πραγματικά ότι το παιδί τους είναι το ΠΙΟ όμορφο, το ΠΙΟ έξυπνο, το ΠΙΟ χαρισματικό πλάσμα που ήρθε ποτέ στον πλανήτη. Οπότε ακόμα κι αν δε μοιράζεται τα παιχνίδια του ή δεν τρώει λαχανικά ή δεν κοιμάται όλη νύχτα στο κρεββάτι του, απλώς είναι ο τρόπος που εκφράζεται. Ένα λαμπρό μυαλό εξάλλου συνοδεύεται από κάποιες θυσίες. Μην τα θέλουμε κι όλα…

Εμείς στο σπίτι μας δεν έχουμε επιδειξίτιδα. Δηλαδή, έχουμε, αλλά δεν την λέμε έτσι. Τη λέμε ‘’πατρική περηφάνια’’. Η πατρική περηφάνια δεν σταματά ποτέ να εκκρίνεται. Ειδικά στα εργασιακά περιβάλλοντα, που ίσως θα σκεφτόσουν ότι είναι ανασταλτικός παράγοντας,  ευνοείται ακόμη περισσότερο. Το αποτέλεσμα είναι να γνωρίζουν όλοι στην εταιρία που δουλεύει ο μπαμπάς, και όταν λέω όλοι εννοώ από τον CEO μέχρι την κυρία που φέρνει τους καφέδες, αν το παιδί σου είδε εφιάλτη το βράδυ. Κάτι τέτοιες στιγμές σε κάνουν να αναρωτιέσαι πραγματικά αν κερδίζεις κάτι που δε βάζεις φωτογραφίες του παιδιού στο facebook…

Παρατηρούνται οι εξής σουρεάλ διάλογοι γονέων:

Μπαμπάς (πάσχων): Καλά δε μπορείς να φανταστείς τι μου είπε τώρα! ΔΕ ΦΑΝΤΑΖΕΣΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΤΑΙ!!!

Μαμά (σώα, με χιούμορ): ΤΗΝ ΠΡΟΠΑΙΔΕΙΑ…;;;

Μπαμπάς (πάσχων): Ειρωνεύεσαι; θ’ αλλάξεις γνώμη. Είδε έναν παππού στο δρόμο και με ρώτησε αν είναι ο κύριος Κώστας από τον 5ο επειδή κι αυτός κούτσαινε ΚΑΙ ΤΟ ΘΥΜΗΘΗΚΕ!

Μαμά (σώα, με χιούμορ):  Σ Ο Β Α Ρ Α ΜΙΛΑΣ; Έχω πάθει πλάκα! Δεν ξέρω αρχίζω να σκέφτομαι μ’ αυτά που μου λες μήπως πρέπει να τον πάμε σε ειδικό σχολείο…;

Αυτή η περίεργη πατρομητρότητα ξεκινάει συνήθως από το τεστ εγκυμοσύνης.

Κατά την διάρκεια της πρώτης εγκυμοσύνης, επειδή ακόμη δεν έχει πάρει σάρκα και οστά η εξέλιξη του είδους του μπαμπά, η εγκυμονούσα μαμά έχει μετατραπεί σε μικρή θεότητα. Μπορεί να είσαι 5 εβδομάδων έγκυος και το τζην σου να σου μπαίνει ακόμα, αλλά την ‘’κατάστασή’’ σου γνωρίζει όλη η πολυκατοικία, ο περιπτεράς, ο υπάλληλος στο βενζινάδικο, καμιά φορά και το παιδί στο φανάρι που για 9 μήνες σε χαιρετάει και φωνάζει ‘’με το καλό’’!

Ακριβώς επειδή η εγκυμοσύνη κρατάει 9 μήνες, το συνηθίζεις λίγο αυτό κι έχεις την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα είναι από δω και πέρα. Μέχρι να έρθει η στιγμή που θα φύγεις απ’ το μαιευτήριο. Με 10 κιλά ακόμα στην κοιλιά σου, άυπνη, ταλαιπωρημένη, αναρωτιέσαι στα σκαλιά τι άλλαξε και ενώ 3 μέρες πριν ήσουνα στο ‘’ότι-θέλεις-εσύ-αγάπη-μου’’, πέρασες στιγμιαία στο ‘’τι-τη-θέλουμε-τώρα-την-κωλοορχιδέα-να-την-κουβαλάμε-σπίτι-μη-φωνάζεις-θα-ξυπνήσεις-ΤΟ-ΠΑΙΔΙ’’…!

Αυτό όλο συνεχίζεται φυσικά και εμπλουτίζεται διαρκώς.

Μπορεί να περάσεις μία φάση που το παιδί παθαίνει μαμακίαση. Είναι η άχαρη εκείνη φάση που μόνο κλαίει και τσιρίζει και μόνο στη δική σου αγκαλιά ηρεμεί. Μετά όμως απ’ αυτή την φάση, ακριβώς εκεί που αναρωτιέσαι αν θα τη βγάλεις καθαρή τελικά, το παιδί το γυρίζει σε λατρεία του μπαμπά. Εσύ αρχίζεις να κοιμάσαι λίγο περισσότερο τα πρωινά, ενώ το στεφάνι σου και ο ‘’mini-he’’ κάνουν bonding πάνω από χιλιάδες περιτυλίγματα kinder.

Άδικα προσπαθείς να μειώσεις τον αριθμό των καραμελών και των σοκολατοειδών που καταναλώνει το σπλάχνο σου. Είναι πια αποδεδειγμένο πως πρόκειται για παιδί-θαύμα και λίγη παραπάνω σοκολάτα απλώς θα του δώσει περισσότερη ενέργεια την οποία χρειάζεται αφού το σώμα του δουλεύει σε ρυθμούς πρωταθλητή (δεν έχει σημασία σε ποιο άθλημα) και το μυαλό του συνθέτει 2-3 σονέτα τη μέρα. Όλα αυτά τα ΄χει διαπιστώσει ο πατέρας του και δε χωρούν αμφιβολία…

Μιλάτε κι εσείς κυρία Ντράκερμαν κι εσείς κυρία Τσόου και ξοδεύετε τον χρόνο σας γράφοντας για τη μητρότητα αλλά αγνοείτε τη νέα γενιά μπαμπάδων. Αυτή που δεν περιορίζεται στον ενθουσιασμό για την διαιώνιση του είδους αλλά εισβάλλει αποφασιστικά μέσα στο κουτί με τα μωρομάντηλα, ανακατεύει τις σύριγγες των 5ml με αυτές των 10ml, μπερδεύει το ponstan με το algofren και μεγαλώνει τους νέους υπερ-έλληνες που σκέφτονται κατευθείαν σε ios7!

Πι.Ες.1 Για να μην γκρινιάζεις, που έχεις τα δίκαια σου δε λέω, σου ‘χω κι άλλο ποστ έτοιμο γιατί μου ‘κοψε πως αν δεν τα γράψω μαζεμένα, δεν θα τα ποστάρω με νορμάλ συχνότητα ποτέ. Οπότε είμαι ένα επεισόδιο μπροστά ντίαρ..

Πι.Ες.2 Τώρα βέβαια, είπαμε τη μία πλευρά του νομίσματος. Γιατί είστε κι εσείς, οι μπαμπάδες απόντες, όχι εσείς που την κάνατε με ελαφρά, αλλά εσείς που παραμένετε ως σύζυγοι και βιολογικοί πατεράδες όμως ο ρόλος σας περιορίζεται εκεί. Είστε εσείς που δεν έχετε αλλάξει πάνα ποτέ, που δεν ξυπνάτε το βράδυ γιατί πιστεύετε ότι αν ξυπνήσει η μάνα δεν θα κουραστεί, ενώ εσείς θα γίνετε κουρέλι. Είστε εσείς που ποστάρετε στο fb κάτι ευφάνταστα για την πατρότητα αλλά δεν έχετε ιδέα πότε κάνει εμβόλιο το παιδί ή τι νούμερο παπούτσι φοράει! Το χειρότερο μ’ εσάς είναι ότι είστε μεταξύ 30 και 40, δηλαδή ένα τραγικό και παθέτικ είδος ‘’άντρα’’ που ζει ανάμεσά μας, δυστυχώς πολλαπλασιάζεται, πιστεύει ότι ‘’το παιδί χρειάζεται μόνο τη μάνα του έτσι είναι η φύση…!!’’ και η μόνη σχέση που έχετε με την σημερινή εποχή είναι το καινούριο g-star τζηνάκι σας. Κατά τα άλλα θα έπρεπε να σαπίζετε σε κάποιο μουσείο, εσείς και οι αντιλήψεις σας, μέχρι ο γιος σας (που ευτυχώς τον μεγαλώνει μόνο η μάνα του) σας πετάξει στο μέτωπο, ανάμεσα στα φρύδια, τη φράση: ‘’τι έγινε γέρο;’’. Οπότε και θα ζαρώσετε και θα εξαφανιστείτε σαν την κακιά μάγισσα της χιονάτης. Να σας ενημερώσω, αφού δεν σας το ‘χει πει κανείς, πως ένα σπερματοζωάριο δεν αρκεί για να είστε πατέρας.

Πι.Ες3 Πολύ το ευχαριστήθηκα το Πι.Ες.2 να ξέρεις…

Χριστός Ανέστη σου εύχομαι και του χρόνου με υγεία!

Αυτό το post να μου το συγχωρήσεις διότι είναι αφιερωμένο σε φίλη που αύριο θα είναι μαμά. (Έλα μη γκρινιάζεις, τι εννοείς τι σε νοιάζει εσένα; κι εσύ δε γέννησες; ε, δε φοβόσουν; όχι; Άσε ρε, σε ποιον τα πουλάς αυτά; θα το συζητήσουμε άλλη στιγμή)

Θέλω απλά να της πω:

ΜΗ ΜΑΣΑΣ !!!
ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ!!!

Πονάει λίγο, εντάξει, εδώ πονάμε στην περίοδο δεν θα πονέσει η γέννα; ΑΛΛΑ, υπάρχει πάντα ένα αλλά, το ξεχνάς αμέσως. Σαν την αποτρίχωση ένα πράγμα. Πας και σου λένε ανώδυνη. Και ερωτώ: υπάρχει ανώδυνη αποτρίχωση;; Όχι. Είναι ένας τεράστιος μύθος. Αλλά ποια θυμάται τον πόνο του κεριού ή του laser; ε; καμία! Βγαίνεις από την αισθητικό άτριχη και αγέρωχη έτοιμη για την παραλία. Γιατί τη λένε ανώδυνη; κανείς δεν ξέρει. Κάπως έτσι είπαν και τον ανώδυνο τοκετό. Σου λέει αυτές μόλις τους βάλεις τη λέξη ”ανώδυνο” μπροστά, δε μασάνε, αυθυποβάλλονται.

΄Ετσι κι εσύ. Μια μέρα είναι θα περάσει. Κι από αύριο:

  • θα ξεχειλίζεις ευτυχία, μητρότητα, ορμόνες και γάλα!
  • θα μπορείς επιτέλους να γελάσεις και να φας κανονικά σαν άνθρωπος
  • δεν θα πηγαίνεις 427 φορές στην τουαλέτα για να βγάλεις μία σταγόνα σα να έχεις διαρκώς ουρολοίμωξη
  • ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΘΑ ΑΔΥΝΑΤΙΖΕΙΣ χωρίς να κάνεις δίαιτα
  • θα ‘χεις ΟΛΗ τη μέρα μπροστά σου ΚΑΘΕ μέρα
  • θα μπορείς ΜΙΑ ΖΩΗ να λες στον γιο σου: ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΣΕ ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΑ 9 ΜΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΕ ΓΕΝΝΗΣΑ και θα γίνεται το δικό σου
  • θα μπορείς ΜΙΑ ΖΩΗ να λες στον άνδρα σου: ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΤΟΝ ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΑ 9 ΜΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΓΕΝΝΗΣΑ και θα γίνεται το δικό σου (λέμε τώρα..)

Αυτά σου τα λέω από την καταπληκτική εμπειρία μου της μητρότητας που ζω τα τελευταία 2 χρόνια. Το θέμα είναι ότι το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Ναι αυτό μπορεί να σε φοβίζει λίγο, γενικά το ”για πάντα” είναι λίγο scary. To ”για πάντα” είναι πολύς καιρός. Αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον και είναι πολύ πιο ωραίο όταν το περνάς με παρέα.

Με το καλό να δεχτείς την παρέα σου και κάνε μου μια χάρη γιατί εγώ ήμουν σε trans : όταν σου τον δώσουν κοίτα τον καλά καλά και προσπάθησε να θυμάσαι αυτή την στιγμή ώστε να μπορείς να την περιγράφεις αργότερα. Θα μου πεις, μα όλες λένε για την πρώτη φορά που κρατάνε το παιδί τους. Μπούρδες! Δεν θυμάσαι τίποτα εκτός αν το βάλεις στο μυαλό σου να το κάνεις. Απλά είναι ωραίο να το λένε και το λένε συνέχεια. Θυμάμαι πολύ καλά την στιγμή που μου τον έφεραν μπροστά μου, μετά από όλη την διαδικασία της καισαρικής (μην τα ξαναλέμε), μου φάνηκε τρομερά περίεργο. Ένα μακρύ μωρό και όμορφο. Άνοιξα τα μάτια μου καλά μήπως έχω παραισθήσεις και τον κοιτούσα. Είπα στη μαία μου ”ρε συ αυτός είναι όμορφος τελικά”. Μου είπε ”ε ναι φυσικά είναι”. Όχι, της λέω, εννοώ πραγματικά όμορφος.

Περίμενα με βεβαιότητα ένα άσχημο νεογέννητο τύπου υπέρηχος β’ επιπέδου αλλά τελικά βγήκε κάτι καλό απ’ αυτή την ιστορία…

Με το καλό.

Πι. ες. και εννοείται από μεθαύριο το πρωί ξαναμπαίνεις στο μπλογκ κι αρχίζεις να διαβάζεις έτσι; δε θέλω αηδίες θηλάζω, δε μπορώ, δεν έχω χρόνο, εντάξει κοπελιά; εμείς πως θα ζήσουμε;

Πι.ες. 2 Να ξέρεις πως υπάρχουν ολόκληρα site με θέμα τον φόβο της γέννας, μη νομίζεις δηλαδή ότι μόνο εσύ είσαι έτσι: experienceproject.com

i-mom

΄Ηρθε το πρωί της γέννας λοιπόν και κατάλαβα κάπου εκεί ότι μάλλον έπρεπε να το χωνέψω, ότι δεν παίρνει αναβολή το πράγμα όσο και να θέλω και πρέπει το παιδί να βγει.

Να σου πω εδώ πως μπορεί η φοβία μου για τις σύριγγες να είχε εκμηδενιστεί αλλά σύριγγα με σύριγγα έχει διαφορά. Η σύριγγα για την επισκληρίδιο λοιπόν δεν συμπεριλαμβανόταν στις εκμηδενισμένες φοβίες. Εννοείται ότι και φυσιολογικό τοκετό να έκανα σε καμία περίπτωση δεν θα το έκανα χωρίς επισκληρίδιο, να το πούμε αυτό. Είμαι δηλαδή από ‘κείνες τις μάνες που ΔΕΝ θέλουν να νιώσουν τον πόνο της γέννας σε όλο του το μεγαλείο (#pestenamefate).  Άλλο όμως να το αποφασίζεις κι άλλο να ‘ρχεται η ώρα να το κάνεις.

Πάμε λοιπόν:

Πρωί πρωί με τη μαμά μου και τον καλό μου στο Λητώ. Κάνουμε κάποια διαδικαστικά κι έρχεται η ώρα να περάσω την κερκόπορτα δηλαδή το σημείο που αφήνω τους δικούς μου έξω κι εγώ ξεκινώ την διαδικασία εξετάσεων και ερωτηματολογίων. Με ζυγίζουν, μου φοράνε ένα αλεξίπτωτο, διότι έτσι που ήμουν τι άλλο να με χωρέσει, συμπληρώνω στοιχεία και κάθομαι σε καρεκλίτσα να περιμένω να με φωνάξουν. Δίπλα μου σε αναμονή επίσης μάλλον θα περίμενες να είχα άλλη μία ομοιοπαθούσα ετοιμόγεννη να πούμε για τα κιλά μας και τα κιλά του μωρού και άλλα τέτοια γλυκούλικα. Ουχί! Δεν φταίω εγώ, σου ξαναλέω, που στο blog αυτό αναφέρομαι στο θέμα εγκυμοσύνης-μητρότητας με χιούμορ. Φταίνε οι εμπειρίες μου. Διότι αν είχα δίπλα μου πχ τη Μαρία με μια κοιλιά ίδια, έτοιμη για τοκετό, το πιθανότερο τώρα είναι να σου έγραφα πόσο καλή κοπέλα ήταν και τι να κάνει άραγε τώρα με το ζουζουνάκι της.

Εγώ όμως δίπλα μου είχα ένα νεαρό γύρω στα 30, αδύνατο και χαμογελαστό. Με την ίδια ρόμπα, σε extra small να περιμένει την σειρά του. Αμηχανία για μερικά λεπτά μια και δε φώναζαν κανέναν από τους δυο μας και λέω να σπάσω την σιωπή με χιουμοράκι του ετοιμοθάνατου για να μην έχουμε άγχος. Του λέω λοιπόν:

–          Κι εσείς καισαρική;

–          (γελώντας δυνατά): ναι, ναι.

–          (δικός μας είναι σκέφτηκα): Α, ωραία! Έχετε άγχος;

–          Λιγάκι

–          Μόνος ήρθατε ή σας περιμένει η καλή σας έξω;

–          Όχι όχι, η μητέρα μου με περιμένει

–          Α, δεν ήρθε η άτιμη δηλαδή; Σας έφερε σ’ αυτή την θέση και δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της…

–          Τι τα θέλετε, κάποιοι άνθρωποι δεν αλλάζουν!

–          (έχω πεθάνει στο γέλιο εννοείται) Πάντως μπράβο που αποφασίσατε να το κρατήσετε…

–          (γέλια) Δεν θα το έχανα με τίποτα!!

–          Τώρα πέρα από την πλάκα, τι δουλειά έχετε στο Λητώ με τη ρόμπα, αν επιτρέπεται; Αφού δεν είστε για καισαρική, τι;

–          Λιποαναρρόφηση!

Σειρά μου να γελάσω. Να σου πω εδώ πως ο νεαρός ήταν μισός από μένα, όπως ήμουν πριν μείνω έγκυος. Οπότε όπως είναι φυσικό, πιστεύω πως μου κάνει πλάκα κι αυτός.

–          Εντάξει καλή η πλάκα

–          Δεν κάνω πλάκα, λιποαναρρόφηση θα κάνω…

–          Μα…ΓΙΑΤΙ χρυσέ μου; Που έχεις λίπος;

–          Να εδώ… (και πιάνει με τα χέρια του τους πλαϊνούς κοιλιακούς πιέζοντάς τους για να μου δείξει ότι κάποιο χιλιοστό στο σώμα του περισσεύει και σκέφτηκε να το λιποαναρροφήσει)

–           ……………….

Τον κοιτάω με το ύφος του πατέρα στα σπουργίτια του Αρκά. Κοιτάω μια αυτόν, μια την κοιλιά μου και τούμπαλιν. Μόλις έχει καταφτάσει και η μαία μου, εντωμεταξύ μας έχουν μεταφέρει πιο βαθιά, στα έγκατα των χειρουργίων και περιμένουμε πάλι. Σκέφτομαι λοιπόν: ‘’εδώ κοριτσάκι μου δεν σου συμβαίνει κάτι φυσιολογικό. Ήρθες να γεννήσεις, να σοβαρευτείς, να νιώσεις αυτή τη μοναδική εμπειρία, την φανταστική, να κλάψεις και αντ’ αυτού ο Θεός έφερε δίπλα σου αυτό το παιδί που κάνει λιποαναρρόφηση’’. Το πήρα σαν σημάδι και ρωτάω τη μαία μου: ‘’Ρε Κατερινάκι, αφού θα κάνουμε που θα κάνουμε χειρουργείο, γιατί δεν το δίνετε πακετάκι τοκετό-λιποαναρρόφηση να βγαίνουμε Ζιζέλ από ‘δω μέσα; Δεν καταλαβαίνω δηλαδή, ΟΛΑ εγώ πρέπει να τα σκέφτομαι;;;’’

Επειδή προφανώς της Κατερίνας τα μάτια έχουν δει πολλά με τις έγκυες τόσα χρόνια, αντί να με σιχτιρίσει, μου απάντησε πως είναι δύο εντελώς διαφορετικές διαδικασίες και δε μπορούν να συνδυαστούν. Πρέπει να προηγηθεί η γέννα της λιποαναρρόφησης. Σε ενημερώνω, για να μη λες ότι το blog αυτό δεν είναι χρήσιμο με έγκυρες ιατρικές πηγές.

Πάμε λοιπόν στο χειρουργείο για τον δεύτερο κύκλο της μαγικής αυτής εμπειρίας.

Με ξαπλώνουν στο χειρουργικό κρεββάτι, ανάσκελα. ΛΑΘΟΣ, μεγάλο λάθος. Μου ανοίγουν τα χέρια σταυρό, στο ένα μου βάζουν ορό και μου παίρνουν πίεση και στο άλλο αυτή την αηδία με την σύριγγα που μπαίνει σε φλεβίτσα κάπου πιο πάνω από τον καρπό, δεν θυμάμαι πως λέγεται αλλά πονάει. Κι επειδή μπορεί το προηγούμενο βράδυ να είχα φάει μισή πίτσα αλλά από το πρωί δεν είχα φάει τίποτα, είχα και 83 κιλά να συντηρήσω, τι περιμένεις, αρχίζω να ζαλίζομαι. Εντωμεταξύ εκεί μέσα γίνεται της τρελλής, κόσμος μπαίνει, βγαίνει, νοσοκόμοι, νοσοκόμες, γιατροί διάφοροι, πολύ σουξέ. Κάποια στιγμή στην ζαλάδα μου, τους λέω παιδιά δε νιώθω καλά, βλέπουν ότι πέφτει κι η πίεση περνάει η αναισθησιολόγος η οποία μου ρίχνει μια ματιά, βλέπει την πίεση και φωνάζει ‘’γυρίστε βρε τη γυναίκα στο πλάι να πάρει ανάσα που την πλάκωσε η κοιλιά της’’! Σκέφτομαι: ”ωραία, θα μείνω στην ιστορία του Λητώ ως αυτή που την πλάκωσε η κοιλιά της…”. Έρχονται αμέσως 3, με σπρώχνουν με γυρίζουν και βρήκα ξανά το φως μου. Μέχρι στιγμής από τη μαγεία της γέννας έχω νιώσει τη μαγεία της greenpeace.

Ήρθε η γιατρός με βλέπει χτενισμένη αλλά άβαφτη και με ρωτάει: Γιατί βρε δε βάφτηκες λίγο σε έχω συνηθίσει αλλιώς! Μα της λέω εσείς δε μου είπατε να μη βαφτώ; Σου είπαμε να μη βάψεις νύχι, όχι μάτι! Τις βλέπω και τις δύο, γιατρό και μαία, κούκλες. Σκέφτομαι: ”Ωραία, τώρα θα βλέπω τις φωτογραφίες από αυτή την ιστορική στιγμή, χοντρή, άβαφτη και μπούκλα”. Το ξεπερνάω γιατί αμέσως ήρθε η ώρα της κρίσεως, δηλαδή η επισκληρίδιος. Προσπαθώ να συγκεντρωθώ, θυμάμαι όλες τις οδηγίες ότι πρέπει να σκύψω και να μείνω ακίνητη. Λέω από μέσα μου, αυτό είναι, εδώ θα μαρτυρήσεις. Επίσης σκέφτηκα ότι αν μου κάνουν ποτέ βασανιστήρια στα πρώτα δύο δευτερόλεπτα ΘΑ ΤΑ ΠΩ ΟΛΑ. Μπαίνει λοιπόν η σύριγγα αλλά δεν είχα υπολογίσει σωστά το μέγεθος της κοιλιάς και όσο μαζευόμουν για να τσιτώσει η σπονδυλική στήλη μου τελείωνε ο αέρας κι έπρεπε να ανασάνω. ΛΑΘΟΣ, μεγάλο ΛΑΘΟΣ. Νιώθω τη βελόνα να ξαναβγαίνει, εκεί που έλεγα ότι τελείωσε αυτό ήταν, και ακούω την αναισθησιολόγο προβληματισμένη: ‘’πρέπει να μείνεις εντελώς ακίνητη κορίτσι μου, δε μπορώ να το κάνω διαφορετικά’’. Βαθιά ανάσα αυτή τη φορά και το πετύχαμε. Να ξέρεις εσύ που φοβάσαι επίσης την επισκληρίδιο, ότι ναι, πονάει. Έχω ορκιστεί να μην πω ποτέ ψέμματα γι’ αυτό το θέμα για να σου ζαχαρώσω το χάπι. Αλλά να ξέρεις ότι είναι εντελώς στιγμιαίο, σαν την αποτρίχωση και λιγότερο. Επίσης είναι τέτοιο το ζόρι σου με την κοιλάρα που λίγο σε νοιάζει, είναι αυτό που λένε τα παχύδερμα δε νιώθουν; ε, ένα τέτοιο έχεις. Με γυρίζουν και πάλι ανάσκελα, όλοι χαρούμενοι με την εξέλιξη, κόσμος εξακολουθεί να μπαίνει-βγαίνει, μια χαρά. Η αναισθησιολόγος φωνάζει τη γιατρό μου και της λέει ότι είμαστε εντάξει ξεκινάμε.

–          τι ξεκινάμε ρε παιδιά; ρωτάω με άγχος

–          Γεννάς. Μου λέει η αναισθησιολόγος

–          Τι γεννάω ρε παιδιά, κι εσείς που πάτε;

–          Προς το παρόν ο ρόλος μου τελείωσε αλλά θα επανέλθω στην διάρκεια.

–          Ναι, δεν καταλάβατε, εγώ τα πόδια μου τα κουνάω, να κοιτάξτε, τα νιώθω

–          (γελάει) δεν πειράζει η δράση έχει ξεκινήσει και δεν θα καταλάβεις τίποτα.

Πάει να φύγει και κάνει το λάθος να περάσει δίπλα μου οπότε σηκώνω το χέρι με το πιεσόμετρο, το εύκολο, και την αρπάζω από το μανίκι λίγο πριν μου φύγει.

–          Έλα  δω δεν πας πουθενά.

–          (αντιλαμβάνεται ότι δεν θα γλιτώσει εύκολα από την τρελλή) Τι έγινε;

–          Θα κάτσεις εδώ μέχρι να μη νιώθω τίποτα από τη μέση και κάτω

–          (γελάει) Μα, ΔΕΝ νιώθεις τίποτα από τη μέση και κάτω πίστεψέ με.

–          Νιώθω! (φωνάζω) Και το έχω δει το επεισόδιο στο niptuck που δεν την έπιασε την άλλη η νάρκωση και δε μπορούσε να το πει!

–          (τέρας ψυχραιμίας) ΄Ηταν ολική νάρκωση, εσύ άμα νιώσεις, θα μας το πεις…σωστά;

–          ΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ;

–          Πλάκα κάνω. Λοιπόν για να ηρεμήσεις. Βλέπεις αυτή τη βελόνα; θα ακουμπήσω την κοιλιά σου και θα μου πεις τι νιώθεις.

Πράγματι το κάνει κι εγώ αισθάνθηκα ένα απαλό χάδι. Της είπα φυσικά ότι δεν το έκανε με τη βελόνα αλλά με κάτι άλλο και ότι δεν την πίστεψα και διάφορα τέτοια αλλά δεν έπιασε γιατί φυσικά έπρεπε να προχωρήσουμε επιτέλους στην ιερή στιγμή της γέννας. Απεδείχθη πως ο Billy the kid όχι απλά είχε τυλίξει το πόδι του στο λώρο αλλά το είχε δέσει και κόμπο. Η γιατρός μου φώναζε και κάποιους απ’ τους περαστικούς του χειρουργείου να το δουν γιατί είναι λίγο σπάνιος ο κόμπος. Ήσυχο παιδί και ήρεμο από τα γενοφάσκια του…Υποθέτω πως αν γεννούσα με φυσιολογικό τοκετό θα έβγαινε με διπλό τόλουπ..

Τώρα από δω και πέρα δεν θα σου πω άλλα.

Δε νομίζω πως η στιγμή που βλέπεις πρώτη φορά το παιδί σου περιγράφεται. Ούτε η στιγμή που θα το πάρεις αγκαλιά. Ούτε την στιγμή που θα δεις τον καλό σου να σε κοιτάει με μάτια δακρυσμένα. Το μόνο που μου έλειψε τρομερά στην καισαρική ήταν η απουσία του μέσα στο χειρουργείο. Δε μπορώ να σου απαντήσω στην ερώτηση για πιο λόγο κλαίμε όλες μόλις δούμε το παιδί μας. Απλά μη νομίζεις ότι θα τη γλιτώσεις. Δεν το καταλαβαίνεις καν μέχρι που αρχίζεις να μη βλέπεις από τα δάκρυα.

Στόχος μου έτσι κι αλλιώς είναι να σε κάνω να γελάσεις. Ειδικά αν είσαι με την κοιλιά στο στόμα, αυτό χρειάζεσαι. Θα ‘θελα πολύ κι εγώ εκείνη την περίοδο που μετρούσα τις μέρες, να μου μιλούσε κάποιος με χιούμορ, θα ‘θελα πολύ για παράδειγμα να ‘χα ανακαλύψει τη magissa-kirki ή τη newagemama ή τη not(just)mums ή τον babaka; και τόσους άλλους από τότε κι έτσι να έβλεπα πως υπάρχουν κι άλλοι γονείς που δεν θέλουν να ασχολούνται μόνο με το αν το μπιμπερό του παιδιού θα είναι πλαστικό ή γυάλινο. Νιώθω πως η ανάγκη για γέλιο σήμερα είναι μεγαλύτερη από ποτέ.

Κατά τα άλλα, καλά..

Εσύ; Πως τα πας…;

Πι.Ες. Τα παραπάνω γεγονότα δεν είναι φανταστικά. Τι με πέρασες καμιά μυθομανή entertainer που τα θυσιάζει όλα στο βωμό της επισκεψιμότητας στο blog;;;;

Πι. Ες.2 Αν όμως σ’ αρέσουν αυτά που διαβάζεις, κάνε έναν κόπο και μπες στο e-awards να προτείνεις το ‘’γονείς με κολικούς’’ για υποψήφιο blog. Έλα, μη βαριέσαι…κλικ κλικ…κλικ κλικ…

i-mom


Μια και πριν λίγες μέρες είχαμε τα γενέθλια του Billy the kid, μου ‘ρθε στο μυαλό μοιραία, η περίοδος της γέννας. Είπα λοιπόν να τη μοιραστώ μαζί σου, εδώ λέμε άλλα κι άλλα πως γέννησα να μη σου πω;

Να κάνω μια εισαγωγή και να σου πω ότι ένα τρομακτικά βεβαρημένο ιατρικό ιστορικό του μπαμπά μου, μας είχε κάνει οικογενειακώς θαμώνες σε όλα τα νοσοκομεία Θεσσαλονίκης-Λονδίνου. Θα έλεγες λοιπόν ότι είμαι εξοικειωμένη με οτιδήποτε ιατρικό.

Απατάσαι οικτρά. Έχω αναπτύξει τέτοια αποστροφή σε οτιδήποτε φορά άσπρη ποδιά (όχι στον χασάπη, αμέσως άρχισες τις εξυπνάδες..μιλάμε σοβαρά εδώ!) η οποία ήταν ικανή να με κρατήσει μακριά από γιατρούς για χρόνια. Η γυναικολόγος ήταν η μόνη που είχε την τιμή να την επισκέπτομαι συχνά. Ως εκ τούτου καταλαβαίνεις ότι στη θέα της σύριγγας έβγαζα σπυριά. Όταν λοιπόν έμεινα έγκυος, έπρεπε να κάνω εξετάσεις αίματος κάθε μήνα. Στον προγεννητικό έλεγχο πήγα μετά από μια νύχτα αϋπνίας-διαλογισμού για να ξεπεράσω το θέμα ‘’σύριγγα’’. Εις μάτην of course. Περιμένοντας την σειρά μου κι επειδή πρόσεξα ότι η μικροβιολόγος που έπαιρνε αίμα φαινόταν αρκετά πρόσχαρη και φιλική, την ρώτησα με το ύφος (και την ελπίδα) της ξανθιάς:

–          Mήπως μπορούμε να κάνουμε ολική αναισθησία για να μου πάρετε αίμα;

–          Βεβαίως! (με εξέπληξε). Μια στιγμή να ψάξω τον αναισθησιολόγο και έρχομαι.

Ξεκινά να φύγει, κοντοστέκεται και επανέρχεται:

–          Βέβαια, και για την αναισθησία ξέρετε, πάλι ένεση θα σας κάνουμε..

–          Α, ναι ε;

–          Ναι, ναι. Αν βέβαια δεν θέλετε αυτόν τον τρόπο, υπάρχει πάντα και το σφυρί….

Υποκλίνομαι ακόμη και τώρα και στην ευφυέστατη αυτή κοπέλα που αντιμετώπισε την κουλοσύνη μου με χιούμορ αντί να με στείλει σπίτι μου. Απεδείχθη δε, ιδιαιτέρως ελαφροχέρα με αποτέλεσμα μέχρι τον ένατο να έχω πάρει ντοκτορά στις σύριγγες και τώρα το θεωρώ ευκολάκι.

Με βάση τα παραπάνω και επειδή είσαι πολύ έξυπνη έχεις καταλάβει με τι ζαβό έχεις να κάνεις. Ναι, δεν θα ‘θελες να είσαι ο γιατρός μου το ξέρω. Ούτε κι εγώ θα ‘θελα να σου πω την αλήθεια. Στο θέμα μας:

Όπως έχω ξαναπεί γέννησα με καισαρική. Είχαμε φτάσει 2 μέρες πριν την ημερομηνία τοκετού κι ενώ ο Billy the kid ήταν με το κεφάλι προς τα κάτω από τον 8ο, δεν έλεγε να πάρει θέση. Η μήτρα και ο τράχηλος είχαν την όψη γυναίκας που δεν είναι καν έγκυος. Ζήτησα από την (θεότητα) γιατρό μου να μου δώσει πιθανότητες φυσιολογικού τοκετού αν πηγαίναμε για πρόκληση. Δεν ήταν καλές και ευτυχώς μας έκοψε να αποφασίσουμε την καισαρική. Θα δεις γιατί στο δεύτερο μέρος. Μεσολάβησε ένα Σαββατοκύριακο πριν την τελική ημερομηνία μέσα στο οποίο ήλπιζα να βρει την άκρη μου ο μικρός αλλά τίποτα. Δευτέρα απόγευμα στη γυναικολόγο καταλήγουμε σε καισαρική. Μου λέει ‘’να το κανονίσουμε για αύριο το πρωί;’’ Παθαίνω μικρό εγκεφαλικό. Αποκλείεται της λέω με χειλάκι τρεμάμενο. Δεν είμαι έτοιμη.

Παύση. Κοιτά την κοιλιά μου και κρατιέται να μη γελάσει.

–          Εντάξει. Πότε πιστεύεις θα είσαι τελικά έτοιμη;

–          Εεε, να το κάνουμε Τετάρτη που είναι και 3/3/10 εύκολη ημερομηνία (τι σου ‘λεγα προχθές για τα καλά της καισαρικής;)

Ανακουφισμένη η γυναίκα που μπορεί 9 μήνες εγκυμοσύνης να μην ήταν αρκετοί, αλλά μέσα σε μια μέρα θα ήμουν επιτέλους έτοιμη, έκλεισε το Λητώ για Τετάρτη πρωί.

Συμβουλή: να φάω καλά την προηγούμενη μέρα και να μη βάψω νύχι.

Η Τρίτη δεν θυμάμαι πως πέρασε, δεν έχω ιδέα. Τρίτη βράδυ μας βρίσκει με τον καλό μου σε αγαπημένο μπαράκι. Μια σερβιτόρα με ρώτησε πότε με το καλό και της είπα ‘’αύριο το πρωί’’ αλλά έφυγε γελώντας, προφανώς δε με πίστεψε.

Γυρνώντας στο σπίτι θυμήθηκα το ‘’να φας καλά την προηγούμενη’’.

Αυτή ήταν και η καταδίκη μου. Διότι μπορεί  πίτσα να μην έχω λιμπιστεί ποτέ στη ζωή μου αλλά εκείνη την κρίσιμη στιγμή για το πεπτικό μου σύστημα, εγώ επέλεξα να παραγγείλουμε πίτσα και μάλιστα με φέτα και κρεμμύδια. Ω, ναι. Και έφαγα τη μισή. Και με άκουσε όλο το Χαλάνδρι. Η εφιαλτική νύχτα ήταν άνευ προηγουμένου. Δεν ξέρω ποια διαστροφή συντελείται στα εγκεφαλικά κύτταρα της ετοιμόγενης και με ποιον τρόπο συνδέεται με τους γευστικούς κάλυκες αλλά εμένα με διέλυσε. Ένιωθα τα συστατικά της πίτσας να κάνουν ύπτιο στον οισοφάγο μου και να κατευθύνονται ένα ένα προς όλες τις κατευθύνσεις του στομαχιού. Όσο στομάχι βρίσκανε δηλαδή με την κοιλιά αυτή. Έκανα ένα συναρπαστικό ταξίδι στον κόσμο της αυτομαστίγωσης, της αυτολύπησης και της καούρας.

Και ήρθε το πρωί….

To be continued μη στα πω όλα σήμερα, τι post είναι αυτό; Μπεν Χουρ; κι αύριο μέρα είναι….

i-mom

Το triatekna  δεν το βρήκα, με βρήκε αυτό. Γράφει μια μαμά blogger με τρία παιδιά. Εξακολουθώ βέβαια να πιστεύω ότι το ‘’ένα=κανένα’’ ισχύει μόνο για τα  πατατάκια και τα παγωτά, όπως της έχω ήδη πει επισήμως μέσω comment στο blog της, όμως θαυμάζω απεριόριστα τους γονείς που έχουν 2 ή 3 παιδιά (το 4 δε μπορώ να το σκεφτώ σα νούμερο σόρυ..!).  Αυτή η έξυπνη μαμά λοιπόν, μετέφρασε και δημοσίευσε το παρακάτω άρθρο που θα σε κάνει να  γελάσεις κι είναι όντως αληθινό. Να ‘σαι καλά μαμά με τα τρία τέκνα!

Η εξέλιξη μιας μάνας τριών παιδιών!

 Ναι, με το που γίνεσαι γονιός αλλάζουν τα πάντα. Αλλά με κάθε μωρό γίνεσαι και διαφορετικός γονιός. Να λοιπόν μερικές διαφορές αν είσαι μάνα ανάλογα με το αν έχεις ένα, δύο ή τρία παιδιά:

Τα ρούχα σου

  • Πρώτο μωρό: Ξεκινάς να φοράς ρούχα εγκυμοσύνης με το που ο γυναικολόγος σου επιβεβαιώνει την εγκυμοσύνη σου.
  • Δεύτερο μωρό: Φοράς τα κανονικά σου ρούχα για όσο περισσότερο καιρό μπορεις.
  • Τρίτο μωρό: Τα ρούχα εγκυμοσύνης ΕΙΝΑΙ πλέον τα κανονικά σου ρούχα.

Το όνομα του παιδιού

  • Πρώτο μωρό: Ανοίγεις βιβλία με ονόματα και ψάχνεις τα πάντα και όλους τους δυνατούς συνδυασμούς ώστε το όνομα να είναι το καλύτερο.
  • Δεύτερο μωρό: Κάποιος θα πρέπει να δώσει στο παιδί του και το όνομα εκείνης της μακρινής θείας Ευτέρπης, έτσι δεν είναι; Μπορεί λοιπόν να είσαι εσύ αυτή που θα το κάνει.
  • Τρίτο μωρό: Ανοίγεις ένα βιβλίο με ονόματα, κλείνεις τα μάτια σου και βλέπεις αυτό που δείχνει το δάχτυλό σου στην τύχη!

Ετοιμασία για τη γέννα

  • Πρώτο μωρό: Κάνεις ασκήσεις αναπνοών και τηρείς το πρόγραμμά τους με θρησκευτική ευλάβεια.
  • Δεύτερο μωρό: Δεν μπαίνεις καν στον κόπο γιατί θυμάσαι ότι και την προηγούμενη φορά οι αναπνοές δεν έκαναν τίποτα.
  • Τρίτο μωρό: Ζητάς να κάνεις επισκληρίδιο από τη στιγμή που φτάνεις στον 8ο μήνα.

Μωρουδιακά ρουχαλάκια

  • Πρώτο μωρό: Πλένεις από πριν τα ρουχαλάκια του νεογέννητου, τα τοποθετείς ανά χρώμα και τα αποθηκεύεις στη σιφονιέρα του μωρού.
  • Δεύτερο μωρό: Ελέγχεις αν τα ρούχα είναι καθαρά και πετάς μόνο αυτά που έχουν τις πιο έντονες κι επίμονες κηλίδες.
  • Τρίτο μωρό: Τα αγόρια δε φοράνε ροζ, ε;

Ανησυχίες

  • Πρώτο μωρό: Με το πρώτο σημάδι ανησυχίας του  – ένα κλαψούρισμα ή ένα συνοφρύωμα – σηκώνεις αγκαλιά το μωρό.
  • Δεύτερο μωρό: Σηκώνεις το μωρό όταν οι αγριοφωνάρες του απειλούν να ξυπνήσουν το πρωτότοκό σου.
  • Τρίτο μωρό: Μαθαίνεις στο 3χρονό σου πώς να βάζει από την αρχή τη μηχανική κούνια.

Δραστηριότητες

  • Πρώτο μωρό: Πηγαίνεις το βρέφος σε ειδικά τμήματα Γυμναστικής Μωρών, Κολύμβησης μωρών και διαβάσματος παραμυθιών.
  • Δεύτερο μωρό: Πηγαίνεις το βρέφος σε ειδικά τμήματα Γυμναστικής
  • Τρίτο μωρό: Παίρνεις το βρέφος μαζί σου στο σούπερμάρκετ ή στο στεγνοκαθαριστήριο.

Έξοδοι

  • Πρώτο μωρό: Την πρώτη φορά που αφήνεις το μωρό σου με τη νταντά, καλείς σπίτι 5 φορές τουλάχιστον.
  • Δεύτερο μωρό: Λίγο πριν βγεις από την πόρτα, θυμάσαι να αφήσεις ένα νούμερο τηλεφώνου, όπου μπορεί να σε βρει η νταντά αν τύχει κάτι.
  • Τρίτο μωρό: Αφήνεις οδηγίες στη μπέιμπι σίτερ να σου τηλεφωνήσει μόνο αν δει αίμα.

Στο σπίτι

  • Πρώτο μωρό: Περνάς κάποιο μέρος κάθε μέρας απλά “χαζεύοντας” το μωρό.
  • Δεύτερο μωρό: Περνάς κάποιο μέρος κάθε μέρας παρακολουθώντας αν το μεγαλύτερό σου παιδί τσιμπάει, ενοχλεί ή χτυπάει το μωρό.
  • Τρίτο μωρό: Περνάς κάποιο μέρος κάθε μέρας προσπαθώντας να κρυφτείς από τα παιδιά σου.

ΠΗΓΗ http://www.tiac.net/


γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: