γονείς με κολικούς

mama’s log 14.9.12 Σχολείο;; Are u talkin’ to me;;;

Posted on: September 14, 2012

2 χρόνια πριν τέτοια εποχή ήμουν ανάμεσα σε στίβες από πάνες, μωρομάντηλα, φυσιολογικούς ορούς, ρυζάλευρα (τι αηδία είναι αυτή Θεέ μου) και περιέφερα τα παραπανίσια κιλά μου από το παιδικό στην κρεββατοκάμαρα και από το Φάληρο στο Χαλάνδρι μέσα σ’ ένα μόνιμο άγχος. Το τελευταίο πράγμα που μπορούσε να με αγγίξει ήταν όταν μου έλεγαν ‘’βρε θα περάσει αυτή η φάση και θα πάει το παιδί σχολείο κι ούτε που θα το καταλάβεις! ‘’. Όπως καταλαβαίνεις είτε μου έλεγες αυτό, είτε μου διάβαζες το Κυνηγός και Θήραμα, είχα την ίδια ακριβώς αδιαφορία.

Κάθε πράγμα στον καιρό του. Κι ο καιρός του ήρθε.

Πρέπει να σου πω ότι παρά το γεγονός ότι έβγαλα το μεγαλύτερο μέρος των σχολικών μου χρόνων ως μέγας φύτουλας, δε μου άρεσε καθόλου το σχολείο. Ειλικρινά με είχε κουράσει υπερβολικά η προσπάθεια να τους πείσω όλους αυτούς  ότι είμαι τρομερά έξυπνη ώστε να με αφήσουν ήσυχη, που δε μου έμενε και πολύ κουράγιο για ουσιαστικό διάβασμα. Ευτυχώς είχα την αδελφή μου απουσιολόγο-σημαιοφόρο και τα συναφή και εν τέλει με αφήνανε στην ησυχία μου διότι πόσες πια διάνοιες να βγάλει μια οικογένεια; Όμως ο Billy the kid δεν έχει αδελφή-θαύμα. Έχει εμένα και το μπαμπά του. Και πρέπει εγώ να του λέω πράγματα όπως: ‘’τι ωραίο που είναι το σχολείο ε; αχ τι ωραία που θα περνάς εκεί! Τι όμορφες δασκάλες! Τι πολλά παιχνίδια!’’ Κι όλα αυτά πρέπει να τα λέω πειστικά.

Δε λέω, το ‘χω στο παραμύθιασμα. Τι διάολο; στην διαφήμιση δουλεύω. Αλλά αυτό πάει πολύ. Έχει στιγμές που κι εγώ απορώ με τη βλακεία των προτάσεων που συντάσσω για να πάει το παιδί στον παιδικό σταθμό και να του αρέσει.

 Αν νομίζεις ότι είναι δύσκολο να είσαι το καινούριο παιδάκι στο σχολείο, για δοκίμασε να είσαι η καινούρια μαμά…

 Ο δικός μας παιδικός σταθμός έχει το εξής σύστημα: την πρώτη εβδομάδα τα πρωτάκια πηγαίνουν μόνο 10 με 12.30 το πρωί συνοδεία των γονιών οι οποίοι παραμένουν εκεί μαζί με τα παιδιά όλη αυτή την ώρα. Σταδιακά μέρα μέρα, αυξάνονται οι ώρες που μένει το παιδάκι εκεί και η απουσία των γονιών.

Μέρα πρώτη:

  • ο μικρός το βλέπει σαν παιδική χαρά με πολλά παιχνίδια και αδιαφορεί για τα ηλίθια σχόλιά μου τύπου ‘’πόσο ωραία είναι εδώ ε;’’
  • Γνωρίζω την δασκάλα του και απορώ γιατί δεν έγινε μοντέλα, άντε ηθοποιός με αυτά τα προσόντα. Σκέφτομαι: ‘’ωραία, έχουμε τη Βίκυ που τον κρατάει στο σπίτι με αναλογίες Πετρουλάκη, τώρα έχουμε τη Δάφνη που πετάχτηκε απ’ το βίντεο-κλιπ του Τζάστιν Μπίμπερ. Καλά που έχει κι εμένα το παιδί για να ισορροπεί λίγο τα πρότυπα του γυναικείου φύλλου. Όχι τίποτα μη νομίσει ότι είναι όλες έτσι’’.

Μέρα δεύτερη:

  • μπαινοβγαίνω στον παιδικό λέγοντας ηλίθιες δικαιολογίες στον μικρό όπως ‘’πάω να πάρω την τσάντα μου’’ και ‘’το αυτοκίνητο είναι μόνο του έξω και τώρα θα κλαίει’’, με σκοπό να κάνω το τεστ για να δω πως θα αντιδράσει μένοντας μόνος του. Περνάω μία φανταστική ώρα στην οποία παραφυλάω από καγκελόπορτα σε καγκελόπορτα, προσέχοντας μη με δει για να τον παρακολουθώ ή κρύβομαι ηλιθιωδώς πίσω από κάτι κλαράκια που δεν κρύβουν ούτε τη μισή μου τσάντα.
  •  Ο μικρός έχει καταλάβει το παιχνίδι, σκάει στο κλάμα με το που με χάνει κι εγώ καπνίζω, φυσάω, ξεφυσάω, σκάω απ’ τη ζέστη, με τσιμπάνε κουνούπια μεσημεριάτικο και ενδιάμεσα πρήζω τις δασκάλες και τη διευθύντρια ‘’τι θα γίνει ρε παιδιά, δεν κάνουμε δουλειά έτσι, δεν κάνουμε πρόοδο, με μισεί κι εμένα και το σχολείο’’
  • Γυρίζουμε σπίτι το απόγευμα και μαζί μ’ εμάς γυρίζει ξανά η πάνα για να μείνει. Πάνω που είχαμε κάνει τεράστια πρόοδο στις διακοπές, ο μικρός απλώς αρνείται να κάνει οτιδήποτε στο γιογιό. Συγκεκριμένα ξαπλώνει στο κρεββάτι ανάσκελα, σηκώνει τα πόδια ψηλά και φωνάζει ‘’μαμάκα να μου βάλεις την πανούλα μου καπαλαλώ (=παρακαλώ)’’.

Μέρα τρίτη:

  • δεν ξέρω πια τι να βάλω γιατί άμα βάλω μακρύ θα σκάσω, άμα βάλω κοντό με τσιμπάνε κουνούπια, άμα βάλω άσπρο θα γίνει χάλια, άμα βάλω μαύρο επίσης. Γενικά ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ. Αλλά ντύνομαι και πάω με τα γνωστά: ‘’αχ τι ωραία που θα περάσουμε με τη δασκάλα μας τη Δάφνη!!’’
  • φτάνουμε σχολείο οικογενειακώς. Πρέπει να σου πω ότι κάθε μέρα πάμε οικογενειακώς κουστωδία απλά μετά από λίγο ο μπαμπάς πάει δουλειά και η μαμά αργεί να πάει στη δουλειά. Έχω πια καταλάβει πως παίζεται το παιχνιδάκι και δε μ’ αρέσει καθόλου γιατί χάνω. Κι ο μικρός έχει καταλάβει και το πάει μια χαρά γιατί κερδίζει.
  • Μετά από ένα τέταρτο μουρμούρας: ‘’δεν γίνεται τίποτα έτσι….δεν ξέρω αν θα κάτσει μόνος του…μπλα μπλα μπλα….θ’ αργήσω πάλι στο γραφείο και ο διευθυντής μου έχει ραντεβού…..κι αν με ψάξουν εγώ που θα είμαι; Στο δρόμο; και τι θα πω; …μπλα μπλα’’ ο άνδρας μου προσφέρεται να καθίσει αυτός κι εγώ να πάω στην ευχή του Θεού μπας και ηρεμήσω. Όντως φεύγω μετά από 47 ‘’ΣΙΓΟΥΡΑ;;;;’’.
  • Ξεπαρκάρω, κάνω ένα γύρο το τετράγωνο και ξαναγυρνάω. Παίρνω τηλέφωνο τον άνδρα μου:

έλα τι έγινε;;;;

Τι να γίνει;;;;

Όλα καλά; έκλαψε;;;;

Γιατί να κλάψει αφού είμαι εγώ εδώ.

Ε, γι’ αυτό δεν κλαίει! Επειδή είσαι εσύ εκεί!!!

Δεν κατάλαβα θέλεις να κλάψει;;;

ΌΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!

Τότε φύγε!

  • Βγαίνω Κηφισίας και το τσουνάμι της τύψης με πλακώνει. Παίρνω τηλέφωνο συνάδελφο-μάνα-παρηγορήτρα:

Κι εγώ έφυγα Μαρία μου και τον άφησα το καταλαβαίνεις;

Έλα βρε κορίτσι μου μην κάνεις έτσι είναι φυσιολογικό.

Ναι αλλά τον άφησα για να πάω στο γραφείο, αντί να κάτσω εκεί όπως οι άλλες μάνες

Δεν πειράζει έχει το μπαμπά του.

Ναι αλλά δεν έχει τη μαμά του!!! Μπουααααα αααα κλαψ κλαψ….

  • Ξαναπαίρνω τηλέφωνο τον άνδρα μου:

Έλα τι γίνεται;

Καλά, είχαμε ένα θεματάκι.

ΤΙ ΘΕΜΑΤΑΑΑΑΑΚΙΙΙΙΙΙ;;;;;

Τίποτα μωρέ να αυτό το παιδάκι ο Ορέστης τον δάγκωσε

ΤΟΝ ΔΑΓΚΩΣΕEEE;;;;; τι εννοείς τον δάγκωσε; Πολύ;;;; ΠΟΙΟΣ ΟΡΕΣΤΗΣ;;; Γιατί τον δάγκωσε γιατί γιατί;;;;

Που να ξέρω ρε αγάπη μου γιατί τον δάγκωσε, είναι αυτή ερώτηση;

Θεέ μου τι να κάνω τώρα;

ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ!

  •               ….Κατάλαβες Μαρία μου; Tον δάγκωσε! Χωρίς λόγο! Κι εγώ τον άφησα και πάω στη δουλειά! Μπουααααα αααα κλαψ κλαψ….!!!
  • Το βράδυ γυρίζω σπίτι κουλ και ανακαλύπτω στην πλάτη του Billy τα δόντια του Ορέστη εις διπλούν. Κοιμάμαι σχεδιάζοντας πως θα τον κάνω να ξεχάσει το δάγκωμα.

Μέρα τέταρτη:

  • Είμαι αποφασισμένη. Σήμερα θα τον αφήσω μόνο του. Το ανακοινώνω στη διευθύντρια η οποία συμφωνεί και της λέω ότι θα γυρίσω σε 2 ώρες να τον πάρω. Στον αποχωρισμό δεν το πολυκαταλαβαίνει αλλά μόλις περνάω την καγκελόπορτα ακούω το κλάμα.
  • Ξεπαρκάρω, κάνω το γύρο του τετραγώνου, ξαναπαρκάρω.
  • Πιάνω καγκελάκι και στήνω αυτί….κάποιο κλαίει αλλά δεν είναι το δικό μου…
  • Μέσα σε 2 ώρες έχω πάρει 5 τηλέφωνα και ευτυχώς όλα είναι καλά. Το πείραμα πέτυχε
  • Το βράδυ στο σπίτι μας βγάζει τον αδόξαστο: ‘’θέλω καλαμέλα’’….τη φτύνει, ‘’θέλω νελάκι’’ και μόλις του το πας το πετάει κάτω, ‘’δεν σε αγαπώ καθόλου εσένα να φύγεις’’ και άλλα τέτοια ωραία μέχρι να κουραστούμε όλοι και να κοιμηθεί

Μέρα Πέμπτη:

  • Μένει 4 ώρες μόνος του και τον παίρνει η Βίκυ. Όλα καλά
  • Μιλάω με τη Βίκυ 3 φορές στο τηλέφωνο και επί ένα 10λεπτο μου εξηγεί πως ο μικρός της λέει πως δε με αγαπάει καθόλου
  • Στο σπίτι συνεχίζει να το παίζει κωλόπαιδο μέχρι τις 10 το βράδυ που προφανώς του περνάει κι αρχίζει τις αγκαλιές και τα ‘’μη πας μαμάκα στη δουλειά, μη πας να βλεις την τσάντα σου, μη πας στο αφοκίνητο’’ και τον πλακώνω στα φιλιά

Μ’ αυτά και μ’ αυτά πέρασε η πρώτη εβδομάδα στο σχολείο. Και τώρα πια μένει μόνος του και τον γυρίζει σπίτι το σχολικό όπου τον περιμένει η καλή μας Βίκυ αφού εμείς οι οικονομικοί μετανάστες δουλεύουμε σκληρά για να αμειβόμαστε με ψίχουλα και να γυρίζουμε σπίτι στις 20.00 καλώς εχόντων των πραγμάτων.

Η αλήθεια είναι ότι είχαμε καιρό να τα πούμε και μ΄ έπιασε ένας οίστρος. Από την άλλη να μη σου πω και τις λεπτομέρειες;

Πι.Ες.1 Η καημένη η μαμά του Ορέστη ζήτησε 10 φορές συγγνώμη

Πι.Ες.2 Ο Ορέστης μετά τον Billy the kid δάγκωσε κι ένα άλλο παιδάκι και χαστούκισε ένα κοριτσάκι που κοκκίνησε το μάγουλό του για ώρα.

Πι.Ες.3 Εντάξει σκάω για τον Ορέστη…

Advertisements

23 Responses to "mama’s log 14.9.12 Σχολείο;; Are u talkin’ to me;;;"

Ε τώρα πλέον η ανάγνωση καθίσταται όντως επικίνδυνη λόγω γέλιου, γιατί γεννάω σε 2-3 μέρες…
Να ξέρω τι να περιμένω με το δικό μου, ε; Χ)

περιμένω να γεννήσεις ειλικρινά με αγωνία. γιατί αν κρίνω απ’ αυτά που γράφεις, θα χεις κι εσύ σίγουρα καμιά τρελλή ιστορία γέννας να μας πεις! όλα θα πάνε καλά! εσύ μην ξεχνάς: 1-2-3 πους πους…1-2-3 πους πους…1-2-3 φόκους!!!! 😉

ΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ μλκ είναι η καλύτερη ανάρτηση που΄χω διαβάσει ever ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΧΑΧΑΧΑ δεν μπορώ να σταματήσω να γελάω με απολύουν αχχαχααχαχααχαχαχ! (και θα με προσλάβει ο διευθυντής σου για τη θέση σου που δεν πατάς γιατί κρέμεσαι απ τα καλαμπαλίκια του billy πφφφφφ!)

χαχαχαχαχαχαχαχα τα ”καλαμπαλίκια” χαχαχαχαχαχαχα τι τέλεια λέξη! τι άνθρωπος είσαι!!!! έλα έλα να σε προσλάβει ο διευθυντής μου έλα να σε δω να τρέχεις κι εσύ στα Φάληρα!!!

μπαινοβγαίνω στον παιδικό λέγοντας ηλίθιες δικαιολογίες στον μικρό όπως ‘’πάω να πάρω την τσάντα μου’’ και ‘’το αυτοκίνητο είναι μόνο του έξω και τώρα θα κλαίει’’,

Χαχαχα αυτές τις μαλακίες του λέω κι εγώ για να φύγω, μέχρι που του΄χω πει “Η μαμά πάει να φέρει λεφτά” κι εκεί γελάνε και τα σύνθετα αφού όλοι ξέρουν τον μισθό μου μπουχαχα!

χαχαχαχαχα γελάνε και τα σύνθετα! σκέψου μετά τι δικαιολογίες θα πρέπει να τους λέμε προκειμένου να πάνε να δουλέψουν αφού δεν θα πληρώνονται!!! Πήγαινε βρε αγόρι μου, τι θα κάνεις τόσες ώρες στο σπίτι;; Πήγαινε βρε πουλάκι μου, δεν ξέρεις ποτέ, τώρα θα ψηφιστεί αυτός ο νόμος κι άμα είσαι καλός σε 10 χρόνια θ’ αρχίσεις με τον κατώτατο μισθό!!!

Δάφνη και κούκλα ε; Μπράβο ο μικρός, τέλεια!!! Εγώ θα έγραφα μόνο τα ονόματα των δύο παιδαγωγών (καρακουκλάρες και οι δύο), που έχουμε εδώ και 3 χρόνια στον παιδικό του μικρού και θα καταλάβαινες πως τα παιδιά μας είναι μάλλον τυχερά!!!!! Αλλά δεν θα το κάνω γιατί είναι λίγο kinky και φοβάμαι μη μας διαβάζουν άλλες μητέρες ή και οι ίδιες και παρεξηγηθούν.
Για τα άλλα που έγραψες δεν θα γράψω και πολλά,παρά μόνο πως όσοι γονείς δουλεύουν και λείπουν πολλές ώρες από το σπίτι, έχουν τις ίδιες αντιδράσεις και ως εκ τούτου και τα παιδιά αντιδρούν ανάλογα. Είναι απόλυτα φυσιολογικά όλα αυτά που περνάτε!!
Θα περάσει και αυτό όμως όλοι στην οικογένεια θα βρείτε το τρόπο να ισορροπήσετε τις καταστάσεις.
Κουράγιο!! Και καλή σχολική χρονιά!

Ε, πες τα μας τα ονόματα Αναστασία μου μη μας σκας!! Σιγά μην παρεξηγηθούν, αφού τις λες κούκλες.
Το φαντάζομαι πως κάπως έτσι τη βγάζουν όλοι οι γονείς και κάνουν υπομονή. Εξάλλου εγώ δεν θέλω να το αγαπήσει και πολύ το σχολείο γιατί θέλω να γίνει ποδοσφαιριστής να ‘χει μια δουλειά σίγουρη!!!

φιλιά πολλά!

Τι τραβάτε κι εσείς οι μανάδες!

Ναι μωρέ Δέσποινα αλλά ”μόλις σου χαμογελάσει και σ’ αγκαλιάσει όοοοοολα τα ξεχνάς”……………………………………………………………………………………………………………………………………………ή το αγκαλιάζεις και μετά του φωνάζεις δυνατά: ΕΓΩ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΩ ΤΙΠΟΤΑ ΡΕ ΣΚΑΣΜΕΝΟ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΧΤΕΣΙΝΗ ΕΓΩ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΞΕΝΥΧΤΙ ΣΥΝΗΘΕΙΟ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΠΛΙΣΣΕ ΣΤΗ ΡΥΤΙΔΑ ΝΑ ΠΑΣ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΟΥΤΡΑΚΙΑ ΑΛΛΟΥ ΕΔΩ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΝΕ!!!!
🙂

χοχοχοοχοχ ιχιχιχιχιχιχ αχαχχαχαχχ ….
Πήγατε “σχολείο” εεε;;;; Αντε, σιδεροκέφαλοι !!!!! Οταν πήγε ο γιος μου παιδικό, και έβλεπε πως ετοίμαζαν τα τραπεζάκια και πιατάκια κ.λπ. για να φάνε, πήγαινε μπροστά στη δασκάλα του και με σπαρακτικό κλάμα της έλεγε “ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ !!!! ΜΗΝ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙΣ ΝΑ ΦΑΩ !!!!!!!!!!”.

Καλή Σχολική Χρονιά.

Tip: Οταν θα κάνουν γιορτή και θα πουν ποιηματάκια, πάρε μαζί σου τουλάχιστον 3 πακέτα χαρτομάνδηλα.

Y.Γ. Μάγισσα Κίρκη, “η μαμά πάει να φέρει λεφτά”…… χαχαχχαχχ.
Αλήθεια, έκανες το blog κλειστό, ή ο bloger κάνει ότι του κατέβει;

χαχαχαχαχα ”σε παρακαλώ μη μου δώσεις να φάω”;;;;; χαχαχαχαχα τέλειος!

Ποιηματάκια; εδώ τον μπάρμπα Μπρίλιο πήγε να μου πει προχθές στο σπίτι κι ένιωσα σα να άκενα το δεύτερο phd!!!

φιλιά πολλά1

Σας νιώθω, σας νιώθω πολύ! Περιμένετε όμως το καμάρι να μεγαλώσει και να δεκαρίσει…και να έχει άποψη για όλα και να σε στέλνει και αδιάβαστη με εκφράσεις του τύπου: “έλα πήγαινε εσύ τώρα, με κάνεις ρεζίλι!”. – Μα γιατί σπλάχνο μου μιλάς έτσι στη μανούλα? Απάντηση: “έλα άστα αυτά τώρα, δεν είμαστε σπίτι. Πήγαινε!!!!!”. Και θα αναπολείτε τις μέρες που το παιδάκι σας ήταν “κολλημένο” πάνω σας και θα τρέμετε τη μέρα που θα σκάσει και η ατάκα: “Να σου πω, μάνα, εγώ θα πάω με τις φίλες μου για Πρωτοχρονιά ,συ κάτσε να κοιτιέσαι με τον πατέρα μου!!!!”.
Πφφφφ….καλή σχολική χρονιά όμως σε όλα τα παιδάκια, μικρά, μεγάλα, και ακόμα πιο μεγάλα. Καλή τύχη, καλά κουράγια και σίδερο στη μέση στις μάνες! Δώστε του δύο μηνάκια …και θα παρακαλάμε όοοοολες μαζί να ρθουν τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και μετά το καλοκαίριιιιιιιιιιιι………

Υ.Γ. Εύγε για το post, έκλαψα στο κλαράκι που δεν κρύβει ούτε την τσάντα!

Αυτά ακριβώς σκέφτομαι κι εγώ. Αυτά μου έλεγε και μια κυρία σήμερα στο μετρό που έχει δυο γιους έναν 18 κι έναν 12. ”Να τον αγκαλιάζεις τώρα όσο μπορείς γιατί μετά δεν θέλουν”. Τι να κάνω και τον έχω έναν; Όλη την ώρα αγκαλιαζόμαστε, το λέει κι αυτός ”μαμάκα πάμε μέσα να κάνουμε αγκαλιές”!! Τον τρως ή δεν τον τρως;

Ευχαριστώ πολύ Νάντια να ‘σαι καλά κι εσύ και να τα χαίρεσαι όσο μπορείς.

φιλιά πολλά

“Να σου πω, μάνα, εγώ θα πάω με τις φίλες μου για Πρωτοχρονιά ,συ κάτσε να κοιτιέσαι με τον πατέρα μου!!!!”.

xoxoxoxooxox !!!!!

α, εντάξει σχεδόν προσαρμοστήκατε εσείς !
Εσείς με τον Ορέστη σας και εμείς με τον Γιώργο μας που μου τσιμπάει το κοριτσάκι μου! Τη 2η μέρα της είπα της μικρής μου, αν σε ξανατσιμπήσει ο Γιώργος θα το πεις στη δασκάλα να τον μαλώσει. Το μεσημέρι της λέω τί έγινε Λούσυ με τον Γιώργο; Α μαμά τον μάλωσα εγώ χαχαχαχαχα… Εν το μεταξύ εκείνη την μέρα η μπουμπού μου είχε ΄κονομίσει ένα μικρό καρούμπαλο στο κούτελο… Δια μαγείας, η δασκάλα δεν γνώριζε τίποτα για … τίποτα .
Αντε και σιδεροκέφαλα όλα !!!!!!

Μη μου λες τέτοια μη μου λες τέτοια γιατί είμαι ικανή να τη στήσω απ’ έξω να παρακολουθώ τον Ορέστη και να του κάνω νοήματα απ’ την καγκελόπορτα ”σε βλέπω….”
Φιλάκια στη μικρή Λούση (τι ωραίο όνομα!)

Δεν λες παλι καλα που ειναι κουκλα η δασκαλα.Εμενα ειχε ενα θωρηκτο που δεν χωραγε απο την πορτα.Καθε μερα κλαμα.Τον ξεκινησα Μαιο και σταματησε να κλαιει τον Αυγουστο.Τον Σεπτεμβρη ειχε μια κουκλα τη Σοφια. Δεν ξανακλαψε ποτε!

Έτσι όπως το θέτεις έχεις ένα δίκαιο. Καλύτερα μοντέλο παρά θωρηκτό. Τον καημένο, ένα χρόνο κλάμα! Πάλι καλά σώθηκε.

φιλάκια πολλά

Aντε μπήκες στη σφαίρα των σχολείων, άρα σε περιμένουν αξέχαστες στιγμές στην πορεία! Καλή χρονιά!

Παναγιώτα μου καλή σχολική χρονιά και σ’ εσάς. Μαζεύω εμπειρίες όπως όλες οι μάνες. Καλά που έχουμε και τα μπλογκ για να τα θυμόμαστε καλύτερα!

φιλιά πολλά

Κατάλαβα…καλή δύναμη, έτσι πάντα με χιούμορ! 😉
Καλή σχολική χρονιά λοιπόν!
ΑΦιλάκια! 🙂

Καλή χρονιά και σ’ εσένα μαγισσούλα μου. Κάνε τα ξόρκια σου να είμαστε και φέτος όλοι καλά.

ΦΑΣΜΑ ΦΑΣΜΑ !! 🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: