γονείς με κολικούς

1.7.13 Πώς είναι να χάνεις τον πατέρα σου του Μάνου Μίχαλου

Posted on: July 1, 2013

Πρόλογος (δικός μου)

Τι έγινε ρε παιδί;; έτσι κάνει ο κόσμος;; είπαμε έχεις δουλειές ok, αλλά δεν κάνουν έτσι. Γράφουν και κάτι, μια γραμμή έστω… Όπως κατάλαβες σου την πέφτω γιατί λένε ότι η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Αυτό το ξέρουν πάρα πολύ καλά και τα τρίχρονα έχω να παρατηρήσω.  Σου ήρθα σήμερα για καλό μήνα μ’ ένα άρθρο που δεν είναι δικό μου (και καθυστερημένη και χωρίς πρωτότυπο κείμενο, αν ήμουν εκδότης θα με είχα διώξει) αλλά είναι πολύ ωραίο και επίκαιρο για δικούς μου λόγους. Μάλλον θα σε κάνει να συγκινηθείς αλλά κι αυτά μες στη ζωή είναι. Από την στιγμή που το διάβασα δε μπορούσα να σκεφτώ κάτι άλλο αστείο, δε μπορούσα να γράψω λέξη και στο τέλος είπα να το ανεβάσω να τελειώνω να προχωρήσω κι εγώ μπροστά στη ζωή μου. Υπόσχομαι να μη μείνει πολύ στη home page και σύντομα να αντικατασταθεί από άλλο ένα δικό μου αριστούργημα. Ευχαριστώ το Μάνο Μίχαλο και το oneman για το κείμενο. Το παραθέτω αυτούσιο:

Δυτικό αεροδρόμιο, Ελληνικό, αρχές δεκαετίας του ’90: δίπλα στον ιμάντα που φέρνει τις βαλίτσες από τα αεροπλάνα, ένας ξανθός πιτσιρικάς στέκεται μόνος του και κοιτάζει δεξιά και αριστερά. Έχει αφήσει τη μητέρα του, έχει πείσει τον αστυνομικό να περάσει με την αφοπλιστική ατάκα “θέλω να δω τον μπαμπά μου” και περιμένει μια ακόμη επιστροφή από ένα ταξίδι, ένα τουρνουά, ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα, δεν έχει καμία σημασία. Αυτά ήταν για τις εφημερίδες. Ο μικρός σπανίως έδινε σημασία στο πού πήγαινε ο μπαμπάς του. Τον ένοιαζε μόνο, πότε θα γυρίσει, μέχρι να φύγει ξανά.

Για να του πει τι έκανε στο σχολείο, να του καταθέσει τα παράπονα του ότι “η μαμά με έβαλε τιμωρία”, να τον πάρει με το μέρος του στις διαφορές που είχε με τον  μεγάλο αδελφό του. Κι όταν τον βλέπει, να βγαίνει από την αίθουσα αφίξεων; Τρέξιμο κατά πάνω του και μετά κολλημένο το χέρι μέχρι το σπίτι. Ποιες βαλίτσες και ποια δώρα. Ούτε να τα φτύσει αυτά (εντάξει, για τις πρώτες ώρες, μετά ωραίες ήταν οι κασέτες του GameBoy). Ο μπαμπάς είχε γυρίσει.

Fast Forward >>> 3 Ιανουαρίου 2010, 21:30, Γλυφάδα: Ο “αγώνας” έχει τελειώσει, έστω και με καθυστέρηση ετών, σε κόντρα των ιατρικών προβλέψεων και εκτιμήσεων, το “θηρίο” έχει νικηθεί και το τέρας της αρρώστιας έχει νικήσει. Ο ξανθός πιτσιρικάς έχει μεγαλώσει (και ούτε καν ξανθός δεν είναι πια), στα 27 του και κάτι, δεν μπορεί ούτε να μιλήσει στον πατέρα του, αφού δεν τον ακούει, το να του κρατήσει το χέρι δεν έχει μεγάλη σημασία, αφού δεν μπορούν να πάνε βόλτες. Το να του πει όσα δεν πρόλαβε, δεν γίνεται, αφού δεν είναι επί της (φαιάς και μη) ουσίας εδώ. Λίγα λεπτά αργότερα, ο μπαμπάς έχει φύγει. Ο “μικρός” συνειδητοποιεί, ότι δεν θα γυρίσει άλλη φορά…

Η απώλεια του πατέρα είναι εντελώς μοναδική για τον καθένα, ξεχωριστή, διαφορετική. Για άλλους είναι πιο γρήγορη, πιο νωρίς από όσο έπρεπε, για λίγους, όπως ο Σταύρος ή ο Αλέξανδρος, πιο νωρίς ακόμη και από αυτό που νόμιζαν ότι έπρεπε. Άλλοι τον χάνουν στα γεράματα, αλλά κλαίνε περισσότερο και από παιδιά που ίσως δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν τι έχασαν. Κάποιοι τον χάνουν, χωρίς να τον θυμούνται, γιατί όταν εκείνος έφευγε, αυτοί ακόμη μπουσουλούσαν. Και ο καθένας έχει μια ιστορία να πει, μια ιστορία να γράψει, ένα κείμενο σαν αυτό. Και ο Ηλίας Ε. ή ο Μάνος Χ. που έγιναν λίγο αργότερα από μένα μέλη, ο Αντώνης ή ο Λευτέρης που έκαναν την αρχή από την παρέα και εγώ έλεγα από μέσα μου “για να μπορούν αυτοί, όταν έρθει η ώρα, κάτι θα κάνω κι εγώ”, ο Ηλίας που είναι φρέσκος και δεν ξέρει τα κόλπα για να διαχειριστεί την κατάσταση και νομίζει ότι ο κόσμος και η ζωή τελείωσε.

Τρία χρόνια και έξι μήνες μετά, μπορώ να πω, τουλάχιστον για την περίπτωση μου, ότι καμία ζωή δεν τελειώνει. Απλώς αλλάζει εντελώς.

Σταματάς να είσαι το παιδί του μπαμπά, σταματάς να έχεις την ασφάλεια όταν κάτι πάει στραβά (από ένα τρακάρισμα μέχρι το ότι θα ξυπνήσει πρωί, για να πάει αυτός το αμάξι για service λες και είσαι ο πρίγκιπας του Μονακό και πρέπει να το βρεις, έτοιμο με καινούρια μπουζί όταν ξυπνήσεις για τη δουλειά), σταματάς να πετάς τις ευθύνες αλλού και κοιτάς να τις μαζέψεις πάνω σου, σταματάς να είσαι μικρός και μεγαλώνεις. Αν με ρωτήσεις, δηλαδή, τι άλλαξε από τις 3 Ιανουαρίου 2010 μέχρι τώρα στη ζωή μου, αυτό θα σου πω: μεγάλωσα. Μυαλό δεν πολυέβαλα, αλλά αυτό είναι διαφορετική κουβέντα, μην την κάνουμε τώρα.

Και προς Θεού, μην παρεξηγηθούμε, δεν λέω ότι όλα είναι ωραία. Η στενοχώρια είναι εδώ, κανονικά στη θέση της. Με την απουσία πίνεις μέχρι και ποτό, πιάνεις κουβέντα. Κλάμα χωρίς λόγο, απλά επειδή έτσι. Νεύρα χωρίς λόγο, απλά επειδή έτσι. Αναμνήσεις που δεν καλείς εσύ, χωρίς λόγο, απλά επειδή έτσι. Απλώς, με τον καιρό μαθαίνεις να το διαχειρίζεσαι. Δεν μπορείς να είσαι σε πένθος, επ’ αόριστον, στο φινάλε, αν ήταν εδώ, θα ήταν το πρώτο που θα (σου) έλεγε: “έλα ρε βλάκα, πώς κάνεις έτσι; Και τι έγινε;”. Ε κάτσε ρε Τάκη, τι εννοείς και τι έγινε; Κάτσε να βρω λίγο τα πατήματα μου. Αυτά τα “πατήματα” είναι τα όσα τρέχουν και εσύ καλείσαι να προλάβεις. Δουλειές, γυναίκες, φίλοι, η υπόλοιπη οικογένεια αν είσαι τυχερός και έχεις αποθέματα. Να έχεις για παράδειγμα τη μητέρα σου, που αντέχει τα πάντα εκτός από το να χάσει το παιδί της, να έχεις τον αδερφό σου, που συνέχεια ο πατέρας σου έλεγε “ο αδερφός σου είναι πιο σημαντικός από τους γονείς σου, γιατί αυτόν θα έχεις μετά”.

 Δεν ξέρω, πάντως, για τον δικό σου πατέρα, αυτόν που έχεις ακόμη ή αυτόν που έχεις χάσει κι εσύ, αλλά ο δικός μου ήταν πολύ ωραίος τύπος.

Δεν το λέω εγώ, από τους φίλους του το έχω ακούσει και αν θυμάμαι καλά (γιατί δεν θυμάμαι και πολλά), την ημέρα της κηδείας ήταν γύρω στα 1000 άτομα πάνω στο Πανόραμα Βούλας και τώρα που πέρασε ο καιρός, έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι μήπως είχε εκλεγεί πρωθυπουργός σε καμία από τις χώρες που ταξίδευε και δεν το πήραμε ποτέ χαμπάρι. Θα μου πεις, επειδή ήρθαν πολλοί, σημαίνει ότι ήταν ωραίος τύπος; Δεν ξέρω, αλλά δεν θα ήθελα στη δική μου να είναι τρεις κι ο κούκος, γιατί μάλλον κάτι δεν θα έχω κάνει καλά. Σε άδειο γήπεδο παίζουν οι ομάδες που δεν έχουν κερδίσει τον κόσμο τους, αυτό έχω μάθει στη δουλειά και στα γήπεδα, οπότε προχωράω με αυτό.

Με αυτό και με μερικά πράγματα που έβλεπα και κόπιαρα καθώς περνούσαν τα χρόνια με εκείνον εδώ. Γιατί, την επομένη της “ήττας” πρέπει να ξαναμπείς στο γήπεδο, να συνεχίσεις την προπόνηση και τα όπλα που έχεις, είναι αυτά που σου άφησε ο “προπονητής” σου (στην περίπτωση μου, ο πατέρας μου ήταν και προπονητής, οπότε μια χαρά μου έκατσε). Οπότε παίρνεις ό,τι μπορείς ή ότι καταφέρεις να υποστηρίξεις και συνεχίζεις. Αν ήταν δίκαιος και δεν ήταν λαμόγιο, είναι μια καλή βάση για να ξεκινήσεις. Αν είχε φίλους και είχε προλάβει να σου μάθει την αξία τους στη ζωή ενός άντρα, προσπαθείς να έχεις κι εσύ. Αν ήταν καλός με τη γυναίκα του, ποιος ο λόγος να γίνεις εσύ μαλάκας; Αν τα παιδιά του λένε ότι ήταν ο καλύτερος, τι πιο ωραίο μπορείς να “διεκδικήσεις” εσύ από τα δικά σου;

 Το θέμα είναι, να καταλάβεις ότι η ζωή συνεχίζεται. Το λέω σε σένα, γιατί από κάπου πρέπει να το ακούσω κι εγώ.

Γιατί, μη νομίζεις, στα τρία χρόνια που έχουν περάσει, η δική μου πρόοδος είναι πολύ μικρή. Και στη διαχείριση της απουσίας και στη διαχείριση της συνέχειας. Να, τώρα που γράφω, δεξιά μου είναι μια φωτογραφία του, όπου καπνίζει ένα ναργιλέ και λογικά –δεν φαίνεται- κάτι τρώει (ήταν πρωταθλητής σε αυτό). Και κάθε φορά που την κοιτάζω, πιστεύω ότι αύριο ή σε μια ώρα θα πάω σπίτι να τον δω, να με δει, να τα πούμε. Καμία σχέση. Το σενάριο αυτό δεν θα το γυρίσει κανείς σκηνοθέτης, άπατο θα πάει. Το γιατί μην το ψάχνεις, το έχουν κάνει άλλοι, πριν από σένα και από μένα και απάντηση δεν πήραν. Οπότε, άσε τα “γιατί;” και ασχολήσου με ερωτήσεις που μπορείς να δώσεις εξήγηση.

Ακόμη καλύτερα ασχολήσου με αυτά που έχεις και όχι αυτόν που έχασες, γιατί το μεγαλύτερο μάθημα που παίρνεις όταν χάνεις τον πατέρα σου, είναι ότι τα δεδομένα είναι απλά μια λέξη που χρησιμοποιείται στα μαθηματικά, όχι στη ζωή σου. Είναι, άλλωστε, κλασική περίπτωση βλάβης λόγω του πένθους, το να σταματάς μετά να δίνεις τη σημασία που πρέπει, στα πρόσωπα που σου έχουν μείνει και συνεχίζεις να κυνηγάς φαντάσματα (#diplis) με καθολική αποτυχία. Αν είσαι τυχερός και στα 20, 30, 50 χρόνια που τον είχες, έκανες αυτά που έπρεπε και ήταν εκείνος που ήθελες, μπορείς να πανηγυρίσεις, γιατί υπάρχουν άλλοι που είτε δεν είχαν τον πατέρα που ονειρεύονταν, είτε δεν ήταν οι γιοι που είχαν υποχρέωση να είναι.

Και όπως λέει ο φίλος μου ο Αντώνης, έχει μεγάλη σημασία, λίγο πριν “φύγει”, να πάρεις κάτι, μια επιβεβαίωση ότι δεν ήσουν κακό παιδί, γιατί αν θυμάσαι το “να είσαι καλό παιδί” που μας λένε όταν είμαστε μικροί, δεν έχει ημερομηνία λήξης και κυρίως στο λένε για να το εφαρμόσεις σε βάθος χρόνου, όχι στα 10 και τα 12 που στην τελική τι κακό μπορείς να κάνεις, πέρα από το να σπάσεις μια λάμπα παραπάνω, επειδή παίζεις μπάσκετ μέσα στο δωμάτιο; Εγώ, νιώθω ότι την πήρα και ίσως για αυτό, τρία χρόνια, να είμαι περισσότερο ήρεμος από όσο περίμενα κι εγώ ο ίδιος. Ναι, οκ, είχα και το υπέρ-ατού ότι είναι πολύ καλύτερα να χάνεις τον πατέρα σου από το να τον βλέπεις να τρώει ξύλο από μια ασθένεια που δεν κοιτάζει ονόματα και διευθύνσεις. Αλλά, κάποιες πληροφορίες που πήρα από τη μητέρα μου (ο Τάκης ήταν ίδιος με μένα, όχι λάθος εγώ είμαι ίδιος με τον Τάκη – δηλαδή δεν εξέφραζε εύκολα συναισθήματα) είναι αυτά που με έκαναν να συνεχίσω όρθιος από εκεί που με άφησε.

Και πλέον με την απόλυτη πίστη ότι καλύτερο πατέρα δεν θα μπορούσα να είχα και με ένα καθαρό όνομα (παρότι το έκανε σε χώρους που εύκολα βρωμίζουν τα ονόματα) και τίποτα περισσότερο σαν κληρονομιά, ετοιμάζομαι πλέον για την επόμενη πίστα.

 Εκείνο το βράδυ που έφυγε, καμιά ώρα μετά το σφύριγμα της λήξης, είπα στον εαυτό μου και τη μητέρα μου ότι θέλω να γίνω καλύτερος μπαμπάς από εκείνον.

Αυτό θα είναι το ευχαριστώ μου προς εκείνον. Και αν όλα πάνε καλά, από την επόμενη εβδομάδα, θα πιάσω δουλειά. Και όσο και αν με πονάει που σε κανένα αεροδρόμιο δεν θα γυρίσει ο παλιός, ο νέος Τάκης (Πάνο θα τον φωνάζουμε βέβαια) Μίχαλος θα με κάνει πάλι να κοιτάζω δεξιά και αριστερά, για να δω από πού και πώς θα βγει…

Πι.Ες. O Billy the kid δεν πρόλαβε  να γνωρίσει το μπαμπά μου. Όταν ο ένας έφευγε, ο άλλος ερχόταν. Ανακάλυψα τα τελευταία 4 χρόνια ότι ο Θεός το κάνει συχνά αυτό. Δεν έδωσα στο παιδί το όνομα του μπαμπά μου. Ήταν δική μου επιλογή και δεν το μετάνιωσα. Πάντοτε έλεγα πως είναι πιο δίκαιο ο παππούς που ζει να ακούει το όνομά του από τα εγγόνια του. Ευτυχώς με τον αδερφό μου περιμέναμε παιδί ταυτόχρονα (2 στα 2 ρε μπαμπά τζακ ποτ…) και θα έδινε εκείνος το όνομά του. Μου λείπει λίγο να ακούω που και που μες στο σπίτι, να φωνάζει κάποιος ”Θωμάαα”.  Μ’ αρέσει που ο μικρός έχει αντιληφθεί πως η μαμά μου νιώθει μόνη παρόλο που ζούμε σε άλλες πόλεις και μου δηλώνει τσατισμένος: “μαμά εγώ θα πάω στον ουρανό, θα μπω μέσα θα πάρω τον παππού Θωμά και θα τον πάω στη γιαγιά Κοκό να μην είναι μόνη!”  Τι να πεις;

Πι.Ες.2 Λέει και κάτι άλλα πιο spooky από μικρός τύπου “μαμά εγώ τον παππού Θωμά τον ξέρω. -ναι;  -ναι τον έχω δει το Πάσχα που ήμουνα μικρός, ήρθε και μου είπε καλή Ανάσταση και να είμαι καλά”….I see dead people……με μουσική x-files….Μακάρι βρε αγόρι μου, και το ‘χα βάρος που δεν συναντηθήκατε..!!

Πι.Ες.3  Άσε που είχε δει μια φωτογραφία μόνο του γάμου μου με τον παππού του αλλά τον αναγνώριζε σε όσες άλλες έβλεπε από κει και πέρα ακόμη κι αυτές που είναι 40 χρόνια πριν….ψιλοανατριχιάζω…ν’ ανησυχήσω;;

Πι.Ες.4 Και τώρα που το λες, προχθές ήμασταν στο αυτοκίνητο με μια καλή μου φίλη και παραλίγο νονά Νο2. Τη ρωτάει λοιπόν ο μικρός ”Μαρίνα ο μπαμπάς σου που είναι;” Την προλαβαίνω εγώ να μην απαντήσει επειδή ξέρω ότι έχει πεθάνει κι αυτός και λέω: στον ουρανό είναι αγάπη μου με τον παππού Θωμά. ”Εγώ τον ξέρω!” λέει ο Billy. ”Που τον ξέρεις βρε” ρωτάει η Μαρίνα. ”Τον ξέρει παιδί μου σου λέω, πες κι εσύ εντάξει, μη φέρνεις αντίρρηση μιλάμε για χάρισμα” ..!

Πι.Ες.5 Σταματάω εδώ γιατί σε βλέπω να μου στέλνεις μηνύματα τύπου: η γιαγιά μου μας άφησε σε βαθιά γεράματα και δεν είπε που έβαλε τη διαθήκη, μπορεί να κάνει κάτι ο μικρός..;;

Advertisements

19 Responses to "1.7.13 Πώς είναι να χάνεις τον πατέρα σου του Μάνου Μίχαλου"

Έφυγε πριν 2 μήνες και μια βδομάδα.

Σοβαρά; Τώρα τι να σου πω; ότι και να σου πω είναι τόσο ασήμαντο που δεν αξίζει να ειπωθεί. Λυπάμαι πολύ. Αλήθεια. Λυπάμαι για κάθε έναν που γνωρίζω και μαθαίνω ότι έχει χάσει ένα γονιό. Δυστυχώς δε μου βγαίνουν άλλα λόγια παρηγοριάς γιατί πιστεύω πως δεν υπάρχουν. Φεύγουν εκείνοι κι αφήνουν εμάς εδώ να παίξουμε το ρόλο τους. Αστείο έτσι..; keep calm…

Τί να πω… Αυτό που καταφέρνεις πάντα να με κάνεις σχιζοφρενική, με διπολική συμπεριφορά, σε 10 λετπά να κλαίω, μετά να γελάω, και στο τέλος να αναρωτιέμαι τί με βρήκε…μόνο εσύ ξέρεις!
Επειδή όπως σωστά ειπώθηκε, ο καθένας έχει και μια ιστορία να πει, εγώ να πώ μόνο αυτό…
Μετά από 20 χρόνια, η απώλεια δεν μειώθηκε, η έλλειψη δεν μετριάστηκε, η απουσία δεν συνηθίστηκε, το δάκρυ δεν σταμάτησε. Όλα είναι όπως ακριβώς ήταν και την πρώτη ημερα…, ( το δάκρυ, από τότε έβγαινε στο άσχετο…).
Αυτό όμως που άλλαξε πριν από 12 χρόνια είναι που ήρθε ένας μεγαλόσωμος άντρας να μου αποδείξει ότι μπορεί κάποιος να ‘στήσει’ ώμο για να ακουμπήσεις, και αυτό που άλλαξε τους τελευταίους 16 μήνες είναι ότι ήρθε και ένας άλλος μικροσκοπικός αγοράκος για να μου δείξει το δρόμο ώστε να θέλω να γίνω και εγώ καλύτερος άνθρωπος.
Το αν θα τα καταφέρω να γίνω ο γονιός που ήταν εκείνος προς εμένα, αυτό θα φανεί στο χειροκρότημα, στην αυλαία. Εάν όμως γίνω έστω και το μισό από ότι εκείνος, τότε ο θησαυρούλης μου είναι ένα πολύ τυχερό και ευλογημένο παιδάκι.
Τί βοηθάει, τώρα στα 40, (… και κάτι)? Να μην νιώθω άτυχη για τα 20 χρόνια που τον έχασα, αλλά τυχερή για τα 20 χρόνια που τον είχα!

Πι.Ες,1 (και μοναδικό): Το ότι προσπάθησες να το ελαφρύνεις προς το τέλος, το καταλάβαμ, αλλά δεν έχουμε βρύση στους αδένες να τους κλείσουμε, φιλενάδα, οπότε…

Πι.Ες. 2 (το μετάνιωσα… το διπολικό που λέγαμε…): Τα παιδιά έχουν πραγματικά άλλη ‘οπτική’ ‘η ‘αίσθηση’ για τα πράγματα. Γιατί τα μάτια τους περνάνε μέσα από την ψυχή, (απ’ ευθείας σύνδεση)… Τα δικά μας κάνουν και μια στάση στο μυαλό και καθυστερούν, ή χάνουν και το δρόμο τελειώς.
Πόσες φορές δεν ένιωσες αυτά τα 4 χρόνια ‘φυσικής’ απουσίας ότι σε βλέπει, ή ακούει τις σκέψεις σου… Θα το παραδεχόσουν όμως ανοιχτά? Ούτε καν στον ευατό σου. Ο Billy the kid όμως το παραδέχεται, το αποδέχεται, και το θεωρεί και φυσικό.
Γιατί στο κάτω-κάτω ο παπούς του εκεί είναι, δεν έφυγε. Πού να πάει άλωστε? Όταν γίνεσαι γονιός, μόνο ένα μέρος υπάρχει για να είσαι.

Αυτά…. (πάω για νερό γιατί θα πάθω αφυδάτωση).

Ξέρεις τι παθαίνω; Μπαίνω στην διαδικασία να γράψω ένα ποστ. Περνούν περίπου 2 μέρες. Το βρίσκω. Περνούν 5 μέρες. Το ξεχνάω. Περνάει μια βδομάδα. Ξεκινάω να γράφω. Εντωμεταξύ συμβαίνουν διάφορα γύρω μου τα οποία δε μπορώ να αγνοήσω. Έτσι καταλήγω κι εγώ όπως εσύ. Κλαίω – γελάω – κλαίω – γελάω κλπ κλπ. Μια σχιζοφρένεια την έχει αυτό μη νομίζεις, φυσιολογικές δε μας λες..

Όχι ρε συ δε με βλέπει και με ακούει, τι είναι αυτά καμιά τρελλή είμαι μήπως; Απλά όταν οδηγώ μου σπάει τα νεύρα πρόσεχε και πρόσεχε και καμιά φορά τραβάει το τιμόνι… 😉

”Όταν γίνεσαι γονιός μόνο ένα μέρος υπάρχει για να είσαι”! Υπέροχο!

‘Όταν γίνεσαι γονιός, μόνο ένα μέρος υπάρχει για να είσαι.’

Δεν εχω ακουσει κατι πιο ομορφο στη ζωη μου…
Κι εγω που εχω χασει πολυ μικρη τον πατερα μου (θυμαμαι στιγμες μονο) ποτε μα ποτε δεν επαψα να τον σκεφτομαι,να τον θυμαμαι,να αναρωτιεμαι….αν χασεις μετα και την μανα….ζοριζει κι αλλο το πραγμα…
Σημαντικο ειναι να κοιτας μπροστα ομως και να γινεσαι το ιδιο ή και καλυτερος ανθρωπος και γονιος με τους γονεις σου.

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Μπορω να πω, πως 4 χρονια μετα….
το κενο παραμενει μεγαλο, οι μνημες ειναι ακομα ζωντανες
και περισσοτερο τωρα απο ποτε, θα θελα να ταν εδω, ν ακουμπησει το χερι του στο κεφαλι μου και να μου πει καθησυχαστικα : “μη φοβασαι κοριτσακι μου ολα καλα θα πανε, εχε πιστη,, εγω ειμαι εδω..” I don’t know how, it’s a miracle!
κι ειμαι σιγουρη πως θα το κανε το θαυμα του και παλι! τον αγαπουσε κι ο Θεος………

Παιδιά να σας συστήσω την αδερφή μου!!!
(Αλήθεια λέω)

Τώρα περιμένει Μαράκι μου να είσαι κι εσύ καλά να το ξέρεις..

Βρε Ευάκι αν και το έχω ξαναδιαβάσει στο oneman το ξαναδιάβασα και ξαναέβαλα τα κλάματα. Τι να πω δεν έχω ζήσει ακόμη την απώλεια έχω τους γονείς μου αλλά αυτό το κείμενο σου μιλαέι κατευθείαν στην καρδιά. Όταν το είχα πρωτοδιαβάσει η σκέψη μου ήταν στα μέλη της οικογένειάς μου που έχασαν τον πατέρα τους και στ΄ αυτιά μου στριφογυρίζουν τα λόγια των παιδιών τους και με κατακλύζουν οι θύμησες που μου άφησαν εμένα προσωπικά είτε πρόκειται για θείους ή παππούδες μου! Ο πόνος είναι στιγμιαίος σχεδόν ακαριαίος όμως για εκείνους πόσο αβάσταχτο είναι μα πόσο! Και κάθε φορά που τα σκέφτομαι όλα αυτά λέω πως να κρατηθώ μακρυά από τον πόνο όταν θα ΄ρθει η σειρά μου, ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω! Κάποια στιγμή πριν από τρεις μήνες περίπου είχε ένα εξαιρετικό άρθρο – κείμενο στο oneman πάλι (είμαι φαν ομολογώ αν και αντρικό site) το “Πώς είναι να είσαι ο μικρός αδερφός” απόψεις συντακτών για τις σχέσεις τους με τα μεγαλύτερα αδέρφια τους. Και πάλι απομόνωσα το κείμενο του Μάνου και διάβασα την εξής εκπληκτική συμβουλή που τους έδινε ο πατέρας του όταν μαλώνανε “ο αδερφός σου είναι ο πιο σημαντικός της οικογένειας, που θα έχεις στην πορεία, εκτός από αυτή που θα φτιάξεις εσύ”. Πόσο σοφή ήταν τούτη η συμβουλή την έκλεψα τρόπος του λέγειν κι εγώ και κάποια στιγμή που μαλώσανε για ψιλοπράγματα αρκετά άγρια όμως τους έιπα αυτή ακριβώς την φράση κι αν και μικρά ξαφνικά αρχίσαμε να μιλάμε για την σημασία των ατόμων μέσα στην οκογένεια, μίλαγα με παιδιά ηλικίας 6 1/2 κι 5 απίστευτο! Πόση κληρονομιά και πόσες θύμησες αφήνουν πίσω τους οι άνθρωποι είναι μια ιστορία από μόνοι τους, είναι όπως μου είχε κατά λέξη ο παππούς μου από τη μεριά του πατέρα μου “παιδί μου όταν ο άνθρωπος έχει λόγο ύπαρξης και εκτιμάει πρώτα απ΄όλα τον ευατό του είναι ένα κεφάλαιο στην ανθρώπινη ιστορία μας ,ο καθένας τους μια μικρή κουκίδα που σχηματίζουν τον ανθρώπινο χάρτη της ύπαρξης”! Από τους πιο σοφούς της οικογένειας άχ όλοι μου λείπουν τόσο πολύ!!!!

Ξέρεις τι γίνεται Αναστασία μου; Σε καταλαβαίνω που νιώθεις έτσι. Το λέω κι εγώ στον καλό μου συνέχεια: φοβόμουν πολλά χρόνια μην πεθάνει ξαφνικά ο μπαμπάς, μην χτυπήσει το τηλέφωνο τη νύχτα και μου πουν έλα τώρα, μην ακούσω τη μαμά κλαμμένη κλπ κλπ τόσο πολύ καιρό που αυτός ο φόβος τελικά δεν φεύγει ποτέ. Φοβάμαι μην πεθάνει ο μπαμπάς μου ακόμα και τώρα που πέθανε! Θέλω να σου πω ότι τελικά δεν πρέπει να υπερθεματίζουμε αυτά τα συναισθήματα του φόβου γιατί τελικά έχουμε την τάση να τα μεγαλοποιούμε. Όπως και να ‘χει βέβαια, αυτή η πρόβα ξαφνικού θανάτου τόσα χρόνια δεν απέδωσε και πολύ διότι το σοκ ήταν τελικά κινηματογραφικό. Δεν υπάρχουν λόγια να το περιγράψω και ούτε μπορώ να πω πως ο χρόνος είναι γιατρός, εγώ όταν σκέφτομαι βουρκώνω πάντα. Δεν υπάρχει ούτε μία μέρα, ούτε καν η μέρα που γέννησα που δεν σκέφτηκα το μπαμπά μου. Δε νομίζω και να υπάρξει εδώ που τα λέμε..

Ακριβώς έτσι αισθανόμουν κι εγώ. Ρωτούσα φίλους μου που είχαν χάσει κάποιον για να είμαι προετοιμασμένη. Μου έλεγαν δεν υπάρχει προετοιμασία γι’αυτό. Αρώστησε ο μπαμπάς μου, μεγάλος βέβαια(δεν είχα να παλέψω την αδικία). 6 το πρωί χτύπησε το τηλέφωνο. Καταλάβα. Η δυνατή μου μανούλα έκλαιγε. Ημουν μόνη τότε. Πριν 5 χρόνια. Ετρεξα. Δυνατή κι εγώ. Οπως λες, δεν υπάρχει ούτε μία μέρα χωρίς να τον σκεφτώ. Ομως από εκείνη την μέρα, μια λέξη δεν θα υπήρχε πια στο λεξιλόγιο μου… Πριν 3 χρόνια έκανα ένα αγοράκι και παρόλο που δεν είμαι και πολύ των παραδόσεων του έδωσα τον όνομα του μπαμπά μου. Εχει τα μάτια του, μεγάλα, σκούρα, αμυγδαλωτά. Μακάρι να του μοιάσει και σε άλλα. Πάντως το αγαπημένο του:”Μαμά, θέλω να μου πεις ιστορίες από τον παππού Λεωνίδα”
Το κείμενο σας υπέροχο. Αυθόρμητο. Συναισθηματικό. Μ’αρέσει πολύ στα ”όπλα” που άφησε ο παππούς σας ”είσαι δίκαιος ή είσαι λαμόγιο”. Πραγματικά είναι τα πιο εύστοχα αντίθετα!
Οσο για τον μικρό σας, ε, γελάω πολύ. Σαν τα τρίχρονα δεν έχει!
Ευχαριστώ πολύ και φιλιά

Μακάρι να του μοιάσει Ανδρονίκη σε όλα και να γίνει ακόμη καλύτερος. Η απώλεια έχει τα ίδια αποτελέσματα όπως κι αν έρθει. Σε αφήνει άδειο και ανήμπορο στην αρχή. Μετά σιγά σιγά ”μπορείς” όλο και περισσότερο αλλά δεν ξεχνάς. Ευτυχώς δεν ξεχνάς!

ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο
να χαίρεσαι το μικρό Λεωνίδα!

Το πι ες 5 με αποτελείωσε. Είχα καιρό να ρίξω τέτοιο γέλιο. Και αισθάνομαι τώρα ενοχές μετά από τέτοιο κείμενο που προηγήθηκε!
Thanlks for sharing!

Ότι ήρθε στο σπιτικό μου Ο P H I L O S πρέπει να βάλω τα καλά μου να το γιορτάσω! Αυτό το σχόλιο περίμενα. Δείχνει πόσο τρελλοκομείο είσαι στην πραγματικότητα και αναγκάζεσαι να κρύβεσαι κι εσύ πίσω από την σοβαρότητα. Μας χρειάζεται ένα συνέδριο για ημίτρελλους bloggeers. Ή μήπως τελικά είμαστε όλοι;; 😉

φιλιά Χρήστο μου

A….απώλειες! Για τον καθένα μοναδικές, ξεχωριστές, όπως και οι άνθρωποι που φεύγουν.
17 Απριλίου 1984 η μαμά (ξέρω ξέρω είναι πολλά τα χρόνια…αλλά η μνήμη ακόμα εδώ…ήταν Μ. Τρίτη).
11 Ιανουαρίου 2005 ο μπαμπάς (εδώ τα πράγματα πιο δύσκολα! Ενήλικας πια…που ορφάνεψε!).
Κάθε μέρα της ζωής μου νιώθω τυχερή, παρά τις απώλειες, παρά τις δύσκολες θύμησες, παρά τα δάκρυα που δεν κύλησαν τότε…αλλά μετά.
Μία μόνη ερώτηση πάντα μέσα στο μυαλό: Γιατί πρέπει να χάσουμε για να πούμε ότι είμαστε τυχεροί?
Το ότι ένα μικρό παιδί (ο Billy the kid) λέει ότι τον είδε τον παππού…γώ το βρίσκω αναζωογονητικό. Το ότι η Εύα (η δικιά μου) λέει ότι ο παππούς έιναι κάπου με τη γιαγιά και την φυλάνε, το βρίσκω λυτρωτικό.
Γιατί σε αυτές τις άκαφτες ψυχές η απώλεια δεν έχει γράψει ακόμα “ενήλικα”. Δεν έχει γράψει ακόμα με έχω, δεν έχω. Γράφει μονάχα σαν κάτι ιδανικό, σαν μια σκέψη, σαν μια ανάμνηση (αν υπάρχει ή ακόμα και μια φανταστική ανάμνηση). Με παρηγορεί αυτό. Όπως με παρηγορεί να διαβάζω γραπτά σαν αυτό, που μιλάει για διαχείριση συναισθήματος, διαχείριση της απώλειας.
Όλοι παλεύουμε για αυτή τη διαχείριση.
Να είστε γεροί για πολλά πολλά χρόνια να θυμάστε τις απώλειες. Αυτές είναι που μας κάνουν (μαζί με τα αποκτήματά μας) αυτό που είμαστε κατ’ουσίαν.

Νάντια
Υ.Γ. Κάθε φορά που βρέθηκα μπροστά στην απώλεια με συγκλόνισε η συνειδητοποιήση ότι να κάπου που όλοι είμαστε ίδιοι, πλούσιοι, φτωχοί, ψηλοί, κοντοί…Πονάει. Και ευτυχώς με τον καιρό πονάει αλλά αλλιώς.
Υ.Γ.2 Αναμένουμε και το νέο κείμενο. Μας έλειψε η blogger….

Τι γλυκό αυτό που λες ότι κάθε μέρα νιώθεις τυχερή! Τι ωραία να ξεχωρίζει αυτό το συναίσθημα. Μπράβο!
Κι εμένα μ’αρέσει Νάντια μου που ο μικρός λέει ότι βλέπει τον παππού γιατί είμαι βέβαιη ότι δεν το λέει επειδή μου αρέσει εμένα. Ήταν πολύ μικρός όταν το πρωτοείπε για να καταλαβαίνει τι μου αρέσει και τι όχι.
Πράγματι στην απώλεια όλοι είμαστε το ίδιο ανίσχυροι και μικροσκοπικοί.

Ευχαριστώ Νάντια μου που μοιράστηκες τα δικά σου. Σε θαυμάζω, είσαι καλή μαμά

23 χρόνια μετά το ακούω και βουρκώνω…

Φίλη μου μπράβο! μας τσάκισες! είναι τόσο ωραίο…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: