γονείς με κολικούς

mama’s log 8.2.12 Δ Ι Κ Ο Μ Ο Υ !!!

Posted on: February 8, 2012


Πλησιάζουμε τα terrible two λοιπόν. Μπορεί μέχρι τώρα οι πίστες σε βαθμό δυσκολίας να μην ήταν τόσο ψηλά, αλλά η πολυπλοκότητα των ταμπλώ σε κάνει κουρέλι αρκετά συχνά. Τις περισσότερες φορές μαζεύεις το lipgloss απ’ το πάτωμα και συνεχίζεις. Τα σημάδια της μητρότητας φυσικά δεν σβήνουν έτσι απλά εκτός αν εργάζεσαι μπροστά στις κάμερες. Όλο και κάποιος καλοθελητής φίλος θα σου επισημαίνει κατά διαστήματα πως ‘’εσύ στα νιάτα σου πρέπει να ήσουν καλό μωρό, τώρα σα να έχεις μπαταλέψει λίγο ε;’’. Εκεί καλό είναι να του πεις κι εσύ κάτι για την περιφέρειά του που δεν δικαιολογείται αφού είναι άντρας και άρα όχι έγκυος.
Σε γενικές γραμμές όμως τα ‘χεις κουτσοκαταφέρει κι αρχίζεις να αναγνωρίζεις πάλι τον παλιό καλό εαυτό σου. Με τα θέλω του, τις συνήθειές του, τα καλά του και τα στραβά του. Α Λ Λ Α, υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: Τις παραξενιές σου, καλό είναι να τις περιορίσεις ή ν’ αρχίσεις να κάνεις τα στραβά μάτια σε πολλές απ’ αυτές.
Μου έχουν πει ότι θα αντιμετωπίσω σύντομα την περίοδο του ΔΙΚΟ ΜΟΥ, την εγωιστική δηλαδή περίοδο όπου τα νήπια αποφασίζουν ότι όλα τα πράγματα που συναντούν και τους αρέσουν είναι αυτομάτως δικά τους. Σαν φιλοσοφία αυτό συναντάται συχνά στις μέρες μας και σε πολιτικούς, τηλεοπτικά πρόσωπα ετσέτερα ετσέτερα αλλά ας μην ξεφύγω από το θέμα μας, εξάλλου αυτό το blog επιδιώκει κυρίως την ενασχόληση με ανώτερα θηλαστικά.
Η περίοδος αυτή λοιπόν στα νήπια, είναι μία δύσκολη περίοδος και δοκιμάζει τις αντοχές σου. Ο Billy the kid ακόμη δεν έχει φτάσει εκεί αλλά παρατηρώ πως έχει όλα τα προσόντα να φτάσει σύντομα. Εγώ λοιπόν κι ο μπαμπάς του θα πρέπει να μην υποχωρούμε σε όλες τις απαιτήσεις του παιδιού για να το ευχαριστήσουμε ενώ ταυτόχρονα θα πρέπει να μην είμαστε αρνητικοί για να μην χάσει την αυτοπεποίθησή του αλλά και να μην είμαστε ασταθείς στην συμπεριφορά μας γιατί θα μπερδευτεί και θα καταλάβει πως κάποια πράγματα εξαρτώνται αποκλειστικά από την θέληση των μεγάλων. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό απλά ο πειρασμός να βάλει τα μεγάλα μέσα (βλ. Κ Λ Α Μ Α) είναι μεγάλος.

 

Χθες το βράδυ λοιπόν μπαίνω ανέμελη να κάνω ντουζ. Βγαίνω και βλέπω τον μπαμπά στον ένα καναπέ να μιλάει στο κινητό και τον μικρό στον άλλο να παίζει με τα παιχνίδια του κρατώντας στο χέρι ΕΝΑ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙ. Τώρα εσύ δεν ξέρεις βέβαια ότι εγώ στην θέα του κουταλακίου γίνομαι έξαλλη. Υπάρχει μία σειρά από ακράδαντα επιχειρήματα γι’ αυτό:

  • Επειδή είχαμε 747 κουταλάκια και τώρα ΜΟΝΟ 3.
  • Επειδή αν τελειώσουν τα δικά του κουταλάκια θα περάσουμε στο κανονικό σερβίτσιο.
  • Επειδή αν τελειώσουν και αυτά ΚΑΝΕΙΣ δεν θα πάει να αγοράσει κουταλάκια και θα περάσουμε στα μεγάλα κουτάλια.
  • Και τέλος πάντων BECAUSE I SAID SO! I’M THE MOM!!!

Εννοείται ότι αρπάζω το κουταλάκι και το πάω στην θέση του. Εννοείται ότι το Κ Λ Α Μ Α συνοδεία τσιρίδας εμφανίστηκαν στο δευτερόλεπτο. Εννοείται ότι ο μπαμπάς άρχισε κι αυτός να φωνάζει γιατί δε μπορεί να καταλάβει τα παραπάνω ΑΚΡΑΔΑΝΤΑ επιχειρήματά μου.
Μέσα σε 5 δευτερόλεπτα το σπίτι είχε γίνει Κόσσοβο. Τσιριδοκλάμα, κουταλάκια να πετιούνται δεξιά κι αριστερά και φωνές. Να έρθει εδώ ο παιδοψυχολόγος που μας λέει τις συμβουλές να μου το δείξει στην πράξη πως δεν πρέπει να υποχωρώ σ’ όλες τις απαιτήσεις αλλά να μην είμαι και αρνητική και να μην είμαι και ασταθής!
Τέλος πάντων  να μην τα πολυλογώ το παιδί πήρε το κουταλάκι του, το κλάμα σταμάτησε αστραπιαία και το πέταξε σε μια γωνιά αμέσως μόλις έπεσε στην αντίληψή του ένα ξεχασμένο φτυαράκι.
Τι μας διδάσκει η παραπάνω ιστορία; 2 πράγματα:
1.    αποφασίζουμε ταυτόχρονα μαμά και μπαμπάς που θα το πάμε το πράγμα (κουταλάκι τώρα ναι ή όχι)
2.    έχουμε πάντα στο σπίτι ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ κουταλάκια παιδικά ώστε να μη μας νοιάζει όταν χαθούν.

 

Τώρα, να πω και το άλλο θέμα για το οποίο αρχικά είχα ξεκινήσει το post. Μπορεί να μην είμαι στα  terrible 2, ή στα  dreadful 3 αλλά πλησιάζω με ιλιγγιώδη ταχύτητα τα wonderful 40 και πρέπει να πω ότι ως γνήσια Μαμά με κολικούς έχω τα θεματάκια μου. Σου λέω λοιπόν για να μην έχεις αυταπάτες, ότι η περίοδος Δ Ι Κ Ο  Μ Ο Υ με έχει κατακλύσει ολοσχερώς τελευταία. Έτσι, τις προάλλες βρήκα το εξώφυλλο από το αγαπημένο μου περιοδικό που λαμβάνω συνδρομητικά, πάνω στο μπουφέ και το υπόλοιπο περιοδικό κάτω από το κρεββάτι. Ε, όχι! ΑΥΤΟ ΠΑΕΙ ΠΟΛΥ! ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΙΝΑΙ Δ Ι Κ Ο   Μ Ο Υ !!!   Δ Ι Κ Ο   Μ Ο Υ !!!  Δ Ι Κ Ο   Μ Ο Υ !!!  Και το θέλω άθικτο, χωρίς τσαλακωμένες άκρες, κολαρισμένο στο ράφι ΜΟΥ με τα υπόλοιπα πράγματά ΜΟΥ!
….
………
Ουφ! Τα’ πα. Πάω τώρα  σπίτι, να μαζέψω τα καλσόν απ’ το πάτωμα, να βγάλω τον φορτιστή του κινητού από το ψυγείο, το τηλεκοντρόλ από το καλάθι των απλύτων και να θαυμάσω την ατσαλάκωτη στοίβα με τα περιοδικά στο ράφι μου. Να τα θαυμάσω από μακριά γιατί να τα διαβάσω δεν έχω χρόνο, να τα λέμε κι αυτά έτσι?

 

Αλλά δεν έχει σημασία αυτό. ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΑ ΘΕΛΩ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Δ Ι Κ Α   Μ Ο Υ Δ Ι Κ Α   Μ Ο Υ  Δ Ι Κ Α   Μ Ο Υ Δ Ι Κ Α   Μ Ο Υ  Δ Ι Κ Α   Μ Ο Υ   Δ Ι Κ Α   Μ Ο Υ   Δ Ι Κ Α   Μ Ο Υ  !!!!  ……..

Advertisements

14 Responses to "mama’s log 8.2.12 Δ Ι Κ Ο Μ Ο Υ !!!"

Πρόσφατα αναδιαμόρφωσα το παιδικό δωμάτιο από υπνοδωμάτιο (και) σε παιδότοπο, αντί του σαλονιού που ήταν μέχρι σήμερα, διότι οπωσδήποτε έπρεπε να βρίσκομαι στο οπτικό του πεδίο ενόσω εκείνος έπαιζε κι εγώ μαγείρευα. Ευτυχώς ενθουσιάστηκε και το αποδέχθηκε πολύ εύκολα κι έτσι, προς μεγάλη μου ικανοποίηση (άλλωστε αυτός ήταν και ο απότερος σκοπός μου) μπόρεσα να ξανακάνω το σαλόνι “σαλόνι” και να μπουν στη θέση των τρένων τα κρύσταλα και λοιπά διακοσμητικά. Όχι μόνο ενθουσιάστηκε με τα καινούρια του “παιχνίδια” (έτσι του φάνηκαν), αλλά όταν φώναζα “όχι αυτό! Παναγία μου, πρόσεχε θα σπάσει” αυτός το αγκάλιαζε κι έλεγε “δικό μου είναι” (από που κι ως που;;;;) δεν έπρεπε λοιπόν (συμφωνώ με τους ψυχολόγους) να είμαι αρνητική, δεν έπρεπε να είμαι υποχωρητική (προς Θεού) και έπρεπε να είμαι σταθερή..χμμμ του είπα λοιπόν (το οποίο αργότερα γενικεύθηκε) “αυτό δεν είναι ούτε δικό σου ούτε δικό μου.είναι έργο τέχνης! τα έργα τέχνης δεν τα ακουμπάμε, μόνο τα βλέπουμε! επανέλαβε μετά από μένα,,,(επαναλαμβάνει δις) μπράβο Θωμά! Ευτυχώς γλίτωσα. Δοκιμάστε το! μόνο μη γελάσετε την ώρα που το λέτε, αν η περίπτωση αφορά τα περιοδικά της Εύας..

Σκέφτομαι κι εγώ να το κάνω αυτό κάποια στιγμή απλώς είναι μεγαλύτερος ο χώρος του σαλονιού και γι’ αυτό δεν το ‘χω κάνει. Θα το δω όμως..Πες μου αν βαρεθεί σύντομα το νέο του παιδότοπο κι αποφασίσει να επεκταθεί στην κρεββατοκάμαρα… :-)!

φιλάκια νύφη

Δεν υπάρχει συρτάρι ή ντουλάπι στο σπίτι μας που να μην έχουν βάλει το χεράκι τους τα ζιζάνια !!! Ετσι, στα συρτάρια του γραφείου ΜΟΥ, εκτός από μολύβια, βρίσκεις και Poly pocket, στα καλλυντικά μου (ότι έχει απομείνει μετά τη θύελα – κόρη μου) βρίσκεις playmobil και στο ράφι της βιβλιοθήκης με τα δικα ΜΟΥ βιβλία, βρίσκεις σελίδες απο block ζωγραφικής και παραμύθια. Τα στυλό μου, είναι εξαφανισμένα στην κασετίνα με τις ξυλομπογιές. Στο δε συρτάρι με τις κάλτσες του συζύγου, βρίσκεις μπίλιες, ψίχουλα από μπισκότα και οπλάκια από κάτι τερατάκια του γιού μας. Παντού στο σπίτι έχουμε ζωάκια που έχει φτιάξει ο μεγάλος με πλαστελίνη και σε όλους τους τοίχους ζωγραφιές κολλημένες με blue tack. Ακόμα, ένα απόγευμα που ο σύζυγος έψαχνε να βρει ένα δρόμο στο Gps, η μικρή περιχαρής τον ρώτησε: Μπαμπακούλη, αυτό το gadzetaki είναι δικό ΜΟΥ ;;;;;;;

Όχι ρε Μαρία μη μου λες τέτοια! Κι εμείς έτσι είμαστε κι είχα μια ελπίδα ότι με τον καιρό θα σταματήσει αυτό όχι ότι θα γίνει χειρότερο!!! Κατάλαβες, αυτά δε σου τα λέει κανείς, σου λένε μόνο ”κάνε βρε ένα παιδί να δεις τι ωραία που θα είναι όοοοοολα”. Γερά να είναι τα χρυσά μου κι ας κάνουν ότι θέλουν βέβαια. Αλλά καλού κακού εγώ θα το κάνω το σπίτι οχυρό να χω το κεφάλι μου ήσυχο 😉

Σ΄ ευχαριστώ για το σχόλιο

Μ’ ένα Ωχ! αρχίζει αυτή η φάση μανούλες και μπαμπάδες και γιαγιάδες και παππούδες… γιατί “αυτό” κρατά όλη τη ζωή, (η συνέχεια με τους συντρόφους που παραμένουν παιδιά!) ακόμα και όταν τα παιδιά έχουν φύγει από το σπίτι…
Το θέμα “δικό μου”, (του παιδιού πρώτα!) πώς αντιμετωπίζεται στο πάρκο όταν κάποιο παιδί δεν αφήνει να του πάρουν το παιχνίδι:
Κάθε μανούλα κουβαλάει μαζί της, μπάλα, φτιαράκια (που γρήγορα εξαφανίζονται) πλαστικά αυτοκινητάκια κλπ και τα “ανταλάσσει” με το εν λόγο παιδάκι… αυτό εύκολο!
Το θέμα “δικό μου”, (της μαμάς και του μπαμπά) με πιο τρόπο;
Μες το σπίτι κάπου ψηλά και καλά καμουφλαρισμένα, κρύβουμε ότι πολύτιμο, πχ το τελευταίο παιδικό κουταλάκι (εμείς οι γιαγιάδες “τότε” δεν είχαμε, ειδικά!), την πιπίλα SOS, το θερμόμετρο, ένα στυλό, χαρτί για σημειώσεις, τα τηλεκοντρόλ, ψαλιδάκια και βάζουμε σε όλα τα συρτάρια και χαμηλά ντουλάπια, τα μαγικά stop (που εμείς “τότε” δεν είχαμε!) και ησυχάζουμε…κάπως!
Μέχρι το παιδί να πάει στο Δημοτικό ξεχνάμε τι θα πει τάξη στο σπίτι!
Όταν η μαμά θυμώνει γιατί δεν βρίσκει τίποτα… να ξέρει ότι έχει δίκιο και πρέπει να εκδηλώνει την αγανάκτηση της για να μη γίνει νευρωτική, υστερική κλπ…οι αναπνοές της γιόγκα βοηθούν! 😉
Αυτά έχει η Ζωή…χαχα! :))

Ξέρεις τι ανακαλύπτω, δε μπορώ να καταλάβω αυτές οι νέες γενιές πως εξελίσσονται έτσι γρήγορα. Κρύβεις τα πάντα σε σημεία που πιστεύεις ότι δεν θα βρει κι όμως τα ξετρυπώνει όλα. Μέχρι το παιδί να πάει στο δημοτικό λες ε? Καλά εγώ έχω και το άλλο παιδί, το μπαμπά, που ακόμα με το χάος ζει, άσε που βρίσκει δικαιολογία τώρα ”έλα βρε αγάπη μου τώρα έχουμε παιδάκι, δε μπορεί να είναι το σαλόνι τακτοποιημένο”, λέει και αφήνει τη φόρμα του στον καναπέ!! 😉 Οπότε το βλέπω να τραβάει πολύ παραπάνω απ’ το δημοτικό.
Αναπνοές αναπνοές μαγισσούλα μου, όταν δε μου κλείνει τη μύτη ο μικρός! χαχαχα

Δεν θέλω να τα θυμάμαι, δεν θέλω να τα θυμάμαι, δεν θέλω να τα θυμάμαι, ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΑ ΘΥΜΑΜΑΑΑΑΑΑΙΙΙΙΙΙ!

χαχαχαχαχα πόσο χαίρομαι που καταλαβαίνεις!!! Εσύ τα είχες και εις διπλούν..!

Μέσα σε 5 δευτερόλεπτα το σπίτι είχε γίνει Κόσσοβο. Τσιριδοκλάμα, κουταλάκια να πετιούνται δεξιά κι αριστερά και φωνές. Να έρθει εδώ ο παιδοψυχολόγος που μας λέει τις συμβουλές να μου το δείξει στην πράξη πως δεν πρέπει να υποχωρώ σ’ όλες τις απαιτήσεις αλλά να μην είμαι και αρνητική και να μην είμαι και ασταθής!

ΧΑΧΑΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ έπος κόντεψα να ξυπνήσω το μικρό χαχαχαχαχαχαχαχα! (πώς λέμε terrible 2 ε εμείς περνάμε τη φάση “συρτάρι 1”. Ανοίγει όποιο συρτάρι βρεί μπροστά του-ναι έβαλα ασφάλειες και τις ξήλωσε όλες ο Σαμψών-και ότι βρεί πρώτο μπροστά του το παίρνει και το πάει βόλτα σε όλο το σπίτι από κάλτσες του μπαμπά και φίλτρα γαλλικού καφέ μέχρι κιλότες. Τις προάλλες έτρεχε και κυμάτιζε στον αέρα σαν σημαία ένα στρίνγκ)

xaxaxaxaxaxa είσαι θεότητα, το ‘χω πει. Τα ίδια ακριβώς σου λέω παθαίνουμε, τα ξηλώνουν όλα δεν υπάρχει έλεος. Η βιομηχανία των προστατευτικών έχει αποτύχει παταγωδώς. Δεν ξέρω σε τι παιδάκια απευθύνονται αυτά τα πλαστικά που κλείνουν τα ντουλάπια και τα συρτάρια αλλά κι εμένα ο δικός μου τα ‘χει για πρωινό.

Ευχαριστώ για το σχόλιο!

(πι.ες.σταμάτησες να γράφεις στο blog σου ή εμένα μου κουλάθηκε ο browser και έχει μείνει σ’ ένα post του Δεκεμβρίου???)

Πάνω που έλεγα να κάνω ποδαρικό, περπάτησε ο μικρός και τρέχω ανελέητα δεν προλαβαίνω ούτε να κλάσω!Θέλω και έχω τόσα πολλά να γράψω που η πρώτη ανάρτηση του ’12 θα ξεκινάει σήμερα και θα τελειώνει τη Δευτέρα του Πάσχα. Και ναι οι ασφάλειες που κλείνουν συρτάρια-ντουλάπια είναι για τον π…..ιτσιρικά….;p

κατάλαβα, τρέχεις από πίσω του. Κάν’το όμως το ριμάδι το ποδαρικό περιμένει κόσμος!!!

Αυτά περί terrible two άκουγα κι εγώ και νόμιζα ότι στρώνει μετά. But it’s terrible too!!!

Κάτι είχα υποψιαστεί κι εγώ ότι αυτά για τα terrible 2 μάλλον είναι για πάντα αλλά ξέρεις, θέλουμε να το πιστέψουμε ότι κάποια στιγμή δε μπορεί, θα τελειώσει και θα μεγαλώσει ο μικρός αντάρτης μέσα του, τι να κάνεις? Courage!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: