γονείς με κολικούς

mama’s log 4.7.12 Τι σέρνει το καράβι τελικά;

Posted on: July 4, 2012

Αυτή η εμμονή του ισχυρού φύλλου να ανακοινώνει και λεκτικά τις σωματικές εκκρίσεις τελικά ξεκινά από την βρεφική ηλικία. Και σ’ αυτό συμβάλλουμε κι εμείς οι γονείς χωρίς να το καταλάβουμε. Θέλω να το καταθέσω αυτό εδώ που είμαστε μεταξύ μας. Θα μου πεις γιατί; Θα σου πω. Η ιστορία αρχίζει από τις γιαγιάδες και τους παππούδες. Ο θαυμασμός για ένα νεογέννητο αγοράκι κορυφώνεται στην θέα του τσουτσουνιού. Μέχρι το βλέμμα να φτάσει εκεί, υπάρχει μία γενική χαρά και ευτυχία όπως όταν βλέπεις ένα μωρό κοριτσάκι. Αλλά στην πρώτη αλλαγή πάνας με θεατές συγγενείς γίνεται το έλα να δεις. Το τι ‘’π_ _ _αρά’’ μου και ‘’τσου_ _ _ _ άρα’’ μου ακούγεται δε λέγεται. Καταλαβαίνεις το σοκ για ένα νεογέννητο αγοράκι που συνειδητοποιεί τι φοβερό πλεονέκτημα κρύβεται ανάμεσα στα πόδια του.

Έχεις ακούσει εσύ ποτέ να αλλάζουν κοριτσάκι και να αλλαλάζει όλη η οικογένεια γύρω με θαυμασμό: ‘’ΠΩ ΠΩ ΜΙΑ ΜΟΥ_ _ ΑΡΑ’’ ;;; Όχι ε; Ήμουν βέβαιη.

Έτσι το κοριτσάκι μεγαλώνει χωρίς να αναφέρεται ούτε και το ίδιο στα γεννητικά του όργανα, σε αντίθεση με το αγοράκι που όπου βρεθεί κι όπου σταθεί δηλώνει την ύπαρξή τους αλλά και τις λειτουργίες τους:

–          Κατουλάω

–          Κάνω κακά

–          Έχω τουτούνι!!

–          Α, γεια σου τουτούνι!

–          Α, εσύ δεν έχεις τουτούνι;;;

–          Έκανα  πουτ!

Ειδικά αυτό το τελευταίο, είθισται όταν είναι γιαγιά ή παππούς μπροστά να συνοδεύεται από θριαμβευτικό μπράβο. Μην ξεγελιέσαι. Στην αρχή δεν δίνεις σημασία αλλά πολύ γρήγορα αρχίζει να σου φαίνεται χαριτωμένο. Κυρίως γιατί ότι κάνει η μικρή θεότητα που έχεις στο σπίτι, σου φαίνεται χαριτωμένο. Έτσι, δεν αργεί να φτάσει η μέρα που στην ανακοίνωση ‘’έκανα πουτ’’ χειροκροτάς ενθουσιασμένη λες και σε ψέκασαν με το Daisy του Mark Jacobs.

Όχι δε βγάζω την ουρά μου έξω. Πάρε παράδειγμα τον Billy the kid. Κάπως έτσι αρχίσαμε και μετά μου φαινόταν περίεργο που το παιδί πήρε γυμνό το γιογιό και βγήκε στη βεράντα να τα κάνει καμαρωτός καμαρωτός. Άντε μετά να το πάρεις πίσω: όχι έξω αγοράκι μου, βλέπεις κανέναν να είναι με το γιογιό στο μπαλκόνι; Στην τουαλέτα πηγαίνουμε!

Και που να το καταλάβει αυτό το δίχρονο;

Το δίχρονο έχει μάθει ότι το ”τουτούνι” είναι κάτι μαγικό που ΟΛΟΙ θαυμάζουν. Άρα γιατί πρέπει να το κλείσει μέσα σε 4 τοίχους; Ζαμέ! Θα βγει να το δείξει, να το χαρούν κι οι άλλοι.

Το ‘πιασες;

Όλη η δουλειά στο υποσυνείδητο έχει γίνει. Σου το λέω αυτό εσένα αγορομάνα (για να τα ακούω κι εγώ) για να ξέρεις ότι όταν στο μακρινό μέλλον μια 20άχρονη θα κλαίει απαρηγόρητη επειδή το καμάρι σου ‘’έδειξε’’ το” τουτούνι” του και στη φίλη της, θα ‘χεις κι εσύ το φταιξιματάκι σου….

Δεν ανακάλυψα και τον τροχό, είναι από τα στοιχειώδη του Φρόυντ, στα λέω για να μην κάνεις τον κόπο να τον διαβάζεις. Εξάλλου που να βρεις χρόνο;

Εδώ έχουμε και την άλλη άποψη, σεβαστή, που θέλει το παιδί να είναι εξοικειωμένο με το σώμα του, να μην το φοβίσουμε με το γυμνό αλλά να καταλάβει απλά και σταδιακά πως να το διαχειρίζεται. Σωστό και ώριμο. Αλλά δεν είμαι βέβαιη κατά πόσο εφαρμόζεται αυτό στα νήπια κοριτσάκια. Ή για να το θέσω σωστά, έχουμε μάλλον μπερδέψει την επίδειξη του ‘’τουτουνιού’’ με την εξοικείωση με το σώμα. Δεν εξηγείται αλλιώς. Πιστεύω πως εξοικειώνεσαι με την σεξουαλικότητά σου και χωρίς τόση επίδειξη.

Οπότε μ’ αυτά και μ’ αυτά τελικά είναι ν’ απορεί κανείς γιατί επικράτησε η λαϊκή ρύση που θέλει το καράβι, παραδόξως, να μην σέρνεται από  ‘’τουτούνι’’. Ένα όργανο που στο κάτω κάτω, μια ζωή, το νταντεύουμε και μετράμε πόντο πόντο την εξέλιξή του με ευλάβεια!

Advertisements

19 Responses to "mama’s log 4.7.12 Τι σέρνει το καράβι τελικά;"

Σωστή παρατήρηση! Μου περνάει και εμένα από το μυαλό αυτό που και που όταν κάθε πρωί βλέπω πουλιά σε στύση και χαίρομαι, και μετά σε άσχετο χρόνο έρχονται και μου λένε περιχαρή (μαμά μαμά, το πουλί μου είναι μεγάλο!) Αυτό προς το παρόν (ευτυχώς) ποτέ σε δημόσιο χωρο. Επίσης μου περνάει από τον νου όταν όλοι κόβουμε βόλτες γυμνοί σπίτι και τσεκάρω το πόσο άνετος είναι ο σύζυγος με το θέμα, και τον ρωτάω αν θα έκανε το ίδιο αν είχαμε κοριτσάκια αντί για αγοράκια και μου απαντάει χωρίς περιστροφές πως όχι. Οπότε κάπου εκεί καταλαβαίνω ότι και το γεγονός ότι η αγαπημένη μας παραλία είναι μία όπου εκεί κοντά συχνάζουν και γυμνιστές θα ήταν θέμα χρόνου να γίνει ξε-αγαπημένη!
Επιτέλους κατάφερα να στείλω σχόλιο! Μετά από 10 και προσπάθειες στο προηγούμενο είχα την εντύπωση ότι δεν θα μπορέσω ποτέ ξανά να γράψω την εξυπνάδα μου!!!!

Αχ βρε Δέσποινα συγγνώμη για την ταλαιπωρία. Δεν ξέρω γιατί ξαφνικά σε έχει καταγράψει σαν spam και πρέπει να το διορθώνω εγώ. Όπως και να ‘χει θα έχω το νου μου από δω και πέρα.
Κι εγώ το ίδιο πιστεύω. Αν είχαμε κοριτσάκι κι ο δικός μου το ίδιο θα έκανε είμαι βέβαιη. Γιατί ως γνωστόν, ένα γυμνό αγοράκι που τρέχει χαρούμενο είναι χαριτωμένο. Ένα γυμνό κοριτσάκι όμως;

Κοινωνικές αδικίες Δέσποινά μου τι να κάνεις; Δεν πειράζει όμως γιατί η μητριαρχικές κοινωνίες θα επανέλθουν δριμύτερες. Αφού με τις πατριαρχικές όπως όλοι βλέπουμε το πράγμα δεν τσουλάει…

Γέλασα πολύ με τον τρόπο που τα περιγράφεις, όμως δε σου κρύβω πως έχεις απόλυτο δίκιο…έτσι είναι, και σου το λέω εγώ που έχω και αγόρι και κορίτσι…Η διαφορά εμφανής, όμως από την άλλη έχεις και τον φόβο μην τυχόν και μεγαλώνοντας λίγο η κόρη αρχίσει κι αυτή την επίδειξη, και να δω πως θα την μαζεύεις μετά!!! Άστα σου λέω, δράμα!!!

Χρύσα μου είμαι βέβαιη κι εγώ πως αν είχαμε και κοριτσάκι θα φαινόταν περισσότερο το θέμα. Καλό είναι να μην ξεχνάμε όσο είμαστε μάνες ότι είμαστε και γυναίκες και άρα πρέπει να μεγαλώνουμε Άνδρες!

Σοβαρά τώρα, όταν έχεις δυο παιδιά διαφορετικού φύλου στο σπίτι, είσαι λίγο πιο συγκρατημένος με το όλο θέμα, και προς τις δυο πλευρές-τουλάχιστο εμείς είμαστε. Δεν τρελαινόμαστε να εκθειάζουμε τα προσόντα του ενός μόνο, αλλά ούτε και κρυβόμαστε σαν να είναι κάτι κακό. Φερόμαστε απόλυτα φυσιολογικά, ο καθένας έχει την ανατομία του, δεν είναι ντροπή, αλλά ούτε και δημόσιο θέαμα. Τουλάχιστο αυτά προσπαθούμε να περάσουμε στα παιδιά μας, χωρίς να θέλουμε να τους δημιουργήσουμε κανένα κόμπλεξ για το σώμα τους, είτε ανωτερότητας είτε κατωτερότητας. Χαριτωμενιές λόγο ηλικίας παίζουν και προς τις δυο κατευθύνσεις, αλλά δεν γίνεται και τσίρκο…

Αυτο το ένιωσα όταν μου επιβεβαιώθηκε πως κ γω αγόρακι θα κάνω! (κορίτσια έφτασα τις 17 εβδομάδες)… Στο ντοσιέ με τους υπέρηχους του μικρού Γιωργακη απο όταν ήταν φασολακι, είναι κ αυτές που μας δείχνει περήφανος απο την κοιλια (κιόλας) το δικο του “τουτούνι”. Κ κυρίως βλέπω τις γενικές αντιδράσεις στο θέαμα αυτο… (δε με βγάζω απ’εξω) όλων! Έχει γίνει ένας μικρός θεός, ο αντρακλας, ο κούκλος, το αρσενικό! Όλοι βγάζουμε μια ιδιαίτερη περηφάνια που το ερχόμενο μέλος είναι Αρσενικό… Κ έχω κ αρχίσει κ αναρωτιέμαι αν τελικα μας είχε βγει κορίτσι το ίδιο περίφανοι θα ήμασταν; (όχι πως δε θα χαιρομασταν)… Αλλα όντως στη θεα του μορίου κάτι παθαίνουν όλοι!
Αλλα απο την άλλη κ γω ως toddler κυκλοφορούσα τσιτσίδι… (στον ευρύτερο χώρο του σπιτιού)… Αν κ κοριτσάκι! (κ υπάρχει κ άπειρο φωτογραφικό υλικό που δε έχει τίποτα το κακο, η προστυχο (2 κ 3 χρ. Ήμουν… Έλεος αν το βλέπει κανείς έτσι) οπότε η χαρά δε έχει να κάνει με το τι είναι το παιδι!
Βασικά είμαι της άποψης πως πρέπει να τα αφήνεις τα μικρά να είναι άνετα με το σώμα τους αλλα με ειλικρίνεια να τους εξηγήσεις ποια είναι τα όρια κ γιατι, όταν πρέπει!

Συμφωνώ σε όλα Αγγελική. Να εξηγήσουμε με ειλικρίνεια στα αγοράκια τι είναι το τουτούνι τους και στα κοριτσάκια να πούμε με ηρεμία, συνομωτικά, πως να διαχειριστούν τον στόλο τους! 😉 🙂

“Τουτούνι” !!!!! Αχαχαχχαχαχχαχαχχ……. δεν περιγράφω άλλο !!!!!!!!!

Ευτυχώς σ’ εμάς, εκτός από τον άντρα μου και τον μπαμπά του (κι αυτό λίγες φορές) κανένας άλλος δεν έβαλε στον γιο μου την ιδέα πως ο κόσμος γυρίζει γύρω από το “τουτούνι” του! Όσο για τα κορίτσια, να είσαι σίγουρη πως από τη μέρα που γεννιούνται, ξέρουν να παίζουν τους μπαμπάδες στην αρχή και όλα τα αγοράκια (μικρά και μεγάλα) αργότερα, στα δάχτυλα !!!! Ένα χαμόγελο, ένα νάζι, ένα κούνημα και λιώμα το αρσενικό !

Μαρία μου ο άντρας σου κι ο μπαμπάς του είναι αρκετοί πίστεψέ με!!! Για τα κοριτσάκια δεν έχω πείρα αλλά απ’ ότι ακούω αυτό ισχύει. Τι να κάνουν μωρέ κι αυτά, χωρίς ”τουτούνι” έχουν επιστρατεύσει όλα τα άλλα!!

φιλιά

χαχααχα έχω ρίξει πολύ γέλιο….Εμένα είναι 15 μηνών κι ακόμα δεν το έχει ανακαλύψει το “τουτούνι” του..αλλά που θα πάει θα το βρει τελικα και τότε… ωχ τι έχουμε να δουμε και να ακούσουμε…χα χα

Θα το ανακαλύψει Ελπίδα μου, είναι βέβαιο. Δεν τους ξεφεύγει! Θα ρίξεις γέλιο!
φιλάκια πολλά

ΘΕΙΚΟ!!! ΤΕΛΕΙΟ!

Χιχιχιχι! βρε τι τραβάτε εσείς οι αγορομάνες! Θα συνεισφέρω σ΄αυτήν την ενδιαφέρουσα συζήτηση με μια ατάκα που δεν θυμάμαι ποιος την είπε:”Προσπάθησα να βάλω συνθηματικό στο hotmail τη λέξη «πέος». Μου απάντησε ότι δεν ήταν αρκετά μεγάλο”.

“έχουμε μάλλον μπερδέψει την επίδειξη του ‘’τουτουνιού’’ με την εξοικείωση με το σώμα” αυτή η πρόταση τα λέει όλα!
Νομίζω οτι πέρα από το χαριτωμένο τρόπο γραφής, το όλο θέμα δεν είναι διόλου χαριτωμένο … κι εγώ αγορομάνα είμαι και ουδέποτε ασχολήθηκα με το συγκεκριμένο μόριο εκθιάζοντας το … ούτε και κανένας από τους παππούδες για να είμαι ειλικρινής.
Αν το πάμε και λίγο πιο βαθιά το θέμα, θα πρέπει να σκεφτούμε οτι ο μεγάλος ντόρος γύρω από το συγκεκριμένο όργανο δημιουργεί υποσυνείδητα στο αθώο αγοράκι την αίσθηση οτι πρόκειται για κάτι πολύ σπουδαίο (όχι οτι δεν είναι) από το οποίο σχεδόν όλοι περιμένουν μεγάλες επιδόσεις … και καταλήγει ενδεχομένως ύστερα από χρόνια ενήλικας στο κρεβάτι του ψυχολόγου …

Αυτό νομίζω κι εγώ πως είναι το πιο σημαντικό Όλγα μου, η επίδειξη. Και ναι δεν είναι καθόλου αστείο τελικά έτσι όπως εξελίσσεται αυτός ο ντόρος που λες γύρω από το συγκεκριμένο όργανο.

Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο
φιλιά

Να είσαι καλά Εύα που Δευτεριάτικα μας έκανες και γελάσαμε! 😆
Τώρα ως γιαγιά ενός αγοριού και ενός κοριτσιού και ως μάνα δυο αγοριών, θα καταθέσω τις παρατηρήσεις μου περί τουτουνομανίας!
Ο μικρός μου γιός, από βρέφος μόλις άνοιγα το πάμπερ, χωρίς να προλάβω να τον καθαρίσω αμέσως άρπαζε περιχαρής το τουτούνι του, που και αυτό αμέσως ανταποκρινόταν στο χούφτωμα…δεν έδινα καμιά σημασία… ο άλλος γιος κυκλοφορούσε θεόγυμνος στην αμμουδιά μέχρι τα τέσσερα του και όλοι στην οικογένεια το αντιμετώπιζαν φυσικά, όπως και είναι…Ο εγγονός 4 ετών, μια μέρα που του είπα να βιαστεί γιατί πρέπει να φύγουμε, πολύ απλά μου είπε: “Περιμένω να μικρύνει το ζιζι μου (έτσι το λέει!) και έρχομαι”…και εγώ περίμενα, σαν να ήταν το πιο φυσικό πράγμα!!! Η εγγονή μου 3 ετών τρελλαίνεται να βλέπει το τουτούνι του αδελφού της να κατουράει! Απλά, μη δίνεται σημασία!
Τελειώνοντας θα σας πω, πως τα δύσκολα με τα αγόρια έρχονται γύρω στα 8…με τον αυνανισμό… αλλά μέχρι τότε…χαλαράααααααααααααααα!
ΑΦιλάκια σε όλες τις μανούλες!

Τα δικά σου τα σχόλια πρέπει να τα τυπώνω κανονικά και να τα κολλάω στο ψυγείο ως μελλοντικές οδηγίες!
Σήμερα το πρωί φώναξα τον μικρό κάποια στιγμή και μου λέει από το δωμάτιό του ”δε μπολώ τώλα πειλάζω το τουτούνι” χαχαχαχαχα
Αυτά που έρχονται γύρω στα 8 φοβάμαι μαγισσούλα μου αυτά!

ΑΦ ΑΦ ΑΦ ΑΦ !!!

Υπέροχη ανάρτηση…Μπράβο!!Μαζί σου…ως γυναίκα κι όχι ως μαμά αγοριών πια!! Έλεος καλέ μου βάλτο μέσα…

χαχαχαχαχαχα! έλεος καλέ μου βάλτο μέσα!!! Έτσι! Έτσι!! Μετά περιμένουμε κι εμείς οι κακομοίρες να ωριμάσουν!
Ευχαριστώ πολύ!!! φιλιά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: