γονείς με κολικούς

Archive for the ‘φουλ τάιμ μαμ’ Category

i dont take crap

(* δεν είπα ότι είναι καλές,

δεν είπα ότι είναι σωστές

λέω μόνο ότι είναι δωρεάν.

 

ότι δίνεις, παίρνεις…!)

Όταν ήμουν φανταστικός single και πίστεψέ με έμεινα έτσι πολύ καιρό γι’ αυτό τώρα τραβάω αυτά που τα τραβάω στα γεράματα, είχα μία πάρα πολύ ξεκάθαρη άποψη για το πώς –πρέπει- να μεγαλώνουν τα παιδιά, για το τι πρέπει να φοράνε, για το πώς πρέπει να τους μιλάνε οι γονείς τους, γενικά ήμουν εξπέρ στην ανατροφή και απορούσα με τους άχρηστους γονείς που έτρεχαν πίσω απ’ τα παιδιά τους για να τα ταΐσουν ή τα άφηναν να τσιρίζουν σαν υστερικά στα σουπερμάρκετ. Θεωρούσα επίσης δεδομένο το γεγονός ότι το να μου τσιρίξει παιδάκι εμένα απλά δεν παίζει. Ότι δεν είναι δυνατόν να πω εγώ ‘’σκασμός’’ με αυστηρό ύφος και να μην υπακούσει. Μάλλον για να το πω καλύτερα, στο φανταστικό αυτό σενάριο δεν έφτανα ποτέ στο σημείο να πω ‘’σκασμός’’, δε νευρίαζα καν. Αρκούσε ένα έντονο βλέμμα τύπου ‘’δεν-θυσίασα-εγώ-την-ζωή-του-φανταστικού-single-για-να-σε-φέρω-στον-κόσμο-και-ν’ακούω-την-τσιρίδα-σου-φύγαμε-για-daquiri-τώρα-και-σβέλτα-χαμογελαστά’’. Και η ζωή κυλούσε έτσι με υπέροχες φαντασιώσεις και νες καφέ φραπέ ατέλειωτη ευχαρίστηση. (ψέμματα δεν πίνω φραπέ αλλά μ’ αρέσει πολύ αυτό το σλόγκαν)

Τα σενάρια ανατράπηκαν στην αυγή της τρέχουσας δεκαετίας. Ένα από τα σοκαριστικά πράγματα που ανακάλυψα μετά την έλευση του πελαργού είναι ότι όλα τα advanced night repair και τα absolue night premium και τα cellular repair cream, ενώ δρουν με καταπληκτικά αποτελέσματα όσο είσαι φανταστικός single, σταματούν ακαριαία μόλις αρχίσει να εκκρίνεται η μητρότητα. Είναι τόσο σοκαριστική αποκάλυψη που απορώ γιατί δεν ασχολούνται μ’ αυτό όλη μέρα στο twitter και τα forums και γιατί δεν φιγουράρει σε 300×250 μπανεράκι στα απανταχού γυναικεία sites με τη λεζάντα: mom reveals terrible secret – dermatologists hate her. Μπορείς να συνεχίσεις να παστώνεσαι όσο θες αλλά να ξέρεις ότι οι ‘’μικρές λεπτές γραμμές’’ θα είναι πια παρελθόν. Γιατί στην θέση τους έχουν έρθει οι ρυτίδες, όχι έκφρασης μην ξεγελιέσαι. Υπάρχει η σκέψη να βάλω όλη τη νύχτα το κεφάλι μου σε σακούλα γεμάτη με prairie αλλά ψάχνω το πώς θα αναπνέω…τι είπες; πως θα το πληρώσω; έλα δε θέλω αηδίες τώρα που άρχισε η ανάκαμψη..πλιζ

Σχετικά με την ανατροφή. Γιατί τσιρίζουν ρε παιδιά; ok είναι μικρά δεν ξέρουν, δεν καταλαβαίνουν αλλά γιατί πρέπει να ΤΣΙΡΙΖΟΥΝ;; Τσίριζα κι εγώ;; Τόσο πολύ δηλαδή; έσπαγα α^$%#δια;; Όχι ρωτώ γιατί τώρα για νορμάλ περνιέμαι, δηλαδή πως γίνεται να τσίριζα έτσι και να μην έχω πονοκέφαλο συνέχεια από τότε; Αν τσίριζα ζητώ συγγνώμη, καθυστερημένα το ξέρω και κρίμα που δεν είναι εδώ κι ο μπαμπάς μου να το ακούσει αλλά σόρυ ρε παιδιά! Χίλιες φορές! Αν είναι να σταματήσει, να βγω να το φωνάξω να το πω: Συγγνώμη! Δε μπορώ να φανταστώ το μέγεθος του δράματος που περνάει όταν πέσει ένα αυτοκόλλητο στο πάτωμα. Στο κάτω κάτω βρε αγοράκι μου, ΜΑΖΕΨΕ ΤΟ! Κι όλα γυρίζουν πάλι στην κανονική τους ροή. Αυτοκόλλητο, πάτωμα, χέρι. Πάμε όλοι μαζί δυνατά (τύπου Ντόρα) ΑΥΤΟΚΟΛΛΗΤΟ….ΠΑΤΩΜΑ….ΧΕΡΙ.

Τι άλλο να θυμηθώ….α, ναι: Παλιά δεν υπήρχαν τόσες έγκυες στους δρόμους ούτε τόσα καροτσάκια, ούτε τόσα ζευγάρια με μωρά. Ο λόγος που δεν υπήρχαν ενώ σήμερα είναι παντού είναι ότι δεν είχα εγώ παιδί. Έτσι, ενώ εντόπιζα με καταπληκτική ευκολία το 10 εκατοστών κενό στο γεμάτο ασφυκτικά μπαρ από μεγάλη απόσταση, τα παιδάκια μπορεί και να τα πατούσα στο πέρασμά μου. Και σχολίαζα νοερά διάφορα τσιτάτα τύπου ‘’εντάξει κυρά μου έκανες παιδί, μάζεφ΄το τώρα’’ #glykoula !! Τώρα σταματάω ακαριαία με το αυτοκίνητο για να περάσει καρότσι, στο μετρό ψάχνω διαρκώς την έγκυο και το θύμα που θα σηκώσω άρων άρων για να κάτσει, πάντα με διάφορα τσιτάτα στο μυαλό ‘’την κοιλιά δεν την βλέπετε τς..τς..τς..γαϊδουριά…’’ #once α glykoula always α glykoula !  Αλλά εκεί που λυγίζω κυριολεκτικά είναι αν δω στο δρόμο έγκυο… δεν υπάρχει… Θέλω να τρέξω, να την αγκαλιάσω και να της πω ‘’κουράγιο, θα περάσει’’!! Αλλά μετά σκέφτομαι το σοκ της καημένης που περιμένει όλο χαρά το σπλάχνο της και κρατιέμαι. Στα δε δίδυμα, τρίδυμα που κυκλοφορούν τι να πω, δε λέω τίποτα. Καμιά φορά η άγνοια κινδύνου σώζει..

Κρίση προσωπικότητας. Παλιά είχες τη δουλειά σου (και τώρα εύχομαι), είχες το γυμναστήριο (και τώρα ελπίζω), είχες τους φίλους σου, κάθε μέρα κι άλλο πάρτυ ετσέτερα ετσέτερα. Πήγαινες σε συνέδρια, έκανες μίτινγκ, ενημερωνόσουν για τη δουλειά σου, διάβαζες, διάβαζες, διάβαζες… Τώρα νομίζεις ακόμα πως δεν άλλαξε τίποτα και μπορείς να κάνεις όλα τα παραπάνω μαζί με παιδιά; έλα πες την αλήθεια, θα ‘θελες πολύ να είναι έτσι. Τόσο πολύ που όταν περνάς 10 λεπτά στο twitter ενώ ταυτόχρονα βάζεις πλυντήριο, βάφεις νύχι και φτιάχνεις λουλουδάκια με πλαστελίνη το λες multitasking ενώ στην πραγματικότητα είναι σχιζοφρένεια. Και σκέφτεσαι και γκρινιάζεις λίγο ότι ‘’εγώ δεν ήμουν έτσι μπουχουχου και αν δεν τα κάνω όλα αυτά που έκανα τι θα κάνω; Ποια θα είμαι αν δεν είμαι αυτή που ήμουν μπου χου χου….κλπ κλπ’’. Θα σου πω 3 συμβουλές που μπορεί να σε βοηθήσουν:

Πρώτον: Αν δεν ξέρεις ποια είσαι πλέον, μπορείς να σταματήσεις να λειτουργείς μέσα στα πλαίσια του ποια υποτίθεται πως πρέπει να είσαι. Πιο απλά: Αν δεν είσαι πια αυτό που φαίνεσαι, καιρός ν’ αρχίσει να φαίνεται αυτό που είσαι. Και έτσι, μαγικά, όλα θα γίνουν πιο ωραία. Όχι πιο απλά, μην παίρνεις θάρρος, αλλά πιο ωραία.

Δεύτερον: Η αυτολύπηση μας παίρνει πολύ χρόνο μου είπε μια σοφή φίλη. Το καλό με τη μητρότητα είναι ότι δεν έχεις ποτέ πολύ χρόνο. Άρα δεν προλαβαίνεις να μυξοκλαίς πολλή ώρα. Αν το κάνεις το πιθανότερο είναι ότι θα ξεχάσεις το γάλα στο μπρίκι και όλοι ξέρουμε τι γίνεται όταν ξεχάσεις πολύ ώρα το γάλα στο μπρίκι……φρίκη…

Και Τρίτον: Τα καλαμάκια ΔΕΝ ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΟΝΤΑΙ. Είναι σοκ, το ξέρω και για ‘μένα ήταν. Αλλά το έμαθα από έγκυρη πηγή σ’ ένα φεστιβάλ ανακύκλωσης για παιδιά που έγινε πριν 2 μήνες περίπου στην πλατεία Αγίας Παρασκευής. Μην πετάς τα καλαμάκια στην ανακύκλωση, δεν ξέρεις που δεν ξέρεις ποια είσαι, μη γίνεσαι γαϊδούρα και με τα καλαμάκια. Συγγνώμη που σου φόρτωσα κι αυτή την ενοχή και τώρα θα πρέπει κάθε φορά που πετάς τον καφέ να ξεχωρίζεις το καλαμάκι αλλά δε θα το περνάω εγώ μόνη αυτό το μαρτύριο.

Νιώθεις καλύτερα τώρα;; Είδες βρε κουτό; Δωρεάν δωρεάν αλλά δουλίτσα κάνουν οι συμβουλές τελικά..

Πι.Ες. Είναι συγκλονιστικό αλλά σήμερα ΔΕΝ ΕΧΕΙ Πι.Ες. Σκέψου ότι από χθες θέλω να αναρτήσω το κείμενο και δεν το έχω κάνει γιατί κόλλησα στα Πι.Ες. Σκέφτηκα δεν πειράζει, θα τα βρω αύριο. Αλλά ήρθε το αύριο χωρίς Πι.Ες. Φοβερό ε; Όμως αν έχεις γράψει ένα τόσο άρτιο ποστ δεν έχεις ανάγκη ρε παιδί μου τα Πι.Ες…ΤΟΣΟ τέλεια!!!  #synelthe…

by: φουλ τάϊμ μαμ!

Λοιπόν, κάθησα και το ψαξα το πράγμα.

Το ΜΟΝΙΜΟ άγχος-προβληματισμός που έχει η πλειοψηφία των γονιών είναι πού να πάνε τα παιδιά τους,τις ώρες που ΔΕΝ έιναι στο σχολείο και γυρνοβολάνε χωρίς σκοπό και αιτία, από δωμάτιο σε σαλόνι, από σαλόνι σε κουζίνα,στην καλυτερη των περιπτώσεων καταστρέφοντας ό,τι βρουν στο πέρασμά τους προκειμένου να διοχετεύσουν ΚΑΠΟΥ την ενέργειά τους (παίζοντας για΄κανένα 5λεπτο το κάθε παιχνίδι τους έτσι για το ξεκάρφωμα).

Ως γνωστόν τα παιδιά βαριούνται ευκολα.Τα παιδιά τρέφονται με παιχνίδι.Τα παιδιά ρουφούν τις γνώσεις,μιμούνται,αντιγράφουν,μαθαίνουν…τους αρέσει να απασχολούνται με καινούργια πράγματα,να έχουν δραστηριότητες.

Οταν αυτά περνούν καλά και εκτονώνονται -βεβαίως βεβαίως- περνάμε καλά και εμείς! όσες περισσότερες δραστηριότητες τόσο λιγότερη γκρίνια,καλύτερη διάθεση και ελεύθερος χρόνος για εμάς (όταν και όποτε) πέσουν για ύπνο.

Πόσα πράγματα να πεις και να κάνεις κι εσύ σαν γονιός.Άντε και έχεις μια στοιχειώδη φαντασία και δημιουργικότητα αλλά μέχρι πού? εκτός αυτού κι αυτά βαριούνται συνέχεια με μας.

Έκανα λοιπόν μια μικρή έρευνα και βρήκα ένα μπλογκ,καλή ώρα, μιας, εξαιρετικης να πω? κοπέλας, η οποία έχει συγκεντρώσει με επιμέλεια αλλά και εγκυρότητα (να’ναι καλα!!! χίλια καλά να της φέρει η ζωή…χαχαχα) τουτέστιν  very updated , πληροφορίες,λινκς,(#tapantasoulew!) σχετικά με αυτό το ΚΑΥΤΟ θέμα.

Αφορά μόνο Θεσσαλονίκη βέβαια αλλά κάτι είναι κι αυτό…αν βρω κάτι αντίστοιχο σε Αθήνα θα σας ενημερώσω. Ή καλύτερα ακόμη αν έχει κανείς κάτι υπόψιν του,είναι καλοδεχούμενο……

….ή και για άλλες πόλεις γιατί όχι? είμαστε άλλωστε παγκόσμιας εμβέλειας!!!!

Επίσης εκεί θα βρουν όλοι οι δημιουργικά ανήσυχοι ‘μεγάλοι’ δραστηριοτητες και για τους ίδιους….για να μην περνάνε καλά, μόνο τα μικρά μας ‘τερατάκια’.

Παρακαλώ μπείτε και θα με θυμηθείτε.http://pigolampides.gr/.

Δηλώνω, πολύ ικανοποιημένη!!!

Φουλ ταϊμ μαμ S.O.S !!

Μείζον θέμα! αυτό έχω να πω.

Και όπως σε όλα τα θέματα που αφορούν τα παιδιά (γιατί κάθε παιδί είναι διαφορετικό,άσχετα αν τα περισσότερα κάνουν τα ίδια πράγματα) οι απόψεις διίστανται (τριίστανται μην σας πω!).Κάποιες με καθησυχαζουν οτι ειναι ευκολο,άλλες τα βρισκουν λιγο ‘παλουκια’ (μετα συγχωρησεως)και το αναβάλλουν,άλλες παλι (απηυδυσμενες μαλλον) τα εχουν μισοκαταφερει και ολο το τρεναρουν (φοραει ακομη μετα απο κανα χρονο, πανα στον υπνο, η μονο στα κακα και τετοια).Εμένα ψιλοβουνο μου φαινεται,αλλά πάλι μαλλον παιζει ρολο και το παιδι.Το μονο που ειναι σιγουρο ειναι οτι ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΕΙΣ γιατι εχω ακουσει και περιστατικα που ”τα κρατανε” και παθαινουν διαφορα μετα…

Λοιπόν.Σε γενικές γραμμές ο Δαμιανός είναι ένα εύκολο παιδί (@#^*@#@) όταν θέλει ακούει,όταν θέλει κάνει αυτό που του λέμε.

Η πρωτη προσπάθεια για κακά στην τουαλέτα έγινε ενώπιος εν-ηπίων στον παιδικό σταθμό που πήγε για λίγο καιρό τον χειμώνα (παρεπιπτόντως στους παιδικούς το μαθαίνουν στο αψε σβησε!) τους βάλανε στη σειρά στα γιο γιουδακια και τους λενε τωρα καντε κακα! και ως δια μαγείας έκανε! μας ενημέρωσε η δασκάλα του για το ευτυχές γεγονός και μας παρότρυνε να τον ΄βαζουμε΄και στο σπίτι.Μία,δύο,τρεις,μια χαρά ο Δαμιανακος.Στην τουαλέτα με το βοηθητικό καθισματάκι απο κάτω στο σκαμπουδακι η μαμα με παιχνιδια κλπ κλπ, εμψύχωση,χαμόγελο,επιβράβευση,”γειαααα…” στα κακά, όλα μια χαρά.Με το που σταμάτησε ο παιδικός σταμάτησε και η διάθεσή του να ‘τα κάνεί’ οπουδήποτε αλλού εκτός της πάνας του…παίζει ρόλο και η αλλαγή περιβάλλοντος βέβαια (πάλι στο σπίτι μας είμαστε – στο άλλο- αλλά όσο να’ναι,ξερω κι εγω?).

Είχα πάρει την απόφαση από πέρυσι ότι φέτος θα ξεκινούσαμε την προσπάθεια μιας και ήδη είμαστε 27 μηνών και πλησιάζει καλοκαίρι (ξεβρακώνονται πιο εύκολα),είναι και σε ηλικία που συνεννοείσαι,άσχετα αν σε γειώνει που και που…οπότε εφοδιάστηκα με σουπερ σωβρακάκια,σλιπάκια (με Τομας,Μακ Κουην κλπ κλπ) φανελάκια ασορτι και ακλόνητη θέληση και αποφασιστικότητα και από χθες είπα ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ!

Τον ξεβρακώνω λοιπόν (έχοντας στο μυαλό μου διαρκώς την ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΗ και όχι το μάλωμα Ό,ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΕΒΛΕΠΑΝ ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΜΟΥ) και ξεκιναμε για την απογευματινη μας βόλτα (καινουργιο σλιπακι,ποπουδακι κουνιστο κουνιστο, ποδηλατακι)και παμε σαν να μην συμβαινει τιποτα. Καθε 10 μετρα:”Δαμιανέ,άμα θέλεις τσισάκια,πιπί,…να μου πεις” ”μαμά πιπί” (για καλή μου τύχη κακά είχαμε κάνει πριν φυγουμε απο το σπιτι)…αφού φτάσαμε στην περιβόητη και μοναδικη παιδική χαρα διπλα στη θάλασσα,είδε ένα ζευγάρι λουόμενων,άρχισε να τρέχει προς τα εκεί αλλαλάζοντας ”εκεί,εκεί,εκεί!”. Βρε καλέ μου,βρε χρυσέ μου,είναι κρύο το νερό έχει κύμματα (όντως) και κάτι κοτρόνια,απτόητος.Εκεί με βοηθησε η καινουργια του αμφιεση.Το πόσο γρήγορα βγήκαν βρακί και σορτσακι δεν λέγεται (σε σχέση με την πάνα και τα εσωρουχακια με τα κουμπια) και με το που ‘ελευθερώθηκε’ τσιιιιρρρρρ” πετάει το πρώτο.’Φτηνά την γλιτωσαμε σκέφτομαι,αλλά το θέμα έιναι να μου το λεει για να καταλαβει κι αυτος οτι δεν τα κανουμε πανω μας.

Η δευτερη φορα ηταν λιγο πριν φτασουμε σπιτι, φορωντας κανονικα τα ρουχα του και αφου ειχε πιει ενα μισολιτρο νερο και φυσικα ΔΕΝ τον προλαβα. ”Εκανες τσισάκια? μπράβο αγάπη μου…πάμε να αλλάξουμε βρακακι και σορτσακι γιατι εισαι μουσκεμα και θα κρυωσει η κοιλιτσα…” …’την επόμενη φορά να πεις στη μαμα αν θελεις να κανεις πιπι…” Κάπως έτσι το πήγαμε μέχρι λίγο πριν το μπανιο του,οποτε μετα του βαλαμε ξανα πανα για τον υπνο (μην ξανοιγομαστε κιολας πρωτη μερα).

Ετσι καπως εχουν τα πράγματα μετα απο την πρωτη προσπάθειά μας να προσπεράσουμε τον σκόπελο ΠΑΝΑ.

Υπαρχει καποιος τροπος να γινει πιο ευκολη η διαδικασια? Για πειτε βρε κοριτσια!

Α! ωστοσο βρηκα και αυτα τα αρθρα για να βοηθησω καποιες ομοιοπασχούντες ! (υπαρχει αυτη η λεξη?) για δείτε…

http://www.mayoclinic.com/health/potty-training/CC00060

http://www.mammycool.gr/viewcontent.jsp?id=15GTQK2LJ&cid=14AM850JC

by:φουλ τάϊμ μαμ

Τελικά οι άντρες όντως προτιμάνε κόρες και οι γυναίκες γιους?

Οι γυναίκες τους κάνουν ΄μαμακηδες’ (απ το πολύ κανάκεμα-προσέχεις λέξη?) και οι μπαμπάδες δεν μπορούν να αντισταθούν στα νάζια της κόρης τους (οπότε και τις κακομαθαίνουν)?

Τί γίνεται ρε παιδιά? αν κάνεις γιο ο άντρας έχει έναν απόγονο περιοπής ενώ η κόρη…μόνο για αγκαλιές και φιλιά? παλιά λέγανε το ‘παιδί’ και το ‘κορίτσι’ (σ.σ. το κορίτσι ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙ!)

Οι γιοι μοιάζουν στις μανάδες (ΟΧΙ ο δικός μου) και οι κόρες στους μπαμπάδες οπότε αναλόγως και αντιστοίχως κάποιος ”έχει δύο?”

Ο άντρας αγαπάει πιο πολύ την κόρη και ‘ξεχναέι’ την μάνα? Η μάνα ‘ερωτα’ με τον γιο (εγώ το παθα πάντως) και ‘ξεχνάει’ τον πατέρα? (δεν παίζει με μένα γενικά μιλάμε,λέμε!) Αλλιώς αγαπάς τον πατέρα αλλιώς τον γιο.Το έρωτας χρησιμοποιείται για λόγους εντυπωσιασμού!

για πες, για πες (που λεει και η i mom)

by: φουλ τάιμ μαμ!

Νομίζω πως όλες έχετε περάσει αυτή τη φάση- ή κάπως έτσι-εκτός κι αν κάνω λάθος.

Δαμιανέ,πάμε προς τις κούνιες,όχι προς την παραλία!’, ‘έλα αγάπη μου (@#$%^%$*$#@… κακομαθημένο κλπ κλπ κλπ – όχι μωρέ το παιδάκι μου!) ‘έλα, από δω είναι οι κούνιες… ΧΩΡΙΣ ΚΑΡΟΤΣΙ, Ε Ν Ν Ο Ε Τ Α Ι! …όχι Δ. γύρνα, πάμε από δωωωω!!!,’πρόσεχε,εδώ είναι δρομος περνάνε αυτοκίνητα,πάμε από το πεζοδρόμιο’,  πάμε να δούμε τη γατούλα,τη βαρκούλα,τη μπετονιέρα,τη φαγάνα,τα προβατάκια, τις κοτούλες,τη Φαίδρα…κ.ο.κ (πού μπορεί να μένουν θα σκέφτεστε τώρα… τέλος πάντων δεν είναι εκεί το θέμα μας!).

ΠΟΤΕ, ΜΑ ΠΟΤΕ δεν πάμε (με τη μία όμως) προς την επιθυμητή κατεύθυνση,πάντα πάμε προς τα εκεί που θα επιλέξει (το ένστικτο…χαχαχα) του ‘αφεντικού’. Και άντε,όταν βγαίνεις βόλτα χωρίς προορισμό και σκοπό και πιεση χρόνου πάει και το παλιαμπελο.Όταν όμως πρέπει να συναντήσουμε τα μοναδικά παιδάκια που κυκλοφορούν συγκεκριμένες ώρες στον Πλ.Γυαλό (στη Σίφνο – εκεί μένουμε) ή σε οποιαδήποτε μέρος, ή έχουμε μια δουλειά και πρέπει να είμαστε συγκεκριμένη ώρα κάπου (τέ σπα) τότε σε πιάνει και ένας εκνευρισμος,ενα κάτι. Αντίστοιχα όταν θέλεις να επιστρέψεις στο σπίτι (για το μπάνιο κλπ κλπ) ΜΟΥΛΑΡΩΝΕΙ και δεν γυρνάει, παρ΄όλο που είναι δυο ώρες έξω και χοροπηδάει,σκαρφαλώνει,τσιρίζει,γελάει,τρέχει….και έχει γίνει ένα πτώμα (χωνί σου λέω)…μόνο αν πεινάει,διψάει (και δεν παίζει παγουράκι,μπισκοτάκι στη βόλτα) τότε κάτι γίνεται. ‘Έλα αγάπη μου, πάμε να πλύνουμε χεράκια,να φάμε, να πιούμε νερό, να κάνουμε μπάνιο……. Α! και να δούμε τί κάνει (αυτή η ψυχή) ο Μίκυ (και η Μίνι μην ξεχνιόμαστε!), ο Μαστοράκος,τα παιδάκια από τους Μικρούς Αινστάϊν…’πατ πατ πατ πατ !’

Ή εντός σπιτιού, όταν είναι π.χ. να αλλάξουμε πάνα, και αυτός δεν θεωρεί ότι ΠΡΕΠΕΙ παρ’όλο που η πάνα κοντεύει να εκραγεί τα ίδια! ‘έλα μωρό μου πάμε να αλλάξουμε πανούλα να πάρει αέρα ο ποπός σου, να δούμε το πιπί τι κάνει…’, πρέπει να το συζητήσουμε ή απλά με συνοπτικές διαδικασίες να τον αρπάξω και να τον ακινητοποιήσω για να μπορέσω να του αλλάξω πάνα.

Το θέμα δεν είναι να γίνει ‘το δικο μου’, αυτό πιστεύω το αντιλαμβάνεστε,γιατί μιλάμε για φάσεις που απλά δεν σηκωνει να γινει κατι διαφορετικα, πως να το κανουμε. Δεν συζητάμε να επιβληθούμε στο παιδί,συζητάμε για το ποιος τρόπος υπάρχει να το φέρεις στα νερα σου-αν ταιριάζει η εκφραση-με καλό τρόπο και ‘ξεγελώντας το’ ώστε να κάνει το ‘σωστό’…? το να το ξεγελάσεις από μια ηλικία και μετά ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ και σίγουρα δεν είναι ωραίο να τους λες ψεμματα για το οτιδήποτε,έστω και για το παραμικρό.Του λες πάμε να πλύνουμε χέρια, να φάμε….και αυτά πρέπει να κάνεις. ‘Θα πάμε παιδική χαρά…’ αυτό ακριβώς κάνεις.

Όταν για κάποιον λόγο ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ να ακολουθησεις αυτο που τους λες, τότε πρέπει να τους εξηγήσεις ΓΙΑΤΙ δεν μπορεί να γίνει. Δεν θα σε καταλάβει με τη μία ένα 2χρονο, αλλά σίγουρα θα νιώσει ότι για κάποιο λόγο δεν γίνεται. Στην αρχή μπορεί να αντιδράσει γιατί ΄φυσικά και θέλει να πάει να παίξει και του το στερείς (ειδικά αφού του το εταξες κιολας) αν όμως το χειριστείς ήρεμα και του ‘τάξεις’ κάτι άλλο πραγματοποιήσιμο,και σύντομα! τότε μπορεί και να το ‘κερδίσεις το παιχνίδι’.

……Υπάρχουν φορές λοιπόν,που όταν συμβαίνει κάτι και απλά ΔΕΝ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ νιώθω ότι ΕΙΜΑΙ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΑΝΑ που δεν μπορεί να ‘κουμαντάρει’ το παιδί της.Ειδικά όταν είναι κουρασμένος (κι εγώ φυσικά,όλως τυχαίως) τότε μου κάνει τα νεύρα σμπαράλια!

Πότε μαθαίνουν να ακούνε?

και Πώς τελικά πρέπει να χειριζόμαστε αυτή τους την άρνηση-αντίδραση-…..?

για πες,για πες….εσείς οι έμπειρες ειδικά!!!

P.S.  Σε γενικές γραμμές θεωρώ ότι έχω ένα πολύ βολικό παιδάκι και διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά πιστεύω ότι αν δεν έκανε κι αυτά τότε τι ‘παιδάκι’ θα ήτανε? εμείς άλλωστε ως μεγάλοι και πιο εμπειροι και ‘σοφοι,’ καλούμαστε να τους μάθουμε ολα οσα μπορουμε και να τα αναθρέψουμε όσο πιο καλα γίνεται, ωστε καποια στιγμη να μην γυρισουν να μας πουν κάτι του στυλ :  ‘τίποτα δεν μου έμαθες/τιποτα δεν έκανες για μενα’ …και άλλα τετοια

….αλλά και για να γίνουν σωστοί,ευγενικοί και δίκαιοι άνθρωποι.

ευχαριστώ

by: φουλ τάϊμ μαμ

Κατ’αρχάς χελόου του ολ οφ γιου!!! (εγκαίν)

Η παρακάτω παράθεσις προβληματισμού, αποτελεί πρόσφατο βίωμα και έχει να κάνει φυσικά με το σπλάχνο μου.

(Για εσάς, μητέρες -ήδη- αγοριών,αλλά και για όσες θέλουν να ‘σκοτώσουν’ την ώρα τους).

Να φανταστείς λοιπόν ότι εγώ για χρόνια νόμιζα ότι μόνο τα κοριτσάκια έχουν ευαίσθητο ”πιπί” και χρήζουν σχολαστικής και προσεκτικής καθαριότητας. Έλα όμως που τελικα και τα ”τσουτσούνια” έχουν τις ευαισθησιες τους!!

Το βράδυ της περασμένης Δευτέρας μετά το καθιερωμένο μπανάκι μας κι εκεί που είμαστε στην αλλαξιέρα (και παλεύουμε) βλέπω μια άλλη τσουτσού!! λέω,  ”Δ. μου, θα μας κατουρήσεις ή απλά χαίρεσαι που με βλέπεις? χαχαχα! ” . Το χρώμα σκούρο ροζ και διπλάσιο σε μέγεθος! …. φωνάζω και τον μπαμπά μας για μια δεύτερη γνώμη, από το βλέμμα του οποίου σιγουρεύτηκα .Πάω να το αγγίξω (ούτε κατά διάνοια να το πιάσω) και τινάζεται στον αέρα ο μικρός με κλάμα. ”Ωχ! τον ήπιαμε”, σκέφτομαι. Και τώρα? Πρωϊ, πρωϊ στον γιατρό.

Βαλανοποσθίτιδα.  (Το προλάβαμε και στην αρχή υποτίθεται).

Τί είναι αυτό ακριβώς γιατρέ κι από τι προκαλείται,πως το θεραπεύουμε? Να σημειώσω ότι από τότε που ήταν λιγων μηνων μας είχαν πει ότι,σύμφωνα με την τελευταία οδηγία της παγκόσμιας ιατρικής κοινότητας, ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΤΣΟΥΤΣΟΥΝΙ ΓΙΑ ΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΦΟΡΑΜΕ ΠΑΝΕΣ.  Όβερ! αυτό έκανα κι εγώ,λίγο στο μπανάκι ένα κλικ κατέβασμα,ίσα ίσα να το βοηθήσουμε να μην κλεισει και δατς ιτ!

Στην φάση λοιπόν που το πάθαμε αυτό, έκανε τσισάκια κανονικά χωρίς πόνο,αλλά όταν βρισκόταν σε συγκεκριμένη θέση ή ‘τεντωνότανε” ή το αγγίζαμε για να βάλουμε αλοιφή,το παιδί σφάδαζε! Η αγωγή περιελάμβανε fucicort πρωι βραδυ, πλύσεις με χαμομήλι χλιαρό προς κρύο, καθόλου σαπούνι και αντιβίωση ξεγυρισμένη,για να το θεραπεύσουμε ‘από μέσα’.

Μια βδόμαδα μετά, το παιδί είναι σε άριστη κατάσταση, συνεχίζουμε για ένα μήνα με αλοιφή που θα βοηθήσει στο να κατεβαίνει το ”πετσάκι” και αποφεύγουμε τα πολλά σαπούνια και εννοείται ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΙΡΑΖΟΥΜΕ ΠΟΛΥ.

Μεσα σ αυτό το διάστημα βέβαια, εμενα μου γεννήθηκαν ερωτηματικά σχετικά με το αν και κατά πόσο τελικά πρέπει να ‘επεμβαίνουμε’ στη φύση. Πότε δηλαδή κάνουμε αυτές τις μινι επεμβάσεις κατά τις οποίες ‘ανοίγει-ξεκολλάει ο γιατρός την πόσθη από τη βάλανο? μονο όταν προκύψει πρόβλημα? π.χ πάει να κλείσει εντελώς, με φόβο όχι μόνο να μην μπορεί να ουρήσει αλλά και μετέπειτα στην σεξουαλική του ζωή…έτσι είμαστε οι αγορομάνες …τα σκεφτόμαστε και αυτά! ή απλά δεν το πειράζουμε?

Ψάχνοντας -ΛΙΓΟ το τονίζω- στο ιντερνετ έπεσα πάνω σε διάφορα άρθρα αλλά ένα είναι αυτό στο οποίο έδωσα βάση (απόψεις.ιδέες και σχολιασμοί επί του θέματος ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ επιβεβλημένες! όχι απλά ευπροσδεκτες…) ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΑΙ ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ.

κίσιζς  φορ νάου!!

Φυσιολογική παιδική πόσθη και φίμωση Γράφει: Μαρινόπουλος Ιωάννης, Χειρουργός Παίδων

Αν εξαιρέσουμε τους θρησκευτικούς λόγους ,οι πιο συνήθεις ενδείξεις για περιτομή στην σύγχρονη χειρουργική πρακτική πιστεύεται ότι είναι η φίμωση, το φαινόμενο ballooning κατά την ούρηση και οι βαλανοποσθίτιδες. Παρά την αποδοχή από πολλούς αυτών των ενδείξεων, αν μελετήσουμε προσεκτικά την εμβρυολογία, τη διάπλαση και την παθολογία της ακροποσθίας θα καταλάβουμε ότι οι ενδείξεις αυτές έχουν αμφίβολη αξία. Στον πέμπτο μήνα της ενδομήτριας ζωής ο σχηματισμός του δέρματος που ονομάζουμε πόσθη είναι πλήρης και καλύπτει τελείως τη βάλανο με την οποία και συμφύεται. Πολύστιβο πλακώδες επιθήλιο καλύπτει την βάλανο και την ακροποσθία. Κάτω από την επίδραση ανδρογόνων σχηματίζονται μικρά κενά διαστήματα μεταξύ της πόσθης και της βαλάνου. Αυτά τα κενά αυξάνουν σε μέγεθος και ενώνονται το ένα με το άλλο, διαχωρίζοντας τελείως την πόσθη από τη βάλανο. Αυτή η διαδικασία του διαχωρισμού με αποφολίδωση είναι συνήθως ατελής κατά τη γέννηση και συνεχίζεται μέσα στην παιδική ζωή. Κατά την γέννηση η πόσθη τραβιέται προς τα κάτω αποκαλύπτοντας τη βάλανο μόνο σε ένα ποσοστό 4% των παιδιών. Στα μισά νεογέννητα αγόρια δεν μπορεί κανείς να δει ούτε το στόμιο της ουρήθρας. Έως την ηλικία των 6 μηνών η πόσθη τραβιέται τελείως προς τα κάτω σε ένα ποσοστό 20% των αγοριών. Μέχρι την ηλικία των 3 ετών 10% των αγοριών έχουν ακόμη πόσθη η οποία δεν μπορεί να τραβηχτεί προς τα κάτω. Βέβαια σχεδόν σε όλα τα αγόρια μέχρι την ηλικία των 17 ετών η πόσθη έχει ανοίξει κανονικά. Αν ορίσουμε σαν φίμωση μονάχα την αδυναμία να τραβήξει κανείς την πόσθη, προφανώς, όλα τα νεογέννητα αγόρια έχουν φίμωση. Παρ’ όλα αυτά η φίμωση που καθορίζεται μ’ αυτόν τον τρόπο είναι συνήθως μία φυσιολογική οντότητα και δεν έχει καμία παθολογική συνέπεια. Πρόκειται λοιπόν για τη φυσιολογική νεογνική φίμωση, που δεν χρειάζεται οποιαδήποτε επέμβαση. Ένα συνηθισμένο λάθος στην απόπειρα να εξετάσει κανείς το πέος είναι να τραβήξει την πόσθη προς τη βάση του πέους. Τότε συνήθως βλέπει ένα άνοιγμα σαν κεφαλή καρφίτσας που μπορεί να οδηγήσει λανθασμένα στη διάγνωση μιας αληθινά παθολογικής φίμωσης. Παρόλα αυτά εάν η πόσθη τραβηχτεί περιφερικά προς τα μας τότε μπορεί κανείς να δει ότι ο δακτύλιος της ακροποσθίας είναι αρκετά φαρδύς και με κανένα τρόπο δεν εμποδίζει την ούρηση. Αληθινή παθολογική φίμωση είναι πολύ σπάνια πριν την ηλικία των 5 ετών. Η παθολογοανατομική βάση της είναι η Balanitis Xerotica Obliterans, αντίστοιχη του ατροφικού λειχήνα που προσβάλλει άλλες περιοχές δέρματος. Ιστολογικά χαρακτηρίζεται από οίδημα, λεμφοκυτταρική διήθηση, εκφύλιση και ατροφία της βασικής στοιβάδας και οδηγεί σε ίνωση του δακτυλίου της ακροποσθίας και πραγματική στένωση. Πιθανή αιτία των παραπάνω είναι οι συνεχείς βαλανοποσθίτιδες. Διεθνώς, 1% των αγοριών πάσχει από αληθινή φίμωση για την οποία η περιτομή έχει απόλυτη ένδειξη. Παρ’όλα αυτά η βαλανοποσθίτιδα από μόνη της δεν αποτελεί ένδειξη περιτομής γιατί είναι συνήθως ήπια, αυτοπεριοριζόμενη και λίγα παιδιά πάσχουν από παραπάνω από ένα επεισόδια. Για την αντιμετώπισή της είναι αρκετή η συντηρητική θεραπεία της με αντιβιοτικά. Έπειτα το φαινόμενο ballooning κατά την ούρηση μπορεί να είναι ένα εντυπωσιακό κλινικό σημείο όμως και αυτό εξαφανίζεται αυτόματα μόλις η βάλανος αρχίσει να αποκαλύπτεται με την ηλικία. Η σπανιότητα της παθολογικής φίμωσης στην ηλικία κάτω των 5 ετών πρέπει να επισημανθεί, μιας και οι περισσότερες αχρείαστες περιτομές εκτελούνται σ’αυτήν την ηλικιακή ομάδα. Από τη μελέτη της διάπλασης της πόσθης μπορούμε να καταλάβουμε επίσης ότι και οι συμφύσεις, δηλαδή τα σημεία που η βάλανος και η πόσθη είναι ακόμη κολλημένες είναι μία φυσιολογική διεργασία και πρέπει κανείς να τις αφήνει τελείως μόνες τους. Ο βίαιος διαχωρισμός, συνήθως χωρίς αναισθησία, οδηγεί σε πόνο, αιμορραγία, και ακόμη σε παραφίμωση. Αυτή η βίαιη πράξη είναι τελείως αχρείαστη, διότι ο αυτόματος διαχωρισμός συμβαίνει φυσιολογικά ούτως ή άλλως μόνος του. Τέλος πρέπει να δώσουμε έμφαση στο γεγονός ότι καμία ειδική φροντίδα δεν χρειάζεται για το πέος ενός αγοριού. Είναι τελείως αχρείαστη η έλξη της πόσθης σαν ρουτίνα για να βοηθήσει την αποκάλυψη της βαλάνου ή να διευκολύνει τον φυσιολογικό διαχωρισμό. Αφού η πόσθη έχει χωρίσει μόνη της από τη βάλανο, το αγόρι πρέπει να ενθαρρύνεται να καθαρίζει αυτή την περιοχή όπως και όταν πλένεται πίσω από τα αυτιά του. Σήμερα οι χειρουργοί ολοένα και περισσότερο πιστεύουν ότι η νεογνική περιτομή και η περιτομή παιδιών που δεν υπάγονται στην κατηγορία της παθολογικής φίμωσης, παραβιάζει τα δικαιώματα των παιδιών, είναι βάρβαρη, μεσαιωνική και ακρωτηριαστική πρακτική. Το παραπάνω άρθρο είναι ελεύθερη μετάφραση του αντίστοιχου άρθρου των Gordon A, Collin J.1 διανθισμένο με προσωπική εμπειρία και χειρουργικά πρωτόκολλα από το Ηνωμένο Βασίλειο.Πηγές: 1. Oster J. Further fate of the foreskin. Arch Dis Child 1968; 43: 200-2. 2.Rickwood AMK, Hemaltha V, Batcup G, Spitz L.  3.Ratz JL. Carbon dioxide laser treatment of balanitis xerotica obliterans. J Am Acad Dermatol 1984; 10: 925-28.  4. Bale RM, Lochhead A, Martin HC Gollow I. Balanitis xerotica obliterans in children. Pediatr Pathol 1987; 7: 617-27. 5. Escala JM, and Rickwood AMK. Balanitis. Br J Urol 1988; 63: 196-7.  6. Fergusson DM, Lawton JM, Shannon FT.Neonatal circumcision and penile problems: an 8-year longitudinal study. Pediatrics 1988; 81: 537-41. 7. Stenram A, Malmfors G, Okmian G. Circumcision for phimosis: indications and results. Acta Paediatr Scand 1986; 75: 321-3. 8. Winberg J, Bollgren I. Gothefors L. Herthelius M. Tullus K. The prepuce: a mistake of nature? Lancet 1989; i:598-9.  9. Rickwood AMK, and Walker J. Is phimosis overdiagnosed in boys and are too many circumcisions performed in consequence? Ann Coll Surg Engl 1989; 71: 275-7.  10. Williams N, Chell J, Kapila L. Why are children referred for circumcision? BMJ 1993. 306: 28.  11. Clemmensen OJ, Krogh J, Petri M. The histologic spectrum of prepuces from patients with phimosis. Am J. Dermatopathol 1989; 10: 104-8.

by: φουλ τάϊμ μαμ

Είμαστε πλέον σε ηλικία που κάθε μέρα όλο και κάτι καταφέρνουμε,αλλά κατά πόσο είναι φυσιολογικό και της ηλικίας του?

Στην τελευταία μας επίσκεψη στον παιδίατρο για τον εμβολιασμό του, μας έκανε κάποιες ερωτήσεις για να δει τον βαθμό νοητικής,συναισθηματικής ανάπτυξής του αναλογικά με την ηλικία του.

Επίσης προσφάτως ‘έπεσε’ στην αντίληψή μου ένα πολύ ωραίο αρθράκι σχετικά με το ποια πράγματα αρέσουν-ειναι φυσιολογικά (και κανονικά θα έπρεπε να κάνουν πια τα παιδάκια από 18-24 μηνών) μέρος των οποίων ήταν και αυτά που μας ρωτησε κι ο γιατρός.

Τους αρέσει – θα πρέπει ήδη σε αυτή την ηλικία, να:

  1. -Εκτελούν ‘διπλές εντολές. π.χ. φέρε μου την μπάλα (πιάσ’την και φερ την), πηγαινε το ποτήρι στο τραπέζι,βάλε την μπλούζα σου στο συρτάρι…κλπ
  2. -Λένε λεξούλες (έστω και δικές τους) κατά προσέγγιση έως 200… ?
  3. -Στοιβάζουν κυβους-τουβλάκια το ένα πάνω στο άλλο και μετά η απόλυτη χαρά είναι να τους δίνουν μια και να τα ρίχνουνκάτω!
  4. -Κοινωνικές του συναναστροφές.Σημάδια ντροπαλοσύνης είναι απολύτως φυσιολογικά σ αυτή την ηλικία, άσχετα αν μέχρι χθες ήταν σουπερ κοινωνικά.
  5. -Ανεβοκατεβαίνουν σκάλες μόνα τους. …(και σκάλες και τσουλήθρες και καναπέδες,τραπέζια ….)
  6. -Αναγνωρίζουν και δείχνουν μερη του σώματός τους (αυτό υποτίθεται ότι πρέπει να το κάνετε κάθε μέρα σαν παιχνίδι προσθέτοντας και άλλα μέρη σωματος σιγα σιγά) και δικά σας αντιστοιχα.
  7. -Αποζητουν την συνεχή σας προσοχή? να ασχολείστε μαζί τους συνεχεια…
  8. -Επιδιώκουν,καταφέρνουν να τρώνε μόνα τους με κουτάλι-πηρούνι?
  9. -Τους αρέσουν τα παιχνίδια που υπαρχει αλληλεπίδραση,δηλαδή παίζοντας μαζί τους ή με κάποιο παιχνίδι να συμμετέχει κι αυτό,όχι απλά να κουνάει ένα αυτοκινητάκι.Να του μιλάμε,να ακούει ήχους να βλέπει κινήσεις και να τα κάνει κι αυτό κλπ.
  10. -Αρχίζουν ξαφνικά να εκφράζουν τι τους αρέσει και τί όχι.Το μέχρι χθες αγαπημένο ρουχο/παιχνίδι ξαφνικά είναι το πιο παραπεταμένο.
  11. -Ανταποκρίνονται σε απλές ερωτήσεις. Που είναι το σκυλάκι,η μπάλλα,το ποτήράκι σου…
  12. -Προσέχει και αντιλαμβάνεται διαφορές στα δυο φύλα…πουλάκι ~ πιπί κλπ
  13. -Μιλάνε για τα κατορθώματά τους,πόσο ψηλά πήδηξε,πως κατέβηκε απ το ψηλό καρεκλάκι….
  14. -Χορεύουν όταν ακούν μουσική.
  15. -Καταλαβαίνουν οδηγίες και απαγορεύσεις αλλά δεν υπακούν.Είναι άραγε ανυπάκουα?
  16. Σταματούν σταδιακά να βάζουν ΌΛΑ τα πράγματα στο στόμα τους.
  17. -Τους αρέσει να βοηθούν τη μαμά.
  18. -‘Διαβάζουν΄μόνα τους! κάνουν δηλαδή ότι διαβάζουν….
  19. -Γνωρίζουν ποιο είναι σωστό και ποιό λάθος.
  20. -Αρχίζουν οι μάχες λίγο πριν την ώρα του ύπνου.Ήρθε η στιγμή που δεν θα μπορείτε απλά ‘να το βάλετε για ύπνο!’
  21. -Χρησιμοποιούν 2 λέξεις για να εκφρασουν,επιθυμίες,ανάγκες ή συναισθήματα.
  22. -Μπορούν να πετάξουν μια μπάλλα.
  23. -Ξεντύνονται μόνα τους και μόλις το καταφέρουν τριγυρνάνε τσιτσίδια όλη την ώρα!
  24. -Μιλούν πλέον αρκετά καλά ώστε να γίνονται κατανοητά αυτά που λένε.
  25. -Βουρτσίζουν ή τουλάχιστον προσπαθούν μιμούμενα τις κινήσεις μας,τα δόντια τους.Καλό είναι αφού ‘τελειώσουν΄να βεβαιωθούμε ότι έγινε σωστή δουλειά βοηθώντας τα.
  26. -Αναγνωρίζουν-ξεχωρίζουν, αντικείμενα,πρόσωπα σε φωτογραφίες και βιβλία.
  27. -Καταλαβαίνει όταν του παίρνετε ένα παιχνίδι από μπροστά του ότι συνεχίζει να υπάρχει και απλά το έχετε κρύψει και ψάχνει να το βρει.
  28. -Καταλαβαίνει τις προθέσεις.Το ποτήρι είναι πάνω στο τραπέζι,η μπάλλα είναι κάτω από το κρεββάτι κλπ
  29. -Εχουν ήδη αρχίσει τα ‘δικό μού’ σε οτιδήποτε πέσει στα χέρια τους! και αυτά που είναι αλλωνών εννοείται!

Υποτίθεται ότι πρέπει πολλά από αυτά να ισχύουν στα πλαίσια της φυσιολογικής ανάπτυξης αλλά φυσικά λαμβάνουμε υπόψη ότι ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ.

Καλό σας βράδυ.


γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: