γονείς με κολικούς

Archive for the ‘έγκυος’ Category

(Εισαγωγή: Η miss-kiski έχει γιο. Το λέω επάνω επάνω για να αρχίσεις να της εύχεσαι.. ;-). Εκτός από γιο έχει και πειραγμένα νεύρα. Φταίνε οι ορμόνες. Μπουα χαχαχαχα. Με βρίζει τώρα. Αλλά δεν είναι και τόσο άσχημο αυτό τελικά. Εγώ θυμάμαι μια φορά 8 μηνών ήρθα στη δουλειά με ταξί. Αργούσα όμως με τα λεφτά, αργούσε κι ο ταξιτζής κι από πίσω είχαμε κάνει ουρά 2 τζιπ, ένα λεοφορείο και δεν ξέρω τι άλλο που κόρναραν ασύστολα. Ο ταξιτζής τι να κάνει ο κακομοίρης αγχώθηκε αλλά δε μιλούσε. Τώρα κάτσε να δεις του λέω τι έχει να γίνει. Βγαίνω έξω -μου πήρε 4 λεπτά να βγω με την κοιλάρα- και ρίχνω ένα βρισίδι στους οδηγούς ξεγυρισμένο. Όπου βλέπουν μια εμένα μια την κοιλιά και αρχίζουν τα συγγνώμη-με το καλό ετσέτερα ετσέτερα. Πολύ το διασκέδασα. Επίσης να σου πω ότι στα μεγάλα multiplex ακόμα και τελευταία ώρα το Σάββατο σε μπλοκπμπάστερ να πας, να ξέρεις ότι και δεν περιμένεις ουρά αλλά και σου ‘χουν πάντα θέσεις κρατημένες για έγκυες δίπλα στο διάδρομο. Δε λέω αηδίες, το avatar εγώ έτσι το είδα πριν γεννήσω. Πάντως γενικά οι ορμόνες της εγκυμοσύνης είναι σαν τον ΟΤΕ. Φταίνε. Απολαύστε υπεύθυνα τώρα: )

          Σαν άνθρωπος σιχαίνομαι 2 πράγματα που λες αγαπητέ αναγνώστη. Τους ημιμαθείς και τα κλισέ. Τα απεχθάνομαι, βγάζω σπυριά σου λέω, τα θεωρώ σίγουρα έλλειψη παιδείας, ενίοτε νομίζω αποτελούν και σημάδι παντελούς έλλειψης εγκεφάλου. Αν δε ξέρω κάτι απλά το βουλώνω. Ή παραδέχομαι ότι δεν το ξέρω. Δεν ανοίγω το στόμα μου και πετώ βατράχια. Θα μου πεις τώρα τι δουλειά έχουν αυτά που σου γράφω με μάνες, πάνες εγκυμοσύνες , αυπνίες και τοκετούς. Κάνε υπομονή αναγνώστη, θα σου καταλήξω λίαν συντόμως.

Οι άνθρωποι που με ξέρουν, αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν ότι είμαι ένας πολύ δύσκολος άνθρωπος, που δε χαρίζω , που όταν το ανοίγω καλύτερα να βρεις μέρος να κρυφτείς (ειδικά αν έχεις κάνει μαλακία, που πιθανώς για να μεταμορφώθηκα στον Βελζεβούλ, μάλλον έκανες) , είμαι εξαιρετικά κυνική και γενικά καλύτερα να μην μπλέξεις ρε παιδάκι μου μαζί μου αν δεν είσαι τουλάχιστον βουδιστής μοναχός που έχεις περάσει επιτυχώς όλα τα στάδια της εκπαίδευσης σου. Πολύ με φωνάζουν «bitchάρα» και εγώ τους απαντώ «ευχαριστώ για τα τιμητικά σας λόγια» . Οπότε, όπως καταλαβαίνετε, είμαι από την φύση μου σχιζοφρενής και δεν μου χρειάζονται οι ορμόνες για να γίνω. Και εδώ ερχόμαστε στο θέμα του σημερινού κειμένου.

Όταν μένεις έγκυος υπάρχουν 2 περιπτώσεις : ή οι άλλοι το εκμεταλλεύονται ή εσύ. Και τι εννοώ μ’ αυτό θα σου πω ευθύς αμέσως. Ας πάρουμε πρώτα το εύκολο , δηλαδή να το εκμεταλλεύεσαι εσύ. Αρχίζεις «αχ πονάει ο κώλος μου» , «αχ πεθαίνω, σβήνω, χάνομαι» , «αχ αγάπη μου ,είμαι χάλια ψυχολογικά έχω γίνει σαν προστατευόμενο είδος του Αρκτούρου, πάρε μου αυτά τα παπουτσάκια για να φτιάξουν λίγο τα κεφάκια» , «αχ σήμερα είμαι κουρέλι, κάνε μου μασάζ στη πλάτη» , «αχ αγάπη μου μου μύρισε Frrrozen Haute Chocolate» (τι εννοείς δεν ξέρεις τι είναι το Frrrozen Haute Chocolate, καλά θα με πεθάνεις τελείως αναγνώστη. Είναι μια παγωμένη… ζεστή σοκολάτα (σωστά διάβασες) από 28 διαφορετικά είδη κακάο και αληθινά φύλλα χρυσού η οποία κοστίζει 25.000 δολάρια και μπορείς να την βρεις μόνο στο Serendipity μεταξύ 2ης και 3ης Avenue στη Νέα Υόρκη, πω πω πια , εγώ θα στα λέω όλα??? ). Και κάπου εκεί τρως μια ανάποδη στα μούτρα και σταματάς. Η άλλη περίπτωση, δηλαδή να το εκμεταλλεύονται οι άλλοι , είναι πιο περίπλοκη. Πρώτον το εκμεταλλεύεται το αφεντικό σου για α)να σε υποβιβάσει με την πρώτη ευκαιρία β)να σου κόψει κάθε πιθανό δικαίωμά σου αν είσαι κανένα ζώον και δεν μιλάς γ)γενικά να σου κάνει τη ζωή μαύρη με κάθε ευκαιρία.

Η άλλη κατηγορία που εκμεταλλεύεται την εγκυμοσύνη σου είναι όλοι αυτοί που ποτέ τους δε σε πάλευαν με τίποτα! Όλοι αυτοί που σου περιέγραφα παραπάνω (aka ημιμαθείς και κλισεδιάρηδες) που μια ζωή τους είχες για το πρωινό σου επειδή άνοιγαν το στόμα τους και έλεγαν μπούρδες που δεν άντεχες. Και τότε έβραζαν στο ζουμί τους, έβριζαν την τύχη τους που δε μπορούσαν να αρθρώσουν λέξη μπροστά σου και να σου απαντήσουν έστω αξιοπρεπώς. Συγνώμη παλικάρι μου που έχω υψηλότερο IQ από το δικό σου, get over it.

Και ερχόμαστε σε εκείνες τις ευτυχείς μέρες που μαθαίνουν ότι είσαι έγκυος!! Ξαφνικά η ζωή τους αποκτά νόημα, διότι κάθε φορά που κατά το συνήθειό σου τους βάζεις μια τάπα και τους θάβεις κάτω από το δεξί τακούνι σου, αυτοί –Ω! θαύμα- επιτέλους αποκτούν φωνή και σου απαντάνε «Δε σε παρεξηγώ, φταίνε οι ορμόνες» . Και εκεί που λες αγαπητέ αναγνώστη, αναλαμβάνουν πραγματικά οι ορμόνες . Και τους ρωτάς απλά και όμορφα πόσα χρόνια περίμεναν από τη ζωή τους για να σε δουν έγκυο για να δικαιολογήσουν την ανυπαρξία τους και το IQ ραδικιού τους.

Το χειρότερο απ’όλα είναι όταν ακούς τη συγκεκριμένη ατάκα από γυναίκα. Και ειδικά γυναίκα που έχει περάσει εγκυμοσύνη. Εκεί στάνταρ λες , πάει, αυτηνής της έκαναν λοβοτομή. Και επιλέγεις στο τέλος να μην ασχοληθείς καν, γιατί η περίπτωση είναι ανίατη και θα καταστρέψεις εξαιρετικά χρήσιμη φαιά ουσία. Άσ’ τηνε  την κακομοίρα, τζάμπα κόπος, μέχρι εκεί της κόβει.

Εκτός και αν τελικά, τώρα που το σκέφτομαι , αρχίζω να χρησιμοποιώ αυτό το  «φταίνε οι ορμόνες» για να κάνω τη ζωή μαύρη όσων γουστάρω. Και μετά να έχω το ακαταλόγιστο. Και κάθε φορά που θα σπάω κεφάλια, να λέω με το ύφος του Puss από τον Shrek «δεν φταίω εγώ, φταίνε οι ορμόνες…..» .  Στα δικαστήρια λέτε να πιάνει?

(Πάλι εγώ για επίλογο αυτή τη φορά: Το χειρότερο που μπορείς να της κάνεις πάνω στο πάρτυ των ορμονών είναι να της πεις χαμογελώντας: νευράκια νευράκια;;  μην το κάνεις, σώσε τον εαυτό σου..)

(εισαγωγή  -η γνωστή- : Καταρχάς ΓΕΝΝΗΣΑΜΕ, ναι ναι η Μαργαρίτα γέννησε σήμερα 7.30 το πρωί τον κούκλο της και μάλιστα τζάμπα άγχος, τζάμπα γράφαμε εδώ ευχές ετσέτερα ετσέτερα…κρατιόταν λέει και σφιγγόταν μη βγει το παιδί γιατί περίμενε τον γιατρό όσο ήταν μόνο με τη μαία…αυτά να τα βλέπεις εσύ που φοβάσαι να γεννήσεις!

Στο θέμα μας τώρα: μας έγινε μόνιμη κάτοικος και στους γονείς με κολικούς η miss-kiski! ταιριάζει εδώ που τα λέμε, παραδέξου το. Στέλνει τις εμπειρίες της η γυναίκα τι να κάνει, μη βλέπεις η Αναστασία που προτιμά να τα λέει στα σχόλια…  🙂  Καλό αυτό με το κατούρημα πάντως, νομίζω όλες μας αγγίζει….)

Και εκεί που έλεγα δε μπορεί , θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο που πέφτω ξερή και κοιμάμαι όπου βρω και πως επίσης θα πάψω να θέλω να βγάλω τα σωθικά μου ακόμα και στη θέα ενός θεϊκού πιάτου σπαγγέτι μπολονέζ (είμαι τραγική , το ξέρω..), πάνω που όλοι μου έλεγαν «κάνε καλέ υπομονή , σε κάνα δυο βδομάδες θα ηρεμήσεις» (για το στήθος μου σου είπα που δε μπορώ ούτε στον υπολογιστή να γράψω , γιατί ακουμπάνε στο γραφείο και πονάω, τραγικό σου λέω, άσε!) , εκεί λοιπόν που έλεγα ότι σύντομα θα γλυτώσω, άρχισα να ξενυχτάω στην τουαλέτα. Και να διημερεύω στην τουαλέτα. Και να περνάω και τα μεσημέρια μου και τα απογεύματά μου στην τουαλέτα. Απλά και μόνο για να βγάλω μια σταγόνα σαν να έχω ουρολοίμωξη που λέει και η i-mom. Ή να έχω πάει πριν ακριβώς 10 λεπτά και μόλις έχω βολευτεί και πάλι στον καναπέ-κρεβάτι-καρέκλα, να πρέπει να ξανασηκωθώ.

(ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΤΟΥΑΛΕΤΑ – Δείτε λίγες διαφημίσεις γύρω γύρω στο υπέροχο αυτό blog και έρχομαι σε 2’)

………….

……………………..

………………………………..

Λοιπόν….που είχαμε μείνει? Α, στην τουαλέτα. Εκεί δηλαδή που σε λίγο θα μένω. Θα πάρω το πάπλωμα και ένα μαξιλάρι και θα μετακομίσω στην μπανιέρα να τελειώνουμε για να είμαι δίπλα να μην ταλαιπωρούμαι. Βέβαια δε ξέρω που θα βάλω την τηλεόραση και το media player (γιατί που θα βλέπω το Game of Thrones μου λες?), αλλά κάτι θα σκεφτώ στην πορεία.

Αναρωτήθηκα λοιπόν η καψερή για ποιο λόγο πριν ακόμα τελειώσει καλά καλά το πρώτο τρίμηνο, εγώ πρέπει να μετακομίσω στο μπάνιο. Και σαν κλασσική newbie γκαστρίτσα ανέτρεξα στο διαδίκτυο. Για να ανακαλύψω ότι η μήτρα μου λέει είναι στο μέγεθος περίπου ενός γκρεϊπφρουτ και κάτι παραπάνω (ας πούμε καρύδα για να βοηθήσουμε το visual) και πιέζει την κύστη γιατί λέει είναι ακόμα σε χαμηλή θέση. Από την άλλη εβδομάδα –πρώτα ο Θεός- θα αρχίσει λέει (το διαδίκτυο τα λέει, όχι εγώ) , να μετακομίζει προς τα πάνω και να αφήσει την κύστη μου ήσυχη, γιατί έχουμε και νεύρα κοπελιά και έχουν γίνει κορδελάκια από τα πήγαινε-έλα στην τουαλέτα.

Οπότε κάνω μουτζάι αναπνοές (είναι οι βαθιές αναπνοές που κάνουμε στη γιόγκα για να επιβιώσουμε όταν είμαστε δεμένες πισθάγκωνα) , μετράω τις μέρες μέχρι να μαζέψει η μήτρα μου τα μπογαλάκια της και να μετακομίσει παραπάνω, μπας και βρούμε την ησυχία μας.

Όλα αυτά βέβαια μέχρι τον 7ο. Γιατί μετά ενημερώθηκα από βετεράνες γκαστρίτσες ότι την αυτοκτονία όσο να ‘ναι την σκέφτεσαι. Όπως επίσης και το ενδεχόμενο να αρχίσεις να φοράς πάνες-βρακάκια για να ξεμπερδεύεις. Έτσι κι αλλιώς σαν μπόγος είμαστε, οι πάνες θα μας πειράξουν?

Σας φιλώ γλυκά, εις το επανειδείν, πάω στην τουαλέτα!!

miss-kiski

Χριστός Ανέστη σου εύχομαι και του χρόνου με υγεία!

Αυτό το post να μου το συγχωρήσεις διότι είναι αφιερωμένο σε φίλη που αύριο θα είναι μαμά. (Έλα μη γκρινιάζεις, τι εννοείς τι σε νοιάζει εσένα; κι εσύ δε γέννησες; ε, δε φοβόσουν; όχι; Άσε ρε, σε ποιον τα πουλάς αυτά; θα το συζητήσουμε άλλη στιγμή)

Θέλω απλά να της πω:

ΜΗ ΜΑΣΑΣ !!!
ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ!!!

Πονάει λίγο, εντάξει, εδώ πονάμε στην περίοδο δεν θα πονέσει η γέννα; ΑΛΛΑ, υπάρχει πάντα ένα αλλά, το ξεχνάς αμέσως. Σαν την αποτρίχωση ένα πράγμα. Πας και σου λένε ανώδυνη. Και ερωτώ: υπάρχει ανώδυνη αποτρίχωση;; Όχι. Είναι ένας τεράστιος μύθος. Αλλά ποια θυμάται τον πόνο του κεριού ή του laser; ε; καμία! Βγαίνεις από την αισθητικό άτριχη και αγέρωχη έτοιμη για την παραλία. Γιατί τη λένε ανώδυνη; κανείς δεν ξέρει. Κάπως έτσι είπαν και τον ανώδυνο τοκετό. Σου λέει αυτές μόλις τους βάλεις τη λέξη ”ανώδυνο” μπροστά, δε μασάνε, αυθυποβάλλονται.

΄Ετσι κι εσύ. Μια μέρα είναι θα περάσει. Κι από αύριο:

  • θα ξεχειλίζεις ευτυχία, μητρότητα, ορμόνες και γάλα!
  • θα μπορείς επιτέλους να γελάσεις και να φας κανονικά σαν άνθρωπος
  • δεν θα πηγαίνεις 427 φορές στην τουαλέτα για να βγάλεις μία σταγόνα σα να έχεις διαρκώς ουρολοίμωξη
  • ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΘΑ ΑΔΥΝΑΤΙΖΕΙΣ χωρίς να κάνεις δίαιτα
  • θα ‘χεις ΟΛΗ τη μέρα μπροστά σου ΚΑΘΕ μέρα
  • θα μπορείς ΜΙΑ ΖΩΗ να λες στον γιο σου: ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΣΕ ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΑ 9 ΜΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΕ ΓΕΝΝΗΣΑ και θα γίνεται το δικό σου
  • θα μπορείς ΜΙΑ ΖΩΗ να λες στον άνδρα σου: ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΤΟΝ ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΑ 9 ΜΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΓΕΝΝΗΣΑ και θα γίνεται το δικό σου (λέμε τώρα..)

Αυτά σου τα λέω από την καταπληκτική εμπειρία μου της μητρότητας που ζω τα τελευταία 2 χρόνια. Το θέμα είναι ότι το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Ναι αυτό μπορεί να σε φοβίζει λίγο, γενικά το ”για πάντα” είναι λίγο scary. To ”για πάντα” είναι πολύς καιρός. Αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον και είναι πολύ πιο ωραίο όταν το περνάς με παρέα.

Με το καλό να δεχτείς την παρέα σου και κάνε μου μια χάρη γιατί εγώ ήμουν σε trans : όταν σου τον δώσουν κοίτα τον καλά καλά και προσπάθησε να θυμάσαι αυτή την στιγμή ώστε να μπορείς να την περιγράφεις αργότερα. Θα μου πεις, μα όλες λένε για την πρώτη φορά που κρατάνε το παιδί τους. Μπούρδες! Δεν θυμάσαι τίποτα εκτός αν το βάλεις στο μυαλό σου να το κάνεις. Απλά είναι ωραίο να το λένε και το λένε συνέχεια. Θυμάμαι πολύ καλά την στιγμή που μου τον έφεραν μπροστά μου, μετά από όλη την διαδικασία της καισαρικής (μην τα ξαναλέμε), μου φάνηκε τρομερά περίεργο. Ένα μακρύ μωρό και όμορφο. Άνοιξα τα μάτια μου καλά μήπως έχω παραισθήσεις και τον κοιτούσα. Είπα στη μαία μου ”ρε συ αυτός είναι όμορφος τελικά”. Μου είπε ”ε ναι φυσικά είναι”. Όχι, της λέω, εννοώ πραγματικά όμορφος.

Περίμενα με βεβαιότητα ένα άσχημο νεογέννητο τύπου υπέρηχος β’ επιπέδου αλλά τελικά βγήκε κάτι καλό απ’ αυτή την ιστορία…

Με το καλό.

Πι. ες. και εννοείται από μεθαύριο το πρωί ξαναμπαίνεις στο μπλογκ κι αρχίζεις να διαβάζεις έτσι; δε θέλω αηδίες θηλάζω, δε μπορώ, δεν έχω χρόνο, εντάξει κοπελιά; εμείς πως θα ζήσουμε;

Πι.ες. 2 Να ξέρεις πως υπάρχουν ολόκληρα site με θέμα τον φόβο της γέννας, μη νομίζεις δηλαδή ότι μόνο εσύ είσαι έτσι: experienceproject.com

i-mom

Εισαγωγή: Να σου πω την αλήθεια, εγώ όταν ήμουν 7 εβδομάδων έγκυος νομίζω δεν το ήξερα. Μου φαίνεται βέβαια αιώνες πριν και δεν πολυθυμάμαι. Ίσως να φταίνε γι’ αυτό οι τόνοι pampers και μωρομάντηλων που καταναλώθηκαν από τότε…Πραγματικά αν μετράς τον χρόνο σε πάνες δεν συμφέρει, βγαίνεις υπεραιωνόβια. Λοιπόν το παρακάτω post μου το ‘στειλε φίλη που βρίσκεται σ’ αυτήν την ευχάριστη θέση των 7 εβδομάδων! miss-kiski είναι το nick της κι έτσι σου το παραθέτω αυτούσιο. Λέει λοιπόν και για την ”παράνοια” που σου ‘ρχεται παρεάκι μαζί με το θετικό τεστ. Μεγάλο θέμα αυτό, η παράνοια της μάνας…θα το αναλύσουμε ασαπ μη νομίζεις ότι θα το αφήσουμε…..

Πρώτη εγκυμοσύνη , φόβος, ύπνος ατελείωτος και…οδοντόκρεμα!

             Δεν ξέρω από πού να αρχίσω .…να μιλήσω για τον φόβο (είμαι τώρα εγώ έγκυος…?) , να μιλήσω για όλη εκείνη την λατρεία που αισθάνομαι βλέποντας τον άντρα μου και soon to be πατερούλη (είμαι απόλυτα βέβαιη ότι έχω γιο και θα του μοιάζει) ή να μιλήσω για όλες εκείνες τις παράνοιες που μου χτυπούν την πόρτα (και τα νεύρα επίσης) για το αν όλα πάνε καλά, αν μεγαλώνει κανονικά, αν θα ακούσω την καρδιά του την επόμενη εβδομάδα ..Ή εάν θα πάνε καλά όλα στη γέννα (ναι αγαπητέ αναγνώστη έχω φτάσει ακόμα και εκεί…) , αν θα πάθω παράκρουση από τις αϋπνίες όταν με το καλό έρθει στον κόσμο και αν θα καταφέρω να θηλάσω ή όχι.

Όλο αυτό που σας περιγράφω  είναι μόνο ένα μικρό δείγμα της παράνοιας που επικρατεί στο κεφάλι μου από την πρώτη μέρα που κράτησα το θετικό τεστ εγκυμοσύνης. Να σας πω σε αυτό το σημείο ότι πέρσι χάσαμε το 5 μηνών προωράκι βαφτιστήρι μου, ύστερα από μεγάλο αγώνα του στην ΜΕΝΝ του Ιπποκρατείου και δυστυχώς, όσο και να προσπαθώ, ο φόβος είναι μέρος της καθημερινότητάς μου…

Είμαι μόνο 7 εβδομάδων και μπορώ να πω ότι – μάλλον- είμαι καλά . Αν εξαιρέσεις ότι κοιμάμαι παντού και πάντα (ειλικρινά απορώ γιατί δεν μας δίνουν άδεια το πρώτο τρίμηνο, αντί του τελευταίου), το στήθος μου κοντεύει να φτάσει στα Πετράλωνα (τυχαία η επιλογή της τοποθεσίας, θα μπορούσε ας πούμε να φτάσει και στην Αλεξανδρούπολη, εξαρτάται προς τα πού κοιτάω) , δεν ακουμπιέται , είμαι σαν την Ντόλυ Πάρτον (ήμουν προικισμένη και πριν) και με πιάνει ναυτία με την οδοντόκρεμα. Ναι καλά διαβάσατε, την οδοντόκρεμα. Πάω η καψερή να βάλω το πρωί την οδοντόβουρτσα στο στόμα και…ε τα υπόλοιπα μπορείτε να τα φανταστείτε.

Ο κόσμος (ο νορμάλ) ανακατεύεται πχ με τα αυγά, τον αρακά , τη φασολάδα…Ε, εγώ ανακατεύομαι με την οδοντόκρεμα. Τώρα το fluoride φταίει, το baking soda φταίει, θα σας γελάσω. Θα αλλάξω σήμερα μάρκα , μπας και σωθώ, αν και –μεταξύ μας τώρα- δεν το βλέπω.

Κατά τ’ άλλα , έχω τρελάνει γύρω μου τον κόσμο, εκεί που είμαι ήρεμη, εκεί μεταμορφώνομαι στη Σκύλλα με τα 3 κεφάλια , Αυτό βέβαια το είχα και πριν, απλά τώρα χειροτέρεψε. Αν ήμουν ο άντρας μου θα με έπνιγα το βράδυ στον ύπνο μου. Ειλικρινά τώρα, πιστεύω πως με το που μαθαίνει το ζευγάρι ότι περιμένει παιδί, αυτομάτως θα πρέπει να κάνουν δώρο στον υποψήφιο πατέρα 20-30-40 (ανάλογα με την περίπτωση) ψυχοθεραπείες. Μη σου πω πρέπει να τις καλύπτουν τα ασφαλιστικά ταμεία.

Αυτά λοιπόν από μένα προς το παρόν…εύχομαι και ελπίζω στην αμέριστη βοήθεια και συμπαράστασή σας για να βγάλω τις υπόλοιπες 33 εβδομάδες.

Φιλιά πολλά και ένα μεγάλο ευχαριστώ στην mama’s log (σωστά το έγραψα μαρή??) που μου έδωσε βήμα να τα πω και να ξεσκάσω!

πι.ες. Τώρα να σου πω βρε kiski μου ότι το mama’s log είναι σωστό ή όχι…θα σε γελάσω. Έχω μια κρίση ταυτότητας τελευταία….  Λέω να υιοθετήσω το i-mom στην υπογραφή αλλά στους τίτλους όταν έχω να πω προσωπική εμπειρία θα συνεχίσει το mama’s log….star trek καμία δεν έβλεπε πια;;;  captains log….star date 98769876…;;;; όλες στη φιλοσοφική;;

i-mom

΄Ηρθε το πρωί της γέννας λοιπόν και κατάλαβα κάπου εκεί ότι μάλλον έπρεπε να το χωνέψω, ότι δεν παίρνει αναβολή το πράγμα όσο και να θέλω και πρέπει το παιδί να βγει.

Να σου πω εδώ πως μπορεί η φοβία μου για τις σύριγγες να είχε εκμηδενιστεί αλλά σύριγγα με σύριγγα έχει διαφορά. Η σύριγγα για την επισκληρίδιο λοιπόν δεν συμπεριλαμβανόταν στις εκμηδενισμένες φοβίες. Εννοείται ότι και φυσιολογικό τοκετό να έκανα σε καμία περίπτωση δεν θα το έκανα χωρίς επισκληρίδιο, να το πούμε αυτό. Είμαι δηλαδή από ‘κείνες τις μάνες που ΔΕΝ θέλουν να νιώσουν τον πόνο της γέννας σε όλο του το μεγαλείο (#pestenamefate).  Άλλο όμως να το αποφασίζεις κι άλλο να ‘ρχεται η ώρα να το κάνεις.

Πάμε λοιπόν:

Πρωί πρωί με τη μαμά μου και τον καλό μου στο Λητώ. Κάνουμε κάποια διαδικαστικά κι έρχεται η ώρα να περάσω την κερκόπορτα δηλαδή το σημείο που αφήνω τους δικούς μου έξω κι εγώ ξεκινώ την διαδικασία εξετάσεων και ερωτηματολογίων. Με ζυγίζουν, μου φοράνε ένα αλεξίπτωτο, διότι έτσι που ήμουν τι άλλο να με χωρέσει, συμπληρώνω στοιχεία και κάθομαι σε καρεκλίτσα να περιμένω να με φωνάξουν. Δίπλα μου σε αναμονή επίσης μάλλον θα περίμενες να είχα άλλη μία ομοιοπαθούσα ετοιμόγεννη να πούμε για τα κιλά μας και τα κιλά του μωρού και άλλα τέτοια γλυκούλικα. Ουχί! Δεν φταίω εγώ, σου ξαναλέω, που στο blog αυτό αναφέρομαι στο θέμα εγκυμοσύνης-μητρότητας με χιούμορ. Φταίνε οι εμπειρίες μου. Διότι αν είχα δίπλα μου πχ τη Μαρία με μια κοιλιά ίδια, έτοιμη για τοκετό, το πιθανότερο τώρα είναι να σου έγραφα πόσο καλή κοπέλα ήταν και τι να κάνει άραγε τώρα με το ζουζουνάκι της.

Εγώ όμως δίπλα μου είχα ένα νεαρό γύρω στα 30, αδύνατο και χαμογελαστό. Με την ίδια ρόμπα, σε extra small να περιμένει την σειρά του. Αμηχανία για μερικά λεπτά μια και δε φώναζαν κανέναν από τους δυο μας και λέω να σπάσω την σιωπή με χιουμοράκι του ετοιμοθάνατου για να μην έχουμε άγχος. Του λέω λοιπόν:

–          Κι εσείς καισαρική;

–          (γελώντας δυνατά): ναι, ναι.

–          (δικός μας είναι σκέφτηκα): Α, ωραία! Έχετε άγχος;

–          Λιγάκι

–          Μόνος ήρθατε ή σας περιμένει η καλή σας έξω;

–          Όχι όχι, η μητέρα μου με περιμένει

–          Α, δεν ήρθε η άτιμη δηλαδή; Σας έφερε σ’ αυτή την θέση και δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της…

–          Τι τα θέλετε, κάποιοι άνθρωποι δεν αλλάζουν!

–          (έχω πεθάνει στο γέλιο εννοείται) Πάντως μπράβο που αποφασίσατε να το κρατήσετε…

–          (γέλια) Δεν θα το έχανα με τίποτα!!

–          Τώρα πέρα από την πλάκα, τι δουλειά έχετε στο Λητώ με τη ρόμπα, αν επιτρέπεται; Αφού δεν είστε για καισαρική, τι;

–          Λιποαναρρόφηση!

Σειρά μου να γελάσω. Να σου πω εδώ πως ο νεαρός ήταν μισός από μένα, όπως ήμουν πριν μείνω έγκυος. Οπότε όπως είναι φυσικό, πιστεύω πως μου κάνει πλάκα κι αυτός.

–          Εντάξει καλή η πλάκα

–          Δεν κάνω πλάκα, λιποαναρρόφηση θα κάνω…

–          Μα…ΓΙΑΤΙ χρυσέ μου; Που έχεις λίπος;

–          Να εδώ… (και πιάνει με τα χέρια του τους πλαϊνούς κοιλιακούς πιέζοντάς τους για να μου δείξει ότι κάποιο χιλιοστό στο σώμα του περισσεύει και σκέφτηκε να το λιποαναρροφήσει)

–           ……………….

Τον κοιτάω με το ύφος του πατέρα στα σπουργίτια του Αρκά. Κοιτάω μια αυτόν, μια την κοιλιά μου και τούμπαλιν. Μόλις έχει καταφτάσει και η μαία μου, εντωμεταξύ μας έχουν μεταφέρει πιο βαθιά, στα έγκατα των χειρουργίων και περιμένουμε πάλι. Σκέφτομαι λοιπόν: ‘’εδώ κοριτσάκι μου δεν σου συμβαίνει κάτι φυσιολογικό. Ήρθες να γεννήσεις, να σοβαρευτείς, να νιώσεις αυτή τη μοναδική εμπειρία, την φανταστική, να κλάψεις και αντ’ αυτού ο Θεός έφερε δίπλα σου αυτό το παιδί που κάνει λιποαναρρόφηση’’. Το πήρα σαν σημάδι και ρωτάω τη μαία μου: ‘’Ρε Κατερινάκι, αφού θα κάνουμε που θα κάνουμε χειρουργείο, γιατί δεν το δίνετε πακετάκι τοκετό-λιποαναρρόφηση να βγαίνουμε Ζιζέλ από ‘δω μέσα; Δεν καταλαβαίνω δηλαδή, ΟΛΑ εγώ πρέπει να τα σκέφτομαι;;;’’

Επειδή προφανώς της Κατερίνας τα μάτια έχουν δει πολλά με τις έγκυες τόσα χρόνια, αντί να με σιχτιρίσει, μου απάντησε πως είναι δύο εντελώς διαφορετικές διαδικασίες και δε μπορούν να συνδυαστούν. Πρέπει να προηγηθεί η γέννα της λιποαναρρόφησης. Σε ενημερώνω, για να μη λες ότι το blog αυτό δεν είναι χρήσιμο με έγκυρες ιατρικές πηγές.

Πάμε λοιπόν στο χειρουργείο για τον δεύτερο κύκλο της μαγικής αυτής εμπειρίας.

Με ξαπλώνουν στο χειρουργικό κρεββάτι, ανάσκελα. ΛΑΘΟΣ, μεγάλο λάθος. Μου ανοίγουν τα χέρια σταυρό, στο ένα μου βάζουν ορό και μου παίρνουν πίεση και στο άλλο αυτή την αηδία με την σύριγγα που μπαίνει σε φλεβίτσα κάπου πιο πάνω από τον καρπό, δεν θυμάμαι πως λέγεται αλλά πονάει. Κι επειδή μπορεί το προηγούμενο βράδυ να είχα φάει μισή πίτσα αλλά από το πρωί δεν είχα φάει τίποτα, είχα και 83 κιλά να συντηρήσω, τι περιμένεις, αρχίζω να ζαλίζομαι. Εντωμεταξύ εκεί μέσα γίνεται της τρελλής, κόσμος μπαίνει, βγαίνει, νοσοκόμοι, νοσοκόμες, γιατροί διάφοροι, πολύ σουξέ. Κάποια στιγμή στην ζαλάδα μου, τους λέω παιδιά δε νιώθω καλά, βλέπουν ότι πέφτει κι η πίεση περνάει η αναισθησιολόγος η οποία μου ρίχνει μια ματιά, βλέπει την πίεση και φωνάζει ‘’γυρίστε βρε τη γυναίκα στο πλάι να πάρει ανάσα που την πλάκωσε η κοιλιά της’’! Σκέφτομαι: ”ωραία, θα μείνω στην ιστορία του Λητώ ως αυτή που την πλάκωσε η κοιλιά της…”. Έρχονται αμέσως 3, με σπρώχνουν με γυρίζουν και βρήκα ξανά το φως μου. Μέχρι στιγμής από τη μαγεία της γέννας έχω νιώσει τη μαγεία της greenpeace.

Ήρθε η γιατρός με βλέπει χτενισμένη αλλά άβαφτη και με ρωτάει: Γιατί βρε δε βάφτηκες λίγο σε έχω συνηθίσει αλλιώς! Μα της λέω εσείς δε μου είπατε να μη βαφτώ; Σου είπαμε να μη βάψεις νύχι, όχι μάτι! Τις βλέπω και τις δύο, γιατρό και μαία, κούκλες. Σκέφτομαι: ”Ωραία, τώρα θα βλέπω τις φωτογραφίες από αυτή την ιστορική στιγμή, χοντρή, άβαφτη και μπούκλα”. Το ξεπερνάω γιατί αμέσως ήρθε η ώρα της κρίσεως, δηλαδή η επισκληρίδιος. Προσπαθώ να συγκεντρωθώ, θυμάμαι όλες τις οδηγίες ότι πρέπει να σκύψω και να μείνω ακίνητη. Λέω από μέσα μου, αυτό είναι, εδώ θα μαρτυρήσεις. Επίσης σκέφτηκα ότι αν μου κάνουν ποτέ βασανιστήρια στα πρώτα δύο δευτερόλεπτα ΘΑ ΤΑ ΠΩ ΟΛΑ. Μπαίνει λοιπόν η σύριγγα αλλά δεν είχα υπολογίσει σωστά το μέγεθος της κοιλιάς και όσο μαζευόμουν για να τσιτώσει η σπονδυλική στήλη μου τελείωνε ο αέρας κι έπρεπε να ανασάνω. ΛΑΘΟΣ, μεγάλο ΛΑΘΟΣ. Νιώθω τη βελόνα να ξαναβγαίνει, εκεί που έλεγα ότι τελείωσε αυτό ήταν, και ακούω την αναισθησιολόγο προβληματισμένη: ‘’πρέπει να μείνεις εντελώς ακίνητη κορίτσι μου, δε μπορώ να το κάνω διαφορετικά’’. Βαθιά ανάσα αυτή τη φορά και το πετύχαμε. Να ξέρεις εσύ που φοβάσαι επίσης την επισκληρίδιο, ότι ναι, πονάει. Έχω ορκιστεί να μην πω ποτέ ψέμματα γι’ αυτό το θέμα για να σου ζαχαρώσω το χάπι. Αλλά να ξέρεις ότι είναι εντελώς στιγμιαίο, σαν την αποτρίχωση και λιγότερο. Επίσης είναι τέτοιο το ζόρι σου με την κοιλάρα που λίγο σε νοιάζει, είναι αυτό που λένε τα παχύδερμα δε νιώθουν; ε, ένα τέτοιο έχεις. Με γυρίζουν και πάλι ανάσκελα, όλοι χαρούμενοι με την εξέλιξη, κόσμος εξακολουθεί να μπαίνει-βγαίνει, μια χαρά. Η αναισθησιολόγος φωνάζει τη γιατρό μου και της λέει ότι είμαστε εντάξει ξεκινάμε.

–          τι ξεκινάμε ρε παιδιά; ρωτάω με άγχος

–          Γεννάς. Μου λέει η αναισθησιολόγος

–          Τι γεννάω ρε παιδιά, κι εσείς που πάτε;

–          Προς το παρόν ο ρόλος μου τελείωσε αλλά θα επανέλθω στην διάρκεια.

–          Ναι, δεν καταλάβατε, εγώ τα πόδια μου τα κουνάω, να κοιτάξτε, τα νιώθω

–          (γελάει) δεν πειράζει η δράση έχει ξεκινήσει και δεν θα καταλάβεις τίποτα.

Πάει να φύγει και κάνει το λάθος να περάσει δίπλα μου οπότε σηκώνω το χέρι με το πιεσόμετρο, το εύκολο, και την αρπάζω από το μανίκι λίγο πριν μου φύγει.

–          Έλα  δω δεν πας πουθενά.

–          (αντιλαμβάνεται ότι δεν θα γλιτώσει εύκολα από την τρελλή) Τι έγινε;

–          Θα κάτσεις εδώ μέχρι να μη νιώθω τίποτα από τη μέση και κάτω

–          (γελάει) Μα, ΔΕΝ νιώθεις τίποτα από τη μέση και κάτω πίστεψέ με.

–          Νιώθω! (φωνάζω) Και το έχω δει το επεισόδιο στο niptuck που δεν την έπιασε την άλλη η νάρκωση και δε μπορούσε να το πει!

–          (τέρας ψυχραιμίας) ΄Ηταν ολική νάρκωση, εσύ άμα νιώσεις, θα μας το πεις…σωστά;

–          ΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ;

–          Πλάκα κάνω. Λοιπόν για να ηρεμήσεις. Βλέπεις αυτή τη βελόνα; θα ακουμπήσω την κοιλιά σου και θα μου πεις τι νιώθεις.

Πράγματι το κάνει κι εγώ αισθάνθηκα ένα απαλό χάδι. Της είπα φυσικά ότι δεν το έκανε με τη βελόνα αλλά με κάτι άλλο και ότι δεν την πίστεψα και διάφορα τέτοια αλλά δεν έπιασε γιατί φυσικά έπρεπε να προχωρήσουμε επιτέλους στην ιερή στιγμή της γέννας. Απεδείχθη πως ο Billy the kid όχι απλά είχε τυλίξει το πόδι του στο λώρο αλλά το είχε δέσει και κόμπο. Η γιατρός μου φώναζε και κάποιους απ’ τους περαστικούς του χειρουργείου να το δουν γιατί είναι λίγο σπάνιος ο κόμπος. Ήσυχο παιδί και ήρεμο από τα γενοφάσκια του…Υποθέτω πως αν γεννούσα με φυσιολογικό τοκετό θα έβγαινε με διπλό τόλουπ..

Τώρα από δω και πέρα δεν θα σου πω άλλα.

Δε νομίζω πως η στιγμή που βλέπεις πρώτη φορά το παιδί σου περιγράφεται. Ούτε η στιγμή που θα το πάρεις αγκαλιά. Ούτε την στιγμή που θα δεις τον καλό σου να σε κοιτάει με μάτια δακρυσμένα. Το μόνο που μου έλειψε τρομερά στην καισαρική ήταν η απουσία του μέσα στο χειρουργείο. Δε μπορώ να σου απαντήσω στην ερώτηση για πιο λόγο κλαίμε όλες μόλις δούμε το παιδί μας. Απλά μη νομίζεις ότι θα τη γλιτώσεις. Δεν το καταλαβαίνεις καν μέχρι που αρχίζεις να μη βλέπεις από τα δάκρυα.

Στόχος μου έτσι κι αλλιώς είναι να σε κάνω να γελάσεις. Ειδικά αν είσαι με την κοιλιά στο στόμα, αυτό χρειάζεσαι. Θα ‘θελα πολύ κι εγώ εκείνη την περίοδο που μετρούσα τις μέρες, να μου μιλούσε κάποιος με χιούμορ, θα ‘θελα πολύ για παράδειγμα να ‘χα ανακαλύψει τη magissa-kirki ή τη newagemama ή τη not(just)mums ή τον babaka; και τόσους άλλους από τότε κι έτσι να έβλεπα πως υπάρχουν κι άλλοι γονείς που δεν θέλουν να ασχολούνται μόνο με το αν το μπιμπερό του παιδιού θα είναι πλαστικό ή γυάλινο. Νιώθω πως η ανάγκη για γέλιο σήμερα είναι μεγαλύτερη από ποτέ.

Κατά τα άλλα, καλά..

Εσύ; Πως τα πας…;

Πι.Ες. Τα παραπάνω γεγονότα δεν είναι φανταστικά. Τι με πέρασες καμιά μυθομανή entertainer που τα θυσιάζει όλα στο βωμό της επισκεψιμότητας στο blog;;;;

Πι. Ες.2 Αν όμως σ’ αρέσουν αυτά που διαβάζεις, κάνε έναν κόπο και μπες στο e-awards να προτείνεις το ‘’γονείς με κολικούς’’ για υποψήφιο blog. Έλα, μη βαριέσαι…κλικ κλικ…κλικ κλικ…

i-mom


Μια και πριν λίγες μέρες είχαμε τα γενέθλια του Billy the kid, μου ‘ρθε στο μυαλό μοιραία, η περίοδος της γέννας. Είπα λοιπόν να τη μοιραστώ μαζί σου, εδώ λέμε άλλα κι άλλα πως γέννησα να μη σου πω;

Να κάνω μια εισαγωγή και να σου πω ότι ένα τρομακτικά βεβαρημένο ιατρικό ιστορικό του μπαμπά μου, μας είχε κάνει οικογενειακώς θαμώνες σε όλα τα νοσοκομεία Θεσσαλονίκης-Λονδίνου. Θα έλεγες λοιπόν ότι είμαι εξοικειωμένη με οτιδήποτε ιατρικό.

Απατάσαι οικτρά. Έχω αναπτύξει τέτοια αποστροφή σε οτιδήποτε φορά άσπρη ποδιά (όχι στον χασάπη, αμέσως άρχισες τις εξυπνάδες..μιλάμε σοβαρά εδώ!) η οποία ήταν ικανή να με κρατήσει μακριά από γιατρούς για χρόνια. Η γυναικολόγος ήταν η μόνη που είχε την τιμή να την επισκέπτομαι συχνά. Ως εκ τούτου καταλαβαίνεις ότι στη θέα της σύριγγας έβγαζα σπυριά. Όταν λοιπόν έμεινα έγκυος, έπρεπε να κάνω εξετάσεις αίματος κάθε μήνα. Στον προγεννητικό έλεγχο πήγα μετά από μια νύχτα αϋπνίας-διαλογισμού για να ξεπεράσω το θέμα ‘’σύριγγα’’. Εις μάτην of course. Περιμένοντας την σειρά μου κι επειδή πρόσεξα ότι η μικροβιολόγος που έπαιρνε αίμα φαινόταν αρκετά πρόσχαρη και φιλική, την ρώτησα με το ύφος (και την ελπίδα) της ξανθιάς:

–          Mήπως μπορούμε να κάνουμε ολική αναισθησία για να μου πάρετε αίμα;

–          Βεβαίως! (με εξέπληξε). Μια στιγμή να ψάξω τον αναισθησιολόγο και έρχομαι.

Ξεκινά να φύγει, κοντοστέκεται και επανέρχεται:

–          Βέβαια, και για την αναισθησία ξέρετε, πάλι ένεση θα σας κάνουμε..

–          Α, ναι ε;

–          Ναι, ναι. Αν βέβαια δεν θέλετε αυτόν τον τρόπο, υπάρχει πάντα και το σφυρί….

Υποκλίνομαι ακόμη και τώρα και στην ευφυέστατη αυτή κοπέλα που αντιμετώπισε την κουλοσύνη μου με χιούμορ αντί να με στείλει σπίτι μου. Απεδείχθη δε, ιδιαιτέρως ελαφροχέρα με αποτέλεσμα μέχρι τον ένατο να έχω πάρει ντοκτορά στις σύριγγες και τώρα το θεωρώ ευκολάκι.

Με βάση τα παραπάνω και επειδή είσαι πολύ έξυπνη έχεις καταλάβει με τι ζαβό έχεις να κάνεις. Ναι, δεν θα ‘θελες να είσαι ο γιατρός μου το ξέρω. Ούτε κι εγώ θα ‘θελα να σου πω την αλήθεια. Στο θέμα μας:

Όπως έχω ξαναπεί γέννησα με καισαρική. Είχαμε φτάσει 2 μέρες πριν την ημερομηνία τοκετού κι ενώ ο Billy the kid ήταν με το κεφάλι προς τα κάτω από τον 8ο, δεν έλεγε να πάρει θέση. Η μήτρα και ο τράχηλος είχαν την όψη γυναίκας που δεν είναι καν έγκυος. Ζήτησα από την (θεότητα) γιατρό μου να μου δώσει πιθανότητες φυσιολογικού τοκετού αν πηγαίναμε για πρόκληση. Δεν ήταν καλές και ευτυχώς μας έκοψε να αποφασίσουμε την καισαρική. Θα δεις γιατί στο δεύτερο μέρος. Μεσολάβησε ένα Σαββατοκύριακο πριν την τελική ημερομηνία μέσα στο οποίο ήλπιζα να βρει την άκρη μου ο μικρός αλλά τίποτα. Δευτέρα απόγευμα στη γυναικολόγο καταλήγουμε σε καισαρική. Μου λέει ‘’να το κανονίσουμε για αύριο το πρωί;’’ Παθαίνω μικρό εγκεφαλικό. Αποκλείεται της λέω με χειλάκι τρεμάμενο. Δεν είμαι έτοιμη.

Παύση. Κοιτά την κοιλιά μου και κρατιέται να μη γελάσει.

–          Εντάξει. Πότε πιστεύεις θα είσαι τελικά έτοιμη;

–          Εεε, να το κάνουμε Τετάρτη που είναι και 3/3/10 εύκολη ημερομηνία (τι σου ‘λεγα προχθές για τα καλά της καισαρικής;)

Ανακουφισμένη η γυναίκα που μπορεί 9 μήνες εγκυμοσύνης να μην ήταν αρκετοί, αλλά μέσα σε μια μέρα θα ήμουν επιτέλους έτοιμη, έκλεισε το Λητώ για Τετάρτη πρωί.

Συμβουλή: να φάω καλά την προηγούμενη μέρα και να μη βάψω νύχι.

Η Τρίτη δεν θυμάμαι πως πέρασε, δεν έχω ιδέα. Τρίτη βράδυ μας βρίσκει με τον καλό μου σε αγαπημένο μπαράκι. Μια σερβιτόρα με ρώτησε πότε με το καλό και της είπα ‘’αύριο το πρωί’’ αλλά έφυγε γελώντας, προφανώς δε με πίστεψε.

Γυρνώντας στο σπίτι θυμήθηκα το ‘’να φας καλά την προηγούμενη’’.

Αυτή ήταν και η καταδίκη μου. Διότι μπορεί  πίτσα να μην έχω λιμπιστεί ποτέ στη ζωή μου αλλά εκείνη την κρίσιμη στιγμή για το πεπτικό μου σύστημα, εγώ επέλεξα να παραγγείλουμε πίτσα και μάλιστα με φέτα και κρεμμύδια. Ω, ναι. Και έφαγα τη μισή. Και με άκουσε όλο το Χαλάνδρι. Η εφιαλτική νύχτα ήταν άνευ προηγουμένου. Δεν ξέρω ποια διαστροφή συντελείται στα εγκεφαλικά κύτταρα της ετοιμόγενης και με ποιον τρόπο συνδέεται με τους γευστικούς κάλυκες αλλά εμένα με διέλυσε. Ένιωθα τα συστατικά της πίτσας να κάνουν ύπτιο στον οισοφάγο μου και να κατευθύνονται ένα ένα προς όλες τις κατευθύνσεις του στομαχιού. Όσο στομάχι βρίσκανε δηλαδή με την κοιλιά αυτή. Έκανα ένα συναρπαστικό ταξίδι στον κόσμο της αυτομαστίγωσης, της αυτολύπησης και της καούρας.

Και ήρθε το πρωί….

To be continued μη στα πω όλα σήμερα, τι post είναι αυτό; Μπεν Χουρ; κι αύριο μέρα είναι….

i-mom

χελόου εγκέν!

Είναι καλοκαίρι, που σημαίνει ότι έχει προηγηθεί μια ολόκληρη χρονιά από τις προηγούμενες διακοπές μου, στις οποίες δεν ξεκουράστηκα ΚΑΘΟΛΟΥ αντιθέτως ως φρεσκομάνα είχα γίνει κουρέλι, απλώς είχα γίνει κουρέλι σε φοβερές παραλίες οπότε να μην γκρινιάζω.  Αυτή είναι η εισαγωγή για να δικαιολογήσω την απουσία μου, όχι ότι τρελλάθηκα και στα e-mail τύπου ”που είσαι? μας έλειψες, γιατί δεν γράφεις?”. Δεν είμαι και το Κορίτσι του Διπλανού Πόρταλ, η Μαίρη Παναγιωταρά είμαι σε πιο στυλάτο όμως (πολύ πιο στυλάτο).

Λοιπόν σήμερα πήγαμε τον Billy the kid στο Μητέρα Παίδων. Να μην σας κουράζω με λεπτομέρειες, ένα μικροεπεμβατικό δερματολογικό ήταν (το παίζω κουλ και άνετη τώρα που τελείωσε άλλα μέχρι χθες ήμουν σαν Μεγάλη Παρασκευή). Το θέμα μου δεν είναι αυτή την στιγμή ο Billy the kid (παραδόξως). Όταν όμως ήμουν στο ταμείο για να πληρώσω (τίποτα δεν είναι τζάμπα σήμερα τς…τς…τς..) και ενώ περίμενα, απέναντί μου βγαίνει πιθανώς από χειρουργείο, μεγαλογιατρός. Το κατάλαβα γιατί ήταν πολύ μεγάλος σε ηλικία. Αλλιώς δεν εξηγείται να τον πάρεις αυτόν να σε ξεγενήσει. Ένιγουέι. Πιάνει λοιπόν κουβέντα με τις νοσηλεύτριες κι έχουμε την ακόλουθη αμίμητη συνομιλία:

– Τι έγινε γιατρέ γέννησε?

– Όχι και γέννησε! Καισαρική έκανε!

– Άρα γέννησε.

– Ε, όχι βέβαια! Θα γεννούσε αν ήταν φυσιολογικός τοκετός. Τώρα δεν γέννησε. ‘Απέκτησε’ παιδί μέσω της καισαρικής! Άλλο το ένα άλλο το άλλο.

Όπως καταλαβαίνετε έχω μείνει παγωτό και φυσικά μου βγαίνει αυθόρμητα το σχολιάκι:

”ε, βέβαια, αυτές τις μ!@#$@!@# λέτε στις γυναίκες και μετά δεν θέλουν να κάνουν επισκληρίδιο” !

Μου έριξε μία καρφωτή ματιά έτοιμος να με φάει αλλά ήμουν απέναντί του, ήταν και μεγάλος που να τρέξει…

Ντρέπομαι. Ντρέπομαι για λογαριασμό του. Ντρέπομαι που είναι και σε τέτοια θέση ώστε να επηρρεάζει έγκυες γυναίκες. Όταν περίμενα να γεννήσω, φοβόμουν ιδιαίτερα τη γέννα. Εδώ που τα λέμε φοβάμαι τη γέννα από τότε που κατάλαβα ότι είμαι κορίτσι και άρα κάποια στιγμή στη ζωή μου μάλλον θα γεννήσω. Επίσης εκτός από τη γέννα, φοβόμουν και οτιδήποτε έχει να κάνει με νοσοκομεία, σύριγγες, φάρμακα κλπ κλπ κλπ Οπότε όταν η (τέλεια) γιατρός μου με ρώτησε για την επισκληρίδιο της είπα ότι όχι απλά θέλω επισκληρίδιο αλλά είμαι πρόθυμη να δοκιμάσω και ότι φάρμακο υπάρχει σε πειραματικό στάδιο ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΟΝΕΣΩ!

Φαντάζομαι ότι κατά τον παραπάνω γιατρό, δεν είμαι qualified μάνα. Φαντάζομαι ότι το ξενύχτι, οι αγωνίες, η αγάπη, οι αλλαγές στην ζωή μου τους τελευταίους 16 μήνες δε με κάνουν μάνα. Άχρηστη, ούτε μια γέννα δε μπόρεσα να κάνω σωστά!

Θέλω να πω απλώς πως Μάνα δεν σε κάνει η γέννα. Μάνα σε κάνει το μεγάλωμα ενός παιδιού. Είτε πονέσεις 24 ώρες είτε καθόλου, στην ζωή σου θα έχεις πια έναν καινούριο άνθρωπο που θα εξαρτάται αποκλειστικά από εσένα και τον άνδρα σου.

Και το κυριότερο, εγώ κύριε γιατρέ ξέρω κάτι Μάνες που βάζουν τα γυαλιά σε όλους μας κι όμως δεν γέννησαν ποτέ!!!


γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: