γονείς με κολικούς

5 high five

Κατά το 7 θανάσιμα αμαρτήματα όπως καταλαβαίνεις. Βέβαια εγώ βρήκα 5 χαμένες αρετές. Βλέπεις όλες τις υπόλοιπες εξακολουθώ να τις διατηρώ (#fail). Πρόκειται για τον καταλληλότερο τρόπο να εγκαινιάσω τα ποστ του 2013. Έψαχνα έψαχνα, καλύτερο δεν βρήκα. Ιδού:

Υπομονή

Έχεις καθαρίσει ποτέ γαρίδα με μαχαιροπήρουνο; Όχι; Κρίμα. Εγώ ναι. Πολλάκις. Και το απόλαυσα όλες τις φορές. Όχι δεν είμαι σπασικλάκι και σε πληροφορώ δεν είχα καμία απολύτως διαταραχή. Για την ακρίβεια το καθάρισμα με μαχαιροπήρουνο μου έπαιρνε λιγότερο χρόνο από το καθάρισμα με το χέρι και επιπλέον δεν λερωνόμουν ποτέ την στιγμή που όλο το τραπέζι γύρω μου είχε ροζ λεκέδες. Η μητρότητα τα άλλαξε όλα αυτά. Όχι απλά δεν καθαρίζω καν τη γαρίδα αλλά την τρώω όπως είναι και εύχομαι να είναι φρέσκια για να μη μου σταθεί το κέλυφος στον οισοφάγο. Τι μεσολάβησε; τι μου συνέβη; Billy the kid οφ κορς….

Διότι πόσες φορές ν’ ακούσει κανείς το ‘’Σεχούντεννα-Πωτούγεννα-πώτη-γιοτή-του-χόνου’’ συνεχόμενα από αρχές Δεκεμβρίου χωρίς να λυγίσει; Ε; Σε ρωτάω πόσες; Εδώ ακόμα πεταγόμαστε τη νύχτα επειδή ξυπνάμε από το ‘’μελισσοβότανο-που-λούζονται-οι-κυλάδες’’ σε dolby surround από το παιδικό….! Που να μαραθεί και να πλαντάξει το μελισσοβότανο. Το αντιλαμβάνεσαι; Περιμένω με αγωνία την επόμενη γιορτή να μας ξεκολλήσει το κάλαντο γιατί δεν την βγάζω. Τρομάξαμε να μας φύγει το ‘’βάζει-ο-Ντούτσε-τη-στολή-του-βε-το-φουκαλά’’, τώρα που το σκέφτομαι μάλιστα μας πέρασε γρήγορα εν αντιθέσει με το μωραΐτικο που συνεχίζει να φιγουράρει στην πρώτη θέση των charts για 8η συνεχή εβδομάδα. Μετά μου λες εσύ υπομονή..

Καλή μνήμη

Και καλά κρασιά μπορώ να σου πω. Θυμάμαι κάτι εποχές όχι πολύ παλιά που θυμόμουν όλα τα ονόματα των ηθοποιών που ενσάρκωναν τα Bond girls, την ηλικία τους, που αλλού έπαιξαν μετά και αν στα Όσκαρ φορούσαν Marchesa ή Dior. Με το μαγικό ραβδάκι της μητρότητας καμιά φορά δυσκολεύομαι να θυμηθώ τον ίδιο τον James Bond – Daniel Craig. Είναι που είναι ξανθός και δε μ’αρέσει, ήρθε και το παιδί, αποτελειώθηκα. Και καλά θα μου πεις, μπορείς να επιβιώσεις και χωρίς τις παραπάνω πληροφορίες. Να το δεχτώ. Αν και είναι εντελώς έξω από την ιδιοσυγκρασία μου να θυμίζω εκείνη την διαφήμιση: ‘’είδα μια ωραία ταινία προχθές, που έπαιζε μωρέ εκείνη η ξανθιά η ψηλή μ’ εκείνον τον Γάλλο…’’ το έχω αποδεχτεί. Το μυαλό μετά την μητρότητα μοιάζει με σκληρό που θέλει format. Σιγά σιγά επανέρχεσαι αλλά ποτέ στα ίδια επίπεδα. Το καλό είναι ότι κάποια μέρα θα ξαναθυμηθείς πως το όνομα του χαρακτήρα που ενσάρκωνε ο Κέβιν Σπέισι στους Συνήθεις Υπόπτους ήταν Κάιζερ Σόζε. Το κακό είναι ότι την ίδια μέρα θα ξεχάσεις να πάρεις γάλα.

Πειθώ

Μη με βλέπεις έτσι. Εγώ κάποτε σε πουλούσα και σε αγόραζα χωρίς να το καταλάβεις. Μόνο αυτό; Το σκεφτόμουν και το έκανες! Δεν προλάβαινα καν να το πω. Professor X των X-Men ένα πράμα. Θα έβγαινε έξω όλη η παρέα επειδή εγώ το σκέφτηκα και επειδή εγώ το κανόνισα. Απεργούσαν οι λιμενεργάτες και είχα να παραλάβω εισιτήριο από τον Πειραιά; Για ‘μένα έκαναν εξαίρεση. Είχες ν’ αγοράσεις ρούχο για γάμο-βάφτιση-πάρτυ-αρραβώνα-prom;;; Εγώ το διάλεγα! Τώρα που το ξανασκέφτομαι μόνο τον άνδρα μου μου πήρε λίγο περισσότερο καιρό να τον πείσω…

Είχα την λανθασμένη εντύπωση πως αυτό είναι ένα έμφυτο ταλέντο και πως να πάει κανείς ενάντια στη φύση του; Λάθος. Μεγάλο λάθος. Χρόνια σπαταλήθηκαν άδικα σε σεμινάρια και τεχνικές πωλήσεων. Δεν έχουν την παραμικρή επίδραση στον καρπό του έρωτά μου:

–          Μπιλάκο πιο μακριά από την τηλεόραση, θα χαλάσουν τα ματάκια σου

–          Όχι

–          Αγάπη μου πήγαινε λίγο πιο μακριά, θα σε πονέσουν τα ματάκια, κρίμα

–          Όοοοοχιιιιιιιιι ..!!!!!

–          (αγριάδα) Βασίλη πας πίσω ΤΩΡΑ γιατί αλλιώς η τηλεόραση κλείνει

–          ….Τσαφ! (πατάει το κουμπί και την κλείνει)  ΝΑ ΠΑΣ ΕΣΥ ΠΙΟ ΠΙΣΩ !!!!!

–        (βαθιά ανάσα θυμάμαι ξαφνικά ότι σ’ αυτή την συζήτηση είμαι εγώ ο ενήλικας) Αγάπη μου εσύ βλέπεις τηλεόραση εγώ γιατί να πάω πιο πίσω;

–          NA ΠΑΣ ΕΣΥ ΝΑ ΠΑΣ ΕΣΥ ΝΑ ΠΑΣ ΕΣΥ (τσιριχτά)

–    (καλόπιασμα) Βρε γλυκούλη τι μου λες τώρα χαζομάρες; Αν θέλεις να δεις τηλεόραση πρέπει να πας πιο πίσω

–          …Τσαφ! (ανοίγει την τηλεόραση και κολλάει μούρη)

–      (φιλότιμο) Ε, τώρα έτσι κάνουν τα καλά παιδάκια; Αφού εσύ είσαι καλό παιδάκι γιατί κάνεις χαζά;

–          ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΧΑΖΑ ΕΣΥ ΚΑΝΕΙΣ ΧΑΖΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

–          (απελπισία) Βασίλη αν πας πιο πίσω θα σου δώσω καραμέλα χρωματιστή

–          (λάμψη στο βλέμμα) ΠΟΛΛΕΕΕΕΕΣ ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩΩ!

–          (παθέτικ) θα σου δώσω 2

–          Εντάξει! (πάει πιο πίσω επιτέλους)

Quiz: Ποιος κέρδισε;

Κριτική ικανότητα

Βρε παιδί μου εντάξει, δεν θέλω να σου τα λέω και όλα μαύρα. Θα μου πεις, τι δηλαδή κάνουμε ένα παιδί και χάνεται ο κόσμος; όχι βρε κουτό αλίμονο. Απλώς αναφέρω κάποια γεγονότα που μπορεί να σου συμβούν βάση του νόμου των πιθανοτήτων. Για παράδειγμα υπάρχει πιθανότητα να θελήσεις κάποια στιγμή να βάλεις τα αυγά στο ψυγείο κι επειδή με το ένα χέρι προσπαθείς να κρατήσεις το παιδί μακριά από την ανοιχτή πόρτα, δεν υπολογίζεις σωστά και τα αυγά πέφτουν κάτω. Και τα 6. Αυτό. Ή μπορεί να βάλεις το γάλα να ζεσταθεί και να σκεφτείς ότι ο χρόνος σου φτάνει για κλείσεις το θερμοσίφωνο αλλά στο δρόμο πατάς τον James το τρενάκι οπότε καθυστερείς και το γάλα χύνεται. Απλό. Δε μπορείς πια να υπολογίζεις σωστά. Καλό είναι να μη σε πάρει η μπάλα και να ξοδεύεις περίπου ένα τέταρτο για ν’ αποφασίσεις αν με την σάλτσα σου θέλεις πένες ή σπαγγέτι.

Ψυχραιμία

Απλό και σύντομο: Πριν κάνω παιδί όταν έπαιρνα τηλέφωνο στο σπίτι και δεν απαντούσε κανείς υπέθετα ότι μάλλον ο καλός μου δεν γύρισε ακόμα ή είναι στο μπάνιο και δεν το ακούει. Ξαναέπαιρνα σε μία ώρα αν το θυμόμουν ή περίμενα να δει την κλήση και να με πάρει. Από τότε που έμεινα έγκυος όταν παίρνω τηλέφωνο σε κινητό ή σταθερό και δεν απαντάει κανείς κάνω τα εξής:

               α. Ξαναπαίρνω σε 1 λεπτό

               β. Ξαναπαίρνω σε 2 λεπτά και το αφήνω να χτυπήσει μέχρι να σκάσει

               γ. Στέλνω μήνυμα: ΠΟΥ ΕΙΣTE; TI ΕΓΙΝΕ;;;

             δ. Στέλνω 2ο μήνυμα 2 λεπτά μετά το πρώτο: ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑΣ ΣΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΠΟΛΥ ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ…

               ε. Υποθέτω ότι έχουν μπει ληστές στο σπίτι και τους έχουν απαγάγει

              στ. Υποθέτω ότι χτύπησε το παιδί και το τρέχει στο Παίδων

       ζ.  Δείχνω τουλάχιστον την ΥΠΕΡΤΑΤΗ ψυχραιμία να μην καλέσω την αστυνομία

Πως το βλέπεις γιατρέ μου..;;

Πι.Ες. Είδες όμως πως σου το ‘φερα; Αριστοτεχνικά. Σα να μη συμβαίνει τίποτα. Σα να μην έλειψα 2 μήνες περίπου! Τι να κάνω έπεσα σε δημιουργικό λήθαργο. Σου φαίνεται απίστευτο το ξέρω αλλά τι να κάνεις; δύσκολη η ζωή

Πι.Ες. 2 Ως γνωστό όταν είσαι έξω απ’ τον χορό πολλά τραγούδια λες. Αν και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τραγουδάει κάποιος μόνο έξω απ’ τον χορό ενώ μέσα δεν του ‘ρχεται ούτε κουπλέ, να σου πω σχετικά ότι συμβουλές τύπου ‘’smile, breath & go slowly’’ στην ανατροφή του παιδιού είναι το ίδιο χρηστικές  όσο ένα βάζο μαρμελάδα όταν πηγαίνεις για αναρρίχηση.

Πι.Ες. 3 Εσύ τι νέα; Μου ‘λειψες

Πι.Ες. 4 (Άσχετο) Γιατί γεννιόμαστε με κρεατάκια αφού μας λένε στα 2,5 να τα βγάλουμε;;

Advertisements

Επειδή σήμερα δεν έχω κάτι να σου πω, αλλά μου ‘ρχονται διάφορα κατά διαστήματα τα οποία δε μπορώ να εντάξω σε ένα ποστ, είπα να σου τα πω όλα μαζί γιατί όπως καταλαβαίνεις είναι όλα φλέγοντα θέματα και σε αφορούν. Πάμε:

  • Αν αυτή την στιγμή κληρονομούσα μια περιουσία, σου υπόσχομαι ότι θα επένδυα ένα πολύ μεγάλο μέρος της στην έρευνα  για τα μωρομάντηλα. Τι δεν καταλαβαίνεις…; Οκ, θα σου εξηγήσω:

Πικτουρ δις: νέα μαμά με μωρό 1μιση μηνός μόνη στο σπίτι. Μωρό ξυπνάει χεσμένο και πεινάει ενώ η μαμά μόλις έχει απλώσει πλυντήριο και βάζει μπιμπερό στον αποστειρωτή. Πάει το μωρό στην αλλαξιέρα αγκαλιά. Το ακουμπάει και ανοίγει φορμάκι και πάνα. Ενώ ανοίγει την πάνα το μωρό βρίσκει ευκαιρία και της τραβάει την τιράντα της μπλούζας η οποία κατεβαίνει μαζί με το σουτιέν θηλασμού (αηδία). Μαμά με τιράντα κάτω, βυζί έξω, μπροστά σε ανοιχτή χεσμένη πάνα ιεραρχεί στο μυαλό της τις δραστηριότητες στις οποίες πρέπει να προβεί. Αποφασίζει σε χρόνο dt ότι προέχει να καθαρίσει το μωρό οπότε στρέφεται με ελπίδα στο κουτί με τα μωρομάντηλα ενώ με το άλλο χέρι της προσπαθεί να κρατήσει σταθερό το μωρό που προσπαθεί να της τραβήξει και την άλλη τιράντα. Καταφέρνει ανοίγει κουτί, τραβάει μωρομάντηλο….τραβάει μωρομάντηλο…….τραβάει κι άλλο μωρομάντηλο με την ελπίδα ότι επιτέλους το 14ο μωρομάντηλο θα αποχωριστεί από το κουτί αλλά ουχί!

Ανακεφαλαιώνουμε: Η μαμά με δεξί χέρι κρατάει μωρό να μην πέσει και να να μην ακουμπήσει τη λερωμένη πάνα ενώ το αριστερό της χέρι έχει φτάσει ταβάνι κρατώντας την άκρη από τα μωρομάντηλα που αρνούνται να διαχωριστούν. Το τινάζει το κουνάει αλλά η γιρλάντα εκεί! Είναι έτσι σε στάση ανάστροφη τριγωνάσανα σε παραλλαγή, αρκετή ώρα μέχρι να καταφέρει να απαλλαγεί.

Δε σου λέω πως τελειώνει η ιστορία, φαντάζομαι την έχεις βιώσει κι εσύ με τον τρόπο σου πολλές φορές. Στην εποχή που υπάρχουν applications για να υπολογίζεις πότε έχεις ωορρηξία, πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να βρούμε ένα τρόπο να χωρίζονται εύκολα τα μωρομάντηλα; Ε; έλα ρε παιδιά όλοι μαζί να γίνει δουλίτσα! Εσείς στο R&D της procter έχετε δρόμο μπροστά σας. Τα μωρομάντηλά σας βγαίνουν όλα μαζί. Johnson&Johnson το αυτό. Septona πήγες να κάνεις κάτι καλό και πήγες στο άλλο άκρο. Εκτός του ότι θα ‘πρεπε να απαγορεύεται να ανοίξεις το πακέτο με τα μωρομάντηλα με φρέσκο μανικιούρ –θα σου χαλάσει και θα σιχτιρίσεις μέχρι να ανοίξει- τα μαντηλάκια σου βγαίνουν ναι μεν ένα ένα, όταν είναι το πακέτο στην αρχή. Μετά αρχίζουν και μένουν κολλημένα στον πάτο. Χώνεις δαχτυλάκια και βρίζεις μέχρι να πιάσεις ένα. Θα μου πεις εσύ ποια παίρνεις; Μα τι ερώτηση είναι αυτή σερί; Τα πιο φθηνά. Από τα επώνυμα όμως, αποφεύγω τρελλά τα private label όσο αντέχω.

  • Μύθος μητρότητας: Φοβάμαι πως αν κοιμηθώ με το μωρό στο ίδιο κρεββάτι θα το πλακώσω και θα σκάσει……….

Τι γλυκό το συμπαθές φαινόμενο της άγνοιας!

Φυσικά ο μύθος αυτός αφορά τις έγκυες ή τους γονείς που έχουν ακόμα μωράκια, διότι στη φάση τη δική μας είναι τουλάχιστον αστείο. Από την στιγμή που κάνεις παιδί έτσι κι αλλιώς δεν ξανακοιμάσαι ποτέ όπως πριν. Τρελλό κλισέ αλλά τι να κάνεις; Εκτός λοιπόν του ότι πετάγεσαι τη νύχτα αν πέσει μια χαρτοπετσέτα στην κουζίνα, το παιδί, σε αντίθεση μ’ εσένα, ανακαλύπτει εκστασιασμένο τη χαρά, του να κοιμάσαι σε μεγάλο κρεββάτι ανεξέλεγκτα. Άρα, το παιδί θα κοιμηθεί να είσαι σίγουρη. Εσύ μάλλον όχι. Να το πλακώσεις και να σκάσει δεν παίζει. Έχεις πολλααααά περισσότερα για ν’ ανησυχείς που ένας κόσμος στον οποίο θα ανησυχούσες μήπως σκάσεις το παιδί φαίνεται ειδυλλιακός και ονειρεμένος! Μεταξύ μας ξέρω και μερικές μαμάδες με παιδιά στην εφηβεία που ψιλοεύχονται να το είχαν πλακώσει το σκασμένο.

  • Μύθος πρώτης νύχτας με το παιδί: Την πρώτη νύχτα που φέρνεις το παιδί στο σπίτι από το μαιευτήριο δεν κοιμάσαι γιατί φοβάσαι μήπως σταματήσει να αναπνέει και πηγαίνεις κάθε 2 λεπτά από πάνω του.

Ναι, οκ, όντως το φοβάσαι λίγο αυτό. Αλλά πως να σου εξηγήσω ήρεμα πόσο μεγάλη μπούρδα είναι; Πως να σου το πω να με πιστέψεις; Τι παράδειγμα να δώσω….την πρώτη νύχτα του γάμου σου τσεκάρεις τον άνδρα σου αν αναπνέει; όχι! Γιατί; Την πρώτη νύχτα που κοιμάσαι με συγκάτοικο στο σπίτι, τρυπώνεις στο δωμάτιο να δεις αν ζει; Όχι. Άρα; Αυτό το ψυχαναγκαστικό ανήκει σε μια μεγάαααλη ενότητα που ασχολείται με όλο το disorder που βγάζεις με το που γεννάς. Καμιά φορά και με το που μένεις έγκυος. Σκοτεινή, τρομακτική ενότητα… motherhood horror story…!!! (Δεν το βλέπω το original σήριαλ εννοείται αγάπη μου, ούτε το Νοσφεράτου σε βωβό δε μπορώ να δω, φοβάμαι και τα μυρμήγκια). Τέλος πάντων έχει την εξήγησή σου στα βιβλία του Γιάλομ και του Γιουνγκ θα ασχοληθούμε σε άλλο ποστ..

  • Το γυάλινο μπιμπερό είναι καλύτερο από το πλαστικό ή το ανάποδο….

Ενός λεπτού σιγή για όλα τα παρόμοια τραγικά, αδιέξοδα, ζητήματα ζωής και θανάτου τα οποία καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε με το που μένουμε έγκυες. Θα πρέπει να είναι ορμονικό. Δεν εξηγείται αλλιώς. Θα πρέπει να εκκρίνεται στο σώμα μας κατά τη σύλληψη και είναι αδύνατο να του αντισταθούμε. Διαφορετικά δεν εξηγούνται χιλιάδες debates και εκατομμύρια forums αφιερωμένα σε αιώνιες διαμάχες όπως:

– άμα θηλάσεις μέχρι την εφηβεία το παιδί σου θα γίνει πυρηνικός επιστήμονας από την εξυπνάδα

ή

– άμα δεν θηλάσεις καθόλου το παιδί σου θα γίνει τόσο ανεξάρτητο και δυναμικό που όταν μεγαλώσει θα αγοράσει ένα μικρό κράτος

Και

– με βάση τις τελευταίες έρευνες οι πιπίλες από σιλικόνη είναι καρκινογόνες

ή

– με βάση τις τελευταίες έρευνες οι πιπίλες από latex είναι ΣΙΓΟΥΡΑ καρκινογόνες

        Και

– το παιδί ΠΡΕΠΕΙ να κοιμάται μπρούμυτα

ή

– το παιδί ΠΡΕΠΕΙ να κοιμάται ανάσκελα

ή

-το καλύτερο για το παιδί είναι να κοιμάται στο πλάι

Η λίστα είναι ατελείωτη και το πιο εντυπωσιακό απ’ όλα είναι πως περνάμε με μεγάλη προσαρμοστικότητα και χάρη σ’ αυτού του τύπου τα διλήμματα ενώ μέχρι χθες ασχολούμασταν με τα πραγματικά προβλήματα της ζωής που είναι η αντιγήρανση και η αποτρίχωση με laser…

Δεν σε κατάλαβα απογοητεύτηκες; τι περίμενες να σου πω για το μνημόνιο; Να κρατάμε και κάποιο επίπεδο. Εξάλλου με ένα – δυο μωρά να τσιρίζουν στο σπίτι το μνημόνιο για ‘σένα είναι παιχνιδάκι. Αν, μόνο αν, σου κρατούσε ένα απόγευμα τα παιδιά ο Σόιμπλε, το τελείωνες το δημοσιονομικό για πλάκα…

Αυτά για σήμερα φίλες μου. Αύριο θα σας πως πως να μη σας κολλήσουν τα φύλλα μεταξύ τους στον μπακλαβά. Α του τα λερ!

Πι.Ες. Κακή, πολύ κακή εποχή για να κόψω το κάπνισμα……Μη μου αρχίσεις τα ”πάντα είναι καλή εποχή” ετσέτερα ετσέτερα να χαρείς!!!

by: φουλ τάϊμ μαμ!

Λοιπόν, κάθησα και το ψαξα το πράγμα.

Το ΜΟΝΙΜΟ άγχος-προβληματισμός που έχει η πλειοψηφία των γονιών είναι πού να πάνε τα παιδιά τους,τις ώρες που ΔΕΝ έιναι στο σχολείο και γυρνοβολάνε χωρίς σκοπό και αιτία, από δωμάτιο σε σαλόνι, από σαλόνι σε κουζίνα,στην καλυτερη των περιπτώσεων καταστρέφοντας ό,τι βρουν στο πέρασμά τους προκειμένου να διοχετεύσουν ΚΑΠΟΥ την ενέργειά τους (παίζοντας για΄κανένα 5λεπτο το κάθε παιχνίδι τους έτσι για το ξεκάρφωμα).

Ως γνωστόν τα παιδιά βαριούνται ευκολα.Τα παιδιά τρέφονται με παιχνίδι.Τα παιδιά ρουφούν τις γνώσεις,μιμούνται,αντιγράφουν,μαθαίνουν…τους αρέσει να απασχολούνται με καινούργια πράγματα,να έχουν δραστηριότητες.

Οταν αυτά περνούν καλά και εκτονώνονται -βεβαίως βεβαίως- περνάμε καλά και εμείς! όσες περισσότερες δραστηριότητες τόσο λιγότερη γκρίνια,καλύτερη διάθεση και ελεύθερος χρόνος για εμάς (όταν και όποτε) πέσουν για ύπνο.

Πόσα πράγματα να πεις και να κάνεις κι εσύ σαν γονιός.Άντε και έχεις μια στοιχειώδη φαντασία και δημιουργικότητα αλλά μέχρι πού? εκτός αυτού κι αυτά βαριούνται συνέχεια με μας.

Έκανα λοιπόν μια μικρή έρευνα και βρήκα ένα μπλογκ,καλή ώρα, μιας, εξαιρετικης να πω? κοπέλας, η οποία έχει συγκεντρώσει με επιμέλεια αλλά και εγκυρότητα (να’ναι καλα!!! χίλια καλά να της φέρει η ζωή…χαχαχα) τουτέστιν  very updated , πληροφορίες,λινκς,(#tapantasoulew!) σχετικά με αυτό το ΚΑΥΤΟ θέμα.

Αφορά μόνο Θεσσαλονίκη βέβαια αλλά κάτι είναι κι αυτό…αν βρω κάτι αντίστοιχο σε Αθήνα θα σας ενημερώσω. Ή καλύτερα ακόμη αν έχει κανείς κάτι υπόψιν του,είναι καλοδεχούμενο……

….ή και για άλλες πόλεις γιατί όχι? είμαστε άλλωστε παγκόσμιας εμβέλειας!!!!

Επίσης εκεί θα βρουν όλοι οι δημιουργικά ανήσυχοι ‘μεγάλοι’ δραστηριοτητες και για τους ίδιους….για να μην περνάνε καλά, μόνο τα μικρά μας ‘τερατάκια’.

Παρακαλώ μπείτε και θα με θυμηθείτε.http://pigolampides.gr/.

Δηλώνω, πολύ ικανοποιημένη!!!

Ο φίλος μου ο Χρήστος για παράδειγμα, είναι φτιαγμένος για να είναι μπαμπάς. Ήταν φτιαγμένος για να γίνει μπαμπάς πολύ πριν γίνει. Όταν δηλαδή εγώ ακόμα είχα μία αμυδρή υποψία ότι μπορεί να κάνω παιδί μια μέρα, ο Χρήστος είχε αλλάξει πάνα στο μυαλό του πάρα πολλές φορές. Μην το παρεξηγείς, το παιδί δεν είναι φαινόμενο, νορμάλ άνθρωπος είναι που όμως είναι φτιαγμένος για γονιός. Όλα τα έκανε με μία τρομερή ηρεμία.

– τι γίνεται σήμερα καλά είσαι;

– καλά μωρέ να δεν κοιμήθηκα πολύ ο μικρός είχε συνάχι

Σε έκανε να πιστεύεις ότι στο θέμα ‘’παιδί’’ όοοοολα είναι πολύ απλά. Όταν σου λέει ο άλλος ‘’καλά μωρέ απλώς δεν κοιμήθηκα πολύ’’ και κατά τα άλλα η μέρα του κυλάει φυσιολογικά, σκέφτεσαι ότι το παιδί είναι τελικά ‘’η μελωδία της ευτυχίας’’ σε σχέση με τα 12ωρα που χτυπάς στο γραφείο. Ούτε που σου πάει το μυαλό ότι τελικά το παιδί μοιάζει περισσότερο με ‘’Ράμπο το πρώτο αίμα’’. Έλα μη μου λες ότι δείχνω την ηλικία μου μ’ αυτές τις ταινίες, δηλαδή θα ένιωθες καλύτερα αν σου ‘λεγα το Notting Hill και το Fast 5;; Τέλος πάντων δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι τα συστατικά της μαμάς. Ποια είναι, ποια πρέπει να είναι, τα ‘χω, δεν τα ‘χω, πρέπει να τα ‘χω;;;; Χιλιάδες αναπάντητα ερωτήματα, που συνήθως μου γεννιούνται σε κάτι κουλές στιγμές πχ στο μετρό που βλέπω ένα παιδάκι να τσιρίζει και η μαμά το κοιτάει με καλοσύνη ή ενώ οδηγώ που σκέφτομαι ότι πρέπει να πάω σούπερ μάρκετ άρα θα γυρίσω στις 9 στο σπίτι και ο μικρός θα κοιμηθεί στις 10, δηλαδή έχω μία ώρα να τον δω…άραγε φτάνει για να μ’ αγαπήσει και σήμερα…;;;

Με το παιδί τίποτα δεν είναι δεδομένο. Κάθε μέρα ξεκινάς απ’ την αρχή. Σαν τη μέρα της μαρμότας.  Μέσα στην ίδια μέρα με λατρεύει και με μισεί με την ίδια ένταση εναλλάξ. Προς το τέλος του Σαββατοκύριακου και αφού το έχουμε περάσει ολόκληρο μαζί, η καμπύλη της αγάπης του παύει να μοιάζει με καρδιογράφημα και αποκτά μία ομαλότητα. Από Δευτέρα πάλι το χάνουμε και τούμπαλιν.. Τώρα σε θέλω μανούλα μου, σ’ αγαπώ πολύ, είσαι νόστιμη, μμμ ντελίσιους, ντελισιάκι και μετά από 2 λεπτά: ΦΥΓΕΕΕΕ ΕΣΥΥΥΥΥΥΥΥΥ ΔΕ ΣΕ ΘΕΛΩ, ΔΕ ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΝΑ ΚΛΑΙΣ ΝΑ ΚΛΑΙΣ ΝΑ ΚΛΑΙΣ!!!!

Τέτοια εναλλαγή συναισθημάτων ούτε η Carrie Bradshaw δεν είχε βιώσει ποτέ. Μιλάμε για ψυχοπάθεια. Χρόνια ολόκληρα ταλαιπωρούμαστε με το γκομενικό για να γεννήσουμε στο τέλος αγόρια και να καταλάβουμε ότι αυτό το συγκεκριμένο skill είναι όντως βιολογικό. Είναι κρικάκι στο dna τους. Και πιάνει. Διότι όσο με διώχνει, τόσο κολλάω. Είναι ο ορισμός της καψούρας. Ορίστε! Κάποιος έπρεπε να το πει.

Αυτά τα σκωτσέζικα ντους ο φίλος μου ο Χρήστος δε μου τα περιέγραψε. Ούτε η κουμπάρα μου η Τούλα, ούτε η φίλη μου η Νίκη ούτε οι συνάδελφοι που έκαναν παιδιά πριν από ‘μένα. Έτσι όταν έφτανα στο γραφείο, μονίμως καθυστερημένη και αγχωμένη, με το μάτι κρεμασμένο στο λαιμό, αχτένιστη, μ’ έναν καφέ στο χέρι και τους έβλεπα έξω να καπνίζουν, καθόμουν απλά δίπλα τους, τους κοιτούσα με απόγνωση και τους έλεγα: ‘’Δε μου τα ‘πατε αυτά ρε παιδιά, δε μου τα ‘πατε! Δεν είναι σωστό…αυτά τα λένε πρώτα πρώτα…’’. Θα έχεις καταλάβει προφανώς μέχρι τώρα ότι οι μπαμπάδες φίλοι σου είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί όταν είσαι μαμά. Οι μπαμπάδες φίλοι θα κουνήσουν το κεφάλι παρηγορητικά σε τέτοιες καταστάσεις. Θα συμφωνήσουν μαζί σου σε κάθε υπερβολή και θα σε στηρίξουν με μια απλή κουβέντα επειδή σε καταλαβαίνουν, τις περισσότερες φορές πιο πολύ απ’ όσο καταλαβαίνουν τη δική τους γυναίκα-μαμά. Σε αντίθεση με τις μαμάδες φίλες σου που είναι υπερφίαλες, παντογνώστριες και η παρηγοριά τους καταλήγει στο να ακούς τελικά το δικό τους πρόβλημα. Το ξέρω αυτό πολύ καλά γιατί κι εγώ αυτό κάνω (ναι δεν είμαι το καλοσυνάτο, τέλειο πλάσμα που νόμιζες, συγγνώμη..). Άρα αν έχεις φίλους μπαμπάδες είναι ένα προσόν.

Ο Χρήστος δε μου περιέγραψε τα παραπάνω για δύο λόγους πιστεύω.

Πρώτον γιατί απλούστατα έχει τα σωστά συστατικά για να είναι μπαμπάς. Μην περιμένεις να σου πω ποια είναι γιατί ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Το μόνο που ξέρω είναι ότι το παιδί όποτε μιλάει για το γιο του έχει την πράα φάτσα του Δαλάι Λάμα ενώ εγώ δεν  έχω…πως να το πω τώρα…. δεν έχω και τόσο ‘’αγγελικές’’ αντιδράσεις κάθε φορά.

Δεύτερον γιατί παίζει στο παρασκήνιο της ζωής του, να τραβάει όοοοοολο το λούκι η Νατάσσα –η γυναίκα του- και ο Χρηστάκος απλά να απολαμβάνει το καϊμάκι….μπααααα….δεν παίζει αυτό και το ξέρω. (Απλώς έπρεπε να γράψω 2 λόγους που ο ένας να είναι προφανώς άστοχος ώστε να τονιστεί επαρκώς ο σωστός.)

Anyway, λέγαμε λοιπόν για τα συστατικά του γονιού. Ναι υπάρχουν μαμάδες, τις βλέπεις στο δρόμο, στα πάρκα, στους παιδότοπους και λες αυτή ρε παιδί μου, φαίνεται, είναι φτιαγμένη να είναι μαμά. Έχει το ύφος, είναι οργανωμένη, το παιδί την ακούει, αν της ζητήσει νερό-χυμό-μπισκότο-μουσακά-σούσι έχει πάντα στην τσάντα της και κυρίως είναι χαλαρή. Εγώ ΠΑΝΤΑ θα ξεχάσω κάτι. Πάνα, μωρομάντηλο, δεύτερο παντελονάκι, κάτι θα ξεχάσω. Προχθές ξέχασα το νερό του. Έλεος δηλαδή, το νερό του;;; Τι μάνα ξεχνάει το νερό του παιδιού; Εγώ! Για να μη σου πω πόσο συχνά ξεχνάω να πάω σεντονάκι στον παιδικό σταθμό…να μη σου πω…ότι σχεδόν ΚΑΘΕ Δευτέρα το παιδί κοιμάται χωρίς σεντονάκι γιατί το πάω από Τρίτη…να μη σου πω…γιατί το θυμάμαι και γίνομαι έξαλλη. Πες μου σε παρακαλώ πως είναι δυνατόν να ξεχνάω το ίδιο πράγμα, κάθε φορά; Πως γίνεται να το σημειώνω, να βάζω alert στο τηλέφωνο, να κρεμάω τη σακούλα με το σεντονάκι πάνω στην εξώπορτα ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΝΑ ΤΟ ΞΕΧΝΑΩ;;;; Μιλάμε για κανονική παράνοια. Πάντως νορμάλ δεν το λες.

Επίσης, βαριέμαι να παίζω με τις πλαστελίνες συνέχεια. Κυρίως βαριέμαι που πρέπει να τις συμμαζέψω μετά αλλά και το ίδιο το παιχνίδι, το λέω, το βαριέμαι. Ενώ ο μικρός το λατρεύει. Ο Χρήστος λέει ότι με το που θα μπει στο σπίτι από τη δουλειά ασχολείται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ με το παιδί. Κι εγώ το ίδιο κάνω. Απλώς έχω την υποψία ότι εκείνος το απολαμβάνει διαρκώς ενώ εγώ όχι.

Τι είπες;

Είμαι εγώ ενοχική; Σου ανοίγω εγώ την καρδιά μου, σου λέω τα θέματά μου, κι εσύ με λες ενοχική;

Το προσπερνώ γιατί μεταξύ μας μπορεί και να είμαι. Λίγο.

Όχι δεν σου τα λέω όλα αυτά για να μου πεις ότι είναι ιδέα μου και ότι είμαι μια χαρά μανούλα κλπ κλπ. Δεν είμαι και τόσο drama queen! Εξάλλου το ΄χω πει, δεν είμαι σούπερ μαμά, απλώς έμαθα ν’αλλάζω πάνα πάρα πολύ γρήγορα. Περιέργως, φαίνεται στην πορεία, ότι τελικά δεν φτάνει μόνο αυτό…

Ας δούμε λοιπόν τα βασικά που χρειάζεται να έχεις:

– Υπομονή

– Αγάπη

– Δύναμη

– Αντοχή

– Καλή μνήμη

– Υπομονή

– Κοιλιακούς

– Δικέφαλους

– Τρικέφαλους

– ραχιαίους

– Υπομονή

– Ψυχραιμία

– Ηρεμία

– Αποφασιστικότητα

– Αστείρευτο κέφι και χαρά

– Υπομονή είπα..;

Εντάξει, τώρα που τα βλέπω συγκεντρωμένα, δεν είμαι και τόσο τραγική, τα βασικά τα ‘χω…

Μπορεί να μην έχω ψυχραιμία και πολλή αντοχή αλλά έχω κοιλιακούς….πολλούς….(#fail)

Πόσο βοηθάει τελικά η οργάνωση, κάνεις μια λίστα και όλα ξεκαθαρίζουν….

Εσύ; Τι νέα;

Πι.Ες. (πάρα πολύ σχετικό) Ο φίλος μου ο Χρήστος, σου έχω ξαναπεί γι’ αυτόν, είναι ένα απλό, πάρα πολύ απλό παιδί που απλά έτυχε να έχει γράψει κι ένα βιβλίο πριν γεννηθεί ο γιος του σχετικά με το πως βίωσε ο ίδιος την εγκυμοσύνη της γυναίκας του. (μπιτ δατ…!)

Πι.Ες.1 (άσχετο) Αν δεν είδες το skyfall να πας αμέσως. Όχι για τους κοιλιακούς του Ντάνιελ (μη γίνεσαι λυσσάρα), αλλά για τον θεό Μπαρδέμ (γίνε λυσσάρα)

Πι.Ες.2 (άσχετο επίσης) Το ‘χω ήδη γράψει στο twitter αλλά δε μπορώ να μη στο πω: έμαθα ότι η γυναίκα που μου κρατάει το παιδί, έχει γυναίκα που της κρατάει τα παιδιά…που μάλλον θα έχει γυναίκα για της κρατάει τα δικά της ετσέτερα ετσέτερα…Πολύ εύστοχα ο φίλος μου ο Γιάννης @call_memoonman το χαρακτήρισε ‘’inception’’. Αρμενίζουμε στραβά; Όχι καλέ…μην το ξαναπείς…

Πι.Ες.3 (ψιλοσχετικό) Με την πάνα τι θα γίνει ρε παιδιά; Μόνο με κατούρημα ξεμπερδέψαμε, το χοντρό, το βιολί του…

Πι.Ες.4 (σχετικό γενικά) Εσύ με τα δίδυμα κι εσύ με τα τρίδυμα μη νομίζεις πως δεν ξέρω ότι με διαβάζεις και γελάς γιατί σου φαίνεται αστείο να έχω μόνο ένα παιδί και να μην τη βγάζω ώρες ώρες…

Πι.Ες.5 (φιλικό) miss kiski μου να σου ζήσει ο μπέμπαρος αγάπη μου! Σε περιμένουν μεγάλες στιγμές! Άντε να μας τα πεις και για τη γέννα…περιμένει κόσμος!

Δεν έχω τρόπο να σου το πω πιο απλά αλλά τελευταία στα όνειρά μου με καταδιώκουν οι ταινίες δράσης. Οι αγαπημένες μου σκηνές είναι αυτές όπου ο πρωταγωνιστής αφού έχει φάει τουλούμια ξύλο και τον έχουν πατήσει φορτηγά ξαφνικά πετάγεται, πιάνει ένα χαλικάκι, το πετάει στον αντίπαλο και τον πετυχαίνει σ’ εκείνο το μικροσκοπικό νευράκι που τον κάνει να πέφτει κάτω και να παρακαλάει για οίκτο.

Γενικά το παιδί μου είναι καλό παιδί. Δεν το λες και άγιο αλλά δεν το λες και τύρρανο. Αυτές λοιπόν οι συμπεριφορές τύπου Τζέφρυ Λάνιστερ (δες λίγο game of thrones!!) μου φαινόταν πάντα λίγο τραβηγμένες και κινηματογραφικές.

Πρώτη φορά που έδειξε τέτοια συμπεριφορά ήταν το καλοκαίρι στο πλοίο προς την Ηρακλειά όπου μη φανταστείς, περνούσε φανταστικά αφού έτρεχε πάνω κάτω, πήγαινε σε όποιον επιβάτη ήθελε και του μιλούσε και κανείς δε μπορούσε να αντισταθεί στην γλυκουλιά του. Δεν θυμάμαι για ποιο λόγο, κάποια στιγμή προφανώς του αρνήθηκα κάτι πχ να πηδήξει από το πλοίο ή να αδειάσει το νερό κάτω στη μοκέτα και το παιδί ξάπλωσε κάτω κι άρχισε να τσιρίζει σα δαιμονισμένο χωρίς να είχε προηγηθεί κανένας καβγάς. Φαινόταν τόσο πολύ ότι έπαιζε θέατρο για τραβήξει την προσοχή που δε μπορούσες να μη γελάσεις. Ήταν δε, τόσο αστείο για μένα το θέαμα, επειδή μέχρι στιγμής μόνο σε ταινίες τα είχα δει, που πέρασαν κάποια δευτερόλεπτα όπου πάλευα στο μυαλό μου με τα παρακάτω:

α. Να μη γελάσω δυνατά

β. Να κάνω πως δεν είναι δικό μου και να κρυφτώ στην θέση μου

Τελικώς, ασυναίσθητα σηκώθηκα όρθια, κοιταχτήκαμε με το μπαμπά του απορώντας και αφού ο Βασίλης τελείωσε το μονόπρακτο μου βγήκε ένα μισοαστείο-μισοάγριο: ‘’παιδί μου, βλαμμένο είσαι;;;’’ μετά το οποίο οι μισές μαμάδες γύρω γύρω με κοίταζαν δολοφονικά λες και είμαι η Μήδεια και οι άλλες μισές σήκωναν δαχτυλάκια στο σήμα της νίκης και θα ‘θελαν πολύ να φωνάξουν ‘’πέστα πέστα’’ !!!

Από τότε το έργο αυτό δεν το ξαναείδαμε και κατάλαβα πολύ καλά το σχέδιό του να τραβήξει την προσοχή ΟΛΩΝ στο πλοίο.

Τις προάλλες όμως το παραδέχομαι. Έφαγα ήττα. Όχι μόνο μία φορά. Όλη την ημέρα. Τουλάχιστον, το κομμάτι εκείνο της ημέρας που βλέπω το παιδί. Δεν ξέρω πως θα μπορούσα να αντιδράσω διαφορετικά αλλά αν με τραβούσε κάμερα όλη τη μέρα και το έπαιζα μετά fast forward θα έβλεπα ένα πιτσιρίκι να κλαίει γοερά και να γελάει ανά ένα δευτερόλεπτο κι εμένα να τρέχω πάνω κάτω στο σπίτι τραβώντας τα μαλλιά μου. Οι διάλογοι ήταν πάνω κάτω οι εξής:

–          Θέλω καλαμέλα

–          Δεν έχει καραμέλες αγάπη μου τελείωσαν

–          (τσιρίδα-κλάμα) Αααααααααα θέλω καλαμέλα αφού έχει!!!

–          Δεν έχει αγάπη μου σου είπα τελείωσαν

–          Θέλω γιαουτάκι

–          Μα έφαγες πριν λίγο

–          ΘΕΛΩΩΩ ΓΙΑΟΥΤΑΑΑΑΑΑΑΑΚΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ

–          Εντάξει ΕΝΤΑΞΕΙ! ΟΡΙΣΤΕ ΤΟ ΓΙΑΟΥΡΤΑΚΙ ΣΟΥ!

–          Πλαααααατς……….. !!!!!……(γέλια)

–          ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΣΟΥ, ΤΩΡΑ ΑΜΕΣΩΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ!

Αυτό συνεχίστηκε όλη την ώρα. Βέβαια πρέπει να σου πω ότι μόλις τον έβαλα τιμωρία, πέρασα μισό λεπτό μετά έξω από το δωμάτιό του και τον άκουσα που τραγουδούσε με χαρά το φανταστικό: η α-ρα-χνού-λα πή-γε ψη-λά να πει νελόοοοοο!! Μα ήτε η βο-χού-λα χαλάει τον καιλόοοοοο…  Σημάδι φανερό ότι το παιδί παραδειγματίστηκε με την τιμωρία μου και τώρα ήταν έτοιμος για περαιτέρω εκπαίδευση συμπεριφοράς.

Έζησα μία φρίκη, τα όπλα μου ένα ένα έπεφταν άχρηστα το πάτωμα. Μέχρι και την ώρα που κοιμήθηκε η γκρίνια ήταν απίστευτη. ‘’το μπαμπάκα μου θέλω, το μπαμπάαακααααα, φύγε εσύ θα σε πετάξω στα σκουπίδια΄΄.  Αυτό το τελευταίο το άκουσα περίπου 50 φορές. Δεν ξέρω πως το σκέφτηκε αλλά τώρα το ακούω και με τσιτώνει σε δευτερόλεπτα. Η υποτιθέμενη ‘’τιμωρία’’ δούλεψε τις 2 πρώτες φορές. Από κει και πέρα την έχει ευκολάκι και πολλές φορές πετάει κάτι κάτω, κοιτιόμαστε και μου λέει μόνος του τσατισμένος με σοβαρό ύφος ‘’πάω τιμωλία’’. Πάει στο δωμάτιό του, κλείνει την πόρτα με δύναμη και μου φωνάζει ‘’ΜΗΝ ΕΘΕΙΣ ΕΣΥ!’’. Τύπου ‘’σε έχω γραμμένη κι εσένα και την τιμωρία σου’’. Λες και όρεξη σε είχαμε να έρθουμε μαζί σου στην τιμωρία! Επομένως στην φάση που τραγουδούσε κι όλας, ε όχι, αυτό πάει πολύ! Φωνάζω το μπαμπά του:

–          τον ακούς;;; τραγουδάει!

–          Γέλια

–          Τι γελάς παιδί μου, τραγουδάει!

–          Ε, ναι είναι αστείο

–          Αστείο είναι που έχει συγκεκριμένο σχέδιο εξόντωσης;

–          Ποιανού;

–          Του αντιπάλου! Δικό μου!

–          Δεν πας καλά

–          Εγώ; ξέρεις ποιος άλλος είχε συγκεκριμένο σχέδιο εξόντωσης;

–          Ποιος;

–          Μεταξύ άλλων και ο Στάλιν!!!

Όλη την περασμένη εβδομάδα η απογευματινή του συμπεριφορά πήγε σετάκι με τα πρωινά κλάματα ‘’μαμάκα δε θα πάω σχολείο’’. Και δώσ’ του κλάμα μόλις φτάναμε λες κι είναι η πρώτη εβδομάδα. Μας ενημέρωσαν από τον παιδικό σταθμό πως αυτό το πισωγύρισμα υπάρχει και είναι φυσιολογικό.

Εντωμεταξύ προχθές είχαμε τετ-α-τετ συνάντηση με την δασκάλα του –μοντέλο η οποία ξεκίνησε την συζήτηση λέγοντάς μας ότι έχει μόνο καλά πράγματα να μας πει για τον Βασίλη και συμπλήρωσε λέγοντας ‘’ε, δε φαντάζομαι να έχετε προβλήματα κι εσείς μ’ αυτό το παιδί’’…!! Κοίταξα για ένα λεπτό το μπαμπά του τον Σπάιντερμαν και συμφωνήσαμε κατευθείαν.

Tips για την τιμωρία που βάζεις τα δίχρονα:

Μην χρησιμοποιείς τη λέξη τιμωρία όσο μπορείς. Καλύτερα να του λες ότι αυτό που έκανε θα έχει ‘’συνέπειες’’.

Μη του μιλάς αφ’υψηλού. Καλό είναι να γονατίζεις για να κατέβεις στο επίπεδό του, έτσι καταλαβαίνει καλύτερα.

Όσο πιο πολύ γκρινιάζει και λέει ότι δεν σε αγαπάει, εσύ πρέπει να του λες ότι εσύ το αγαπάς.

Σημαντική πληροφορία: Εάν περιμένεις περίοδο ή είσαι στους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης σου, τα παραπάνω δεν ωφελούν καθόλου….Θα χάσεις από το δίχρονο γι’ αυτό καλύτερα να μην το παλέψεις καν.

Η μεγαλύτερη τέχνη στον πόλεμο είναι να υποτάξεις τον εχθρό χωρίς μάχη.

Σουν Τζου Η τέχνη του πολέμου

Η αλήθεια είναι ότι το επόμενο Σαββατοκύριακο ο Billy the kid έγινε ξανά αγγελούδι στα καλά καθούμενα. Δε με πέταξε στα σκουπίδια ούτε πέταξε πράγματα κάτω.

Δεν ξέρω αν τα παραπάνω αποτελούν συστατικά των terrible two’s ή είναι απλά ο πρόδρομος των dreadful three’s. Εγώ όμως τυχαίνει να κοντεύω τα wonderful 40’s και μέχρι να περάσω τη δική μου κρίση μέσης ηλικίας θα φτάσουμε στην εφηβεία του Billy και πάει λέγοντας…

Πι.Ες. Και στο soundtrack συνεχίζει να παίζει η οικονομική κρίση…

Πι.Ες.2 Να πεις στις φίλες σου που δεν έχουν παντρευτεί και δεν έχουν κάνει παιδιά ακόμη ότι είναι δύσκολη η καλογερική. Αλλά πιο δύσκολη είναι η παντρευτική με παιδιά. Αν δεν έχουν διάθεση για δύσκολα καλύτερα να το ξανασκεφτούν. Αλλά τι σου λέω εσένα;…λες και δεν τα ξέρεις…

Πι.Ες.3 Το παιδί είναι εντελώς καλά. Βλέπει 10 στα 10. Η θεραπεία συνεχίζεται και του την σπάει ιδιαίτερα αυτό διότι δεν είναι ευχάριστο, αλλά το θέμα είναι ότι τη γλιτώσαμε!

 

Λοιπόν πολύ ωραίες αυτές οι συναντήσεις γονέων στα σχολεία. Να σου πω την αλήθεια όταν είδα την ειδοποίηση στο βιβλιαράκι που συμπληρώνουν τι κάνει κάθε μέρα, για την επερχόμενη συνάντηση γονέων, το κοίταξα σα να μην απευθύνεται σ’ εμένα και το έβαλα στην άκρη. Εξάλλου είχα χρόνο να ασχοληθώ με το θέμα, δηλαδή να συνειδητοποιήσω για άλλη μια φορά ότι ναι έχω παιδί κι εγώ, το παιδί μεγαλώνει, πάει σε παιδικό σταθμό και φυσικό είναι οι δασκάλες κάποια στιγμή να θέλουν να μας μιλήσουν.

Μετά την συνειδητοποίηση έρχεται το γέλιο: πλάκα μου κάνεις τώρα; τι να πούμε δηλαδή για τα δίχρονα;;;

 

Τι να πούμε; Θα σου πω εγώ.

Καταρχάς οι συναντήσεις αυτές είναι ψυχοθεραπείες για τους γονείς. Πηγαίνουν εκεί και είναι ευκαιρία να πει ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του.

Έμαθα κι εγώ κάτι, μη νομίζεις. Θα σου πω μήπως ταυτιστείς:

 

Ο Billy πάει στον παιδικό από την αρχή του μήνα περίπου. Αν εξαιρέσουμε τις 3 μέρες που έλειψε λόγω της ιστορίας με το ματάκι του (πάει καλά, θα σου πω), το ωράριό του είναι 9μιση περίπου με 16.30. Το πρωί ξεκινάμε με τα γνωστά ‘’δε θέλω να πάω – όχι θα πας – δε θα πάω κολείο – έλα βρε αγόρι μου πως δε θα πας – δε θα πάω – και που θα πας – πουθενά’’ κλπ κλπ μέχρι που φτάνουμε στο σχολείο, ευτυχώς είναι κοντά γιατί δεν έχω κι άλλες ηλίθιες αιτίες να του προτείνω για να πάει. Επειδή προφανώς περνάει καλά, δεν έχει το κουράγιο να το παίξει πολύ κλάμα. Έτσι απλά κρεμάει χειλάκι κάτω και μιλάει τρεμάμενα.

Μέχρι εκεί είναι και η μόνη ενημέρωση που έχουμε από το παιδί για τον σταθμό. Μετά μούγγα. Η σφίγγα. Γυρίζουμε απ’ τη δουλειά, κι έχουμε την εξής συζήτηση:

 

–          τι έγινε αγάπη μου πως πέρασες στο σχολείο σήμερα;

–          Μαμάκα, εγώ πήλα μια καλαμέλα και την έδωσα στο Μίκυ

 

Σκέφτομαι, δεν πειράζει δεν θα άκουσε καλά

 

–          Ναι, αλλά στο σχολείο πως πέρασες, τι κάνατε; Παίξατε;

–          Μαμάκα έλα να σου ντίξω το τλενάκι έλα να σου ντίξω τι κάνει

 

Σκέφτομαι, το παιδί δεν καταλαβαίνει τι του λέω, Θε μου τι έχει το παιδί μου και δεν καταλαβαίνει…!!!

 

–          Βρε αγόρι μου, να δούμε το τραινάκι αλλά στο σχολείο τι έγινε σήμερα;;;;

 

Κάπου εδώ πιστεύω πως θα γυρίσει και θα μου πει ‘’ε, αι σιχτίρ με το σχολείο ρε μάνα’’ !!!

 

Και όπως αποδείχτηκε με την ‘’ομάδα ψυχανάλυσης γονέων’’ μάλλον το παιδί αυτό θέλει να πει στην πραγματικότητα αλλά δεν το κάνει γιατί το παιδί μου εμένα μεγαλώνει με αρχές και δεν βρίζει τη μανούλα. Συγκεκριμένα, η παιδοψυχολόγος μας είπε πως αυτό είναι μία φυσιολογική αντίδραση γιατί το παιδί, όταν το ρωτάς πως πέρασε θα πρέπει να ξαναζήσει νοερά όλη την ημέρα που πήγε στο σχολείο χωρίς εσένα και αυτό δεν του είναι ευχάριστο αλλά κυρίως το βαριέται τρομερά.

Αυτό ήταν μία μεγάλη αποκάλυψη για ‘μένα. Βαριέται; τι πάει να πει βαριέται; Άμα βαριέται από τώρα τι κάνουμε, το χάσαμε!

Εσείς, συνεχίζει η παιδοψυχολόγος, δοκιμάσατε ποτέ να του πείτε πως περάσατε στην δουλειά σας σήμερα;

Δοκίμασα, απαντώ. Του είπα κάτι μπούρδες του τύπου: να σήμερα αγοράκι μου εγώ πήγα στη δουλειά και δεν πέρασα πολύ ωραία γιατί κόλλησε το σύστημα και μετά δεν είχαμε ούτε mail, ήρθαν από το IT αλλά μας είπαν ότι δεν φταίει ο δικός μας server, έχει πρόβλημα ο ΟΤΕ οπότε θα πρέπει να περιμένουμε κι έτσι δε μπορέσαμε να τελειώσουμε με τα μερίδια, άσε που χάσαμε οι μισοί και το pivot γιατί δεν το είχαμε σώσει.

………

Παύση από την παιδοψυχολόγο. Όπως καταλαβαίνετε, της λέω για σπάσω τον πάγο, το παιδί με ρώτησε: ‘’στη μάνα σου το’πες;’’ και γελάω…………………..μόνο εγώ…………………….οπότε σκάω……………………..

 

Καταλαβαίνω ότι το θέμα είναι να λέμε στο παιδί πράγματα που να έχουν σχέση με τα ενδιαφέροντά του. Καταλαβαίνω επίσης πόσο απίστευτα βαρετή αλλά κυρίως ακατανόητη δουλειά κάνω για ένα δίχρονο. Το ίδιο απίστευτα βαρετή και ακατανόητη είναι και για έναν 80άχρονο αφού η μαμά μου δεν καταλαβαίνει τι κάνω. Για χρόνια προσπαθούσα να εξηγήσω περιφραστικά τι σημαίνει client service σε ΜΜΕ στους γονείς μου και τους φίλους τους. Τώρα θα πρέπει να προσπαθώ να το εξηγήσω και στο παιδί μου. Φαντάστηκα τον Billy στο δημοτικό να πρέπει να ζωγραφίσει τη μαμά του στη δουλειά της. Πως θα το κάνει; Να ήμουνα δασκάλα, θα με έβαζε σε έναν πίνακα, γιατρός θα μου έβαζε ακουστικά, τώρα τι; Και δε βοηθάει και η δουλειά του μπαμπά που είναι marketing manager. Το δυσκολεύει περισσότερο θα έλεγα.

 

Ενώ αν ήμουν κασκαντέρ! Αυτό ναι! Αυτό μάλιστα! Κάθε μέρα θα είχαμε την εξής συζήτηση:

 

–          Σήμερα αγοράκι μου κουράστηκα πολύ. ΄Επρεπε να κρεμαστώ από κάτι σχοινιά και να κατέβω μια πολυκατοικία με το κεφάλι κάτω. Μέχρι εδώ καλά, αλλά κάποια στιγμή έπρεπε να κοπούν τα σχοινιά και να πέσω σ’ ένα δίχτυ λίγο πιο πάνω απ’ το έδαφος!

–          Μετά μαμάκα μετά;;;;

–          Μετά έπρεπε να φιλήσω τον Ryan Gosling αλλά αυτό δεν ήταν και τόσο επικίνδυνο κι έτσι βάλανε τη Mila Kunis στην θέση μου

–          Άσχημη είναι αυτή μαμάκα

–          Άσχημη αγόρι μου πολύ άσχημη, και ατάλαντη, τι να κάνεις..

 

Το παιδί θα πήγαινε ευτυχισμένο στον παιδικό σταθμό και θα μονοπωλούσε το ενδιαφέρον των συμμαθητών του αφού όλες οι άλλες μαμάδες θα ήταν δικηγόροι, γιατροί, λογιστές και άλλα τέτοια βαρετά.

 

Κι επειδή δεν είμαι κασκαντέρ, πρέπει να σκεφτώ κάτι άλλο να σωθώ. Έτσι όταν σήμερα τον έντυνα καθιστό πάνω στην συρταριέρα του συνοδεία γκρίνιας κάτι έπρεπε να κάνω για να σταματήσει. Σε δευτερόλεπτα περνούν απ’ το μυαλό μου όλες οι παραπάνω σκέψεις περί κασκαντέρ. Λέω κάτι χαζά τραγουδάκια, αλλά δεν πιάνουν, η γκρίνια εκεί. Οπότε μου ‘ρχεται το εξής:

 

–          Μπιλάκο, ξέρεις τι δουλειά κάνει ο μπαμπάς;;;;;;

 

To παιδί σταματάει ακαριαία τη γκρίνια και με κοιτάει με απορία…

 

–          O ΜΠΑΜΠΑΣ ΕΙΝΑΙ SPIDERMAN !!!!

 

Με ορθάνοιχτα μάτια και στόμα ο μικρός αναζητά με το βλέμμα του το μπαμπά του προφανώς για να επιβεβαιώσει αυτή την φανταστική πληροφορία που λίγο αντιλαμβάνεται αλλά του φαίνεται τρομερά εντυπωσιακή και ψιθυρίζει:

 

–          Ο μπαμπάκας είναι πάντιαμ !!!!

 

Στην πόρτα της κρεββατοκάμαρας ο μπαμπάς προσπαθεί να φορέσει τη μπλούζα του όταν τον πιάνει το ραντάρ του Billy που περιμένει τουλάχιστον μία μάσκα από κόκκινο-μπλε λύκρα αν όχι ολόσωμη φόρμα.  Με κοιτάει με απορία τύπου: ‘’τι να κάνω τώρα, τι σαχλαμάρα σκέφτηκες να πεις’’ κι εγώ αντίστοιχα τον κοιτάω με ύφος: ‘’εγώ είπα κάτι, έσωσα την κατάσταση ΔΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΓΙΑ 2 ΛΕΠΤΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ Ο SPIDERMAN’’!!!  😉

 

 

Πι.Ες. Σας ευχαριστώ πολύ όλες για την συμπαράσταση. Είναι πολύ συγκινητικό να την λαμβάνεις και από ανθρώπους που δεν γνωρίζεις προσωπικά. Ο μικρός πάει πολύ καλά. Η ενημέρωση αυτή την στιγμή είναι πως θα αποκατασταθεί πλήρως γιατί προλάβαμε ευτυχώς τα χειρότερα. Να ‘μαστε καλά, να χαιρόμαστε τα παιδάκια μας.

Για να μην έχεις προσδοκία χιούμορ σε ενημερώνω ευθέως ότι το ποστ αυτό είναι πραγματικά σοβαρό. Παρόλο που έχω την τάση να αντιμετωπίζω πολύ σοβαρές καταστάσεις συνήθως με σαρκασμό, αυτή τη φορά δεν γίνεται. Πάμε λοιπόν να σε ενημερώσω για τον έρπητα ματιού –ναι υπάρχει!- ώστε να προσέξεις πάρα πολύ την επόμενη φορά που θα χρησιμοποιήσεις την φράση ‘’καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα’’.

Την Κυριακή 16/9 το βραδάκι το ένα μάτι του Billy the kid κοκκίνησε ελαφρώς. Τόσο ‘’ελαφρώς’’ που εγώ δεν το αντιλήφθηκα παρά η φίλη μου και μάνα διδύμων, στης οποίας το σπίτι είχαμε πάει για παιχνίδι. Δεν έδωσε πολλή σημασία διότι το μάτι του παιδιού μου, ειδικά από την θάλασσα στις διακοπές είχε κοκκινίσει κι άλλες φορές αλλά μετά από λίγο καθάριζε.

Την Δευτέρα το πρωί όμως το μάτι ήταν ακόμη πολύ κόκκινο κι έτσι αποφάσισα να πάω το παιδί στον γιατρό. Είχα μάλιστα την φαεινή ιδέα να πάω κατευθείαν σε οφθαλμίατρο και να παρακάμψω τον παιδίατρο για να κερδίσω χρόνο. Επειδή λοιπόν το ταμείο μου είναι το μόνο νομίζω ‘’ζωντανό’’ ακόμα και έχει πάρα πολλές παροχές, επέλεξα να τον πάω εκεί μια και δεν χρειάζεσαι ραντεβού στα έκτακτα περιστατικά , έχει πάρκινγκ και εύκολη πρόσβαση. Μας βλέπει όντως ο πρώτος διαθέσιμος οφθαλμίατρος. Προσπερνώ το γεγονός ότι είχε υφάκι αρχικά διότι έκανα την παρατήρηση ότι περνούν όλοι τελικά μέσα εκτός από τα πραγματικά ‘’έκτακτα’’ περιστατικά. Δεν προσπερνώ όμως το γεγονός ότι δε μπόρεσε να εξετάσει το παιδί, διότι ένα παιδί δεν σε αφήνει εύκολα να δεις με κάποιο όργανο το μάτι του, πόσο μάλλον αν δεν ξέρεις πως να το κάνεις. Επίσης δεν προσπερνώ το γεγονός ότι όταν το παιδί μου ακούμπησε το εργαλείο που κρατούσε ο γιατρός, με το χεράκι του, εκείνος πανικοβλήθηκε κι έτρεξε να το ψεκάσει με antibacterial. Το ίδιο έκανε όταν πήγαμε στο γραφείο του και ο μικρός ακούμπησε το έπιπλο. Σηκώθηκε πάλι να ψεκάσει και μάλιστα μου είπε ‘’μήπως μπορείτε να περιμένετε έξω να σας δώσω την συνταγή; γιατί εδώ έχω εγχειρισμένους ασθενείς και είναι πολύ επικίνδυνο να κολλήσουν οτιδήποτε’’!!! Μου έκανε χείριστη εντύπωση και το κράτησα για να το αναφέρω ούτως ή άλλως στον αρχίατρο του ταμείου μόλις τελειώσει η ιστορία με το μάτι του παιδιού. Είσαι γιατρός και είναι φυσικό να βλέπεις ασθενείς με κολλητικές ασθένειες. Ψέκασε λοιπόν όταν φύγω απ’ το ιατρείο σου.

Μου δίνει κολλύριο tobradex, όχι tobrex, μη βιαστείς να σκεφτείς. Και για να σε προλάβω, του έκανα την ερώτηση εάν επιτρέπεται σε παιδάκια μια και το tobradex ως γνωστόν περιέχει κορτιζόνη. Η απάντηση ήταν θετική και μάλιστα μου είπε για λίγες μέρες δεν υπάρχει πρόβλημα, πάρτε για 4-5 μέρες αλλά σε δύο μέρες πάρτε με τηλέφωνο να με ενημερώσετε πως πάει.

Την Τρίτη το βράδυ το μάτι του παιδιού έχει γίνει χειρότερα. Είναι πρησμένο και κόκκινο σα να έχει μπλέξει σε καβγά. Όλη νύχτα δε μπορεί πια να κοιμηθεί καθόλου, πονάει, κλαίει και του βάζω κομπρέσες με φυσιολογικό ορό μήπως ανακουφιστεί.

Τετάρτη πρωί τον βουτάω ξανά και πάω στα ιατρεία του ταμείου. Μας βλέπει ο ίδιος γιατρός ο οποίος με το που τον βλέπει όρθιος στην πόρτα με στέλνει επειγόντως στο Παίδων με την αιτιολογία ότι εκείνος δε μπορεί να κάνει κάτι, ούτε να τον εξετάσει λέγοντας: ‘’Εκεί μπορούν να το δουν το παιδί, ίσως να του κάνουν μέθη δεν ξέρω…’’

Χάνω τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου. Το παιδί δεν έχει κοιμηθεί 2 νύχτες, δεν έχει φάει διότι προφανώς πονάει κι εγώ πρέπει να τρέξω στο Παίδων. Με alarm στη Β.Σοφίας παίρνω τον παιδίατρό μου κλαίγοντας –στερνή μου γνώση- του εξηγώ την κατάσταση και προτείνει να πάω αμέσως να τον δει προκειμένου να μην ταλαιπωρηθώ κατευθείαν στο Παίδων. Όντως πάμε, τον βλέπει, βλέπουμε και οι δύο με γυμνό μάτι ότι το παιδί έχει κάτι ακριβώς πάνω στην κόρη του ματιού του. Δε μου λέει τίποτα, όπως ομολόγησε την επομένη στον άνδρα μου για να μη με τρομάξει αλλά και γιατί έλπιζε να μην είναι αυτό που φαντάζεται. Με στέλνει σε συνεργάτη του από το Ιατρικό Αθηνών, παιδοφθαλμίατρο. Ευτυχώς το ιατρείο του ήταν κοντά και ήταν εκεί οπότε μας πήρε απευθείας ως έκτακτο.

Ο άνθρωπος από την αρχή ενέπνεε εμπιστοσύνη και γνώση του αντικειμένου. Εξέτασε τον Billy με ευκολία και τον έστειλε έξω με τη βοηθό του για να παίξει και να μπορέσει να μου μιλήσει:

– Κυρία μου θα σας το πω ευθέως. Το παιδί σας έχει έρπη στο μάτι.

– Τι λέτε γιατρέ; υπάρχει αυτό;

– Υπάρχει, θα σας το εξηγήσω. Ο ιός του έρπητα υπάρχει σε όλους μας, ζει στο αυτί μας. Όταν εκδηλώνεται και ψάχνει διέξοδο προς τα έξω ακολουθεί τα νεύρα της μύτης, του στόματος ή του ματιού. Όταν εκδηλωθεί στο μάτι αποτελεί ουσιαστικά λοίμωξη του κερατοειδούς, τρομερά επικίνδυνη καθώς δημιουργεί ουλές που απειλούν την όραση του ματιού. Το χειρότερο όμως κυρία μου δεν είναι αυτό, το έγκλημα είναι ότι 2 μέρες δίνετε κορτιζόνη στο παιδί η οποία τρέφει τον έρπη. Η ουλή που του έχει δημιουργήσει είναι ήδη μεγάλη, χρειάζεται άμεσα θεραπεία ώστε να κλείσει η ουλή και συνεχή παρακολούθηση ώστε να δούμε πως θα πάει. Πείτε μου σας παρακαλώ ο γιατρός που τη χορήγησε, εξέτασε το παιδί;

– Δε μπόρεσε να το εξετάσει κανονικά, μου είπε ότι η κορτιζόνη δεν πειράζει στα παιδιά

– Σωστά, δεν πειράζει καθόλου. Απλώς δεν τη χορηγούμε ποτέ αν δεν έχουμε αποκλείσει τον έρπητα.

– Έχετε δει άλλες τέτοιες περιπτώσεις;

– Εσείς τι λέτε; Έχω δει τρύπα στον κερατοειδή, ανεπανόρθωτη ζημιά από χορήγηση κορτιζόνης σε έρπη. Δεν χρειάζεται να σκέφτεστε αυτά τώρα. Προέχει να πάρει άμεσα τη θεραπεία. Θέλω να με προσέξετε κυρία μου, δεν έχω πρόθεση να σας τρομάξω όμως αυτό που έχει το παιδί σας είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να πάθει παιδάκι στο μάτι του. Τα βιβλία στη βιβλιοθήκη μου έχουν στο εξώφυλλο τον έρπητα ματιού. Σας το λέω όχι για να σας φοβίσω αλλά για να καταλάβετε πόσο σημαντικό είναι να κάνουμε την θεραπεία με συνέπεια και ακρίβεια και να το παρακολουθούμε στην αρχή καθημερινά.

Δεν έχω τρόπο να σου περιγράψω τι ένιωσα. Καθόμουν σαν την ηλίθια στο καρεκλάκι του γιατρού μη μπορώντας να σκεφτώ κάτι άλλο να ρωτήσω. Το μόνο που σκεφτόμουν διαρκώς είναι την σκηνή που με το μπαμπά του, του κρατούσαμε χέρια και πόδια και του βάζαμε κορτιζόνη στο μάτι ενώ εκείνος τσίριζε απ’ τον πόνο.

Ξεκίνησα αμέσως την θεραπεία με zovirax αλοιφή ειδικά για το εσωτερικό του ματιού και σταγόνες-δάκρυα. Η αλοιφή κάθε 5 ώρες, οι σταγόνες κάθε 1 ώρα. Δεν έχει νόημα να σου πω αν το παιδί συνεργάζεται ή χαίρεται με αυτή την θεραπεία η οποία μπορεί να κρατήσει εβδομάδες. Φαντάζομαι σου έχει τύχει να προσπαθείς μέσα στη νύχτα να του βάλεις φυσιολογικό στη μύτη για ένα απλό συνάχι. Για σκέψου να του χώνεις διάφορα στο μάτι που πονάει.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας ξαναμίλησα με τον γιατρό για να διευκρινίσω κάποια πράγματα σχετικά με την εφαρμογή της αλοιφής. Σε αυτό το τηλεφώνημα ανακάλυψα ότι το παιδί μου αυτή την στιγμή δε βλέπει καθόλου από το ένα μάτι. Συγκεκριμένα ο γιατρός μου είπε ότι το πιθανότερο είναι να βλέπει σκιές. Κάνουμε το πρώτο σκέλος της θεραπείας ουσιαστικά για να κλείσει η πληγή του έρπητα. Στη συνέχεια μένει η ουλή και η θολούρα που προκαλεί στην όραση. Υπάρχει νέα θεραπεία που στοχεύει στην εξάλειψη της ουλής ώστε στην συνέχεια να δούμε σε τι κατάσταση βρίσκεται η όρασή του και αν θα την ανακτήσει στο 100%…..

………………….

Το μόριο ‘’αν’’ δηλώνει:

α) μία υπόθεση, η οποία αναφέρεται σαφώς ή λανθάνει ή υπονοείται

β) κάτι που εξαρτάται από περιστάσεις ή προϋποθέσεις ή όρους

γ) το αμφίβολο και ακαθόριστο νόημα μιας πράξης ή μιας ενέργειας

Έτσι το μόριο ‘’αν’’ διακρίνεται σε

α) υποθετικό

β) δυνητικό

γ) αοριστολογικό

δ) ερωτηματικό (σπάνια)

Η δύναμη αυτού του υποθετικού μορίου είναι ισοπεδωτική. Ενώ δεν δηλώνει μία σίγουρη κατάσταση, το αντίθετο θα έλεγα, οι συνειρμοί που προκαλεί μπορούν να σε στείλουν στην κόλαση. Το ‘’έχασα τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου’’ δεν ξέρω να φτάνει για να περιγράψει το συναίσθημα.

Ξεκινούμε την θεραπεία από Τετάρτη λοιπόν. Περνάει μία εφιαλτική νύχτα κατά την διάρκεια της οποίας προσπαθούμε να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον με τον άνδρα μου και η προσπάθεια είναι φανερή. Δεν πιάνει τόπο γιατί απλώς ο ένας δεν θέλει να αφήσει τον άλλον να τον δει να καταρρέει.

Πέμπτη απόγευμα ξανά στον γιατρό. Έχουμε καλά νέα επιτέλους διότι το παιδί αντέδρασε πολύ θετικά στην θεραπεία το οποίο είναι πολύ καλό διότι θα μπορούσε να χρειάζεται άλλο φάρμακο και εντωμεταξύ η ζημιά να γίνεται. Μάλιστα τα αποτελέσματα ήταν προφανώς εντυπωσιακά για 2 μέρες θεραπείας. Ο γιατρός τόλμησε να πει πως πιστεύει ότι τελικά το παιδί θα δει κανονικά.

Εντωμεταξύ φίλοι κίνησαν Θεούς και δαίμονες για να δούμε κι άλλους γιατρούς και να πάρουμε κι άλλη γνώμη. Έτσι Παρασκευή πρωί με βρήκε και στο Παίδων ελπίζοντας να πάρω την ίδια θετική γνωμάτευση. Έτσι κι έγινε. Αμέσως μετά, τρίτος γιατρός στο Ιατρικό Αθηνών, στον οποίο μας παρέπεμψε ο παιδοφθαλμίατρος διότι θα έλειπε την Παρασκευή και θα ήθελε κάποιος συνάδελφος να μας δει για να είμαστε σίγουροι ότι συνεχίζουμε καλά. Τα ίδια κι εκείνος.

Θέλω να σου πω για τον έρπητα του ματιού γιατί μπορεί να μην τον έχεις υπόψη σου όπως δεν τον είχα κι εγώ. Θέλω να προσέχεις εάν μόνο το ένα μάτι του παιδιού σου κοκκινίσει ξαφνικά και δεν έχει τσίμπλες είναι πάρα πολύ πιθανό να έχει κάτι τέτοιο. Μην το αμελήσεις και βρες παιδοφθαλμίατρο, όχι απλό οφθαλμίατρο. Πλέον όλες οι ειδικότητες υπάρχουν και με εξειδίκευση σε παιδιά. Να και κάτι που επίσης δεν είχα υπόψη μου. Να ξέρεις, όπως με ενημέρωσε ο γιατρός μου και μου επιβεβαίωσαν στο Παίδων, ότι ο έρπητας του ματιού δεν κολλάει. Μη βιαστείς να κρίνεις γιατί κι εγώ έτσι έκανα μέχρι που μου το επιβεβαίωσαν. Συγκεκριμένα, δε μπορούμε να ισχυριστούμε ότι κολλάει ένας ιός που τον έχουμε όλοι μας. Εάν κολλούσε όπως η ίωση, τότε θα είχαμε όλοι ταυτόχρονα  έρπητα. Ο λόγος που εκδηλώνεται στον έναν και όχι στον άλλο δεν είναι ακόμη γνωστός. Αν λέγαμε ότι το κόλλησε, είναι πολύ πιο πιθανό να το μεταδώσουν οι γονείς, παρά οποιοσδήποτε άλλος εφόσον ο έρπητας του ματιού δε μπορεί να μεταδοθεί με επαφή. Γι’ αυτό και δε μεταδίδεται ποτέ στο άλλο μάτι. Υπάρχουν όμως σοβαρές πιθανότητες εφόσον εκδηλώθηκε μια φορά, να εκδηλωθεί ξανά αργότερα όπως ακριβώς κάνει και ο έρπητας στα χείλη. Να έχεις υπόψη σου επίσης ότι ένα παιδάκι όταν δε βλέπει από το ένα μάτι είναι απίθανο να σου το πει. Τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται τι θα πει να μη βλέπεις από το ένα μάτι ή να μη βλέπεις καθαρά.

Εμείς έχουμε μέλλον με τη θεραπεία μας και ελπίζω όχι μεγάλο. Ελπίζω σήμερα που θα πάμε ξανά στο γιατρό να μου πει πως έγινε θαύμα και έχει κλείσει η πληγή και έχει εξαφανιστεί η ουλή και το παιδί βλέπει. ΄Οπως και να ‘χει εγώ πιστεύω, τώρα, ότι όλα θα πάνε καλά. Σήμερα επιστρέψαμε και στον παιδικό σταθμό αφού δεν υπάρχει κίνδυνος να κολλήσει άλλο παιδάκι και συνεχίζουμε την θεραπεία μας.

Ελπίζω να μην χρειαστεί να ξαναγράψω κάτι λυπηρό. Η αλήθεια είναι ότι γυρνώντας πίσω σκέφτομαι μήπως υπερέβαλλα στις αντιδράσεις μου. Από την άλλη πέρασα μια μεγάλη λαχτάρα και δεν ξέρω αν θα μπορούσα να μην το δείξω. Προσπαθώ να ακολουθώ στη ζωή μου το εξής: μπορείς να πας όπου θέλεις, αλλά μην πηγαίνεις εκεί που είναι οι ενοχές. Έτσι προσπαθώ να μην σκέφτομαι τι θα γινόταν αν είχα πάει το παιδί κατευθείαν στον παιδίατρό μου. Προσπαθώ να με πείσω πως δεν θα μπορούσα να είχα προβλέψει αυτό που έγινε. Ο λόγος που έγραψα το ποστ αυτό είναι απλώς για να σε ενημερώσω ότι μια απλή κοκκινίλα στο μάτι μπορεί να είναι κάτι πάρα πολύ σοβαρό.

See ya

Πι.Ες. Άντζελα – συμπεθέρα μου να μην ξεχάσεις να πεις στη νύφη μου όταν κοκκινίζει το μάτι του παιδιού μου στο μέλλον που η μανούλα θα ξεχνάει, να θυμάται να του βάζει zovirax και σταγόνες! Ευχαριστώ για την συμπαράσταση.

Πι.Ες.2 καταλαβαίνεις ότι για ένα διάστημα θα είμαι λίγο ευαίσθητη σε εκφράσεις όπως ‘’με μάτιαξαν’’ και ‘’φάτε μάτια ψάρια’’ ή σε φαγητά όπως ‘’αυγά μάτια’’ (#denallazeioanthropos)

Πι.Ες.3 Ναι θα ασχοληθώ με τον γιατρό που μου χορήγησε κορτιζόνη, μόλις γίνει καλά το παιδί μου. Ασφαλώς και θέλω να βεβαιωθώ ότι δεν θα το ξανακάνει.

Πι.Ες.3 Αν ψάχνεις παιδοφθαλμίατρο ευχαρίστως να σου δώσω τα στοιχεία του δικού μας. Είναι εξαιρετικός και πολύ καλός με τα παιδιά.

Πι.Ες.4 Φίλη μου Χριστίνα ή Κιτίνα όπως σε λέει ο Μπιλάκος δε με πειράζει που με ”ανάγκασες” να σε αναφέρω ονομαστικά στο ποστ αυτό γιατί πιστεύω πως ο καθένας μας δικαιούται το τέταρτο της δημοσιότητάς του! Πόσο μάλλον εσύ ΦΙΛΗ ΜΟΥ, ΗΡΩΑ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΗΡΘΕΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ ΣΤΟ ΠΑΙΔΩΝ ΕΝΩ ΕΙΧΕΣ ΠΙΕΙ 32 ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΒΡΑΔΥ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΔΕΣ ΤΟ ΣΗΜΑ ΚΑΙ ΦΑΓΑΜΕ ΚΛΗΣΗ, ΠΟΥ ΜΕ ΚΕΡΑΣΕΣ ΚΑΦΕ, ΠΟΥ ΕΝΩ ΕΓΩ ΠΗΓΑ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΣΥ ΠΗΓΕΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΙΑΤΡΙΚΟ ΟΔΗΓΩΝΤΑΣ ΤΗ ΜΑΟΥΝΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΑ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΣΕ ΤΡΑΚΑΡΑΝ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟΠΑΡΜΕΝΟΙ, ΠΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΤΗΚΕΣ ΝΑ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΝΑ CELICA ΤΟΥ ’90 ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΝΑ ΞΕΠΑΡΚΑΡΕΙΣ ΤΗ ΜΑΟΥΝΑ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΗΓΕΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ ΝΑ ΧΑΡΕΙ! ! ! ! Santa Cristina!!!

γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,648 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

Advertisements
%d bloggers like this: