γονείς με κολικούς

Posts Tagged ‘βρέφη

whos_your_daddy

Άλλος παιδί δεν έκανε μόνο η Μαριώ το Γιάννη λεέι ο λαός. Στην περίπτωσή μας δεν θα σου πω το ίδιο ακριβώς αλλά κάπως έτσι. Ανακαλύπτω από τότε που γέννησα μια καινούρια γενιά μπαμπάδων. Τους μπαμπάδες με τόσο ανεπτυγμένο ‘’μητρικό’’ ένστικτο που κάνουν και παιδίατρο να ανατριχιάζει. Αυτούς που θα θήλαζαν ευχαρίστως αν η βιολογία τους το επέτρεπε.

Έχουν κάποια συγκεκριμένα γνωρίσματα, εύκολο να τα ξεχωρίσει κανείς. Κάποια απ’ αυτά τα ζω καθημερινά διότι τα έχει και ο μπαμπάς του σπλάχνου μου οπότε μιλάω εκ πείρας.

Πάσχουν κυρίως από ΕΠΙΔΕΙΞΙΤΙΔΑ: Πιστεύουν πραγματικά ότι το παιδί τους είναι το ΠΙΟ όμορφο, το ΠΙΟ έξυπνο, το ΠΙΟ χαρισματικό πλάσμα που ήρθε ποτέ στον πλανήτη. Οπότε ακόμα κι αν δε μοιράζεται τα παιχνίδια του ή δεν τρώει λαχανικά ή δεν κοιμάται όλη νύχτα στο κρεββάτι του, απλώς είναι ο τρόπος που εκφράζεται. Ένα λαμπρό μυαλό εξάλλου συνοδεύεται από κάποιες θυσίες. Μην τα θέλουμε κι όλα…

Εμείς στο σπίτι μας δεν έχουμε επιδειξίτιδα. Δηλαδή, έχουμε, αλλά δεν την λέμε έτσι. Τη λέμε ‘’πατρική περηφάνια’’. Η πατρική περηφάνια δεν σταματά ποτέ να εκκρίνεται. Ειδικά στα εργασιακά περιβάλλοντα, που ίσως θα σκεφτόσουν ότι είναι ανασταλτικός παράγοντας,  ευνοείται ακόμη περισσότερο. Το αποτέλεσμα είναι να γνωρίζουν όλοι στην εταιρία που δουλεύει ο μπαμπάς, και όταν λέω όλοι εννοώ από τον CEO μέχρι την κυρία που φέρνει τους καφέδες, αν το παιδί σου είδε εφιάλτη το βράδυ. Κάτι τέτοιες στιγμές σε κάνουν να αναρωτιέσαι πραγματικά αν κερδίζεις κάτι που δε βάζεις φωτογραφίες του παιδιού στο facebook…

Παρατηρούνται οι εξής σουρεάλ διάλογοι γονέων:

Μπαμπάς (πάσχων): Καλά δε μπορείς να φανταστείς τι μου είπε τώρα! ΔΕ ΦΑΝΤΑΖΕΣΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΤΑΙ!!!

Μαμά (σώα, με χιούμορ): ΤΗΝ ΠΡΟΠΑΙΔΕΙΑ…;;;

Μπαμπάς (πάσχων): Ειρωνεύεσαι; θ’ αλλάξεις γνώμη. Είδε έναν παππού στο δρόμο και με ρώτησε αν είναι ο κύριος Κώστας από τον 5ο επειδή κι αυτός κούτσαινε ΚΑΙ ΤΟ ΘΥΜΗΘΗΚΕ!

Μαμά (σώα, με χιούμορ):  Σ Ο Β Α Ρ Α ΜΙΛΑΣ; Έχω πάθει πλάκα! Δεν ξέρω αρχίζω να σκέφτομαι μ’ αυτά που μου λες μήπως πρέπει να τον πάμε σε ειδικό σχολείο…;

Αυτή η περίεργη πατρομητρότητα ξεκινάει συνήθως από το τεστ εγκυμοσύνης.

Κατά την διάρκεια της πρώτης εγκυμοσύνης, επειδή ακόμη δεν έχει πάρει σάρκα και οστά η εξέλιξη του είδους του μπαμπά, η εγκυμονούσα μαμά έχει μετατραπεί σε μικρή θεότητα. Μπορεί να είσαι 5 εβδομάδων έγκυος και το τζην σου να σου μπαίνει ακόμα, αλλά την ‘’κατάστασή’’ σου γνωρίζει όλη η πολυκατοικία, ο περιπτεράς, ο υπάλληλος στο βενζινάδικο, καμιά φορά και το παιδί στο φανάρι που για 9 μήνες σε χαιρετάει και φωνάζει ‘’με το καλό’’!

Ακριβώς επειδή η εγκυμοσύνη κρατάει 9 μήνες, το συνηθίζεις λίγο αυτό κι έχεις την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα είναι από δω και πέρα. Μέχρι να έρθει η στιγμή που θα φύγεις απ’ το μαιευτήριο. Με 10 κιλά ακόμα στην κοιλιά σου, άυπνη, ταλαιπωρημένη, αναρωτιέσαι στα σκαλιά τι άλλαξε και ενώ 3 μέρες πριν ήσουνα στο ‘’ότι-θέλεις-εσύ-αγάπη-μου’’, πέρασες στιγμιαία στο ‘’τι-τη-θέλουμε-τώρα-την-κωλοορχιδέα-να-την-κουβαλάμε-σπίτι-μη-φωνάζεις-θα-ξυπνήσεις-ΤΟ-ΠΑΙΔΙ’’…!

Αυτό όλο συνεχίζεται φυσικά και εμπλουτίζεται διαρκώς.

Μπορεί να περάσεις μία φάση που το παιδί παθαίνει μαμακίαση. Είναι η άχαρη εκείνη φάση που μόνο κλαίει και τσιρίζει και μόνο στη δική σου αγκαλιά ηρεμεί. Μετά όμως απ’ αυτή την φάση, ακριβώς εκεί που αναρωτιέσαι αν θα τη βγάλεις καθαρή τελικά, το παιδί το γυρίζει σε λατρεία του μπαμπά. Εσύ αρχίζεις να κοιμάσαι λίγο περισσότερο τα πρωινά, ενώ το στεφάνι σου και ο ‘’mini-he’’ κάνουν bonding πάνω από χιλιάδες περιτυλίγματα kinder.

Άδικα προσπαθείς να μειώσεις τον αριθμό των καραμελών και των σοκολατοειδών που καταναλώνει το σπλάχνο σου. Είναι πια αποδεδειγμένο πως πρόκειται για παιδί-θαύμα και λίγη παραπάνω σοκολάτα απλώς θα του δώσει περισσότερη ενέργεια την οποία χρειάζεται αφού το σώμα του δουλεύει σε ρυθμούς πρωταθλητή (δεν έχει σημασία σε ποιο άθλημα) και το μυαλό του συνθέτει 2-3 σονέτα τη μέρα. Όλα αυτά τα ΄χει διαπιστώσει ο πατέρας του και δε χωρούν αμφιβολία…

Μιλάτε κι εσείς κυρία Ντράκερμαν κι εσείς κυρία Τσόου και ξοδεύετε τον χρόνο σας γράφοντας για τη μητρότητα αλλά αγνοείτε τη νέα γενιά μπαμπάδων. Αυτή που δεν περιορίζεται στον ενθουσιασμό για την διαιώνιση του είδους αλλά εισβάλλει αποφασιστικά μέσα στο κουτί με τα μωρομάντηλα, ανακατεύει τις σύριγγες των 5ml με αυτές των 10ml, μπερδεύει το ponstan με το algofren και μεγαλώνει τους νέους υπερ-έλληνες που σκέφτονται κατευθείαν σε ios7!

Πι.Ες.1 Για να μην γκρινιάζεις, που έχεις τα δίκαια σου δε λέω, σου ‘χω κι άλλο ποστ έτοιμο γιατί μου ‘κοψε πως αν δεν τα γράψω μαζεμένα, δεν θα τα ποστάρω με νορμάλ συχνότητα ποτέ. Οπότε είμαι ένα επεισόδιο μπροστά ντίαρ..

Πι.Ες.2 Τώρα βέβαια, είπαμε τη μία πλευρά του νομίσματος. Γιατί είστε κι εσείς, οι μπαμπάδες απόντες, όχι εσείς που την κάνατε με ελαφρά, αλλά εσείς που παραμένετε ως σύζυγοι και βιολογικοί πατεράδες όμως ο ρόλος σας περιορίζεται εκεί. Είστε εσείς που δεν έχετε αλλάξει πάνα ποτέ, που δεν ξυπνάτε το βράδυ γιατί πιστεύετε ότι αν ξυπνήσει η μάνα δεν θα κουραστεί, ενώ εσείς θα γίνετε κουρέλι. Είστε εσείς που ποστάρετε στο fb κάτι ευφάνταστα για την πατρότητα αλλά δεν έχετε ιδέα πότε κάνει εμβόλιο το παιδί ή τι νούμερο παπούτσι φοράει! Το χειρότερο μ’ εσάς είναι ότι είστε μεταξύ 30 και 40, δηλαδή ένα τραγικό και παθέτικ είδος ‘’άντρα’’ που ζει ανάμεσά μας, δυστυχώς πολλαπλασιάζεται, πιστεύει ότι ‘’το παιδί χρειάζεται μόνο τη μάνα του έτσι είναι η φύση…!!’’ και η μόνη σχέση που έχετε με την σημερινή εποχή είναι το καινούριο g-star τζηνάκι σας. Κατά τα άλλα θα έπρεπε να σαπίζετε σε κάποιο μουσείο, εσείς και οι αντιλήψεις σας, μέχρι ο γιος σας (που ευτυχώς τον μεγαλώνει μόνο η μάνα του) σας πετάξει στο μέτωπο, ανάμεσα στα φρύδια, τη φράση: ‘’τι έγινε γέρο;’’. Οπότε και θα ζαρώσετε και θα εξαφανιστείτε σαν την κακιά μάγισσα της χιονάτης. Να σας ενημερώσω, αφού δεν σας το ‘χει πει κανείς, πως ένα σπερματοζωάριο δεν αρκεί για να είστε πατέρας.

Πι.Ες3 Πολύ το ευχαριστήθηκα το Πι.Ες.2 να ξέρεις…

Πρόλογος (δικός μου)

Τι έγινε ρε παιδί;; έτσι κάνει ο κόσμος;; είπαμε έχεις δουλειές ok, αλλά δεν κάνουν έτσι. Γράφουν και κάτι, μια γραμμή έστω… Όπως κατάλαβες σου την πέφτω γιατί λένε ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Αυτό το ξέρουν πάρα πολύ καλά και τα τρίχρονα έχω να παρατηρήσω.  Σου ήρθα σήμερα για καλό μήνα μ’ ένα άρθρο που δεν είναι δικό μου (και καθυστερημένη και χωρίς πρωτότυπο κείμενο, αν ήμουν εκδότης θα με είχα διώξει) αλλά είναι πολύ ωραίο και επίκαιρο για δικούς μου λόγους. Μάλλον θα σε κάνει να συγκινηθείς αλλά κι αυτά μες στη ζωή είναι. Από την στιγμή που το διάβασα δε μπορούσα να σκεφτώ κάτι άλλο αστείο, δε μπορούσα να γράψω λέξη και στο τέλος είπα να το ανεβάσω να τελειώνω να προχωρήσω κι εγώ μπροστά στη ζωή μου. Υπόσχομαι να μη μείνει πολύ στη home page και σύντομα να αντικατασταθεί από άλλο ένα δικό μου αριστούργημα. Ευχαριστώ το Μάνο Μίχαλο και το oneman για το κείμενο. Το παραθέτω αυτούσιο:

Δυτικό αεροδρόμιο, Ελληνικό, αρχές δεκαετίας του ’90: δίπλα στον ιμάντα που φέρνει τις βαλίτσες από τα αεροπλάνα, ένας ξανθός πιτσιρικάς στέκεται μόνος του και κοιτάζει δεξιά και αριστερά. Έχει αφήσει τη μητέρα του, έχει πείσει τον αστυνομικό να περάσει με την αφοπλιστική ατάκα “θέλω να δω τον μπαμπά μου” και περιμένει μια ακόμη επιστροφή από ένα ταξίδι, ένα τουρνουά, ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα, δεν έχει καμία σημασία. Αυτά ήταν για τις εφημερίδες. Ο μικρός σπανίως έδινε σημασία στο πού πήγαινε ο μπαμπάς του. Τον ένοιαζε μόνο, πότε θα γυρίσει, μέχρι να φύγει ξανά.

Για να του πει τι έκανε στο σχολείο, να του καταθέσει τα παράπονα του ότι “η μαμά με έβαλε τιμωρία”, να τον πάρει με το μέρος του στις διαφορές που είχε με τον  μεγάλο αδελφό του. Κι όταν τον βλέπει, να βγαίνει από την αίθουσα αφίξεων; Τρέξιμο κατά πάνω του και μετά κολλημένο το χέρι μέχρι το σπίτι. Ποιες βαλίτσες και ποια δώρα. Ούτε να τα φτύσει αυτά (εντάξει, για τις πρώτες ώρες, μετά ωραίες ήταν οι κασέτες του GameBoy). Ο μπαμπάς είχε γυρίσει.

Fast Forward >>> 3 Ιανουαρίου 2010, 21:30, Γλυφάδα: Ο “αγώνας” έχει τελειώσει, έστω και με καθυστέρηση ετών, σε κόντρα των ιατρικών προβλέψεων και εκτιμήσεων, το “θηρίο” έχει νικηθεί και το τέρας της αρρώστιας έχει νικήσει. Ο ξανθός πιτσιρικάς έχει μεγαλώσει (και ούτε καν ξανθός δεν είναι πια), στα 27 του και κάτι, δεν μπορεί ούτε να μιλήσει στον πατέρα του, αφού δεν τον ακούει, το να του κρατήσει το χέρι δεν έχει μεγάλη σημασία, αφού δεν μπορούν να πάνε βόλτες. Το να του πει όσα δεν πρόλαβε, δεν γίνεται, αφού δεν είναι επί της (φαιάς και μη) ουσίας εδώ. Λίγα λεπτά αργότερα, ο μπαμπάς έχει φύγει. Ο “μικρός” συνειδητοποιεί, ότι δεν θα γυρίσει άλλη φορά…

Η απώλεια του πατέρα είναι εντελώς μοναδική για τον καθένα, ξεχωριστή, διαφορετική. Για άλλους είναι πιο γρήγορη, πιο νωρίς από όσο έπρεπε, για λίγους, όπως ο Σταύρος ή ο Αλέξανδρος, πιο νωρίς ακόμη και από αυτό που νόμιζαν ότι έπρεπε. Άλλοι τον χάνουν στα γεράματα, αλλά κλαίνε περισσότερο και από παιδιά που ίσως δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν τι έχασαν. Κάποιοι τον χάνουν, χωρίς να τον θυμούνται, γιατί όταν εκείνος έφευγε, αυτοί ακόμη μπουσουλούσαν. Και ο καθένας έχει μια ιστορία να πει, μια ιστορία να γράψει, ένα κείμενο σαν αυτό. Και ο Ηλίας Ε. ή ο Μάνος Χ. που έγιναν λίγο αργότερα από μένα μέλη, ο Αντώνης ή ο Λευτέρης που έκαναν την αρχή από την παρέα και εγώ έλεγα από μέσα μου “για να μπορούν αυτοί, όταν έρθει η ώρα, κάτι θα κάνω κι εγώ”, ο Ηλίας που είναι φρέσκος και δεν ξέρει τα κόλπα για να διαχειριστεί την κατάσταση και νομίζει ότι ο κόσμος και η ζωή τελείωσε.

Τρία χρόνια και έξι μήνες μετά, μπορώ να πω, τουλάχιστον για την περίπτωση μου, ότι καμία ζωή δεν τελειώνει. Απλώς αλλάζει εντελώς.

Σταματάς να είσαι το παιδί του μπαμπά, σταματάς να έχεις την ασφάλεια όταν κάτι πάει στραβά (από ένα τρακάρισμα μέχρι το ότι θα ξυπνήσει πρωί, για να πάει αυτός το αμάξι για service λες και είσαι ο πρίγκιπας του Μονακό και πρέπει να το βρεις, έτοιμο με καινούρια μπουζί όταν ξυπνήσεις για τη δουλειά), σταματάς να πετάς τις ευθύνες αλλού και κοιτάς να τις μαζέψεις πάνω σου, σταματάς να είσαι μικρός και μεγαλώνεις. Αν με ρωτήσεις, δηλαδή, τι άλλαξε από τις 3 Ιανουαρίου 2010 μέχρι τώρα στη ζωή μου, αυτό θα σου πω: μεγάλωσα. Μυαλό δεν πολυέβαλα, αλλά αυτό είναι διαφορετική κουβέντα, μην την κάνουμε τώρα.

Και προς Θεού, μην παρεξηγηθούμε, δεν λέω ότι όλα είναι ωραία. Η στενοχώρια είναι εδώ, κανονικά στη θέση της. Με την απουσία πίνεις μέχρι και ποτό, πιάνεις κουβέντα. Κλάμα χωρίς λόγο, απλά επειδή έτσι. Νεύρα χωρίς λόγο, απλά επειδή έτσι. Αναμνήσεις που δεν καλείς εσύ, χωρίς λόγο, απλά επειδή έτσι. Απλώς, με τον καιρό μαθαίνεις να το διαχειρίζεσαι. Δεν μπορείς να είσαι σε πένθος, επ’ αόριστον, στο φινάλε, αν ήταν εδώ, θα ήταν το πρώτο που θα (σου) έλεγε: “έλα ρε βλάκα, πώς κάνεις έτσι; Και τι έγινε;”. Ε κάτσε ρε Τάκη, τι εννοείς και τι έγινε; Κάτσε να βρω λίγο τα πατήματα μου. Αυτά τα “πατήματα” είναι τα όσα τρέχουν και εσύ καλείσαι να προλάβεις. Δουλειές, γυναίκες, φίλοι, η υπόλοιπη οικογένεια αν είσαι τυχερός και έχεις αποθέματα. Να έχεις για παράδειγμα τη μητέρα σου, που αντέχει τα πάντα εκτός από το να χάσει το παιδί της, να έχεις τον αδερφό σου, που συνέχεια ο πατέρας σου έλεγε “ο αδερφός σου είναι πιο σημαντικός από τους γονείς σου, γιατί αυτόν θα έχεις μετά”.

 Δεν ξέρω, πάντως, για τον δικό σου πατέρα, αυτόν που έχεις ακόμη ή αυτόν που έχεις χάσει κι εσύ, αλλά ο δικός μου ήταν πολύ ωραίος τύπος.

Δεν το λέω εγώ, από τους φίλους του το έχω ακούσει και αν θυμάμαι καλά (γιατί δεν θυμάμαι και πολλά), την ημέρα της κηδείας ήταν γύρω στα 1000 άτομα πάνω στο Πανόραμα Βούλας και τώρα που πέρασε ο καιρός, έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι μήπως είχε εκλεγεί πρωθυπουργός σε καμία από τις χώρες που ταξίδευε και δεν το πήραμε ποτέ χαμπάρι. Θα μου πεις, επειδή ήρθαν πολλοί, σημαίνει ότι ήταν ωραίος τύπος; Δεν ξέρω, αλλά δεν θα ήθελα στη δική μου να είναι τρεις κι ο κούκος, γιατί μάλλον κάτι δεν θα έχω κάνει καλά. Σε άδειο γήπεδο παίζουν οι ομάδες που δεν έχουν κερδίσει τον κόσμο τους, αυτό έχω μάθει στη δουλειά και στα γήπεδα, οπότε προχωράω με αυτό.

Με αυτό και με μερικά πράγματα που έβλεπα και κόπιαρα καθώς περνούσαν τα χρόνια με εκείνον εδώ. Γιατί, την επομένη της “ήττας” πρέπει να ξαναμπείς στο γήπεδο, να συνεχίσεις την προπόνηση και τα όπλα που έχεις, είναι αυτά που σου άφησε ο “προπονητής” σου (στην περίπτωση μου, ο πατέρας μου ήταν και προπονητής, οπότε μια χαρά μου έκατσε). Οπότε παίρνεις ό,τι μπορείς ή ότι καταφέρεις να υποστηρίξεις και συνεχίζεις. Αν ήταν δίκαιος και δεν ήταν λαμόγιο, είναι μια καλή βάση για να ξεκινήσεις. Αν είχε φίλους και είχε προλάβει να σου μάθει την αξία τους στη ζωή ενός άντρα, προσπαθείς να έχεις κι εσύ. Αν ήταν καλός με τη γυναίκα του, ποιος ο λόγος να γίνεις εσύ μαλάκας; Αν τα παιδιά του λένε ότι ήταν ο καλύτερος, τι πιο ωραίο μπορείς να “διεκδικήσεις” εσύ από τα δικά σου;

 Το θέμα είναι, να καταλάβεις ότι η ζωή συνεχίζεται. Το λέω σε σένα, γιατί από κάπου πρέπει να το ακούσω κι εγώ.

Γιατί, μη νομίζεις, στα τρία χρόνια που έχουν περάσει, η δική μου πρόοδος είναι πολύ μικρή. Και στη διαχείριση της απουσίας και στη διαχείριση της συνέχειας. Να, τώρα που γράφω, δεξιά μου είναι μια φωτογραφία του, όπου καπνίζει ένα ναργιλέ και λογικά –δεν φαίνεται- κάτι τρώει (ήταν πρωταθλητής σε αυτό). Και κάθε φορά που την κοιτάζω, πιστεύω ότι αύριο ή σε μια ώρα θα πάω σπίτι να τον δω, να με δει, να τα πούμε. Καμία σχέση. Το σενάριο αυτό δεν θα το γυρίσει κανείς σκηνοθέτης, άπατο θα πάει. Το γιατί μην το ψάχνεις, το έχουν κάνει άλλοι, πριν από σένα και από μένα και απάντηση δεν πήραν. Οπότε, άσε τα “γιατί;” και ασχολήσου με ερωτήσεις που μπορείς να δώσεις εξήγηση.

Ακόμη καλύτερα ασχολήσου με αυτά που έχεις και όχι αυτόν που έχασες, γιατί το μεγαλύτερο μάθημα που παίρνεις όταν χάνεις τον πατέρα σου, είναι ότι τα δεδομένα είναι απλά μια λέξη που χρησιμοποιείται στα μαθηματικά, όχι στη ζωή σου. Είναι, άλλωστε, κλασική περίπτωση βλάβης λόγω του πένθους, το να σταματάς μετά να δίνεις τη σημασία που πρέπει, στα πρόσωπα που σου έχουν μείνει και συνεχίζεις να κυνηγάς φαντάσματα (#diplis) με καθολική αποτυχία. Αν είσαι τυχερός και στα 20, 30, 50 χρόνια που τον είχες, έκανες αυτά που έπρεπε και ήταν εκείνος που ήθελες, μπορείς να πανηγυρίσεις, γιατί υπάρχουν άλλοι που είτε δεν είχαν τον πατέρα που ονειρεύονταν, είτε δεν ήταν οι γιοι που είχαν υποχρέωση να είναι.

Και όπως λέει ο φίλος μου ο Αντώνης, έχει μεγάλη σημασία, λίγο πριν “φύγει”, να πάρεις κάτι, μια επιβεβαίωση ότι δεν ήσουν κακό παιδί, γιατί αν θυμάσαι το “να είσαι καλό παιδί” που μας λένε όταν είμαστε μικροί, δεν έχει ημερομηνία λήξης και κυρίως στο λένε για να το εφαρμόσεις σε βάθος χρόνου, όχι στα 10 και τα 12 που στην τελική τι κακό μπορείς να κάνεις, πέρα από το να σπάσεις μια λάμπα παραπάνω, επειδή παίζεις μπάσκετ μέσα στο δωμάτιο; Εγώ, νιώθω ότι την πήρα και ίσως για αυτό, τρία χρόνια, να είμαι περισσότερο ήρεμος από όσο περίμενα κι εγώ ο ίδιος. Ναι, οκ, είχα και το υπέρ-ατού ότι είναι πολύ καλύτερα να χάνεις τον πατέρα σου από το να τον βλέπεις να τρώει ξύλο από μια ασθένεια που δεν κοιτάζει ονόματα και διευθύνσεις. Αλλά, κάποιες πληροφορίες που πήρα από τη μητέρα μου (ο Τάκης ήταν ίδιος με μένα, όχι λάθος εγώ είμαι ίδιος με τον Τάκη – δηλαδή δεν εξέφραζε εύκολα συναισθήματα) είναι αυτά που με έκαναν να συνεχίσω όρθιος από εκεί που με άφησε.

Και πλέον με την απόλυτη πίστη ότι καλύτερο πατέρα δεν θα μπορούσα να είχα και με ένα καθαρό όνομα (παρότι το έκανε σε χώρους που εύκολα βρωμίζουν τα ονόματα) και τίποτα περισσότερο σαν κληρονομιά, ετοιμάζομαι πλέον για την επόμενη πίστα.

 Εκείνο το βράδυ που έφυγε, καμιά ώρα μετά το σφύριγμα της λήξης, είπα στον εαυτό μου και τη μητέρα μου ότι θέλω να γίνω καλύτερος μπαμπάς από εκείνον.

Αυτό θα είναι το ευχαριστώ μου προς εκείνον. Και αν όλα πάνε καλά, από την επόμενη εβδομάδα, θα πιάσω δουλειά. Και όσο και αν με πονάει που σε κανένα αεροδρόμιο δεν θα γυρίσει ο παλιός, ο νέος Τάκης (Πάνο θα τον φωνάζουμε βέβαια) Μίχαλος θα με κάνει πάλι να κοιτάζω δεξιά και αριστερά, για να δω από πού και πώς θα βγει…

Πι.Ες. O Billy the kid δεν πρόλαβε  να γνωρίσει το μπαμπά μου. Όταν ο ένας έφευγε, ο άλλος ερχόταν. Ανακάλυψα τα τελευταία 4 χρόνια ότι ο Θεός το κάνει συχνά αυτό. Δεν έδωσα στο παιδί το όνομα του μπαμπά μου. Ήταν δική μου επιλογή και δεν το μετάνιωσα. Πάντοτε έλεγα πως είναι πιο δίκαιο ο παππούς που ζει να ακούει το όνομά του από τα εγγόνια του. Ευτυχώς με τον αδερφό μου περιμέναμε παιδί ταυτόχρονα (2 στα 2 ρε μπαμπά τζακ ποτ…) και θα έδινε εκείνος το όνομά του. Μου λείπει λίγο να ακούω που και που μες στο σπίτι, να φωνάζει κάποιος ”Θωμάαα”.  Μ’ αρέσει που ο μικρός έχει αντιληφθεί πως η μαμά μου νιώθει μόνη παρόλο που ζούμε σε άλλες πόλεις και μου δηλώνει τσατισμένος: “μαμά εγώ θα πάω στον ουρανό, θα μπω μέσα θα πάρω τον παππού Θωμά και θα τον πάω στη γιαγιά Κοκό να μην είναι μόνη!”  Τι να πεις;

Πι.Ες.2 Λέει και κάτι άλλα πιο spooky από μικρός τύπου “μαμά εγώ τον παππού Θωμά τον ξέρω. -ναι;  -ναι τον έχω δει το Πάσχα που ήμουνα μικρός, ήρθε και μου είπε καλή Ανάσταση και να είμαι καλά”….I see dead people……με μουσική x-files….Μακάρι βρε αγόρι μου, και το ‘χα βάρος που δεν συναντηθήκατε..!!

Πι.Ες.3  Άσε που είχε δει μια φωτογραφία μόνο του γάμου μου με τον παππού του αλλά τον αναγνώριζε σε όσες άλλες έβλεπε από κει και πέρα ακόμη κι αυτές που είναι 40 χρόνια πριν….ψιλοανατριχιάζω…ν’ ανησυχήσω;;

Πι.Ες.4 Και τώρα που το λες, προχθές ήμασταν στο αυτοκίνητο με μια καλή μου φίλη και παραλίγο νονά Νο2. Τη ρωτάει λοιπόν ο μικρός ”Μαρίνα ο μπαμπάς σου που είναι;” Την προλαβαίνω εγώ να μην απαντήσει επειδή ξέρω ότι έχει πεθάνει κι αυτός και λέω: στον ουρανό είναι αγάπη μου με τον παππού Θωμά. ”Εγώ τον ξέρω!” λέει ο Billy. ”Που τον ξέρεις βρε” ρωτάει η Μαρίνα. ”Τον ξέρει παιδί μου σου λέω, πες κι εσύ εντάξει, μη φέρνεις αντίρρηση μιλάμε για χάρισμα” ..!

Πι.Ες.5 Σταματάω εδώ γιατί σε βλέπω να μου στέλνεις μηνύματα τύπου: η γιαγιά μου μας άφησε σε βαθιά γεράματα και δεν είπε που έβαλε τη διαθήκη, μπορεί να κάνει κάτι ο μικρός..;;

Αυτή η εμμονή του ισχυρού φύλλου να ανακοινώνει και λεκτικά τις σωματικές εκκρίσεις τελικά ξεκινά από την βρεφική ηλικία. Και σ’ αυτό συμβάλλουμε κι εμείς οι γονείς χωρίς να το καταλάβουμε. Θέλω να το καταθέσω αυτό εδώ που είμαστε μεταξύ μας. Θα μου πεις γιατί; Θα σου πω. Η ιστορία αρχίζει από τις γιαγιάδες και τους παππούδες. Ο θαυμασμός για ένα νεογέννητο αγοράκι κορυφώνεται στην θέα του τσουτσουνιού. Μέχρι το βλέμμα να φτάσει εκεί, υπάρχει μία γενική χαρά και ευτυχία όπως όταν βλέπεις ένα μωρό κοριτσάκι. Αλλά στην πρώτη αλλαγή πάνας με θεατές συγγενείς γίνεται το έλα να δεις. Το τι ‘’π_ _ _αρά’’ μου και ‘’τσου_ _ _ _ άρα’’ μου ακούγεται δε λέγεται. Καταλαβαίνεις το σοκ για ένα νεογέννητο αγοράκι που συνειδητοποιεί τι φοβερό πλεονέκτημα κρύβεται ανάμεσα στα πόδια του.

Έχεις ακούσει εσύ ποτέ να αλλάζουν κοριτσάκι και να αλλαλάζει όλη η οικογένεια γύρω με θαυμασμό: ‘’ΠΩ ΠΩ ΜΙΑ ΜΟΥ_ _ ΑΡΑ’’ ;;; Όχι ε; Ήμουν βέβαιη.

Έτσι το κοριτσάκι μεγαλώνει χωρίς να αναφέρεται ούτε και το ίδιο στα γεννητικά του όργανα, σε αντίθεση με το αγοράκι που όπου βρεθεί κι όπου σταθεί δηλώνει την ύπαρξή τους αλλά και τις λειτουργίες τους:

–          Κατουλάω

–          Κάνω κακά

–          Έχω τουτούνι!!

–          Α, γεια σου τουτούνι!

–          Α, εσύ δεν έχεις τουτούνι;;;

–          Έκανα  πουτ!

Ειδικά αυτό το τελευταίο, είθισται όταν είναι γιαγιά ή παππούς μπροστά να συνοδεύεται από θριαμβευτικό μπράβο. Μην ξεγελιέσαι. Στην αρχή δεν δίνεις σημασία αλλά πολύ γρήγορα αρχίζει να σου φαίνεται χαριτωμένο. Κυρίως γιατί ότι κάνει η μικρή θεότητα που έχεις στο σπίτι, σου φαίνεται χαριτωμένο. Έτσι, δεν αργεί να φτάσει η μέρα που στην ανακοίνωση ‘’έκανα πουτ’’ χειροκροτάς ενθουσιασμένη λες και σε ψέκασαν με το Daisy του Mark Jacobs.

Όχι δε βγάζω την ουρά μου έξω. Πάρε παράδειγμα τον Billy the kid. Κάπως έτσι αρχίσαμε και μετά μου φαινόταν περίεργο που το παιδί πήρε γυμνό το γιογιό και βγήκε στη βεράντα να τα κάνει καμαρωτός καμαρωτός. Άντε μετά να το πάρεις πίσω: όχι έξω αγοράκι μου, βλέπεις κανέναν να είναι με το γιογιό στο μπαλκόνι; Στην τουαλέτα πηγαίνουμε!

Και που να το καταλάβει αυτό το δίχρονο;

Το δίχρονο έχει μάθει ότι το ”τουτούνι” είναι κάτι μαγικό που ΟΛΟΙ θαυμάζουν. Άρα γιατί πρέπει να το κλείσει μέσα σε 4 τοίχους; Ζαμέ! Θα βγει να το δείξει, να το χαρούν κι οι άλλοι.

Το ‘πιασες;

Όλη η δουλειά στο υποσυνείδητο έχει γίνει. Σου το λέω αυτό εσένα αγορομάνα (για να τα ακούω κι εγώ) για να ξέρεις ότι όταν στο μακρινό μέλλον μια 20άχρονη θα κλαίει απαρηγόρητη επειδή το καμάρι σου ‘’έδειξε’’ το” τουτούνι” του και στη φίλη της, θα ‘χεις κι εσύ το φταιξιματάκι σου….

Δεν ανακάλυψα και τον τροχό, είναι από τα στοιχειώδη του Φρόυντ, στα λέω για να μην κάνεις τον κόπο να τον διαβάζεις. Εξάλλου που να βρεις χρόνο;

Εδώ έχουμε και την άλλη άποψη, σεβαστή, που θέλει το παιδί να είναι εξοικειωμένο με το σώμα του, να μην το φοβίσουμε με το γυμνό αλλά να καταλάβει απλά και σταδιακά πως να το διαχειρίζεται. Σωστό και ώριμο. Αλλά δεν είμαι βέβαιη κατά πόσο εφαρμόζεται αυτό στα νήπια κοριτσάκια. Ή για να το θέσω σωστά, έχουμε μάλλον μπερδέψει την επίδειξη του ‘’τουτουνιού’’ με την εξοικείωση με το σώμα. Δεν εξηγείται αλλιώς. Πιστεύω πως εξοικειώνεσαι με την σεξουαλικότητά σου και χωρίς τόση επίδειξη.

Οπότε μ’ αυτά και μ’ αυτά τελικά είναι ν’ απορεί κανείς γιατί επικράτησε η λαϊκή ρύση που θέλει το καράβι, παραδόξως, να μην σέρνεται από  ‘’τουτούνι’’. Ένα όργανο που στο κάτω κάτω, μια ζωή, το νταντεύουμε και μετράμε πόντο πόντο την εξέλιξή του με ευλάβεια!

Α, όχι δεν σε παράτησα! Έλειψα λίγο, εντάξει. Αλλά να ξέρεις, σε δοκιμάζω. Και είδα την ανυπομονησία σου….δεν θα σχολιάσω, ούτε μια γκρίνια, ούτε ένα παράπονο που δεν σου έγραψα. Τι να κάνεις; έτσι είναι η ζωή, το προσπερνώ και συνεχίζω σα να μη συνέβη τίποτα.

Μη νομίζεις όμως ότι τόσο καιρό που κάθομαι δεν σε σκέφτομαι. Εσένα σκέφτομαι βρε κουτό. Και γι’ αυτό έχω συγκεντρώσει από τις μέρες της απουσίας μου τα παρακάτω Πολύ Σοφά Πράγματα:

 

Είμαι στην ευχάριστη θέση να σου ανακοινώσω ότι εφόσον το παιδί μου είναι 28 μηνών, έχω αποκτήσει πλέον το δικαίωμα να βλέπω άλλους γονείς με νεογέννητα που κλαίνε σαν τρελλά στους δρόμους και να λέω ‘’σιγά το πράγμα’’.

 

Ξέρω ότι το να μπορείς να πιεις καφέ και να καπνίσεις 2 τσιγάρα μέσα σε 12 λεπτά, εκτός από υπερφυσική ικανότητα, είναι και τεράστια ευτυχία. Εσύ φανταστικέ single που το βλέπεις σαν μισή χαρά να ξέρεις ότι εμείς οι υπερφυσικοί γονείς στη μιάμιση ώρα που σου παίρνει εσένα να πιεις καφέ, έχουμε κάνει μπάνιο, έχουμε βάλει πλυντήριο, έχουμε ντυθεί-χτενιστεί ΚΑΙ έχουμε πιει καφέ.

 

Μετά από 748.000 αλλαγές πάνας, μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι το παιδί θα τα κάνει ΜΟΝΟ στην καθαρή πάνα. Αν νομίζεις ότι θα ξυπνήσει το πρωί και θα σου κάνει τη χάρη να χέσει στην ήδη κατουρημένη πάνα είσαι οικτρά γελασμένος. Αν πείσεις τον εαυτό σου να μη σε νοιάζει η πρώτη πρωινή πάνα-φύρα, θα ζήσεις μια πιο ευτυχισμένη βρεφική ηλικία (του παιδιού σου).

 

Ξέρω ότι όλοι αυτοί οι περαστικοί που λένε ‘’καλέ βγάλτε το παιδί απ’ το καρότσι, 2 χρονών πήγε ήμαρτον!’’ ΔΕΝ έχουν παιδί. Αν είχαν παιδί, ζωηρό παιδί, θα σε κοιτούσαν με συμπόνια αυτή που δείχνεις στο αδέσποτο κουτάβι.

 

Ο ενθουσιασμός με το nickelodeon κρατάει περίπου ενάμιση μήνα. Σημαντικός μήνας βέβαια γιατί σε σώζει, αλλά καλό είναι την πρώτη φορά που θα του ανοίξεις την τηλεόραση να έχεις ήδη έτοιμο το back up plan.

 

Το γεγονός ότι το τελευταίο δίμηνο τρακάρεις με το αυτοκίνητο κάθε 3 μέρες δεν οφείλεται στο ότι είσαι κακός οδηγός. Σκέψου λίγο πότε κοιμήθηκες τελευταία φορά από τις 12 ως τις 10 το άλλο πρωί χωρίς να σκέφτεσαι ΤΙΠΟΤΑ.

 

Μη μαλώνεις ΠΟΤΕ με τον/την σύζυγό σου μπροστά στο παιδί. Αν βρεις τρόπο να το κάνεις αυτό, πες μου πως γίνεται. (Τώρα με συγχωρείς, εσύ που τα λες αυτά που ζεις; Δηλαδή, έχεις φάει φρίκη στη δουλειά, τα λεφτά δε φτάνουν, η γκρίνια είναι απίστευτη, μπαίνεις στο σπίτι και σκοντάφτεις στην πεταμένη κάλτσα, βλέπεις το παιδί και αυτομάτως χαμογελάς σα λοβοτομημένος; Σίριουσλι;)

 

Tο γεγονός ότι το παιδί δεν έφαγε ολόκληρο το kinder, δεν είναι λόγος να φας εσύ το υπόλοιπο. Ούτε το υπόλοιπο τυροπιτάκι, ούτε το υπόλοιπο γιαούρτι. Είπαμε κρίση αλλά εσύ το ξεχείλωσες!

 

Πρέπει να σταματήσεις να έχεις το άγχος ότι μια μέρα θα κάνεις το λάθος που θα φέρει στην ανατροφή, την καταστροφή. Το παιδί δεν θα πέσει από το μπαλκόνι, ούτε θα σκοτωθεί με το συρραπτικό, ούτε θα πιει το απορρυπαντικό. Και να πιει λίγο εδώ που τα λέμε, δεν είναι και τραγικό. Εγώ θυμάμαι μικρή είχα πιει χλωρίνη με τον αδελφό μου. Πιο πολύ τρόμαξα που η μαμά μας, μας έβαλε να προσευχηθούμε μία ώρα για να μην πεθάνουμε και δεν το ξαναέκανα. Είδες; απλές λύσεις!

 

Θα σταματήσω εδώ γιατί είμαι βέβαιη πως έχεις κι εσύ να προσθέσεις τα δικά σου πολύ σοφά πράγματα από την πορεία σου στη μητρότητα και την πατρότητα αλλά κυρίως γιατί μετά από 3 εβδομάδες σιωπής καταλαβαίνεις μου ‘ρθε απότομο ολόκληρο ποστ.

 

Πι.Ες.  Άλλα νέα…;

 

over-parenting

Σε κούφανα; Κι όμως υπάρχει. Είναι καινούριος όρος και μη βιαστείς να κρίνεις εσύ επαγγελματία μαμά. Αφορμή μου έδωσε ένα άρθρο που διάβασα πρόσφατα στο Marie Claire. Μην τρελλαίνεσαι, δεν πάω για καφέ με περιοδικά στο χέρι, βρέθηκε το τεύχος στην τουαλέτα κι έπεσε στα χέρια μου. Να ‘ναι καλά το αγόρι μου, που μου φέρνει γυναικεία περιοδικά συνέχεια (#pestenamefate)

Θα σου μεταφέρω κάποια κομμάτια του άρθρου αυτούσια, για να προβληματιστείς. Επειδή ξέρω πως έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο και τελευταία στερείσαι προβληματισμών και βαθιάς σκέψης πάρε αυτό για να ‘χεις να διαλογίζεσαι ανάμεσα σε άλλαγμα πάνας και τάισμα.

Ξεκινά λοιπόν η Γαλάτεια Λασκαράκη ως εξής:

 

Πριν κάνω παιδιά, είχα μια πολύ σαφή εικόνα του πως θέλω να γίνουν τα δικά μου. Την είχα αποκτήσει με τα χρόνια χάρη σε κάθε σύντομη συναναστροφή με κάποιο παιδί γνωστών, συγγενών ή απλά της άγνωστης οικογένειας που έτρωγε δίπλα μου στην ταβέρνα. Ήταν μια απλή ιδέα: το δικό μου παιδί δεν θα γίνει ποτέ ένα από αυτά τα σατανικά νήπια που κάνουν το φαγητό τους σφεντόνα, χτυπάνε υστερία σε δημόσιο χώρο ή διακόπτουν τους μεγάλους όταν μιλάνε. Πίστευα ότι δεν πρόκειται να το αφήσω να εξαφανίσει αυτό που είμαι τοποθετώντας στη θέση μου μια κουρασμένη γυναίκα που φωνάζει. Και ότι οι άνθρωποι που μετατρέπουν το διαμέρισμά τους σε ένα προστατευτικό σύμπαν από αρμαφλέξ είναι απλώς υπερβολικοί.

 

Έχω νέα για σένα, μελλοντικέ γονιέ, που έχεις κάνει παρόμοιες δηλώσεις. Την στιγμή που γράφεται αυτό το κομμάτι, η μισή επίπλωση στο σαλόνι μου αποτελείται από ένα τραμπολίνο, δύο καρότσια για κούκλες, μία ροζ κουζίνα της Μπάρμπι σε μέγεθος καλοριφέρ, ένα καβαλέτο ζωγραφικής και κομμάτια παζλ που δεν θα βρουν ποτέ τον προορισμό τους. Η 3χρονη κόρη μου βέβαια αδιαφορεί για όλα αυτά τα πλαστικά αγαθά  με τα οποία την τροφοδοτεί ακατάπαυστα η αγάπη παππούδων και θείων και προτιμά να ασχοληθεί με κάτι πιο ενδιαφέρον, όπως το να καθίσει στην καρέκλα μου απαιτώντας να σηκωθώ εγώ. ‘’Απαιτεί’’ είναι βασικ΄ατο ρήμα που περιγράφει την έκφραση κάθε επιθυμίας αυτού του μικρού ξανθού ατόμου που λατρεύω να υπηρετώ, όπως ας πούμε να παίξει angry birds στο i-phone ενώ μιλάω στο τηλέφωνο για δουλειά ή να πιει το γάλα της με τρία καλαμάκια συγκεκριμένου χρώματος.

 

Πως σου φαίνεται μέχρι στιγμής; Κάτι σου θυμίζει ε; Αρχίζεις λίγο λίγο να στραβοκοιτάς το πρωτότοκό σου; Μη βιάζεσαι έχει κι άλλο ακόμα στην αρχή είσαι:

 

Μια παρόμοια θορυβώδη μέρα η Πάμελα Ντράκερμαν, Αμερικανίδα δημοσιογράφος που ζει στο Παρίσι με τον άνδρα της, είχε μια επιφοίτηση. Στο μικρό παραλιακό μέρος όπου έκαναν διακοπές εκείνο το καλοκαίρι και ενώ έτρωγαν βιαστικά, αφήνοντας τεράστια απολογητικά πουρμπουάρ στα γκαρσόνια για τις φωνές, τα  λεκιασμένα τραπεζομάντιλα και το καλαμάρι που είχε σκορπίσει η ενάμισι έτους κόρη τους στο πάτωμα, πρόσεξε ότι οι άλλες οικογένειες γύρω της δε βίωναν την ίδια πραγματικότητα. Τα νήπια κάθονταν στα καρεκλάκια τους περιμένοντας το γεύμα τους και έτρωγαν τα ψάρια και τα λαχανικά τους. Οι γονείς δεν κυνηγούσαν τα παιδιά τους φωνάζοντας ούτε υπήρχαν πεταμένες τροφές γύρω από τα τραπέζια τους. Περιέργως, έμοιαζαν να κάνουν διακοπές. Ξαφνικά είχε πολλές ερωτήσεις: Γιατί στις εκατοντάδες ώρες που είχε περάσει σε γαλλικούς παιδότοπους, ποτέ δεν είχε δει ένα παιδί εκτός από το δικό της, να χτυπιέται υστερικά στο δρόμο; Γιατί οι Γάλλοι φίλοι της δεν χρειάζεται ποτέ να κλείσουν το τηλέφωνο επειδή ένα νήπιο ουρλιάζει δίπλα τους απαιτώντας κάτι;

 

…Η οικογενειακή ζωή στη Γαλλία έχει πολύ λιγότερη γκρίνια και κλάματα. Ως δημοσιογράφος ήταν περίεργη να εξετάσει το γιατί. Ως μητέρα ήθελε απεγνωσμένα να μάθει.

 

Σε βλέπω μέχρι τώρα έτοιμη να βγάλεις νύχια και δόντια και ως άλλη μάνα λέαινα να σπεύσεις να κατασπαράξεις και τη Ντράκερμαν και εμένα επειδή τολμήσαμε να κρίνουμε το άτακτο λιονταράκι σου και τον τρόπο ανατροφής του. Μη βιάζεσαι βρε, σκέψου το λίγο. Για να σε προλάβω να ξέρεις πως η περιέργεια της Ντράκερμαν έγινε τελικά το βιβλίο Bringing Up Bebe, One American Mother Discovers the Wisdom of French Parenting. Όχι για να μη λες ότι τα βγάζω απ’ το μυαλό μου! Και υπόψιν ότι σου τα λέω αυτά εγώ. Που άλλαζα παραλία αν υπήρχε νήπιο που τσίριζε σε απόσταση 10 μέτρων (Θεία Δίκη!). Πάμε πάλι:

 

Η Ντράκερμαν κάνει την σύγκριση με την σύγχρονη, αγχωμένη αμερικανική οικογένεια, η οποία θα έλεγε κανείς ότι εμφανίζει αρκετές ομοιότητες με την ελληνική: τα παιδιά βρίσκονται στο επίκεντρο της ζωής των γονιών τους, μονάκριβα και ξεχωριστά, καρποί ωριμότητας και επιλογής παρά κοινωνικής συνθήκης. Επίσης ποτέ πριν στην ιστορία η παιδική ηλικία δεν αντιμετωπιζόταν ως κάτι τόσο πολύτιμο.

 

...Νήπια που πρέπει να απασχολούνται ακατάπαυστα με δημιουργικές δραστηριότητες και γονείς που γυρίζουν με ενοχές από τη δουλειά τους για να περάσουν πάση θυσία ποιοτικό χρόνο με τα βλαστάρια τους. Αυτή η καινούρια ιδέα, ότι ΚΑΘΕ στιγμή πρέπει να είναι σημαντική, τείνει να μετράει πλέον τόσο πολύ ώστε να ξεχνάμε την σημασία που έχουν τα βασικά, όπως μια αγκαλιά κι ένα φιλί. Στην Αμερική λοιπόν αυτό έχει νόημα και λέγεται ‘’over-parenting’’. Και όπως φαίνεται, δεν κάνει ευτυχισμένο κανέναν.

ΧΩΡΙΣ ΤΥΨΕΙΣ λοιπόν. Η ενοχή και το πως την αντιμετωπίζουμε: αυτή είναι η βασική διαφορά ανάμεσα στη Γαλλίδα μάνα και σ’εμάς τις υπόλοιπες, σύμφωνα με την Πάμελα. Η Αμερικανίδα ασπάζεται την ενοχή. Είναι ένα είδος συναισθηματικού φόρου που πρέπει να πληρώσει επειδή λείπει στη δουλειά ή αφήνει τα παιδιά να δουν τηλεόραση για να βρει λίγο χρόνο για τον εαυτό της. Οι Γαλλίδες πιστεύουν ότι η ενοχή είναι ανθυγιεινή. Πιστεύουν επίσης ότι ένα σπιτικό που βασίζει ολόκληρη την ύπαρξή του στα  παιδιά είναι εξαιρετικά ανισόρροπο.

 

…Οι Γάλλοι πιστεύουν ότι τα παιδιά είναι λογικά από τη μέρα που γεννιούνται. Το πιστεύουν στ’ αλήθεια. Ότι ένα μωρό μπορεί να μάθει πράγματα από μερικών εβδομάδων, όπως το να κοιμάται όλη τη νύχτα στην κούνια του ή ότι δεν πρέπει να ρίξει κάτω όλα τα πράγματα από το τραπέζι αν του το εξηγήσεις με λόγια.

 

Και για να κλείσω με τα αποσπάσματα σου άφησα το καλύτερο για το τέλος:

 

ΟΜΟΡΦΕΣ ΛΕΧΩΝΕΣ. Οι Γαλλίδες πιστεύουν ότι ο αμερικανικός νεολογισμός MILF είναι γελοίος. Δεν υπάρχει αντίστοιχη έννοια στα γαλλικά γιατί εκεί δεν υπάρχει κανένας λόγος να πάψει μια γυναίκα να είναι σέξι αφότου κάνει παιδιά. Οι Γαλλίδες δεν αποπνέουν αυτό το μείγμα κούρασης, ανησυχίας και οριακής νευρικής κρίσης που εμφανίζουν πολλές Αμερικανίδες –και Ελληνίδες μη σου πω εμού συμπεριλαμβανομένης-

 

Τα σχόλια κάτω από τα άρθρα για το βιβλίο είχαν φυσικά τις πολύ σωστά διατυπωμένες αντιρρήσεις με κορυφαία την εξής: ‘’Εύκολο να περιφέρεσαι ξεκούραστη και αισθησιακή με τόσες παροχές από τη γαλλική κυβέρνηση: η μεγάλη άδεια λοχείας, η δωρεάν δημόσια φύλαξη μωρών και τα δημόσια νηπιαγωγεία για όλους, αφαιρούν πολλές ρυτίδες άγχους από το μέτωπο μιας Γαλλίδας’’

 

Παρ’ όλα αυτά ένα point το ‘χει η Ντράκερμαν δεν μπορείς να πεις ε; Προφανώς η αλήθεια και εδώ, δεν απαρνιέται την γνωστή της συνήθεια και δεν παίρνει θέση. Είναι κάπου στη μέση. Για παράδειγμα: το θεωρώ ανθρωπίνως αδύνατο να πείσω μόνο με τα λόγια τον Billy the kid να μη ρίξει τα πράγματα κάτω αν το ‘χει βάλει σκοπό να το κάνει. Εννοώ ότι σαφώς και προσπαθώ. Απλά κάπου στην 427ή προσπάθεια λυγίζω η δειλή… Θα ‘θελα λοιπόν σε τέτοιες περιπτώσεις να έχω την Ντράκερμαν πρόθυμη και διαθέσιμη γειτόνισσα, έτοιμη να επέμβει σε κάθε μου κάλεσμα συμμόρφωσης του τέκνου.

Από την άλλη, αν μια μέρα ξυπνήσω το πρωί και το παιδί μου έρθει στην κρεββατοκάμαρα και μου πει ‘’καλημέρα μητέρα θα ήθελα να πιω το γάλα μου’’ πιστεύω πως θα τρέξω με τις πυτζάμες στους δρόμους ουρλιάζοντας…!! scary λέμε….

 

Πι.Ες. Εσύ που διαβάζεις το άρθρο και μασουλάς τα ποπ-κορν να τα αφήσεις κάτω αμέσως. Τροφή για σκέψη είπαμε, θες μετά να χάσεις και τα κιλά της εγκυμοσύνης…λίγο κράτει… 😉

Πι.Ες.2 Φάε αγάπη μου όσο θες, στο κάτω κάτω τι μας έμεινε σ’ αυτή τη ζωή; Αγάπη, στοργή, ποπ κορν…

Πι.Ες.3  Όντως ο αμερικάνικος νεολογισμός MILF είναι γελοίος. Εν αντιθέσει με τον νεολογισμό DILF που είναι ευφυέστατος και απαραίτητος καθώς περιγράφει μία στρατιά ανδρών με κύριους εκπρόσωπους τους Μπραντ Πιτ, Μάθιου Μακόναχι…Ντέιβιντ Μπέκαμ….ετσέτερα ετσέτερα… Πως αλλιώς να τους πεις αυτούς δηλαδή;

 

Αγαπητέ Billy the kid,

Δεν είναι 5 το πρωί αλλά σου γράφω από ανάγκη, ξεκάθαρα. Θα ήθελα απλώς να σε ενημερώσω για μερικά πράγματα:

  1. Το νερό είναι ένα αγαθό μεν, το πληρώνουμε δε. Επίσης δεν είναι ανεξάντλητο. Αν δεν σου κάνει κόπο προσπάθησε να πλένεις τα δόντια σου κρατώντας την βρύση κλειστή. Εννοώ για ολόκληρο το τέταρτο που σου παίρνει να πλένεις τα δόντια σου. Επίσης δεν χρειάζεται ολόκληρο τέταρτο βρε αγόρι μου, ούτε κροκόδειλος πια…
  2. Μια και ξεκίνησες να μιλάς και μια και ότι ζητήσεις ο καλός σου πατερούλης σπεύδει να το ικανοποιήσει, θα ήθελα να του ζητήσεις να κάνετε κάθε μέρα τουλάχιστον μια ώρα βόλτα μαζί οι δυο σας για bonding. Ξέρεις, είστε πατέρας και γιος, χρειάζονται αυτά…Για μένα μην ανησυχείς, κάτι θα σκεφτώ να κάνω ενώ σας περιμένω.
  3. Κατανοώ την απαίτησή σου να κλείνω την πόρτα και να σε αφήνω μόνο στο μπάνιο τώρα που άρχισες σιγά σιγά να κάνεις κακά στη λεκάνη κανονικά σα μεγάλος αλλά θα ήθελα να σε παρακαλέσω το ίδιο να κάνεις κι εσύ όταν είμαι εγώ στην τουαλέτα. Να σου υπενθυμίσω επίσης πως εγώ δεν κινδυνεύω να πέσω μέσα στη λεκάνη, ούτε στη μπανιέρα ενώ προσπαθώ να τραβήξω το καζανάκι. Σε βεβαιώνω πως αυτός είναι ο μόνος λόγος που κρατάω την πόρτα ανοιχτή και ότι ουδέποτε είχα την παραμικρή διαστροφή να παρατηρώ τους ανθρώπους εκεί που και ο βασιλιάς πάει μόνος του.
  4. Μπορεί τώρα που είσαι 2 χρονών να μεταβολίζεις τα πάντα και να μην παίρνεις γραμμάριο λίπους αλλά να ξέρεις πως γενικά στις 11 το βράδυ είναι καλό να μην τρώμε μακαρόνια με κιμά και μετά σοκολάτα και μετά γιαούρτι. Ειδικά όταν όλη την υπόλοιπη μέρα έχουμε φάει κανονικά.
  5. Ο λόγος που δεν σε αφήνουμε να οδηγήσεις την μηχανή του μπαμπά και το αυτοκίνητό μου είναι γιατί δεν έχεις δίπλωμα. Έχεις; όχι. Άρα…;
  6. Το μετρό δεν το λένε μαλάκα. Εκείνα τα παιδιά που περίμεναν στην στάση και το φώναζαν έτσι είχαν κάνει λάθος. Το μετρό το λένε Γιάννη. Άρα την επόμενη φορά που θα πάμε να το πάρουμε καλό είναι να φωνάξεις δυνατά ΕΛΑΑΑ  ΓΙΑΝΝΗΗΗΗ…

Δεν θα σε κουράσω περισσότερο. Κάτι μου λέει πως θα έχουμε πολλές ευκαιρίες για τέτοιες επιστολές.

Σε φιλώ και σ’ αγαπώ

Η μαμά σου

Επειδή σ’ αυτό το blog κολικούς ακούς και κολικούς δεν βλέπεις και επειδή πολλοί γονείς λένε ότι τα μωράκια τους υποφέρουν από κολικούς, δε μπορεί το θέμα να λείψει.
Λοιπόν έκανα μια βόλτα στο web και συγκέντρωσα πληροφορίες που μπορεί εύκολα να βρει κανείς αν γκουγκλάρει τις λέξεις βρεφικοί κολικοί. Με ένα μικρό φιλτράρισμα, κατέληξα στις παρακάτω παραγράφους που όπως θα δεις συγκλίνουν σε αρκετά σημεία.

Οι κολικοί είναι συχνό πρόβλημα στα νεογνά. Εντούτοις, παρέρχεται συνήθως μετά την ηλικία 3-4 μηνών. Η αιτία τους δεν είναι γνωστή γι’ αυτό δεν υπάρχει και γνωστή θεραπεία αλλά μερικές φορές υπάρχουν τρόποι που μπορούν να ελαχιστοποιήσουν το πρόβλημα.  Δεν υπάρχει καμία ειδική θεραπεία για τους κολικούς διότι όπως προαναφέρθηκε δεν υπάρχει σαφής αιτιολογία. Η αιτία των κολικών είναι άγνωστη. Υπάρχουν πολλές θεωρίες για την αιτιολογία των κολικών αλλά δεν έχει αποδειχθεί καμία. Οι γονείς προσπαθούν να βρουν διάφορους τρόπους να ηρεμήσουν το μωρό τους κατά τη διάρκεια του κολικού. Δεν πρέπει οι γονείς να απελπίζονται και πάνω απ’ όλα να θυμούνται ότι δεν προκάλεσαν τους κολικούς από δικό τους λάθος. Ακόμα ότι οι κολικοί θα υποχωρήσουν στη ηλικία των 3-4 μηνών,  ένα σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα που απαιτεί από μέρους τους απλώς λίγη υπομονή. Η στεναχώρια, η απελπισία και ο εκνευρισμός των γονιών είναι  δικαιολογημένα συναισθήματα.   Πηγή: http://www.iliaktida.eu

Νέξτ:

Ο κολικός παρουσιάζεται με το υπερβολικό κλάμα και δυσφορία του μωρού, που κρατά περισσότερο από 3 ώρες την ημέρα. Είναι ένα συχνό πρόβλημα σε υγιή κατά τα άλλα μωρά. Εκδηλώνεται συνήθως μετά τις δύο πρώτες εβδομάδες της ζωής.  Κανείς δεν γνωρίζει τα ακριβή αίτια των κολικών.
Ωστόσο, τα μωρά με κολικό φαίνεται ότι παθαίνουν επώδυνες συσπάσεις του εντέρου.
Κάποιοι πιστεύουν ότι οι κολικοί σχετίζονται με τη δίαιτα. Ως πιθανό αίτιο αναφέρεται η ευαισθησία στις πρωτεΐνες του γάλακτος αγελάδας ή η δυσανεξία στη λακτόζη. Ο κολικός εκδηλώνεται συνήθως κατά τον πρώτο μήνα και συχνά υποχωρεί αυθόρμητα όταν το μωρό γίνει 3 ή 4 μηνών. Εάν ο κολικός είναι απλά ένα στάδιο της ανάπτυξης του μωρού, η μόνη «θεραπεία» είναι ο χρόνος. Κανένα φάρμακο (σιμεθικόνη) δεν έχει αποδειχθεί αποτελεσματικό για όλα τα μωρά με κολικούς.  Πηγή: http://www.childit.gr

Άλλο:

Οι κολικοί του πρώτου τριμήνου είναι όντως υπαρκτοί και εκδηλώνονται με έντονη ανησυχία. Εμφανίζονται σε οποιαδήποτε ώρα του 24ώρου, είναι όμως συχνότεροι τις απογευματινές και τις βραδινές ώρες. Ουσιαστική θεραπεία των κολικών δεν υπάρχει.  Τέλος , θα πρέπει να τονίσουμε ότι σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση και στη διάρκεια των κολικών παίζει η ψυχολογία της μητέρας- όσο πιο ήρεμη είναι η μητέρα τόσο πιο ήρεμο θα είναι και το μωρό της.  Πηγή: http://www.ivf-embryo.gr

Και:

Σχεδόν όλα τα βρέφη περνούν μια περίοδο ανησυχίας. Όταν όμως το κλάμα διαρκεί για περισσότερες από 3 ώρες τη μέρα και δεν οφείλεται σε ασθένεια (όπως για παράδειγμα μια λοίμωξη ή κάποια κήλη), η κατάσταση αυτή περιγράφεται ως κολικοί. Το φαινόμενο αυτό παρουσιάζεται σε όλα σχεδόν τα βρέφη. Αυτό που διαφέρει όμως είναι η έντασή του. Η διάγνωση των κολικών συνήθως γίνεται από την περιγραφή των γονιών για το κλάμα του μωρού. Πρέπει να ακολουθήσει όμως μια προσεκτική εξέταση του βρέφους για να αποκλειστούν η κοίλες, ο εγκολεασμός και άλλες καταστάσεις. Φόβος, ενθουσιασμός ή απελπισία μπορούν να προκαλέσουν ανησυχία και κοιλιακό άλγος στο βρέφος. Όταν οι άνθρωποι γύρω στο περιβάλλον του είναι ανήσυχοι, αγχωμένοι ή λυπημένοι το μωρό κλαίει περισσότερο με αποτέλεσμα να κάνει τους γονείς του ακόμα πιο ανήσυχους και λυπημένους κι έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Κάντε διαλείματα! Ο καθένας από τους γονείς μπορεί να αναλάβει βάρδια και να ξεκουράσει τον άλλο. Ο προσωπικός σας χρόνος ηρεμίας και ξεκούρασης είναι πολύ σημαντικός καθώς έτσι θα μπορέσετε να περάσετε πιο ποιοτικό χρόνο με το μωρό σας αμέσως μετά.!  Πηγή: http://www.fkpanoixtiagalia.gr

Για να καταλήξω στο blog του παρακάτω γιατρού που με κάλυψε περισσότερο από τους προηγούμενους:

Ο ορισμός του κολικού είναι αναγκαστικά λίγο υποκειμενικός βασιζόμενος στην φράση «υπερβολικό κλάμα»,  αλλά το υπερβολικό είναι διαφορετικό για τον κάθε γονέα. Για μερικούς, κλάμα περισσότερο από λίγα λεπτά είναι πολύ ενώ για άλλους μπορεί να πάρει αρκετή ώρα μέχρι να ανησυχήσουν. Για πολλούς γονείς όμως 4 ώρες κλάματος μπορεί να φανούν σαν αιωνιότητα από την στιγμή που γνωρίζουμε ότι και η εκτίμηση του χρόνου κλάματος δεν είναι πάντα ακριβής. Στην πραγματική διάσταση του πράγματος κολικός είναι όταν το μωρό κλαίει η φαίνεται ότι κλαίει υπερβολικά κατά τον γονέα ή τους γονείς ή και τους λοιπούς συγγενείς
Λίγα πράγματα στην νεογνική ηλικία είναι τόσο λίγο κατανοητά όσο οι βρεφικοί κολικοί. Κάθε εξήγηση που προσπαθούμε να δώσουμε για την αιτία των κολικών καταρρίπτεται από τις επιστημονικές μελέτες. Οι βρεφικοί κολικοί είναι ένα βασανιστικό ιατρικό πρόβλημα για το οποίο γνωρίζουμε περισσότερο τι δεν είναι παρά το τι είναι.  Η έντιμη εξήγηση ότι δεν υπάρχει κάτι που αποδεδειγμένα θα θεραπεύσει και θα σταματήσει το πρόβλημα εκλαμβάνεται συχνά από τους γονείς σαν αδιαφορία για την κατάσταση του παιδιού από τον παιδίατρο.  Είναι φυσικό να νομίζουμε ότι το παιδί με κολικό, πρέπει να έχει κάποιο είδος πόνου. Η λέξη κολικός προέρχεται από τα αρχαία ελληνικά και σημαίνει δυνατός πόνος. Από διάφορες επιστημονικές μελέτες σε σύγχρονα ερευνητικά κέντρα (ελέγχοντας εγκεφαλικά κύματα επίπεδα ορμονών και άλλες μετρήσεις διάφορων φυσιολογικών παραμέτρων) γνωρίζουμε ότι ο βρεφικός κολικός, δεν οφείλεται σε πόνο. Ενώ ο πόνος διαφαίνεται καθαρά σε άλλες επώδυνες πραγματικά διαδικασίες (πχ τρύπημα με βελόνα στις παρακεντήσεις) Αυτό που φαίνεται, κατά τις εργαστηριακές μετρήσεις σε κολικό δεν μοιάζει με πόνο, αλλά μοιάζει περισσότερο με θυμό!!!!  
Σήμερα πιστεύουμε ότι τα παιδιά που κλαίνε, καταπίνουν περισσότερο αέρα όταν κλαίνε και αυτός ο αέρας κάποτε πρέπει να βγει. Ο κολικός εξηγεί τα αέρια και όχι τα αέρια τον κολικό.
ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΤΕΛΙΚΑ ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;
Δίνετε και στον εαυτό σας κάποιο ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ πότε-πότε ,για να γλιτώσετε από τα κλάματα, αφήνοντας το παιδί σε κάποιο κοντινό συγγενή η σε αξιόπιστη baby sitter.
Στο τέλος να γνωρίζετε ότι υπάρχει πάντα «φως στο τούνελ» γιατί έτσι και αλλιώς, οι κολικοί αρχίζουν σε ηλικία μερικών εβδομάδων και σταματάνε συνήθως στον 4ο-5ο μήνα.
Πηγή: http://pediatrics1.blogspot.com

Αφού λοιπόν είδαμε αναλυτικά τις περιγραφές-ερμηνείες για τους βρεφικούς κολικούς, καταλήξαμε πολύ απλά και κατανοητά στα εξής:

  • είναι κάτι που δεν είναι ακριβώς ασθένεια, δεν το λες και φυσιολογικό όμως
  • δεν έχει σαφή και εξακριβωμένα αίτια αλλά αν είσαι βρέφος έως 3-4 μηνών λίγο δύσκολο να την σκαπουλάρεις
  • δεν υπάρχει επίσημη επιστημονική θεραπεία, αλλά αν θηλάζεις καλού κακού πρόσεχε τι τρως
  • μπορεί να σου φανεί απλό σαν λύση ένα ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ή ένα καλό μπάνιο θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα κι ίσως έτσι το μεταφέρεις στο μωρό σου.
  • δεν είναι ακριβώς ψυχολογικό πρόβλημα αλλά να ‘χεις την αγκαλίτσα έτοιμη ανά πάσα ώρα και στιγμή
  • αν δεν πιάσει η αγκαλίτσα έχεις πάντα εναλλακτικές όπως: απορροφητήρας, πιστολάκι μαλλιών, ηλεκτρική σκούπα ή βόλτα με το αυτοκίνητο γύρω από το τετράγωνο. Πολύ νορμάλ πράγματα δηλαδή, κι εγώ αν λείπει ο μπαμπάς μας και δεν έχω αγκαλίτσα δεν ανησυχώ γιατί υπάρχει πάντα ο απορροφητήρας…

Ε, μετά από όλα αυτά τα σαφή συμπεράσματα δε νομίζω να έχεις πια καμιά απορία και να μην ξέρεις τι να κάνεις για να τους αντιμετωπίσεις…!!
….
……..
Τι?
Τι δεν κατάλαβες?
Ε, δεν τρώγεσαι πια, δεν φταίει κανείς, εγώ φταίω που έχω επιστρατεύσει γιατρούς, bloggers και ειδικούς μωρολόγους-βρεφολόγους να σου πουν τι είναι οι κολικοί, γιατί υπάρχουν και τι να κάνεις.

Ετοιμάσου για το επόμενο post λοιπόν που θα είναι, για τι άλλο? Για γονείς με κολικούς…


γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: