γονείς με κολικούς

mama’s log 4.3.12 Τι φοράς όταν κοιμάσαι…

Posted on: April 4, 2012

 

Τυχαία τις προάλλες έπεσα πάνω σ’ ένα δικό μου παλιό post το: Πρόγραμμα βρέφους 1ο μέρος: The crying game

Είδες άμα ξεχνάς τι γράφεις; Λέω λοιπόν στην τελευταία παράγραφο: Το crying game μπορεί να συνεχιστεί για πολύ καιρό. Ακούω συνέχεια για περιπτώσεις που το παιδί ξυπνάει ακόμη τις νύχτες κλαίγοντας 3-4 φορές ακόμα και 2 ετών επειδή ξέρει ότι πιάνει. Επειδή θα ξυπνήσει η μαμά κι ο μπαμπάς και θα το πάρουν αγκαλιά. Το ξέρω πως είναι δύσκολο να το αγνοήσεις μέχρι να σταματήσει. Οι στατιστικές λένε πως στο δεκαήμερο έχει πλέον μειωθεί στο ελάχιστο η διακοπή του ύπνου εφόσον δεθείς στην πλώρη του κρεββατιού σου, βάλεις κερί στ’ αυτιά και καταφέρεις να αντέξεις χωρίς να τρέξεις να το πάρεις αγκαλιά.

Ψάχνω ημερομηνία ανάρτησης, 14/9 δηλαδή ο Billy the kid ήτο 17 μηνών. Γελάω δυνατά με τον εαυτό μου και ειδικά μ’ αυτό το ‘’παιδί ξυπνάει ακόμη τις νύχτες κλαίγοντας 3-4 φορές ακόμα και 2 ετών επειδή ξέρει ότι πιάνει’’ χαχαχαχαχαχαχαχα! Καλά είμαι απίστευτη. Μιλούσα λες και το δικό μου παιδί θα γίνει 2 ετών σε 5 χρόνια. Τι σου είμαστε οι μάνες όμως ε; Κάνει κάτι καλά το παιδί, αμέσως να το εκθειάσουμε. Περίμενε βρε καλή μου, μη μιλάς, το γρουσουζεύεις, κράτα μικρό καλάθι, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια ετσέτερα ετσέτερα. Και τώρα ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να σου πω πως καλά έκανες και με διάβαζες ευλαβικά αλλά πρέπει να σου ομολογήσω προς μεγάλη μου λύπη ότι ώρες ώρες σε σχέση με τα παιδιά ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΙΔΕΑ αν αυτό που σου λέω είναι σωστό.

Διότι αγαπητή, εδώ και 2 μήνες ζω τις λευκές νύχτες. Κυκλοφορώ σαν τον Αλ Πατσίνο στο insomnia, που να σου υπενθυμίσω τρελλάθηκε ο άνθρωπος απ’ την αϋπνία και μέχρι στο φόνο έφτασε. Μέσα σε μια κρίση ηλιθιότητας, έχω βάλει την κρέμα ματιών σε λάθος σημείο με αποτέλεσμα να ξεχνάω να βάλω. Πράγμα τουλάχιστον βλακώδες διότι την κρέμα αυτή τη βάζεις λένε πριν πέσεις στο κρεββάτι για ύπνο. Κι εγώ είμαι στην προνομιούχα θέση να το κάνω αυτό περίπου 10 φορές κάθε βράδυ. Και πάλι ξεχνάω! Ύστερα φταίει η Estee που δεν έχει αποτέλεσμα κοπελιά; Ξέρεις τι παθαίνω; Καλό είναι να βάλεις κρέμα ματιών και να κοιμηθείς. Εγώ, επειδή δεν ξέρω ποια απ’ όλες τις φορές θα είναι η τυχερή που θα κοιμηθώ μετά, σκέφτομαι κάθε φορά ‘’έλα μωρέ δεν πειράζει αργότερα’’ κοκ.

Παρακαλώ να μου συγχωρέσεις το παραπάνω λογύδριο για την κρέμα ματιών διότι προείπα ότι είμαι σε κατάσταση αϋπνίας.

Τι έλεγα; α, ναι, λοιπόν  που λες εδώ και 2 μήνες ο Billy the kid γίνεται όλο και πιο γλύκας. Και όλο και πιο στριμμένος ταυτόχρονα. Δεν ξέρω πως το κάνουν αυτό τα παιδιά αλλά έχει επιτυχία. Στην αρχή είχε ένα κρύωμα. Εγώ είχα τύψεις γιατί το κόλλησε από ‘μένα και περάσαμε τα γενέθλιά του με αντιβίωση. Με το συνάχι τη νύχτα το ξενύχτι το είχα δεδομένο. Έλα όμως που κι εγώ μετά το κρυολόγημα τα είχα παίξει και δεν είχα αντοχές για το δρομολόγιο κρεββατοκάμαρα-παιδικό; Μια, δυο, τρεις στο τέλος ο μπαμπάς, αγανάκτησε και τον έφερε στην κρεββατοκάμαρα. Κι ενώ εγώ ήμουν κάθετη υποστηρικτής του ‘’ποτέ το παιδί στο κρεββάτι των γονιών’’ αλλά και του ‘’ΕΜΑΣ ΑΠΟ 50 ΗΜΕΡΩΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ’’, τώρα ξαφνικά με βρήκε το πρωί να λέω χαμηλόφωνα ‘’καλά μωρέ δεν έγινε και τίποτα μια φορά ήρθε σιγά’’….

Και το επόμενο βράδυ ξανά. Μετά ένα διάστημα τριών νυχτών που δεν ήρθε. Πήγαινα εγώ όμως. Ο καιρός περνούσε. Πέρασε έτσι ένας μήνας. Μετά ο δεύτερος. Τώρα διανύουμε τον τρίτο. Η αρρώστια έχει περάσει, ένα βηχαλάκι έμεινε. Αλλά ο Billy the kid εκεί το βιολί του: μαμάαακα μέσααα, εκεί!!!’’.

Γύρω στις 3 ξυπνάει με κλάμα και τον φέρνωμέσα αλλά περίπου στις 5.30 με 6.00 που βλέπω ότι όχι απλά δεν πονάει πουθενά αλλά μας έχει ξαποστείλει στις άκρες του κρεββατιού τον ξαναπηγαίνω πίσω χωρίς να ξυπνήσει καθόλου στη μεταφορά. Έτσι είχα την ψευδαίσθηση ότι δεν θυμάται τι έγινε τη νύχτα και άρα δεν θα του γίνει συνήθεια.

………

Νομίζεις κοπελιά. Διότι μέσα στις εκπληκτικές ικανότητες των νηπίων, είναι και η 6η αίσθηση. Μπορεί το πρωί να τον ρωτάς ‘’που έκανε νάνι ο Billy΄’’ και να σου λέει ‘’εκεί εκεί’’ δείχνοντας την κούνια, αλλά το βράδυ αγάπη μου οι λέξεις ‘’εκεί εκεί’’ είναι πολύ πιο ξεκάθαρες γιατί συνοδεύονται από προέκταση του δείκτη προς την κρεββατοκάμαρα…

Μ’αυτά και μ’ αυτά κατέληξα να κοιμάμαι σε πλήρη εξάρτηση σαν τους δύτες. Κολάν, μπλούζα και φούτερ του συζύγου χοντρό με κουκούλα διότι μες τη νύχτα κρυώνω όταν πετάγομαι και ψάχνω σαν την παλαβή κάτι να βάλω ενώ το κλάμα δυναμώνει. New entry της τελευταίας εβδομάδας είναι τα γυαλιά, διότι δεν κοιμάμαι με φακούς εννοείται, άρα όταν πετάγομαι ξαφνικά και δε βλέπω μπροστά μου με πιάνει χειρότερος πανικός ενώ το κλάμα δυναμώνει. Προεραιτικά κοιμάμαι και με τα μαλλιά πιασμένα με λαστιχάκι αν τα έχω ίσια ή κλάμερ (τράτζικ το ξέρω ντρέπομαι) όταν τα έχω σγουρά. Έχει κάποιες τυχερές νύχτες (μία κάθε 1000 χρόνια) που δεν ξυπνάει. Ούτε και τότε τη γλιτώνω. Γιατί έτσι που κοιμάμαι με πιάνει πονοκέφαλος ή σκάω. Οπότε κάποια στιγμή κατά τις 5 πετάγομαι έτσι κι αλλιώς να βγάλω όλη αυτή τη σαβούρα και να ρίξω δυο σταγόνες chanel no 5 επάνω μου να κοιμηθώ σαν γυναίκα! Μπορεί να μου μένουν άλλες 3 ώρες αλλά θα το κάνω με στυλ αγάπη μου. Τώρα, το πρωί που είμαι σαν να έχω κοιμηθεί κάτω από νταλίκα είναι άλλο θέμα.

Δε φτάνει που ξυπνάει τη νύχτα, ξυπνάει και νωρίτερα το πρωί δηλαδή γύρω στις 9 ενώ ξυπνούσε 10 και κοιμάται αργότερα το βράδυ, δηλαδή γύρω στις 23 με 23.30 ενώ κοιμόταν 22.30. Δεν έχω ζωή δηλαδή πέραν του διαδόχου. Βγαίνω από το παιδικό στις 23.30 με μάτι μισόκλειστο από το σκοτάδι στο ξαφνικό φως και σέρνομαι στο σαλόνι όπου βλέπω κάτι υπολείμματα από αστυνομικά σίριαλς και κάτι τέταρτα από ταινίες στη nova. Μετά από καμιά βδομάδα και τις επαναλήψεις της nova, καταφέρνω να δω 3-4 τέτοια τέταρτα μπερδεμένα και συνθέτω στο μυαλό μου το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας. Δεν είναι και πολύ κακό, σα να την είδα περίπου. Αυτή την περίοδο ας πούμε έχουμε αφιέρωμα στους Πειρατές της Καραϊβικής Άγνωστα Νερά. Καλό φαίνεται….από το τέλος τουλάχιστον…

Χθες το βράδυ περίπου στις 2 παρά έκανα ταβανοθεραπεία και μονολογούσα. Δε φταίει κανείς, εγώ φταίω. Το ίδιο είχαν πάθει κι εκείνα τα παιδάκια στον εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες. Φοβόταν να κοιμηθούν επειδή πίστευαν στον Φρέντι. Κι εγώ τι έκανα; πήγα κι έγραψα το τραγουδάκι

One…two…..Billy is coming for you

3……..4……….lock your door

μπλα μπλα μπλα…

7…….8…….better stay up late

9…….10…..never sleep again

Και τώρα τα λούζομαι. Το παιδί έχει εφιάλτες, κλαίει κι εγώ ξενυχτάω. Μέσα σ’ αυτό το παραλήρημα βλακείας με πήρε ο ύπνος –πάντα με την στολή-. Μετά τις 3.30 ο Billy δεν ξαναξύπνησε παρά μόνο στις 9 παρά. Εγώ ήταν αδύνατο. Είχα πέσει σε λήθαργο. Μου βγήκε ένα ‘’σε παρακαλώ άσε με άλλα 10 λεπτά…’’ στον καλό μου. Όταν σηκώθηκα σε μαύρο χάλι μου είπε: κάνε κάτι βρε αγάπη μου όμως, πιες έναν καφέ, ρίξε λίγο νερό στο πρόσωπό σου!

Αλλά δεν θέλω! Θέλω να μείνω έτσι για μια βδομάδα μέχρι να γείρω σ’ έναν καναπέ και να κοιμηθώ μέχρι την Ανάσταση. Ενοχλώ; τι ενοχλώ; Γενικά είμαι σε mode: μπορώ να γράψω βιβλίο για τη νύστα μου. Και σε προειδοποιώ να σταματήσεις τώρα να διαβάζεις…γιατί μπορώ να συνεχίσω φορ έβερ….γιατί νυστάζω γιου νόου; ωραίο πράγμα ο ύπνος….κι έχω και φοβερό στρώμα…το στρώμα είναι πολύ σημαντικό…..κι εγώ δεν το πίστευα μέχρι που πήρα….δεν υπάρχει….άλλο πράγμα…σου συνιστώ να το κάνεις κι εσύ…………………….zzzzzzz…………….zzzzzzzzzzzz.zzzzzz………………………..zzzzzzzzzz…………zzzz

Advertisements

14 Responses to "mama’s log 4.3.12 Τι φοράς όταν κοιμάσαι…"

Τι γέλιο ήταν πάλι αυτό! Να ‘σαι καλά!
Ταυτίστηκα μαζί σου στο κομμάτι του ύπνου και ειδικά στο σημείο που λες για τους φακούς! Ξέρεις πόσες φορές τινάχτηκα να πάω στο δωμάτιο τους και από την βιασύνη μου ξεχνούσα να φορέσω τα γυαλιά μου? Καταλαβαίνεις φυσικά τι μπορούσα να δω! Τίποτα! Και άντε πες στο νιάνιαρο “μισό λεπτό και επιστρέφω”! Εγώ είχα άλλο ένα νιάνιαρο να κοιμάται στο ίδιο δωμάτιο και το τελευταίο που ήθελα ήταν να ξυπνήσει!
Βέβαια όταν λέω ταυτίστηκα, εννοώ το διάστημα των πρώτων 3 μηνών που τα είχα δει ΟΛΑ από την αυπνία και μετά πια αραιά και που σε κάποια έκτακτη ανάγκη η οποία είχε να κάνει με κάποια δυσφορία λόγω ασθένειας όπως καλή ώρα συνέβη σε σένα. Εμένα βέβαια δεν έγινε ποτέ συνήθεια, απλά ήταν κάτι έκτακτο για όσο καιρό κρατούσε η αρρώστια τουτέστιν 1-2 μέρες άντε 3 με τα χίλια ζόρια. Και ειλικρινά δεν ξέρω πως έγινε να μην αντιμετωπίσω χρόνιο πρόβλημα (μέχρι τώρα για να μην λέμε μεγάλα λόγια) αλλά υποθέτω είχε να κάνει με το γεγονός ότι ΠΟΤΕ δεν μπόρεσα να κοιμηθώ άνετα ούτε 10 λεπτά μαζί με τα σπόρια ή έστω το ένα από αυτά! Γι΄αυτό είτε τα μετακόμιζα είτε με μετακόμιζα. Ίσως γι΄αυτό δεν τους έγινε συνήθεια. γιατί το κρεββάτι της μαμάς και του μπαμπά δεν είναι το ίδιο γλυκό χωρίς την μαμά και τον μπαμπά επάνω!
Εδώ πρέπει να δώσω συγχαρητήρια στις μαμάδες που καταφέρνουν να κοιμούνται μαζί με τα βλαστάρια τους αγκαλιά, για χρόνια μερικές και επιπλέον νιώθουν πανευτυχείς! Είναι ένα από αυτά που θεωρώ ακατόρθωτο να καταφέρω να κάνω ποτέ (όχι ότι με ενδιαφέρει να προσπαθήσω ε? ούτε κατά διάνοια!).
Καλή δύναμη! Δοκίμασε την μετακόμιση, γιατί μην ξεχνάς, έρχονται τα καλύτερα μόλις φύγει η κούνια και έρθει το κρεβατάκι! 😉

Πες τα βρε Debby, γιατί ένιωθα τύψεις που δεν ήθελα να κοιμόμαστε …….. οικογενειακώς !!!!! Πως να κοιμηθώ όταν με έχουν σπρώξει άκρη – άκρη στο κρεβάτι,, ξεσκέπαστη και κάθε φορά που γύριζε πλευρό, έτρωγα φάπες και κλωτσιές στα πλευρά;;;; Υπνος είναι αυτό;;;;;;

Εμ τα λέω εγώ για γραμμή βοήθειας στις μάνες που τις δέρνουν τα δίχρονα αλλά δε μ’ ακούει κανείς!!!

AAA!!! Όλα και όλα! Όχι να νιώθουμε και τύψεις! Γιατί πρέπει να αισθάνομαι εγώ και εσύ λάθος και όχι αυτή που θεωρεί ότι το να μαζοχίζεσαι ανελέητα είναι το φυσιολογικό? Γιατί αν δεν είναι μαζοχισμός με το που κλείνεις μάτι να τρως κλωτσιά ή σπρωξιά και να λαγοκοιμάσαι αντί να ρίχνεις ύπνους τρικούβερτους, τότε τι να πω?

Για ένα πράγμα ήμουν χαρούμενη επί είκοσι μήνες: ότι, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες μαμάδες, εγώ δεν είχα χάσει ούτε μία νύχτα ύπνου!ίσως καμιά φορά κανά δύο ώρες, αλλά δε βαριέσαι. έχω δύο μήνες που ξυπνάει κaτά τις 2 η ώρα και θέλει “κάμαρα” και τουλάχιστον δύο εβδομάδες, που νιώθω ότι αύριο θα είναι η μέρα που δε θα αντέξω άλλο και απλά θα πέσω κάτω. το ίδιο και χειρότερα νιώθει και ο καλός μου.Είμαι στην κυριολεξία κουρέλια, αλλά όχι μόνο από τη νύστα..τα νεύρα μας είναι ρετάλια: όχι μόνο κλαίει λες και είναι στα πρόθυρα νευρικού κλονισμού, μέχρι να τον πάρεις στην κάμαρα, αλλά όταν έρχεται θέλει να κοιμάται οριζόντια στα μαξιλάρια πάνω από τα κεφάλια μας, με αποτέλεσμα να μην κοιμάμαι για να τον βάζω κάθετα, διαφορετικά θα κοιμηθεί ξεσκέπαστος, και τον ακούω να γκρινιάζει και να μας κλοτσά επειδή φυσικά δε μπορεί να απλωθεί ο κύριος! Το χειρότερο όμως, είναι ότι τόσο αρχικά στις 2 όσο και κατά τη διάρκεια της νύχτας σηκώνεται και τσιροκοπά και όταν τον ρωτάς τι έγινε μωρό μου; τι θέλεις; αυτός τσιρίζει πιο δυνατά.πρόσφατα μας είπε ότι χτύπησε και τότε κατά λαβα ότι προφανώς βλέπει όνειρα και συνειδητοποιεί ότι του συμβαίνει κάτι περίεργο, σα να ζει σε δύο διαστάσεις; και δεν ξέρει πως να εκφράσει διαφορετικά τα συναισθήματά του. Το κερασάκι στην τούρτα είναι ότι κοιμόταν στις 9 και ξυπνούσε στις 7. τώρα, μετά την αλλαγή της ώρας κοιμάται στις 10 ή 10 30, με προοπτική να ξυπνά αργότερα, και ξυπνά στις 7! εννοείται πως ενδιάμεσα στη μέρα κοιμάται κανά δύωρο και εννοείται πως το πρόγραμμα δεν έχει γιορτή και σχόλη.
Το ερώτημα όμως είναι ένα: όλα καλά, όλα φυσιολογικά, μάλλον είναι η ηλικία και πάνω κάτω περνάμε όλοι μας τα ίδια λούκια, αλλά υπάρχει καμία από εσάς να μας ενημερώσει πόσο θα κρατήσει αυτό, ώστε να πάρουμε δύναμη πριν το πετάξουμε απ’ το μπαλκόνι;
πι.εσ. θα μετονομαστώ από villy σε thatopetaxwaptobalkonimama..

Κάμαρα;;; χαχαχαχαχαχα κι εμένα λέει συνέχεια ”ελάτε” αντί για έλα και του συμπληρώνω εγώ: ”ελάτε μητέρα να λες παιδί μου” χαχαχαχα
Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ κάποιες νύχτες έχω φάει πολύ ξύλο μ’ αυτό το οριζόντιο. Ή όταν επιμένει να ξεσκεπάζεται ενώ είναι στη μέση κι έτσι το πάπλωμα είναι σαν χαμόγελο. Εντωμεταξύ αρχίζω να πιστεύω ότι μάλλον διαβάζει το blog διότι χθες το βράδυ δεν ξύπνησε ούτε μία φορά. Όχι μόνο δεν ξύπνησε, ούτε καν γκρίνιαξε μες στον ύπνο του. Σε σημείο που ξυπνούσα πλέον απ’ την ησυχία -δεν έχει σωτηρία το χάλι μου- και πήγαινα να δω αν αναπνέει -σχιζοφρένεια-. Ξύπνησε κανονικά στις 9 χωρίς καμία ενόχληση. Τι να πω…Αυτό με τα όνειρα παίζει πολύ γιατί κι εμένα τις περισσότερες φορές τον βλέπω ότι κλαίει στον ύπνο του και φωνάζει μαμάκα – μπαμπάκα.
ωραίο αυτό το thatopetaxwaptobalkonimama Γιατί δε μπαίνεις στο twitter μ’ αυτό το όνομα;

Χωρίς να θέλω να το παίξω ξερόλας, να σου δώσω κάποια tip σχετικά μιας και στο θέμα ύπνου τα πάμε καλά σχετικά πάντα με αυτά που ακούω και διαβάζω.
Πρώτα απ’ όλα σχετικά με την αλλαγή της ώρας. Τα μικρά δεν έχουν αίσθηση της ώρας. Οπότε θεωρείς εσύ ότι βάζοντας τα να κοιμηθούν αργότερα θα ξυπνήσουν και αργότερα. Ποτέ δεν μου συνέβη. Μπορείς να κάνεις το εξής για να το διαπιστώσεις. Κανόνισε τον μεσημεριανό του ύπνο νωρίτερα και ξεκίνα την ρουτίνα του ύπνου νωρίτερα και 2 ώρες αμα θες και θα δεις ότι θα πάει για ύπνο κανονικά. Αν τώρα ξυπνήσει στις 2 ως συνήθως ή νωρίτερα, εσύ θα έχεις προλάβει να ξεκουραστείς και να ανακτήσεις δυνάμεις για να ανταπεξέλθεις καλύτερα από το να σέρνεσαι και να κάνεις ότι να’ναι απλά για να καταφέρεις να κοιμηθείς σαν άνθρωπος.
Οσον αφορά το κυρίως πρόβλημα εγώ θα του μιλούσα ήρεμα για τα όνειρα που βλέπουμε, που δεν είναι αληθινά, που δεν πρέπει να φοβάται γιατί η μαμά είναι πάντα εδώ αν χρειαστεί, γιατί πρέπει να κοιμάται στο δικό του κρεβατάκι, γιατί όλοι έχουμε το δικό μας και δεν πάμε στου άλλου, γιατί … όλο και θα βρεις κάποια γιατί που ταιριάζουν στην περίπτωση σας. Το άλλο που μου περνά από τον νου από κάτι που έτυχε να διαβάσω και έζησε η κολλητή μου με την μια της κόρη είναι ότι το μικρό την ώρα που ξυπνά και τσιρίζει δεν είναι στην πραγματικότητα ξύπνιο εκείνη την ώρα. Είναι σε κατάσταση ύπνου ακόμα βλέπει όνειρα οπότε και δεν συνεργάζεται. Ψάξτο λίγο και προς τα κεί γιατί δεν νομίζω ότι το παιδάκι ξαφνικά από άγγελος έγινε διάολος. ΚΑλή τύχη!

Το ‘χω κάνει ρε Δέσποινα, μέχρι που δοκιμάσαμε να μην τον κοιμίσουμε το μεσημέρι καθόλου. Βέβαια εμάς κοιμάται κατά τις 16.30 ψιλοαπογευματάκι αλλά νωρίτερα με τίποτα. Έχεις δίκαιο ότι θα έχω χρόνο εγώ να συνέλθω αλλά θα μου ξυπνήσει το πρωί απ’ τις 6 και θα είναι ντούρασελ. Δε μ’αφήνει καθόλου να ετοιμαστώ για τη δουλειά όταν είναι από νωρίς ξύπνιος, αρχίζει κάποια στιγμή τη γκρίνια γιατί θέλει να βγει έξω κι εγώ μέχρι τις 10 που πρέπει να φύγει κυκλοφορώ με πυτζάμες.
Όσο για το θέμα με τα όνειρα, το ξεκίνησα ήδη. Γενικά τον βλέπω κάπως να ψιλοηρεμεί τις τελευταίες 3-4 μέρες. Για να δούμε…για να δούμε….

φιλάκια πολλά

mama, κουραγιο! 2,5 χρονων κοιμηθηκε το αγγελουδι μου πρωτη φορα ολοκληρη νυχτα. εν τω μεταξει βεβαια ειχε ερθει το επομενο μωρο που και αυτο βαδιζει στα χναρια του. 3,5 χρονια εχω να κοιμηθω νυχτα ολοκληρη. ΟΜΩΣ εχω βρει μια μεθοδο οχι για να μην ξυπνανε(αυτο δε γινεται). ο μεγαλος μου ακομα και τωρα 3,5 μπορει να τυχει να ξυπνησει.
Γαλα δε θελει ο μεγαλος? του αφηνω το μπιμπερο του (ενταξει ειναι 3,5 και πινει απο μπιμπερο) ολη νυχτα. Ξυπναει, πινει μια γουλιτσα και ξανακοιμαται. Αν ξυπνησω για τον μικρο μες σττη νυχτα ή πριν πεσω εγω για υπνο μπορει να του το ανανεωσω με φρεσκο αν δεν το εχει πιει. αν εχει αλλοιωθει το καταλαβαινει μονος του και δεν το πινει.
Τωρα προσπαθω να εφαρμοσω το ιδιο και στον μικρο εναμιση.Σε baby version. Ξυπναει ανα τριωρο-τετραωρο αναλογως, με το πρωο ΑΑΑ σπευδω στην κουζινα, ετοιμαζω μπιμπερο, τον ανασηκωνω στο μαξιλαρι, του το δινω στο ενα χερι -στο αλλο του βαζω την πιπιλα, του τα δινω λοιπον και τα δυο και…………….φευγω!!! πινει μονος του και το αφηνει διπλα.
αν δε σε πειραζει κανενα λεκεδακι στα σεντονια ειναι καλη μεθοδος. γιατι αν ειναι να περιμενεις να το πιουν το φαγες το εικοσαλεπτο και απο κρεβατι σε κρεβατι ολη νυχτα, ε, τα ξερεις…
καλο κουραγιο μανα!

Μα αυτό είναι που με σκάει, ότι άρχισε να τα κάνει ξαφνικά με το που έγινε 2! Λες και κάποιος του είπε: ”έλα μεγάλε τώρα θα τους σκίσουμε”. Δεν πεινάει τη νύχτα Ελένη μου. Ευτυχώς δηλαδή γιατί πεινάει όλη μέρα. Και χέζει επίσης. Οπότε δεν παχαίνει, γιατί μ’ αυτά που κατεβάζει τι να πω… Από την άλλη μπορεί και να το δοκιμάσω μπας και αλλά φοβάμαι πως μετά θα του γίνει συνήθεια και θα τρώει ΚΑΙ τη νύχτα..

φιλάκια

Αχ βρε μάνα τι τραβάς … Υπομονή. Θα μεγαλώσει και ξαφνικά ένα βράδυ θα κοιμηθείς και όταν ξυπνήσεις το πρωί θα συνειδητοποιήσεις πως κοιμήθηκες ολόκληρη νύχτα!

Τα δικά μας δεν ερχόντουσταν κάθε βράδυ, αλλά μια δυο φορές την εβδομάδα, μας έκαναν επίσκεψη!!! Άκουγα μέσα στη νύχτα τα ποδαράκια ταπ ταπ ταπ στο πάτωμα και μετά ένιωθα δίπλα μου κάποιον να μου λέει “μαμααααααα πιο ‘κει, δεν χωράωωωωωωωωω”. Ή άνοιγα τα μάτια μου μέσα στη μαύρη νύχτα και έβλεπα μπροστά στη μούρη μου δυο ματάρες να με κοιτάνε και κοψοχόλιαζα !!! Το σταμάτησαν τελείως γύρω στα 5.

Όσο για τα γυαλιά, τι να πω, θα τρελαινόταν στο γέλιο όποιος με έβλεπε, να ψάχνω να βρω τα γυαλιά μου (στραβούλιακας κι εγώ) για να σηκωθώ μες τη νύχτα να πάω να δω τί τέρας είδε αυτή τη φορά στον ύπνο του και κλαίει. Το αποκορύφωμα ήταν 2 φορές που μέσα στη νύστα μου, έριξα τα γυαλια κάτω και τα έσπασα και μετά φορούσα τα γυαλιά με τη ρωγμή. Και μέχρι να φτιάξω καινούργια, φορούσα τα ηλίου – μυωπίας μέσα στο σκοτάδι. Με είχε δει ο άντρας μου και γελούσε μέχρι το πρωί ο άνθρωπος.

Η παιδίατρος μου είχε πει ένα κόλπο με το οποίο έκοψε στον γιο της τη συνήθεια. Τον άφηναν να μπαίνει στη μέση (όχι μωρό, γύρω στα 3 έτη) και τον …. στρίμωχναν ανάμεσά τους, με αποτέλεσμα ο μπόμπιρας να δυσανασχετεί, να ζεσταίνεται και …… να επιστρέφει στο κρεβάτι του !!! Σε εμάς δεν έπιασε, γιατί όταν τον στριμώχναμε τρώγαμε κλοτσοπατινάδα !!!!

P.S. Πραγματικά απορώ με τις μαμάδες που κοιμούνται με 2 παιδιά στο κρεβάτι τους και το ευχαριστιούνται κιολας! Εγώ γινόμουν σαν ανάποδο οχτάρι και ήμουν μονίμως πιασμένη. Άφηνα τον γιο με τον μπαμπά στο κρεβάτι και πήγαινα να κοιμηθώ με την ησυχία μου στο κρεβάτι με τα σεντόνια spiderman. Προειδοποιούσα όμως τον άντρα μου πως δίπλα του κοιμάται το παιδί και όχι εγώ, για να μην το χουφτώνει στον ύπνο του …..

χαχαχαχαχαχα άκου το στρίμωχναν για να φύγει!!! και τα γυαλιά ηλίου δεν τα ‘χα σκεφτεί καλά πως έβλεπες ρε? εγώ δε βλέπω μ’ αυτά ούτε μέρα να είναι μες στο σπίτι!
Ούτε κι εγώ το ευχαριστιέμαι. Αν εξαιρέσεις κάτι φορές που ξυπνάω και τρώει κάτι φιλιά ξεγυρισμένα. Κατά τα άλλα είμαι για μασάζ ολικό. Το ξύλο δεν το συζητώ, ένα βράδυ με διέλυσε, έφυγα τρέχοντας. Προφανώς θα το σταματήσει, όπως χθες το βράδυ που δεν ξύπνησε καθόλου, τι να πω…

φιλιά πολλά

Πραγματικά είναι η ηλικία τώρα 2 1/2 με 5 χρονών αρχίζουν να έχουν άγχος ειδικά για τον ύπνο. Πολλές φορές μπορεί να μη βλέπουν κάποια όνειρα και απλώς να φοβούνται πως αν κοιμηθούν θα δουν αυτά που τους τρομάζουν. Δεν τους φοβίζει τόσο το σκοτάδι περισσότερο τους τρώει η αγωνία, ο μεγάλος μου που πέρναγε από κάτι τέτοιες φάσεις ίδρωνε και χτύπαγε η καρδιά του σαν τρελή πραγματικά τρόμαζε δηλ. δεν έκανε πλάκα. Για τα παιδιά είναι πολύ σοβαρή αυτή η κατάσταση γι΄αυτό και αγχώνονται συνέχεια. Επίσης στην ηλικία αυτή αρχίζουν και συνειδητοποιούν ποιοί είναι, αν όταν ξημερώσει θα βρίσκονται οι γονείς μαζί του ή θα το έχουνε γκαταλείψει. Ο μεγάλος μου γιός για αρκετό διάστημα είχε αυτόν τον φόβο εγώ του έλεγα τα γνωστά μη φοβάσαι και πάντα θα είμαστε εγώ και ο μπαμπάς δίπλα σου, πως δεν υπάρχει τίποτα που να φοβάται και άλλα τέτοια, όμως απ΄ότι έμαθα πρόσφατα από γνωστή μου οικογένεια που παρακολουθείται το παιδί τους από παιδοψυχολόγο οτι είναι προτιμότερο να λέμε στα παιδιά πως δεν πειράζει να φοβούνται, ότι κι εμείς πολλές φορές φοβόμαστε και πως πρέπει να προσπαθήσουμε να διώξουμε όλες τις κακές σκέψεις από το μαυαλό μας. Και φυσικά η πρώτιστη λύση δεν είναι να αφήσουμε το παιδί μας να κοιμάται στο δωμάτιό μας. Πρέπει να το κάνουμε να καταλάβει πως το κάθε άτομο στην οικογένεια έχει το δικό του χώρο και πρέπει να σεβόμαστε την ιδιωτικότητα του. Ευτυχώς ποτέ δεν αντιμετώπισα τέτοιο θέμα, αν μια φορά στο τόσο εξέφραζαν κάποια ανησυχία τους πήγαινα στο δωμάτιό τους τους ξανακαληνύχτιζα και πέφτανε για ύπνο. Το πρωί όταν ξυπνούσαν συζητάγαμε για το χθεσινό γεγονός και εγώ τους έλεγα πόσο υπερήφανη είμαι γι΄αυτά και πως χαίρομαι που είχαν το κουράγιο να αντιμετωπίσουν το φόβο τους. Όλα τα παραπάνω είναι απλές διαπιστώσεις δικές μου και όχι κάποιου ειδικού και φυσικά δεν θέλω να υποδείξω σε κανέναν τι να κάνει.
Για να το ελαφρύνουμε και λίγο το θέμα η σημείωσή σου για το θέμα των γυαλιών θεϊκή, λύθηκα απ΄τα γέλια, είμαι κι εγώ παθούσα! Με τον καιρό συνήθησα και μες στο σκοτάδι βλέπω καλύτερα και από ότι να ηταν μέρα. Αχ εμείς οι μαμάδες κάθε μέρα και μια επικίνδυνη αποστολή. Κουράγιο και όπως λέει μια φιλενάδα που έχει παιδιά σε φάση προεφηβίας και εφηβίας αντίστοιχα “Να χαίρεσαι που ακόμα ασχολιούνται μαζί σου, θα ΄ρθει μέρα που θα περνάει χωρίς μια καλημέρα” (Ευτυχώς αργώ ακόμη!)
Επίσης συγγνώμη για το σεντόνι αλλά ήταν αναπόφευκτο, φιλούμπες!!!!

Αυτό που λες με τον παιδοψυχολόγο πολύ χρήσιμο. Πολύ ωραία αντιμετώπιση, όντως κι εμείς φοβόμαστε, είναι καλό να καταλαβαίνουν τα παιδιά ότι κι αυτό είναι ένα συναίσθημα που το νιώθουν όλοι, δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν φοβάται. Τώρα τελευταία όπως έλεγα και στην Debby, σα να αρχίζει να ψιλοηρεμεί. Περιμένω να σταθεροποιηθεί λοιπόν και βλέπουμε. Δε λέω μεγάλα λόγια. Πάντως σίγουρα βλέπει όνειρα και μπερδεύεται με το πραγματικό και το φανταστικό γιατί τις περισσότερες φορές κλαίει στον ύπνο του. Σπάνια είναι όρθιος και μας ψάχνει.

ποιο σεντόνι βρε, δεν τα ‘παμε?

φιλιά πολλά!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: