γονείς με κολικούς

mama’s log 10.11.12 the perfect dad

Posted on: November 10, 2012

Ο φίλος μου ο Χρήστος για παράδειγμα, είναι φτιαγμένος για να είναι μπαμπάς. Ήταν φτιαγμένος για να γίνει μπαμπάς πολύ πριν γίνει. Όταν δηλαδή εγώ ακόμα είχα μία αμυδρή υποψία ότι μπορεί να κάνω παιδί μια μέρα, ο Χρήστος είχε αλλάξει πάνα στο μυαλό του πάρα πολλές φορές. Μην το παρεξηγείς, το παιδί δεν είναι φαινόμενο, νορμάλ άνθρωπος είναι που όμως είναι φτιαγμένος για γονιός. Όλα τα έκανε με μία τρομερή ηρεμία.

– τι γίνεται σήμερα καλά είσαι;

– καλά μωρέ να δεν κοιμήθηκα πολύ ο μικρός είχε συνάχι

Σε έκανε να πιστεύεις ότι στο θέμα ‘’παιδί’’ όοοοολα είναι πολύ απλά. Όταν σου λέει ο άλλος ‘’καλά μωρέ απλώς δεν κοιμήθηκα πολύ’’ και κατά τα άλλα η μέρα του κυλάει φυσιολογικά, σκέφτεσαι ότι το παιδί είναι τελικά ‘’η μελωδία της ευτυχίας’’ σε σχέση με τα 12ωρα που χτυπάς στο γραφείο. Ούτε που σου πάει το μυαλό ότι τελικά το παιδί μοιάζει περισσότερο με ‘’Ράμπο το πρώτο αίμα’’. Έλα μη μου λες ότι δείχνω την ηλικία μου μ’ αυτές τις ταινίες, δηλαδή θα ένιωθες καλύτερα αν σου ‘λεγα το Notting Hill και το Fast 5;; Τέλος πάντων δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι τα συστατικά της μαμάς. Ποια είναι, ποια πρέπει να είναι, τα ‘χω, δεν τα ‘χω, πρέπει να τα ‘χω;;;; Χιλιάδες αναπάντητα ερωτήματα, που συνήθως μου γεννιούνται σε κάτι κουλές στιγμές πχ στο μετρό που βλέπω ένα παιδάκι να τσιρίζει και η μαμά το κοιτάει με καλοσύνη ή ενώ οδηγώ που σκέφτομαι ότι πρέπει να πάω σούπερ μάρκετ άρα θα γυρίσω στις 9 στο σπίτι και ο μικρός θα κοιμηθεί στις 10, δηλαδή έχω μία ώρα να τον δω…άραγε φτάνει για να μ’ αγαπήσει και σήμερα…;;;

Με το παιδί τίποτα δεν είναι δεδομένο. Κάθε μέρα ξεκινάς απ’ την αρχή. Σαν τη μέρα της μαρμότας.  Μέσα στην ίδια μέρα με λατρεύει και με μισεί με την ίδια ένταση εναλλάξ. Προς το τέλος του Σαββατοκύριακου και αφού το έχουμε περάσει ολόκληρο μαζί, η καμπύλη της αγάπης του παύει να μοιάζει με καρδιογράφημα και αποκτά μία ομαλότητα. Από Δευτέρα πάλι το χάνουμε και τούμπαλιν.. Τώρα σε θέλω μανούλα μου, σ’ αγαπώ πολύ, είσαι νόστιμη, μμμ ντελίσιους, ντελισιάκι και μετά από 2 λεπτά: ΦΥΓΕΕΕΕ ΕΣΥΥΥΥΥΥΥΥΥ ΔΕ ΣΕ ΘΕΛΩ, ΔΕ ΣΕ ΑΓΑΠΩ ΝΑ ΚΛΑΙΣ ΝΑ ΚΛΑΙΣ ΝΑ ΚΛΑΙΣ!!!!

Τέτοια εναλλαγή συναισθημάτων ούτε η Carrie Bradshaw δεν είχε βιώσει ποτέ. Μιλάμε για ψυχοπάθεια. Χρόνια ολόκληρα ταλαιπωρούμαστε με το γκομενικό για να γεννήσουμε στο τέλος αγόρια και να καταλάβουμε ότι αυτό το συγκεκριμένο skill είναι όντως βιολογικό. Είναι κρικάκι στο dna τους. Και πιάνει. Διότι όσο με διώχνει, τόσο κολλάω. Είναι ο ορισμός της καψούρας. Ορίστε! Κάποιος έπρεπε να το πει.

Αυτά τα σκωτσέζικα ντους ο φίλος μου ο Χρήστος δε μου τα περιέγραψε. Ούτε η κουμπάρα μου η Τούλα, ούτε η φίλη μου η Νίκη ούτε οι συνάδελφοι που έκαναν παιδιά πριν από ‘μένα. Έτσι όταν έφτανα στο γραφείο, μονίμως καθυστερημένη και αγχωμένη, με το μάτι κρεμασμένο στο λαιμό, αχτένιστη, μ’ έναν καφέ στο χέρι και τους έβλεπα έξω να καπνίζουν, καθόμουν απλά δίπλα τους, τους κοιτούσα με απόγνωση και τους έλεγα: ‘’Δε μου τα ‘πατε αυτά ρε παιδιά, δε μου τα ‘πατε! Δεν είναι σωστό…αυτά τα λένε πρώτα πρώτα…’’. Θα έχεις καταλάβει προφανώς μέχρι τώρα ότι οι μπαμπάδες φίλοι σου είναι ότι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί όταν είσαι μαμά. Οι μπαμπάδες φίλοι θα κουνήσουν το κεφάλι παρηγορητικά σε τέτοιες καταστάσεις. Θα συμφωνήσουν μαζί σου σε κάθε υπερβολή και θα σε στηρίξουν με μια απλή κουβέντα επειδή σε καταλαβαίνουν, τις περισσότερες φορές πιο πολύ απ’ όσο καταλαβαίνουν τη δική τους γυναίκα-μαμά. Σε αντίθεση με τις μαμάδες φίλες σου που είναι υπερφίαλες, παντογνώστριες και η παρηγοριά τους καταλήγει στο να ακούς τελικά το δικό τους πρόβλημα. Το ξέρω αυτό πολύ καλά γιατί κι εγώ αυτό κάνω (ναι δεν είμαι το καλοσυνάτο, τέλειο πλάσμα που νόμιζες, συγγνώμη..). Άρα αν έχεις φίλους μπαμπάδες είναι ένα προσόν.

Ο Χρήστος δε μου περιέγραψε τα παραπάνω για δύο λόγους πιστεύω.

Πρώτον γιατί απλούστατα έχει τα σωστά συστατικά για να είναι μπαμπάς. Μην περιμένεις να σου πω ποια είναι γιατί ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Το μόνο που ξέρω είναι ότι το παιδί όποτε μιλάει για το γιο του έχει την πράα φάτσα του Δαλάι Λάμα ενώ εγώ δεν  έχω…πως να το πω τώρα…. δεν έχω και τόσο ‘’αγγελικές’’ αντιδράσεις κάθε φορά.

Δεύτερον γιατί παίζει στο παρασκήνιο της ζωής του, να τραβάει όοοοοολο το λούκι η Νατάσσα –η γυναίκα του- και ο Χρηστάκος απλά να απολαμβάνει το καϊμάκι….μπααααα….δεν παίζει αυτό και το ξέρω. (Απλώς έπρεπε να γράψω 2 λόγους που ο ένας να είναι προφανώς άστοχος ώστε να τονιστεί επαρκώς ο σωστός.)

Anyway, λέγαμε λοιπόν για τα συστατικά του γονιού. Ναι υπάρχουν μαμάδες, τις βλέπεις στο δρόμο, στα πάρκα, στους παιδότοπους και λες αυτή ρε παιδί μου, φαίνεται, είναι φτιαγμένη να είναι μαμά. Έχει το ύφος, είναι οργανωμένη, το παιδί την ακούει, αν της ζητήσει νερό-χυμό-μπισκότο-μουσακά-σούσι έχει πάντα στην τσάντα της και κυρίως είναι χαλαρή. Εγώ ΠΑΝΤΑ θα ξεχάσω κάτι. Πάνα, μωρομάντηλο, δεύτερο παντελονάκι, κάτι θα ξεχάσω. Προχθές ξέχασα το νερό του. Έλεος δηλαδή, το νερό του;;; Τι μάνα ξεχνάει το νερό του παιδιού; Εγώ! Για να μη σου πω πόσο συχνά ξεχνάω να πάω σεντονάκι στον παιδικό σταθμό…να μη σου πω…ότι σχεδόν ΚΑΘΕ Δευτέρα το παιδί κοιμάται χωρίς σεντονάκι γιατί το πάω από Τρίτη…να μη σου πω…γιατί το θυμάμαι και γίνομαι έξαλλη. Πες μου σε παρακαλώ πως είναι δυνατόν να ξεχνάω το ίδιο πράγμα, κάθε φορά; Πως γίνεται να το σημειώνω, να βάζω alert στο τηλέφωνο, να κρεμάω τη σακούλα με το σεντονάκι πάνω στην εξώπορτα ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΝΑ ΤΟ ΞΕΧΝΑΩ;;;; Μιλάμε για κανονική παράνοια. Πάντως νορμάλ δεν το λες.

Επίσης, βαριέμαι να παίζω με τις πλαστελίνες συνέχεια. Κυρίως βαριέμαι που πρέπει να τις συμμαζέψω μετά αλλά και το ίδιο το παιχνίδι, το λέω, το βαριέμαι. Ενώ ο μικρός το λατρεύει. Ο Χρήστος λέει ότι με το που θα μπει στο σπίτι από τη δουλειά ασχολείται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ με το παιδί. Κι εγώ το ίδιο κάνω. Απλώς έχω την υποψία ότι εκείνος το απολαμβάνει διαρκώς ενώ εγώ όχι.

Τι είπες;

Είμαι εγώ ενοχική; Σου ανοίγω εγώ την καρδιά μου, σου λέω τα θέματά μου, κι εσύ με λες ενοχική;

Το προσπερνώ γιατί μεταξύ μας μπορεί και να είμαι. Λίγο.

Όχι δεν σου τα λέω όλα αυτά για να μου πεις ότι είναι ιδέα μου και ότι είμαι μια χαρά μανούλα κλπ κλπ. Δεν είμαι και τόσο drama queen! Εξάλλου το ΄χω πει, δεν είμαι σούπερ μαμά, απλώς έμαθα ν’αλλάζω πάνα πάρα πολύ γρήγορα. Περιέργως, φαίνεται στην πορεία, ότι τελικά δεν φτάνει μόνο αυτό…

Ας δούμε λοιπόν τα βασικά που χρειάζεται να έχεις:

– Υπομονή

– Αγάπη

– Δύναμη

– Αντοχή

– Καλή μνήμη

– Υπομονή

– Κοιλιακούς

– Δικέφαλους

– Τρικέφαλους

– ραχιαίους

– Υπομονή

– Ψυχραιμία

– Ηρεμία

– Αποφασιστικότητα

– Αστείρευτο κέφι και χαρά

– Υπομονή είπα..;

Εντάξει, τώρα που τα βλέπω συγκεντρωμένα, δεν είμαι και τόσο τραγική, τα βασικά τα ‘χω…

Μπορεί να μην έχω ψυχραιμία και πολλή αντοχή αλλά έχω κοιλιακούς….πολλούς….(#fail)

Πόσο βοηθάει τελικά η οργάνωση, κάνεις μια λίστα και όλα ξεκαθαρίζουν….

Εσύ; Τι νέα;

Πι.Ες. (πάρα πολύ σχετικό) Ο φίλος μου ο Χρήστος, σου έχω ξαναπεί γι’ αυτόν, είναι ένα απλό, πάρα πολύ απλό παιδί που απλά έτυχε να έχει γράψει κι ένα βιβλίο πριν γεννηθεί ο γιος του σχετικά με το πως βίωσε ο ίδιος την εγκυμοσύνη της γυναίκας του. (μπιτ δατ…!)

Πι.Ες.1 (άσχετο) Αν δεν είδες το skyfall να πας αμέσως. Όχι για τους κοιλιακούς του Ντάνιελ (μη γίνεσαι λυσσάρα), αλλά για τον θεό Μπαρδέμ (γίνε λυσσάρα)

Πι.Ες.2 (άσχετο επίσης) Το ‘χω ήδη γράψει στο twitter αλλά δε μπορώ να μη στο πω: έμαθα ότι η γυναίκα που μου κρατάει το παιδί, έχει γυναίκα που της κρατάει τα παιδιά…που μάλλον θα έχει γυναίκα για της κρατάει τα δικά της ετσέτερα ετσέτερα…Πολύ εύστοχα ο φίλος μου ο Γιάννης @call_memoonman το χαρακτήρισε ‘’inception’’. Αρμενίζουμε στραβά; Όχι καλέ…μην το ξαναπείς…

Πι.Ες.3 (ψιλοσχετικό) Με την πάνα τι θα γίνει ρε παιδιά; Μόνο με κατούρημα ξεμπερδέψαμε, το χοντρό, το βιολί του…

Πι.Ες.4 (σχετικό γενικά) Εσύ με τα δίδυμα κι εσύ με τα τρίδυμα μη νομίζεις πως δεν ξέρω ότι με διαβάζεις και γελάς γιατί σου φαίνεται αστείο να έχω μόνο ένα παιδί και να μην τη βγάζω ώρες ώρες…

Πι.Ες.5 (φιλικό) miss kiski μου να σου ζήσει ο μπέμπαρος αγάπη μου! Σε περιμένουν μεγάλες στιγμές! Άντε να μας τα πεις και για τη γέννα…περιμένει κόσμος!

Advertisements

19 Responses to "mama’s log 10.11.12 the perfect dad"

Ποιός σου είπε ότι εσύ ορίζεις την καλή μαμά ή τον καλό μπαμπά? Λυπάμαι που θα σου χαλάσω το concept αλλά τον μόνο μπαμπά που δικαιούσαι να ορίσεις ως καλό ή κακό είναι το γλυκό (σαβαρέν). Αυτό το πράγμα που περνάτε οι μανάδες (κυρίως) με την αυτοαξιολόγηση αλλά και την βαθμολόγηση των άλλων δεν το αντιλαμβάνομαι. Στην τελική ακόμα και αυτός που ορίζεις εσύ στο μυαλό σου ως καλός ή κακός θα αξιολογηθεί και θα του ανακοινωθεί (ίσως όχι πάντα) η βαθμολογία του από το ίδιο το παιδί του που είναι και το μόνο που έχει το δικαίωμα. Και καθόλου μην εκπλαγείς αν η τελική κρίση διαφέρει από την δική σου. Και δεν αναφέρομαι στον Χρήστο φυσικά, αναφέρομαι σε όλους μας. Προσωπικά , αν και πατέρας (ξέρω ξέρω για πολλές μανάδες ο πατέρας δεν δικαιούται να έχει εμπεριστατωμένη άποψη γιατί το φίλτρο της μάνας κλπ κλπ γνωστές παπαριές) δεν έχω να αναρωτηθώ για τίποτα. Όχι ότι δεν κάνω και την δική μου αυτοκριτική και δεν αγχώνομαι αλλά πια έχω καταλήξει ότι αυτά που κάνω είναι και αυτά που μπορώ και με αυτά τα παιδιά μου με δέχονται, με απορρίπτουν, με καταλαβαίνουν, απορούν, με αγαπάνε και με κάνουν παρέα. Ότι και να κάνω δεν πρόκειται να περάσω με άριστα τις εξετάσεις…το βασικό θέμα είναι να μην μείνω από απουσίες και από αυτό δεν κινδυνεύω. Νομίζω ότι είναι το μοναδικό θέμα που πρέπει να σε απασχολεί κι εσένα….να μην κάνεις απουσίες. Το σεντονάκι και το νεράκι δεν θα το θυμάται ο μπόμπιρας, εσύ πάλι…θα το κουβαλάς μαζί σου,μέχρι τα γεράματα σαν εκείνο τον Charlie Brown τον φίλο του Snoopy….

Το περνάμε αυτό εμείς οι μανάδες γιατί είμαστε τα όντα, που είναι πλασμένα να μπορούν να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα στο εκρού και στο ”της άμμου” ή ανάμεσα στο σερβιέτα superdry και hyperdry σε αντίθεση μ’εσάς που οπλιστήκατε με τα ίδια βιολογικά προσόντα αλλά τα αξιοποιήσατε εξολοκλήρου στην κατανόηση της διαφοράς μεταξύ ενός οφσάιντ κι ενός γκολ. Κάποιοι από σας μπορείτε επίσης να παρκάρετε σωστά. Μέχρι εκεί! Με βάση αυτά, λογικό είναι, ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως το να είσαι μπαμπάς, εσένα να σου θυμίζει το γλυκό.

Πι.Ες.1 Το βασικότερο θέμα είναι όντως να μη μείνεις από απουσίες. Μα είναι και το πιο δύσκολο. Αφού η μόνη βοήθεια που έχουμε στο μεγάλωμά του είναι αυτή που πληρώνεται με την ώρα, κάθε φορά που θέλω να ξεκουραστώ έχω την αιώνια αγωνία μήπως να μην τον αφήσω καθόλου στη γυναίκα αλλά να τον κρατήσω μαζί μου και ας έχω τόσο πολύ ανάγκη να κοιμηθώ μια ώρα. Το έχω ξαναπεί, πήγαινε όπου θες αλλά μην πηγαίνεις εκεί που είναι οι ενοχές. Οπότε όταν αποφασίσω κάτι, αυτό είναι. Αλλά την κρίση του τη βλέπω στα μάτια του κι ας είναι μόνο δυόμιση. Αν θέλει να με τιμωρήσει το κάνει μια χαρά!

Πι.Ες.2 Σου το ‘χω ξαναπεί, βάζεις αυτά τα ”light” στα ψευδώνυμά σου και ο άλλος δεν σκέφτεται το φως, σκέφτεται κάποιον που μπορεί να είναι ελαφρύς. Δεν είναι σωστό. Αδικείς έτσι το ειδικό βάρος αυτών που γράφεις… 😉

Πι.Ες.3 Γιου αρ μπιούτιφουλ, αι λαβ γιου..

Η διαφορά μεταξύ εκρού και της άμμου είναι αυτή που θα κάνει την διαφορά στην ζωή σου. Ξέρεις πόσες εργατοώρες έχουν καταναλωθεί για να προκύψει αυτό το χρώμα, άσε τα λεφτά που δαπανήθηκαν στις έρευνες…..Όπως και ο ορισμός του χρώματος…”φούξια” !!!!! (σίγουρα γυναίκα θα το ονόμασε αυτό , τέτοιος λεκτικός σαδομαζοχισμός από άντρα αποκλείεται.

Αντίθετα για το αν είναι γκολ ή όχι έχουνε γίνει και 5-10- 15 κλπ κλπ τσαμπουκάδες (για τη σοβαρότητα του θέματος δεν θα συζητήσουμε στο παρόν post)…

πι εσ ένα : το light bird είναι κατοχυρωμένο διεθνώς δεν φταίω εγώ που οι πτητικές μου ικανότητες (στο basket και στο ποδόσφαιρο) με χαρακτηρίζουν…!!!!!

πι ες δυο: νόμιζα ότι αυτό το χουι με τα πι εσια το είχες κόψει αλλά βλέπω ότι συνεχίζεται…. καθένας με το κουσούρι του Εύα μου..

mtv yo!!!!! (Ωραίο ακούγεται ε?)

Ε, δεν ξέρεις τι λένε Πάνο μου, πρώτα η ψυχή και μετά το χούι τι να κάνεις;;

Συμφωνώ μαζί σου πάντως. Εξάλλου η σοβαρότητα ενός θέματος σίγουρα κρίνεται από το κατά πόσο έχουν ή δεν έχουν γίνει τσαμπουκάδες γι’αυτό. Και απ΄όσο ξέρω για το εκρού και το φούξια δεν έχει γίνει κάτι. Ακόμα τουλάχιστον.
Πόσα ξέρεις δοκησίσοφε!

Πι.Ες. Επίσης θέλω να σου πω ότι όταν εγώ έλεγα ότι καλό είναι να γράφουν και μπαμπάδες σ’αυτό το blog να ξέρεις ότι ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα γράψεις εσύ. Γιατί εσύ δεν είσαι δείγμα μπαμπά. Το δείγμα είναι κάτι πολύ μικρό. Ποτέ δεν περίμενα να μου κάνει την τιμή κάτι τόσο μεγάαααααλοοοοο!!!!

Πι.Ες.2 Να σε δω με βερμούδα-κάπρι σε βατραχί γυαλιστερό και ασορτί jockey να τραγουδάς Φουρέιρα και τι στον κόσμο!!! MTV YOOOO!!! HO HO HO !!!

Υπάρχουν άντρες που ονειρεύονται να γίνουν μπαμπάδες; Τι να πω; Φαίνεται πως για άλλη μια φορά πήρα το ελαττωματικό κομμάτι !!! Αυτό που με κάνει έξαλλη, είναι πως μόλις ασχοληθεί 5 λεπτά, νιώθει πως έπραξε το χρέος του σαν πατέρας και λες και του πατάς κουμπί, δεν κάνει τίποτα άλλο! ΤΕΛΟΣ. THE END. Ευτυχώς που ο Βαγγέλης μεγάλωσε και κάνει μόνος του μπάνιο, γιατί όποτε του ζητούσα να κάνει εκείνος τον μεγάλο για να κάνω εγώ την μικρή, μου απαντούσε: Κάνει κρύο σήμερα, να τον κάνω αύριο; Οφείλω να ομολογήσω πως στον κύκλο μας, κανένας μπαμπάς δεν είναι super dad. Οι μαμάδες τρέχουν και δεν φτάνουν για ΟΛΑ και μετά απορούν οι άντρες γιατί δεν έχουμε όρεξη για αγκαλίτσες και χαρούλες! Άν θες, έλα κι από εδώ:megalono-megaloneis-megalonei.blogspot.com

Ναι αλλά στον Υμηττό τον πήγε βόλτα για να κάτσεις εσύ με τη μικρή που είχε γαστρεντερίτιδα. Τυχερούλα!!!! Δε νομίζω Μαρία μου πως υπάρχει μαμά που δεν τρέχει και φτάνει. Νομίζω πως υπάρχει μία ατελείωτη λίστα με πράγματα που οι μπαμπάδες απλώς αγνοούν ή κάνουν ότι αγνοούν. Πράγματα που δεν γίνονται από μόνα τους και πρέπει κάποιος να ασχοληθεί και να τα κάνει. Νομίζω πως και ο Χρήστος δεν έχει ιδέα για τη λίστα αυτή ή την κατατάσσει κι αυτός στις άχρηστες λίστες, σε αυτές που έχουν πράγματα τα οποία μπορούν να γίνουν ”μετά”. Το ”μετά” είναι αγαπημένη λέξη και στο δικό μας σπίτι. Βολική και αόριστη. Αν το καλοσκεφτείς τα πάντα μπορούν να γίνουν ”μετά”.

φιλιά πολλά

Εννοείται ότι δεν ξεχνάμε το σούσι μαμά!
Χα χα Χα!
Εγώ ξεχνάω πάντα το νερό στην παιδική χαρά, αν αυτό σε κάνει να νιώσεις καλύτερα!
Γέλασα πολύ! Και το διάβασα επιστρέφοντας από μαραθώνιο κοιμίσματος παιδιών οπότε ήρθε κουτί!

Λέω πάλι καλά Ελένη μου που μεγάλωσε το παιδάκι μου και βολεύομαι πια με νεράκι σε μπουκάλι και με τουαλέτα έξω. Μου φαίνεται τελικά πως όλες το ίδιο είμαστε αλλά παλεύουμε για να μη φαίνεται.

Όλα καλα εσείς; -μαραθώνιο κοιμίσματος βλέπω…ωραία πράγματα!-

φιλιά πολλά

Μαζί με την καλημέρα μου και την συγνώμη μου για την αποχή εδώ και λίγο καιρό (βρήκα δουλειά μετά από 2 χρόνια, με ημερομηνία λήξης το τέλος του έτους).
Κοίτα να δεις Ευα μας … αυτά δεν είναι σωστά post που γράφεις …
Δεν είναι δυνατόν να μας κάνεις οοοολους να μοιάζουμε ποταποί και τιποτένιοι …
Με το που διαβάσαμε το post σου, άρχισαν τα …. Που είναι αυτός ο Χρήστος, τον βρήκε η άλλη εκεί κάτω στην Αθήνα, εγώ δεν άνοιγα τα στραβά μου να βρω έναν τέτοιον κτλ … Εσύ ποτέ δεν ήσουν έτσι κτλ. …
Προκαλείς Εύα μας … προκαλείς μίση και έριδες σε ζευγάρια που δεν ο μπαμπάς δεν είναι σαν τον Χρήστο (αααχ ρε Χρήστο).
Ουφ τα είπα …

Στα σοβαρά τώρα, όπως και να χει κι εγώ έτσι το βλέπω το θέμα όπως εσύ. Από το πρωί στο εργοστάσιο, μετά τις 5 στα δικά μου (γραφιστικά υπολογιστές ιστοσελίδες) μέχρι τις 9 με 10 και ξανά από τις 12 τα μεσάνυχτα μέχρι τις 2 το πρωι, ε όσο να ‘ναι δεν είναι και το καλύτερο για την σχέση μου με τον Δαμιανό και τον Μάξιμο … (κι έχει και χειρότερο παρακάτω).
Το χειρότερο είναι μια κουβέντα 2 λεπτών με τον Δαμιανό πριν από μια εβδομάδα.
Ερχετε ο τυπάκος με τα μούτρα στο πάτωμα και μου λέει, “Καλά βρε μπαμπά θα δουλεύεις κάθε μέρα μέχρι τόσο αργά; Πότε θα κάνουμε το Lego με το πυροσβεστικό;”
Τι να πεις εκεί …
Ζωή κακούργα που άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους κατεβάζεις στα Τάρταρα !!!!!!!!!!!!!!! (με την κατάλληλη χροιά στην φωνή)
Αρα ως συμπέρασμα, το μόνο λογικό που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι εγώ πάντα θα είμαι ο κακός που θα λείπω όλη την ημέρα και η μαμά τους (που έχει φτιαχτεί για να είναι μαμα – Δόξα το Θεό) θα είναι το στήριγμα τους για όλα τα άλλα πέρα από τα “γκομενάκια” και τα “νυχτερινά” τους κατορθώματα…. όταν με το καλό φτάσουμε και σ’ αυτά.

Πι ές: ΑΑΑΑΑχ βρε Ευα μας … Ααααχ βρε Εύα μας … μας άνοιξες δουλειές …

χαχαχαχαχα ε, όχι και μίση και έριδες όπου ο μπαμπάς δεν είναι σαν τον Χρήστο!!! Επειδή ξέρω Δαυίδ μου ότι λίγοι μπαμπάδες είναι σαν εσένα μου φαίνεται πολύ αστείο αυτό. Δεν ξέρω ακόμη κι αν ο Χρήστος που τον εκτιμώ πολύ, θα μπορούσε να έχει πάντα το χιούμορ του αν περνούσε όλα αυτά που έχεις περάσει εσύ. Γι’ αυτό δεν πειράζει που δεν προλαβαίνεις να κάνεις το lego με το πυροσβεστικό με τον μικρό, δεν το καταλαβαίνει τώρα αλλά μια μέρα θα το καταλάβει μια χαρά.
Μου φαίνεται το επόμενο ποστ πρέπει να είναι γι’ αυτή την αφανή ηρωίδα τη Νατάσσα, τη γυναίκα του Χρήστου!!!

φιλιά σε όλους σας

Είσαι Θεά, μόνο αυτό…
Α, όχι και κάτι ακόμη: στην λίστα σου ξέχασες την υπομονή!!

Ναι ρε γαμώτο το ξέρω, κι όχι μόνο αυτό, ξέχασα και την υπομονή!!!

😉

Ο δικός μου ο άντρας αγγίζει το τέλειο όσον αφορά το παιδί. τα κάνει ΟΛΑ και μάλιστα παραπάνω κι από μένα τις περισσότερες φορές (αυτή η δήλωση παρακαλώ να μη βγει παραέξω). Δεν είναι όμως τέλειος, όχι γιατί κρίνω αυστηρά, αλλά, διότι κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις. Γνωρίζοντας καλά ο ίδιος ότι τα καταφέρνει σε όλα εξίσου καλά με σένα, τότε υφίστασαι τις εξής συνέπειες: δεν αναγνωρίζεσαι, πολλές φορές υποτιμάσαι, και όταν ξεχνάς το νερό του (σχεδόν πάντα) ή το σεντονάκι του (πάντα και το δίνω Τρίτη) έχει κάθε δικαίωμα να σε κατακρίνει ως μάνα και να λέει σε κάθε δυνατή ευκαιρία που είμαστε έξω οικογενειακώς την αγαπημένη του έκφραση:”εσύ πάλι βγήκες να κάνεις την ωραία..” Επομένως, μη βιάζεστε να θεωρείτε τυχερές τις γυναίκες που έχουν “καλούς” συζύγους.

Ναι ναι, ξέρω κι εγώ πολλούς που ”αγγίζουν το τέλειο” και κοιμούνται το βράδυ με την εντύπωση ότι τα έκαναν όοοολα. Αλλά μέχρι να κλείσουν τα φώτα στο σπίτι περνάει πολλή ώρα αφού η μαμά τριγυρίζει γύρω γύρω για να κάνει μια σειρά από ”άχρηστα” πράγματα!!!

”εσύ πάλι βγήκες να κάνεις την ωραία” ;;;; χαχαχαχαχαχαχαχα Ε, την άλλη φορά πες του: ”τουλάχιστον, εγώ μπορώ!”

Υπομονή κι επιμονή (αυτό το ξέχασες στα σίγουρα χε,χε,χε). Εμένα περισσότερο κι από την υπομονή με τρώει η επιμονή, να λες, να λες, να λες και ναι μετά από χρόνια ν΄ακούς επιτέλους να σου λέει το όμορφο στοματάκι τους αυτά που μάλλιαζε η γλώσσα σου να λες τόσα χρόνια!!!!! Επιτέλους αναγνώριση κόπων, επιτέλους γιατί κι αυτό έχει το χρόνο του.
Τι σε νοιάζει όμορφη κυρία μου το νεράκι και το σεντονάκι που ξεχνάς; (καλά σε νοιάζει και λιγο γιατί σου την λένε για κανά δυο μέρες μετά και σε τσούζει λίγο και σε πιάνουν τύψεις). Μου συνέβει εχθές για πρώτη φορά ομολογώ. Ενώ γέμισα τα παγουρίνο τους τ΄αφησα σε λάθος σημείο και ξέχασα να τα βάλω στη τσάντα. Στον μεγάλο το πήγα μετά από 10 λεπτά στο σχολείο, στο δε μικρό πήρα τηλ. και του δώσανε ποτηράκι. Η μόνη τους έννοια την επόμενη μέρα (ενώ εχθές ο μικρός μου είπε μια φορά μόνο να μην ξαναξεχάσουμε το τονίζω, όχι μη το ξαναξεχάσω, πλυθηντικός, μη το ξαναξεχάσουμε είπε το παγουρίνο αύριο), ήταν να θυμηθούν να κοιτάξουν αν μπήκε το παγουρίνο στη τσάντα, δείγμα υπευθυνότητας που επιτέλους πρέπει να τους διακατέχει από εδώ κι έπειτα. Γιατί αν δε το έχεις καταλάβει πολλά απ΄αυτά τα αθώα ξεχάσματα ή μικρολαθάκια που κάνουμε, πρέπει να βρίσκουμε την ευκαιρία να τα εκμεταλλευόμαστε.
Μην έχεις τύψεις είμαστε άνθρωποι πάνω απ΄όλα και σίγουρα μα σίγουρα δεν είμαστε τέλειοιιιιιιι!!!!!!!!!!!!!!
Α και μη ξανακούσω αυτά τα γνωστά σχετικά με την ποσότητα του διαθέσιμου χρόνου εργαζόμενου γονιού προς τα παιδιά του, δεν έχει να κάνει με την ποσότητα αλλά με την ποιότητα!!!
Το πιστεύω και ας μη δουλεύω για να τα ξέρω εκ των έσω (γιατί ως γνωστόν έξω απ΄το χορό λέει μια παροιμία πολλά τραγούδια ξέρουμε) Εντούτις πιστεύω ότι ακόμη και μια ώρα να αφοσιωθείς εξ΄ολοκλήρου στον υιό σου φτάνει και παραφτάνει, για να εξαλειφθεί οποιοδήποτε ίχνος ενοχής που αισθάνεσαι! Ειδικά τώρα που είναι ακόμη μικρούλης και θέλει μόνο παιχνίδια κι αγκαλίτσες.
Εξάλλου δεν είσαι απούσα απ΄τη ζωή του, επειδή δεν είσαι εκεί οποιαδήποτε ώρα κι αν σε χρειαστεί. Δεν σημαίνει ότι αυτομάτως σε ξεγράφει απ΄το μυαλουδάκι του, θα είσαι πάντα εκεί κι ας μη στο δείχνει, κι ας σου κρατάει μούτρα κι ας χτυπιέται υποστηρίζοντας ότι δεν τον αγαπάς αυτά είναι πείσματα και φυσικά ένας τρόπος να τεστάρει τις αντιδράσεις σου.
Και εν κατακλείδι, ο χρόνος θα δείξει πόσο καλές μάνες είμαστε ή όχι! Και αυτό το λέω γιατί έπειτα από 37 ολόκληρα χρόνια μου πήρε να καταλάβω, να παραδεχτώ, να επιβεβαιώσω και να εκμυστειρευτώ πόσο πραγματικά αγαπώ και νοιάζομαι τη δική μου μητέρα! Και για μένα ήταν τέτοια η ευτυχία μου να βλέπω το πρόσωπο της να με κοιτάζει με τόση καλοσύνη και συγκαταβατικότητα, και να μου ανταπαντάει λέγοντάς μου πόσο καλή κόρη ήμουν όλα αυτά τα χρόνια για εκείνη. Πήραμε και οι δυο λοιπόν το βραβείο, βγήκαμε και οι δυο νικήτριες σε αυτόν τον αγώνα και συνεχίζουμε να προχωράμε μαζί!!!
Κι εγώ θα είμαι εδώ λοιπόν για τα παιδιά μου, κι εσύ και οι λοιποί φίλοι και φίλες που μας διαβάζουν, γιατί αυτό μετράει η ουσιαστική παρουσία μας απέναντι στα παιδιά μας και ο ποιοτικός χρόνος που θε περάσουμε μαζί τους!!!!!!

Πι.Ες.1 Συγγνώμη για το σεντόνι, αλλά άμα πάρω φόρα γράφω και βιβλίο!
Καλημέρα σε όλους και όλες!!!
.

Επιτέλους καινούριο post από την Αναστασία!!! Άντε βρε κορίτσι μου και μας έλειψες!!!
Δεν έχω και πολλά να πω γιατί σε γενικές γραμμές συμφωνώ μαζί σου. Δε με παίρνει και να διαφωνήσω εδώ που τα λέμε μη με βάλεις καμιά τιμωρία..;-)
Να πω μόνο ότι πραγματικά και εκτός πλάκας (λέμε τώρα..) δε με νοιάζει τι βαθμό θα μου βάλει το παιδί μου αργότερα. Με νοιάζει αυτό που όλοι ονομάζουμε ποιοτικό χρόνο να το συγκεκριμενοποιήσουμε λίγο γιατί έτσι που το λέμε για τον καθένα είναι κάτι αόριστο. Φυσικά, το παιδί σου το ορίζει και καταλαβαίνεις τι μπορεί να το κάνει χαρούμενο. Αλλά σε ότι αφορά στο μεγάλωμα παιδιών, είναι τελικά όλα μα όλα τόσο υποκειμενικά και τόσο διαφορετικά σε κάθε οικογένεια που κανονικά θα ‘πρεπε να καθόμαστε σε μια γωνιά και να παρακολουθούμε τα πάντα ευτυχισμένες απλώς με την ύπαρξή τους.
Αλλά φυσικά δεν το κάνουμε αυτό γιατί μετά δεν θα έχουμε και την ευκαιρία να λέμε η κάθε μια το μακρύ της και το κοντό της ε;
(Μεταξύ μας, καλύερα έτσι!!!)

Πι.Ες. πας χαράμι στο λέω, στείλε ένα mail ρε άνθρωπε και πες: έχω αυτό το ποστ, μπορείς να το αναρτήσεις;; !!!

Εγώ πάντως με τα δίδυμα δεν διαβάζω και γελάω! Περιμένω να κάνεις το δεύτερο να δω τι θα γράφεις!
Πλάκα κάνω! Απλά έχω καταλήξει ότι αυτή η περίεργη ηλικία γύρω στα δύο (+ – βάλε όσο θες) είναι απελπιστική γενικά είτε έχεις ένα είτε 2 είτε 3! Μην σου πω ότι από κάποια στιγμή και μετά εμείς με τα 2-3 ξεκουραζόμαστε κάπως μιας και δεν χρειάζεται να πλάθουμε πλαστελίνη με τις ώρες, ούτε να χτίζουμε πόλεις με τα τουβλάκια (βαριέμαι επίσης αφόρητα!) και περιοριζόμαστε σε αναγνώσεις βιβλίων που εμένα τουλάχιστον μου είναι απείρως πιο ενδιαφέρουσα ασχολία (η οποία συν τοις άλλοις έχει ΤΕΛΟΣ!)

Θα κάνω θα κάνω απλώς περιμένω να τακτοποιηθεί το θέμα με το ελληνικό χρέος και αμέσως μετά θα κάνω το υπόσχομαι!!
Αχ ρε Δέσποινα να ‘ξερες πόσο θέλω, αλλά που να τολμήσω εδώ στην ξενιτιά χωρίς support από μαμά-πεθερά;; Εδώ με ένα και κοντεύω να τρελλαθώ. Έχετε πάντω κι ένα μεγάλο πλεονέκτημα εσείς με τα δίδυμα. Από ένα σημείο και μετά κάνει babysitting το ένα στο άλλο. Παίζουν μαζί! Ενώ εγώ;;; πόσο δημιουργική πια με την πλαστελίνη; και για πόσα χρόνια;; Ααααχ άτιμη κενωνία!!!

φιλιά πολλά

Καλά! Αν περιμένουμε να τακτοποιηθεί το χρέος μπορεί και να σταματήσει να αναπαράγεται το ελληνικό γένος! Πάντως ξέρω πόσο θέλεις. Και εγώ θέλω αλλά δεν τολμώ για τον ίδιο λόγο. Άμα δεν υπάρχει βοήθεια, ένα backup τέλος πάντων για τα δύσκολα, δεν αποφασίζει κανείς εύκολα τα γεννητούρια. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια.
Διάβασε τώρα και τον δικό μου πόνο για να δεις!
Σε πάω λίγο στο “back to the future” εξαιτίας της εμπειρίας που έχω αποκομίσει με τα δύο μαζί για να μην τρέφεις τίποτα αυταπάτες σαν αυτές του babysitting που αναφέρεις γιατί όχι μόνο δεν προσέχει ο ένας τον άλλον αλλά οργανώνουν τις σκανδαλιές τους με αξιοζήλευτη αρμονία ενώ μπορεί να φαγώνονται για το τίποτα! Το μόνο καλό είναι ότι έχουν μια σχετική διάδραση στα παιχνίδια που παίζουν αναμεταξύ τους και άρα διαρκούν κάπως περισσότερο απ’ ότι αν έπαιζαν μόνα τους χωρίς να χρειάζονται την δική μου συμβολή στο παιχνίδι.
Σε πάω λίγο στην ηλικία των 2 που λέγαμε, με τα δίδυμα και τις πλαστελίνες. Νομίζεις ότι το πρόβλημα σου θα ήταν πως να κρατήσεις το ενδιαφέρον τους φτιάχνοντας τους απίθανες δημιουργίες? ΟΧιιιιιι. Καμία σχέση! Θα έπρεπε ότι έφτιαχνες να το έφτιαχνες εις διπλούν (γιατί είναι της μαμάς και είναι ωραίο και το θέλουν) και να πρόσεχες μην έκανες το λάθος το ένα από τα δύο να έβγαινε κάπως πιο καχεκτικό από το άλλο. Τα τέκνα προσέχουν αυτές τις λεπτομέρειες! Συν ότι όση ώρα έπλαθες για το δεύτερο έπρεπε ταυτόχρονα να έχεις το νου σου του τι κάνει το πρώτο και αν έχει πάρει το δημιούργημα και έχει πάει να το μαδήσει σε καμιά κρεβατοκάμαρα! Και φυσικά ενδέχεται το ένα να θέλει να χαλάσει τα δημιουργήματα του άλλου οπότε έπρεπε να προλάβεις πριν συμβεί γιατί ξέρεις ε? δεν υπάρχει περίπτωση να πει κανένα “Δεν πειράζει μαμά που μου το χάλασε. Θα φτιάξω άλλο”. Θα συνεχίζει να επιμένει κλαίγοντας ότι θέλει το δικό του. Τουτέστιν, μετά από μία ώρα (και πολύ σου βάζω) δημιουργικής απασχολήσης με την πλαστελίνη θες ένα ντεπονάκι στα σίγουρα και περιμένεις πότε θα κοιμηθούν να τις εξαφανίσεις από προσώπου γης! Ενώ με τα βιβλία, άντε το πολύ πολύ να είχες τίποτα σκισμένες σελίδες γιατί το ένα θα ήθελε να προχωρήσει ενώ το άλλο να μείνει λίγο ακόμα στην ίδια σελίδα. Α! και πονοκέφαλο θα είχες πάλι αν αυτή η ανάγνωση κρατούσε επίσης πολύ! Γι’ αυτό σου λέω…. Αυτά τα 2 +- είναι απελπισία όσο καλές προθέσεις και να έχεις!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: