γονείς με κολικούς

i-mom: Ιστορία γέννας Μέρος Δεύτερο

Posted on: March 12, 2012

΄Ηρθε το πρωί της γέννας λοιπόν και κατάλαβα κάπου εκεί ότι μάλλον έπρεπε να το χωνέψω, ότι δεν παίρνει αναβολή το πράγμα όσο και να θέλω και πρέπει το παιδί να βγει.

Να σου πω εδώ πως μπορεί η φοβία μου για τις σύριγγες να είχε εκμηδενιστεί αλλά σύριγγα με σύριγγα έχει διαφορά. Η σύριγγα για την επισκληρίδιο λοιπόν δεν συμπεριλαμβανόταν στις εκμηδενισμένες φοβίες. Εννοείται ότι και φυσιολογικό τοκετό να έκανα σε καμία περίπτωση δεν θα το έκανα χωρίς επισκληρίδιο, να το πούμε αυτό. Είμαι δηλαδή από ‘κείνες τις μάνες που ΔΕΝ θέλουν να νιώσουν τον πόνο της γέννας σε όλο του το μεγαλείο (#pestenamefate).  Άλλο όμως να το αποφασίζεις κι άλλο να ‘ρχεται η ώρα να το κάνεις.

Πάμε λοιπόν:

Πρωί πρωί με τη μαμά μου και τον καλό μου στο Λητώ. Κάνουμε κάποια διαδικαστικά κι έρχεται η ώρα να περάσω την κερκόπορτα δηλαδή το σημείο που αφήνω τους δικούς μου έξω κι εγώ ξεκινώ την διαδικασία εξετάσεων και ερωτηματολογίων. Με ζυγίζουν, μου φοράνε ένα αλεξίπτωτο, διότι έτσι που ήμουν τι άλλο να με χωρέσει, συμπληρώνω στοιχεία και κάθομαι σε καρεκλίτσα να περιμένω να με φωνάξουν. Δίπλα μου σε αναμονή επίσης μάλλον θα περίμενες να είχα άλλη μία ομοιοπαθούσα ετοιμόγεννη να πούμε για τα κιλά μας και τα κιλά του μωρού και άλλα τέτοια γλυκούλικα. Ουχί! Δεν φταίω εγώ, σου ξαναλέω, που στο blog αυτό αναφέρομαι στο θέμα εγκυμοσύνης-μητρότητας με χιούμορ. Φταίνε οι εμπειρίες μου. Διότι αν είχα δίπλα μου πχ τη Μαρία με μια κοιλιά ίδια, έτοιμη για τοκετό, το πιθανότερο τώρα είναι να σου έγραφα πόσο καλή κοπέλα ήταν και τι να κάνει άραγε τώρα με το ζουζουνάκι της.

Εγώ όμως δίπλα μου είχα ένα νεαρό γύρω στα 30, αδύνατο και χαμογελαστό. Με την ίδια ρόμπα, σε extra small να περιμένει την σειρά του. Αμηχανία για μερικά λεπτά μια και δε φώναζαν κανέναν από τους δυο μας και λέω να σπάσω την σιωπή με χιουμοράκι του ετοιμοθάνατου για να μην έχουμε άγχος. Του λέω λοιπόν:

–          Κι εσείς καισαρική;

–          (γελώντας δυνατά): ναι, ναι.

–          (δικός μας είναι σκέφτηκα): Α, ωραία! Έχετε άγχος;

–          Λιγάκι

–          Μόνος ήρθατε ή σας περιμένει η καλή σας έξω;

–          Όχι όχι, η μητέρα μου με περιμένει

–          Α, δεν ήρθε η άτιμη δηλαδή; Σας έφερε σ’ αυτή την θέση και δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της…

–          Τι τα θέλετε, κάποιοι άνθρωποι δεν αλλάζουν!

–          (έχω πεθάνει στο γέλιο εννοείται) Πάντως μπράβο που αποφασίσατε να το κρατήσετε…

–          (γέλια) Δεν θα το έχανα με τίποτα!!

–          Τώρα πέρα από την πλάκα, τι δουλειά έχετε στο Λητώ με τη ρόμπα, αν επιτρέπεται; Αφού δεν είστε για καισαρική, τι;

–          Λιποαναρρόφηση!

Σειρά μου να γελάσω. Να σου πω εδώ πως ο νεαρός ήταν μισός από μένα, όπως ήμουν πριν μείνω έγκυος. Οπότε όπως είναι φυσικό, πιστεύω πως μου κάνει πλάκα κι αυτός.

–          Εντάξει καλή η πλάκα

–          Δεν κάνω πλάκα, λιποαναρρόφηση θα κάνω…

–          Μα…ΓΙΑΤΙ χρυσέ μου; Που έχεις λίπος;

–          Να εδώ… (και πιάνει με τα χέρια του τους πλαϊνούς κοιλιακούς πιέζοντάς τους για να μου δείξει ότι κάποιο χιλιοστό στο σώμα του περισσεύει και σκέφτηκε να το λιποαναρροφήσει)

–           ……………….

Τον κοιτάω με το ύφος του πατέρα στα σπουργίτια του Αρκά. Κοιτάω μια αυτόν, μια την κοιλιά μου και τούμπαλιν. Μόλις έχει καταφτάσει και η μαία μου, εντωμεταξύ μας έχουν μεταφέρει πιο βαθιά, στα έγκατα των χειρουργίων και περιμένουμε πάλι. Σκέφτομαι λοιπόν: ‘’εδώ κοριτσάκι μου δεν σου συμβαίνει κάτι φυσιολογικό. Ήρθες να γεννήσεις, να σοβαρευτείς, να νιώσεις αυτή τη μοναδική εμπειρία, την φανταστική, να κλάψεις και αντ’ αυτού ο Θεός έφερε δίπλα σου αυτό το παιδί που κάνει λιποαναρρόφηση’’. Το πήρα σαν σημάδι και ρωτάω τη μαία μου: ‘’Ρε Κατερινάκι, αφού θα κάνουμε που θα κάνουμε χειρουργείο, γιατί δεν το δίνετε πακετάκι τοκετό-λιποαναρρόφηση να βγαίνουμε Ζιζέλ από ‘δω μέσα; Δεν καταλαβαίνω δηλαδή, ΟΛΑ εγώ πρέπει να τα σκέφτομαι;;;’’

Επειδή προφανώς της Κατερίνας τα μάτια έχουν δει πολλά με τις έγκυες τόσα χρόνια, αντί να με σιχτιρίσει, μου απάντησε πως είναι δύο εντελώς διαφορετικές διαδικασίες και δε μπορούν να συνδυαστούν. Πρέπει να προηγηθεί η γέννα της λιποαναρρόφησης. Σε ενημερώνω, για να μη λες ότι το blog αυτό δεν είναι χρήσιμο με έγκυρες ιατρικές πηγές.

Πάμε λοιπόν στο χειρουργείο για τον δεύτερο κύκλο της μαγικής αυτής εμπειρίας.

Με ξαπλώνουν στο χειρουργικό κρεββάτι, ανάσκελα. ΛΑΘΟΣ, μεγάλο λάθος. Μου ανοίγουν τα χέρια σταυρό, στο ένα μου βάζουν ορό και μου παίρνουν πίεση και στο άλλο αυτή την αηδία με την σύριγγα που μπαίνει σε φλεβίτσα κάπου πιο πάνω από τον καρπό, δεν θυμάμαι πως λέγεται αλλά πονάει. Κι επειδή μπορεί το προηγούμενο βράδυ να είχα φάει μισή πίτσα αλλά από το πρωί δεν είχα φάει τίποτα, είχα και 83 κιλά να συντηρήσω, τι περιμένεις, αρχίζω να ζαλίζομαι. Εντωμεταξύ εκεί μέσα γίνεται της τρελλής, κόσμος μπαίνει, βγαίνει, νοσοκόμοι, νοσοκόμες, γιατροί διάφοροι, πολύ σουξέ. Κάποια στιγμή στην ζαλάδα μου, τους λέω παιδιά δε νιώθω καλά, βλέπουν ότι πέφτει κι η πίεση περνάει η αναισθησιολόγος η οποία μου ρίχνει μια ματιά, βλέπει την πίεση και φωνάζει ‘’γυρίστε βρε τη γυναίκα στο πλάι να πάρει ανάσα που την πλάκωσε η κοιλιά της’’! Σκέφτομαι: ”ωραία, θα μείνω στην ιστορία του Λητώ ως αυτή που την πλάκωσε η κοιλιά της…”. Έρχονται αμέσως 3, με σπρώχνουν με γυρίζουν και βρήκα ξανά το φως μου. Μέχρι στιγμής από τη μαγεία της γέννας έχω νιώσει τη μαγεία της greenpeace.

Ήρθε η γιατρός με βλέπει χτενισμένη αλλά άβαφτη και με ρωτάει: Γιατί βρε δε βάφτηκες λίγο σε έχω συνηθίσει αλλιώς! Μα της λέω εσείς δε μου είπατε να μη βαφτώ; Σου είπαμε να μη βάψεις νύχι, όχι μάτι! Τις βλέπω και τις δύο, γιατρό και μαία, κούκλες. Σκέφτομαι: ”Ωραία, τώρα θα βλέπω τις φωτογραφίες από αυτή την ιστορική στιγμή, χοντρή, άβαφτη και μπούκλα”. Το ξεπερνάω γιατί αμέσως ήρθε η ώρα της κρίσεως, δηλαδή η επισκληρίδιος. Προσπαθώ να συγκεντρωθώ, θυμάμαι όλες τις οδηγίες ότι πρέπει να σκύψω και να μείνω ακίνητη. Λέω από μέσα μου, αυτό είναι, εδώ θα μαρτυρήσεις. Επίσης σκέφτηκα ότι αν μου κάνουν ποτέ βασανιστήρια στα πρώτα δύο δευτερόλεπτα ΘΑ ΤΑ ΠΩ ΟΛΑ. Μπαίνει λοιπόν η σύριγγα αλλά δεν είχα υπολογίσει σωστά το μέγεθος της κοιλιάς και όσο μαζευόμουν για να τσιτώσει η σπονδυλική στήλη μου τελείωνε ο αέρας κι έπρεπε να ανασάνω. ΛΑΘΟΣ, μεγάλο ΛΑΘΟΣ. Νιώθω τη βελόνα να ξαναβγαίνει, εκεί που έλεγα ότι τελείωσε αυτό ήταν, και ακούω την αναισθησιολόγο προβληματισμένη: ‘’πρέπει να μείνεις εντελώς ακίνητη κορίτσι μου, δε μπορώ να το κάνω διαφορετικά’’. Βαθιά ανάσα αυτή τη φορά και το πετύχαμε. Να ξέρεις εσύ που φοβάσαι επίσης την επισκληρίδιο, ότι ναι, πονάει. Έχω ορκιστεί να μην πω ποτέ ψέμματα γι’ αυτό το θέμα για να σου ζαχαρώσω το χάπι. Αλλά να ξέρεις ότι είναι εντελώς στιγμιαίο, σαν την αποτρίχωση και λιγότερο. Επίσης είναι τέτοιο το ζόρι σου με την κοιλάρα που λίγο σε νοιάζει, είναι αυτό που λένε τα παχύδερμα δε νιώθουν; ε, ένα τέτοιο έχεις. Με γυρίζουν και πάλι ανάσκελα, όλοι χαρούμενοι με την εξέλιξη, κόσμος εξακολουθεί να μπαίνει-βγαίνει, μια χαρά. Η αναισθησιολόγος φωνάζει τη γιατρό μου και της λέει ότι είμαστε εντάξει ξεκινάμε.

–          τι ξεκινάμε ρε παιδιά; ρωτάω με άγχος

–          Γεννάς. Μου λέει η αναισθησιολόγος

–          Τι γεννάω ρε παιδιά, κι εσείς που πάτε;

–          Προς το παρόν ο ρόλος μου τελείωσε αλλά θα επανέλθω στην διάρκεια.

–          Ναι, δεν καταλάβατε, εγώ τα πόδια μου τα κουνάω, να κοιτάξτε, τα νιώθω

–          (γελάει) δεν πειράζει η δράση έχει ξεκινήσει και δεν θα καταλάβεις τίποτα.

Πάει να φύγει και κάνει το λάθος να περάσει δίπλα μου οπότε σηκώνω το χέρι με το πιεσόμετρο, το εύκολο, και την αρπάζω από το μανίκι λίγο πριν μου φύγει.

–          Έλα  δω δεν πας πουθενά.

–          (αντιλαμβάνεται ότι δεν θα γλιτώσει εύκολα από την τρελλή) Τι έγινε;

–          Θα κάτσεις εδώ μέχρι να μη νιώθω τίποτα από τη μέση και κάτω

–          (γελάει) Μα, ΔΕΝ νιώθεις τίποτα από τη μέση και κάτω πίστεψέ με.

–          Νιώθω! (φωνάζω) Και το έχω δει το επεισόδιο στο niptuck που δεν την έπιασε την άλλη η νάρκωση και δε μπορούσε να το πει!

–          (τέρας ψυχραιμίας) ΄Ηταν ολική νάρκωση, εσύ άμα νιώσεις, θα μας το πεις…σωστά;

–          ΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ;

–          Πλάκα κάνω. Λοιπόν για να ηρεμήσεις. Βλέπεις αυτή τη βελόνα; θα ακουμπήσω την κοιλιά σου και θα μου πεις τι νιώθεις.

Πράγματι το κάνει κι εγώ αισθάνθηκα ένα απαλό χάδι. Της είπα φυσικά ότι δεν το έκανε με τη βελόνα αλλά με κάτι άλλο και ότι δεν την πίστεψα και διάφορα τέτοια αλλά δεν έπιασε γιατί φυσικά έπρεπε να προχωρήσουμε επιτέλους στην ιερή στιγμή της γέννας. Απεδείχθη πως ο Billy the kid όχι απλά είχε τυλίξει το πόδι του στο λώρο αλλά το είχε δέσει και κόμπο. Η γιατρός μου φώναζε και κάποιους απ’ τους περαστικούς του χειρουργείου να το δουν γιατί είναι λίγο σπάνιος ο κόμπος. Ήσυχο παιδί και ήρεμο από τα γενοφάσκια του…Υποθέτω πως αν γεννούσα με φυσιολογικό τοκετό θα έβγαινε με διπλό τόλουπ..

Τώρα από δω και πέρα δεν θα σου πω άλλα.

Δε νομίζω πως η στιγμή που βλέπεις πρώτη φορά το παιδί σου περιγράφεται. Ούτε η στιγμή που θα το πάρεις αγκαλιά. Ούτε την στιγμή που θα δεις τον καλό σου να σε κοιτάει με μάτια δακρυσμένα. Το μόνο που μου έλειψε τρομερά στην καισαρική ήταν η απουσία του μέσα στο χειρουργείο. Δε μπορώ να σου απαντήσω στην ερώτηση για πιο λόγο κλαίμε όλες μόλις δούμε το παιδί μας. Απλά μη νομίζεις ότι θα τη γλιτώσεις. Δεν το καταλαβαίνεις καν μέχρι που αρχίζεις να μη βλέπεις από τα δάκρυα.

Στόχος μου έτσι κι αλλιώς είναι να σε κάνω να γελάσεις. Ειδικά αν είσαι με την κοιλιά στο στόμα, αυτό χρειάζεσαι. Θα ‘θελα πολύ κι εγώ εκείνη την περίοδο που μετρούσα τις μέρες, να μου μιλούσε κάποιος με χιούμορ, θα ‘θελα πολύ για παράδειγμα να ‘χα ανακαλύψει τη magissa-kirki ή τη newagemama ή τη not(just)mums ή τον babaka; και τόσους άλλους από τότε κι έτσι να έβλεπα πως υπάρχουν κι άλλοι γονείς που δεν θέλουν να ασχολούνται μόνο με το αν το μπιμπερό του παιδιού θα είναι πλαστικό ή γυάλινο. Νιώθω πως η ανάγκη για γέλιο σήμερα είναι μεγαλύτερη από ποτέ.

Κατά τα άλλα, καλά..

Εσύ; Πως τα πας…;

Πι.Ες. Τα παραπάνω γεγονότα δεν είναι φανταστικά. Τι με πέρασες καμιά μυθομανή entertainer που τα θυσιάζει όλα στο βωμό της επισκεψιμότητας στο blog;;;;

Πι. Ες.2 Αν όμως σ’ αρέσουν αυτά που διαβάζεις, κάνε έναν κόπο και μπες στο e-awards να προτείνεις το ‘’γονείς με κολικούς’’ για υποψήφιο blog. Έλα, μη βαριέσαι…κλικ κλικ…κλικ κλικ…

i-mom

Advertisements

11 Responses to "i-mom: Ιστορία γέννας Μέρος Δεύτερο"

Εδώ κλαίμε εμείς που απλά το διαβάζουμε, δεν θα κλάψεις εσύ όταν έχεις το μωράκι σου στην αγκαλιά σου για πρώτη φορά; 🙂

Πραγματικά, πολύ περίεργο συναίσθημα. Θυμάμαι πολύ καλά πως τον είδα να τον κρατάνε μπροστά μου κι έπαθα πλάκα. Πρέπει να άργησα να αντιδράσω γιατί τον κοιτούσα καλά καλά. Μου φαινόταν πολύ ψηλός, ένα μακρύ μωρό και αδύνατο. Αλλά το κυριότερο ήταν πως ήταν πραγματικά ένα όμορφο μωρό. Για κάποιον τρελλό λόγο, σε όλη την εγκυμοσύνη ήμουν πεπεισμένη πως το νεογέννητό μου θα ήταν λίγο γκρέμλιν. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο, όχι ότι δεν είμαι μια θεά 🙂 , απλώς σκεφτόμουν πως όλα τα νεογέννητα είναι κάπως ταλαιπωρημένα, μέσα στο αίμα, λίγο μωβ-ροζ και σε καμία περίπτωση δε μοιάζουν μ’αυτά που ξεγεννούν στις ταινίες. Αυτός όμως μου φάνηκε κούκλος. Είχα μείνει λίγο άναυδη λοιπόν, μέχρι που με ρώτησαν ”τι πάθατε;”… Τι να πάθω; γέννησα!
Σ’ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο!

ΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΧΑΧΑ καλά ρε πστ μου και στο ίδιο μαιευτήριο και με το παιδί δεμένο στον ομφάλιο με το πόδι; Και να μην πετύχω κι εγώ τύπο με λιποαναρρόφηση να πεθάνω; Χαχαχα! Λοιπόν αυτό που είδες στο niptuck το πέρασα εγώ αυτοπροσώπως. Δεν με έπιασε η νάρκωση.Ούτε η δεύτερη ούτε η τρίτη κι έκανα 7. Και κάθε δέκα λεπτά καταλάβαινα…πολλά από τη διαδικασία σχεδόν νόμιζα ότι μου ξερίζωναν την κοιλιά, λιποθυμούσα ξελιποθυμούσα κι οι σφύξεις μου από το 50 πήγαιναν στο 140 και πίσω. Προφανώς είχα μαλάκα αναισθησιολόγο αλλά τουλάχιστον ο γυναικολόγος ήταν καλός και με ξεγεννούσε με μαντινάδα. Δεν τα έχω γράψει στο μπλόγκ μου για να μην τρομάξω καμια έγκυο που περιμένει τη χαρά της επισκληριδίου γιατί εν τω μεταξύ οι περισσότεροι έχουν φάει πετριά και προτείνουν την επισκληρίδιο “ανεπιφύλακτα” γιατί “με την ολική μπορεί να μην ξυπνήσει το παιδί” λες και οι ναρκώσεις είναι ίδιες για όλους ή λες και κάποτε που οι γυναίκες έκαναν καισαρική με ολική έβγαζαν τον Κοιμήση και τον Χουζούρη (τελικά πρέπει να ανεβάσω ένα κείμενο με όλες τις μαλακίες που έχω ακούσει κατά καιρούς παρόλο που δεν ξέρω αν θα με φτάσει μόνο ένα).Στην περίπτωσή μου λοιπόν η νάρκωση εξελίχθηκε σε επιμαλακίδιο και κόντεψα να πεθάνω οπότε στο επόμενο-αν έρθει-δαγκωτό με ολική.Και όχι ελαφριά, τη χειμέρια.Να με κοιμίσουν Φλεβάρη και να ξυπνήσω Ιούλιο με τους κοιλιακούς φέτες και το παιδί έτοιμο για μπανάκια στη Λούτσα! ;P

χαχαχαχαχαχα!!! Στο δεύτερο, όταν με το καλό έρθει να ξέρεις θα έρθω στο Λητώ και θα περιμένω απ’ έξω μαζί με τον άνδρα σου. Θα λέω σε όλους ότι γεννάει το κορίτσι μου!!
Ρε συ μου το’χεις ξαναγράψει αυτό κι έχω πάθει σοκ, δηλαδή μιλάμε για θρίλερ, δε θέλω να το σκέφτομαι ούτε για πλάκα. Άκου 7 φορές νάρκωση. Να το γράψεις φυσικά να το γράψεις και να το πετάς σχολιάκι σ’ αυτές που λένε τι τράβηξαν στους πόνους του φυσιολογικού! Για τα Κοιμίσης και Χουζούρης δεν έχω λόγια, κλαίω..
Συμφωνώ κι εγώ μαζί σου, στο δεύτερο σκέφτομαι να κάνω επισκληρίδιο (αφού εμένα με πιάνει) από τον 7ο για να ‘μαι σίγουρη.
Ο τύπος με τη λιποαναρρόφηση ήταν όλα τα λεφτά, σου μιλάω το παιδί ήταν αδύνατο. Εντωμεταξύ, για την ιστορία, εγώ σε 2 ωρίτσες είχα συνέλθει ήμουν στο δωμάτιο έτοιμη να σηκωθώ κι αυτός ήταν χάλια, κοιλοπονούσε απίστευτα στην αίθουσα ανάνηψης μέχρι που κάποια στιγμή τον μετέφεραν αλλού για να μην ακούμε οι μάνες τα βογγητά. Να, αυτά είδα και σκέφτηκα να μην κάνω λιποαναρρόφηση τελικά ;-p

Πι.Ες να μου δώσεις τη δίαιτα που σ’ έχει κάνει Θεά, ζηλεύω..

”ωραία, θα μείνω στην ιστορία του Λητώ ως αυτή που την πλάκωσε η κοιλιά της…”. έχω σκάσει στα γέλια…..

p.s. Και εμένα και στα δυο μου παιδιά, τα μάτια μου πλημμύρισαν με δάκρυα μόλις άκουσα το κλάμα τους. Και φυσικά, τα δικά μου μωρά ήταν τα πιο όμορφα του μαιευτηρίου, εντάξει;;;;;;;

p.s.2 Το ότι σε ολόκληρο μαιευτήριο, γεμάτο ετοιμόγεννες εσύ πέτυχες άντρα που θα έκανε λιποαναρρόφηση, το αφήνω ασχολιάστο !!!!

(ναι, ναι ψήφισα ……)

Σμουτς

Μαράκι μου να ‘σαι καλά! Εγώ το λέω δεν είναι φυσιολογική εμπειρία αυτή. Από την άλλη τόσο που φοβόμουν, του το’ πα του νεαρού ”να’σαι καλά ρε φίλε, πιστεύω ο Θεός με λυπήθηκε και σ’ έστειλε για να γελάσω λίγο, γιατί δεν είναι νορμάλ αυτό το σκηνικό, το καταλαβαίνεις κι εσύ έτσι;”.

p.s το ξέρω ότι σου ακούγεται κλισέ που η μάνα βλέπει πάντα το παιδί της ως το πιο όμορφο, αλλά στη δική μου περίπτωση, είναι όντως το πιο όμορφο!!! 😉 χαχαχαχαχα δεν θα καταλήξουμε!!

ευχαριστώ πολύ!

Αγαπητή διαδικτυακή φιλενάδα με το καλό και το δεύτερο να έρθει να ΄χεις να μας γράφεις!!! Τι να πω συμπάσχω πάραυτα με την στάση της επισκληριδίου, μάζεψε λέει την κοιλάρα σου και μην αναπνέεις για λίγα δευτερόλεπτα, τι κοιλιά να μαζέψεις και τι αναπνοή να κρατήσεις; Νόμιζα ότι μου κάναν πλάκα. Δε την επισκληρίδιο εγώ την ένιωσα σαν τσιμπιματάκι, διαστολή 4η κι έγινε η πολυπόθητη!! Τα μετεόρτια τα θυμάσαι μη στα ξαναγράφω θα νυχτώσουμε. Δεύτερη γεννα σε 1 1/2 χρόνο που να ξανακάνω επισκληρίδιο, απλή παυσίπονη και πολύ ήτανε, 3 φορές πήγα κι ήρθα στην πρώτη γέννα για τέτοια ήμασταν. Αλλά ήμουν και τυχερή ομολογώ, 11 πόνους μέτρησα και τσουπ το ζουζουνάκι ξεπρόβαλε με λίγη βοήθεια βέβαια γιατί είχε μπλεχτεί στο λαιμό με το λώρο!! Επιτέλους είχα ζήσει μια γέννα ονειρική!!!
Τώρα για το κλάμα που λέτε εγώ με θυμάμαι βουρκωμένη και στις δύο γέννες τα κοιτούσα με θαυμασμό και σκεφτόμουν από μέσα μου, εγώ το δημιούργησα αυτό το θαύμα; Το συναίσθημα που με κατέκλησε και η πληρότητα που αισθάνθηκα ήταν άλλο πράγμα. Ακόμη και σήμερα τα χαζεύουμε με τον άντρα μου καμιά φορά και λέμε το ίδιο, εμείς δημιουργήσαμε αυτό το κάτι τέλειο; Τι να πω πάντα δακρύζω και θα συνεχίσω να δακρύζω είμαι σίγουρη!! Καληνύχτα!

Καλώς τη φίλη μου την Αναστασία. Είδες; τα λέω εγώ για την επισκληρίδιο γιατί όλοι σφυρίζουν κλέφτικα. Σου πετάνε ένα ”έλα μωρέ σήμερα δεν καταλαβαίνεις τίποτα με την επισκληρίδιο” και ξεμπερδεύουν! Αλλά όχι ρε φίλε, άλλο να κάνεις επέμβαση μηνίσκο και χιαστό με επισκληρίδιο κι άλλο να σκύβεις με την κοιλιά στο στόμα! Είσαι πολύ τυχερή πάντως που έχεις ζήσει αυτή την εμπειρία της γέννας. Απορώ πως βγήκε το μωράκι δεμένο στο λαιμό. Εγώ αν μου το έλεγαν θα είχα μείνει επί τόπου. Έχεις δίκαιο για το θαύμα, πραγματικά κι εμείς πολύ συχνά το συζητάμε. Τον κοιτάμε και λέμε ”το παιδί μας! ένας τυπάκος που εγκαταστάθηκε στο σπίτι και κυκλοφορεί γύρω γύρω”. Είναι θαύμα όντως..
Σε φιλώ κι ευχαριστώ για την εμπειρία σου

Καλά αυτό με το λωρό στο λαιμό ήταν το κορυφαίο, μονο κέρμα που δεν έριξε ο γυναικολόγος με τις μαίες!! Ξαφνικά κάνει την εξής ερώτηση στις μαίες “να το στρίψω από αριστερά ή από δεξιά;”(όχι το κέρμα το μωρό). Κάγκελο εγώ, υπήρχε περίπτωση αν κάναν λάθος επιλογή να πνιγόταν, του είχε φράξει το λαιμό με τόσες σβούρες που είχε πάρει το καημένο!!! Με το που κατάλαβα τι συμβαίνει γυρνάω και λέω στο γιατρό κατά λέξη ¨Ετσι και μου πνίξεις το παιδί μου θα σε πνίξω με τα ίδια μου τα χέρια, κακομοίρη” Τελικά όλα πήγαν κατ΄ευχήν, αλλά μέχρι να ακούσω το κλάμα του τα επαιξα κανονικότατα!
Καληνύχτα σου!!

Είμαι με την κοιλιά στο στόμα. Και γελάω. Μόνη μου, σαν την τρελή (περιμένω πότε θα μου χτυπήσουν το κουδούνι οι γείτονες να δουν τι έπαθα), κινδυνεύοντας να γεννήσω πρόωρα από το πολύ χάχανο (από αυτό και άλλα ποστ που διάβασα – σταματάω προσωρινώς γιατί αλήθεια φοβάμαι να γελάσω κι άλλο).

Καλωσήρθες γκρινίτσα και με το καλό να δεχτείς το γκρινάκι σου! Γιατί ”γκρινίτσα” βρε αγάπη μου, μια χαρά μου φαίνεσαι. Εύχομαι να γελάσεις με την καρδιά σου στη γέννα σου και περιμένω νέα σου.

Ευχαριστώ για το σχόλιο
φιλιά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: