γονείς με κολικούς

mama’s log 26.1.12 Κολικοί Μέρος Β’: Γονείς με κολικούς

Posted on: January 26, 2012

Θα προσπαθήσω να είμαι λακωνική για το θέμα. Ήρθε η στιγμή να δικαιολογήσω τον τίτλο αυτού του blog. Συνήθως όταν κάποιος τον ακούει γελάει λίγο αμήχανα διότι αν δεν είναι γονιός η λέξη ‘’κολικοί’’  κάτι σε μωρό του θυμίζει αλλά δεν είναι και σίγουρος και γελάει για να μην φανεί άσχετος. Αν είναι γονιός πιάνει την αντίθεση του πράγματος αλλά για την ουσία αμφιβάλλω εκτός κι αν μ’ έχει ήδη διαβάσει.
Λοιπόν, ας αρχίσω με παράδειγμα προσωπικής εμπειρίας:

Είναι Κυριακή, ο Billy the kid είναι Billy the baby 2 μηνών και κάτι αν θυμάμαι καλά. Τις Κυριακές έχει πρωτάθλημα χρόνια τώρα. Άρα όπως κατάλαβες ο παοκτσής μπαμπάς μεταλλάσσεται σε Όργκ και πάει να δει το ματς παρέα με κάτι άλλους Ουρουκχάι διότι δεν τον χωράει ο τόπος. Καλά κάνει εδώ που τα λέμε αφού δε μπορεί να πάει στην Τούμπα και στο κάτω κάτω δε μου φταίει εμένα αυτό. Μου φταίει που έχει έρθει κολλητή για σουκου κι ετοιμαζόμασταν να πιούμε καφέ με φίλες ώσπου ήρθε εκείνη η ώρα που περιέγραψα στο προηγούμενο ποστ, η αποφράδα…η απογευματινή. Και πήρε τηλέφωνο η babysitter και είπε ότι δεν τα βγάζει πέρα. Κι έτσι εγώ είπα να πεταχτώ σπίτι να δω τι γίνεται: Ξεκινείστε εσείς κορίτσια μου, πάω να δω τι γίνεται κι έρχομαι για καφεδάκι….
Όσο πήγες εσύ άλλο τόσο πήγα κι εγώ. Δες τώρα πως πήγε το πράγμα:

Στην αρχή είχα το ύφος του βετεράνου, την ηρεμία του νονού με σκέψεις όπως:  όλα τα προβλήματα επιλύονται μόνα τους σε βάθος χρόνου. Και αρχίζω τα τραγουδάκια προσπαθώντας να αγνοήσω ΤΟ ΚΛΑΜΑ. Δεν πιάνει, αλλά δεν πτοούμαι. Το παίζω για λίγο γιόγκι και σκέφτομαι: δε μπορώ να ελέγξω το εξωτερικό, ο εσωτερικός κόσμος όμως είναι δικός μου και θα θριαμβεύσω! Αρχίζω τις αναπνοές και τις ρυθμικές κινήσεις στο ριλάξ και για λίγο φαίνεται πως τα πράγματα πάνε καλύτερα. Για λίγα λεπτά, διότι μετά ξαναρχίζει δριμύτερο ΤΟ ΚΛΑΜΑ. Φαίνεται πως αρχίζω να χάνω την υπομονή μου αλλά έχω ακόμα αποθέματα και, δόξα τω Θεώ, αρκετούς χαρακτήρες να υποδυθώ. Οπότε το’χω γυρίσει λίγο σε Jason Statham τύπου: You wanna fuck with me? Okay. You wanna play rough? Okay!  Επιστρατεύω μπράτσο, αγκαλιά, κούνημα, τι διάολο 6 κιλά παιχνιδάκι θα ‘ναι. Χτυπάει το τηλέφωνο:

–    τι γίνεται κοριτσάκι μου θα ΄ρθεις;
–    Δεν ξέρω ακόμα αλλά νομίζω ναι, που θα πάει θα ηρεμήσει
–    Άντε μπράβο, υπομονή!
–    Ευχαριστώ φιλιά

Το τηλέφωνο με γύρισε στην αφετηρία των προσπαθειών μου αφού ΤΟ ΚΛΑΜΑ ήταν τώρα πιο δυνατό από ποτέ. Αρχίζω τις προσευχές ‘’γιατί Θεούλη μου; γιατί;’’. Δεν απαντά, δεν πιάνει, ΤΟ ΚΛΑΜΑ εκεί. Έχει περάσει ήδη μία ώρα. Αρχίζω τα μαμαδίστικα: ‘’γιατί βρε αγοράκι μου; τι έχεις; πες μου εμένα τη μανούλα! Όχι όχι όχι το μωράκι μου!!’’. Το τελευταίο όχι απλά δεν πιάνει αλλά στέλνει τα ντεσιμπέλ ΤΟΥ ΚΛΑΜΑΤΟΣ σε πρωτόγνωρα ύψη και συχνότητες που μόνο τα δελφίνια και η Ελευθερία Αρβανιτάκη μπορούν να αναπαράγουν.
Αυτό είναι, έχω εξουθενωθεί, είμαι ένα ντροπιασμένο κακόμοιρο πλάσμα φανερά ηττημένο μπροστά στο μεγαλείο των κολικών και χωρίς κανένα όπλο πια μπροστά στο ανίκητο, συνεχές ΚΛΑΜΑ. Έχω κάνει δύο χιλιόμετρα περπατώντας γύρω από τον καναπέ, στο διάδρομο και τούμπαλιν. Χτυπάει το τηλέφωνο:

–    τι γίνεται αγάπη μου;
–    ΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ;;;;; ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;;;; ΠΑΡΤΥ ΓΙΝΕΤΑΙ!!!
–    Αχ βρε κορίτσι μου, μήπως να πάρουμε τον γιατρό;
–    ΠΟΙΟΝ ΓΙΑΤΡΟ!!! ΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ;;;;; ΤΟΝ ΕΞΟΡΚΙΣΤΗ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ !!!!

Κλείνω το τηλέφωνο, ΤΟ ΚΛΑΜΑ το βιολί του.
Δεν υπάρχει λύση. Λυγίζω και κάπου στα 2,3 χιλιόμετρα με βάρη βάζω τα κλάματα. Στην αρχή σιγά και μετά δυνατά, αβίαστα διότι που κουράγιο να συγκρατηθώ. Μαντεύεις τη συνέχεια; ΤΟ ΚΛΑΜΑ σταμάτησε αστραπιαία. Στην αρχή δεν το κατάλαβα ώσπου μέσα στην απελπισία μου και τις μουτζούρες από τη μάσκαρα βλέπω δυο ματάρες να με κοιτούν με απορία και σκέψεις τύπου: κλαις κι εσύ ε;…
Αυτό ήταν λοιπόν; an eye for an eye?  Αν ο έρωτας περνάει με έρωτα αγάπη μου έχω να σου πω ότι και το ΚΛΑΜΑ με κλάμα περνάει.

Αυτή ήταν και η επιστημονική μου προσέγγιση στο θέμα των κολικών. Και από εδώ προκύπτουν τα χαρακτηριστικά των γονιών με κολικούς, τα οποία έχουν ασύλληπτα πολλές ομοιότητες με τα χαρακτηριστικά των βρεφών με κολικούς που είδαμε στο προηγούμενο post:

Οι κολικοί στους γονείς έχουν τα εξής χαρακτηριστικά:

  • είναι κάτι που δεν είναι ακριβώς ασθένεια, δεν το λες και φυσιολογικό όμως
  • δεν έχει σαφή και εξακριβωμένα αίτια αλλά αν έχεις παιδί λίγο δύσκολο να την σκαπουλάρεις
  • δεν υπάρχει επίσημη επιστημονική θεραπεία, εφόσον δεν υπάρχει επίσημος επιστημονικός ορισμός ή καμία αναφορά στην κατάσταση αυτή εκτός από τον τίτλο αυτού του blog
  • δεν είναι ακριβώς ψυχολογικό πρόβλημα αλλά η αγκαλιά βοηθάει αρκετά
  • αν δεν πιάσει η αγκαλιά ξαναπροσπάθησε γιατί να είσαι σίγουρος πως ο καβγάς δεν θα πιάσει
  • μία από τις σοβαρότερες ενδείξεις για κολικούς στους γονείς είναι οι εντελώς άχρηστοι καβγάδες που προκύπτουν συνήθως από σοβαρές αιτίες όπως ‘’ΞΕΧΑΣΕΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΓΑΛΑ;;;; ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΞΕΧΑΣΕΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΓΑΛΑ;;; ΠΑΛΙΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΣΕΣ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΓΑΛΑ ΠΟΤΕ!!’’
  • δεν υπάρχει ιατρική έρευνα αλλά οι ενδείξεις δείχνουν πως ενώ οι κολικοί στα βρέφη μετά τον 4ο μήνα εξαφανίζονται, οι κολικοί στους γονείς μπορεί να κρατήσουν μέχρι το δεύτερο έτος στο πανεπιστήμιο. Καμιά φορά σταματούν απότομα όταν ξεκινήσουν οι κολικοί στο εγγονάκι.
  • οι κολικοί στους γονείς είναι μία ιδιαίτερη κατάσταση με ευρύ πεδίο συμπτωμάτων και αντιθέσεων που ενώ σε εξασθενούν μέχρι αηδίας ψυχολογικά, ταυτόχρονα και ω του θαύματος! σε κάνουν καλύτερο γονιό. Μερικοί βιάζονται να τους μπερδέψουν με την έννοια της ‘’εμπειρίας’’. Όχι αγάπη μου, εμπειρία είναι πετάς με αερόστατο πριν την αυγή πάνω από το Νείλο και να βλέπεις την ανατολή. Οι κολικοί αυτοί, πίστεψέ με, δεν έχουν καμία σχέση με αυτό.

Ε, μετά από όλα αυτά τα σαφή συμπεράσματα νομίζω πως η ύπαρξη αυτού του blog είναι απόλυτα δικαιολογημένη και αξίζει την προσοχή σου.

Εις το επανιδείν λοιπόν και τα δέοντα…

Υ.Γ. μην αρχίζεις τα #pestenamefate επειδή είπα στην αρχή πως θα είμαι λακωνική για το θέμα! Θα προσπαθήσω είπα!

Advertisements

16 Responses to "mama’s log 26.1.12 Κολικοί Μέρος Β’: Γονείς με κολικούς"

Και σε αντίθεση με τους κολικούς των μωρών που περνούν σίγουρα κάποτε, βάζοντας πολλές φορές σε κίνδυνο τη σχέση των γονιών, όπως έγραψα στο προηγούμενο ποστ, φτάνεις να γίνεις γιαγιά ή παππούς για να κατανοήσεις πως υπάρχουν πληγές ή κολικοί στον εγκέφαλο που για να κλείσουν θέλουν πολύ εσωτερική δουλίτσα!
Φυσικά και αυτό το blog, αξίζει κάτι παραπάνω από τη προσοχή μας! 😉

Τρέχω…στα μωρά μου, που είναι μέρος της δουλίτσας μου! :))

Αυτό ήθελα κι εγώ την εμπειρία σου ως γιαγιά. Απ’ ότι φαίνεται θα έχουμε κολικούς για πολύ καιρό ακόμα!!
Ευχαριστώ μαγισούλα μου που μοιράζεσαι τις σκέψεις σου!

ΦΑΣΜΑ!

αχ, ευχομαι στο πρωτο μου μωρο να ειχα διαβασει για τους ….γονεις με κολικους. θα ενιωθα σιγουρα ..παρεα στο ΚΛΑΜΑ. αντιθετως επεφτα ολο πανω σε κατι sites …αλανθαστων μαμαδων.
να σαι καλα, γελασα!

Κι εγώ στην εγκυμοσύνη μου όλο σε κάτι τέτοια έπεφτα και οι μόνες λέξεις που επαναλαμβάνονταν ήταν οι ”μωρουλίνι-γλυκουλίνι-αγαπουλίνι”! Η μόνη άποψη ήταν η ”ναι η ζωή μου είναι κόλαση αλλά μόλις μου χαμογελάσει το ζουζούνι μου ΟΛΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ”. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα. Δεν εξαφανίζεται τίποτα. Απλώς αυξάνεται η υπομονή και το κουράγιο σου να τα αντέξεις γιατί έχεις ένα λόγο παραπάνω. Έναν σημαντικό λόγο, το παιδί σου. Αλλά ΟΛΑ είναι εκεί. Και το ξενύχτι και η κούραση όπως και η χαρά και η συγκίνηση.
Σε φιλώ Έλενα

ποσο δικιο εχεις:)

Ναι ρε παιδί μου. Κι εγώ αισθάνομαι πολλές φορές τύψεις, γιατί παντού βλέπω, ακούω, διαβάζω, για τέλειες μαμάδες και παιδιά, που δεν κουράζονται ποτέ, δεν ζορίζονται ποτέ, δεν φωνάζουν ποτέ και αναρρωτιέμαι: “μόνο εγώ είμαι η στριμμένη και η παράξενη που φωνάζω γιατί δεν αντέχω να ξαναμαζέψω τις barbie από το πάτωμα;;;;;;”

χαχα, τέλειες μαμάδες ναι, αυτές στις διαφημίσεις. Είναι υποκειμενικό το τέλειο. Τέλειο σε σύγκριση με τι? Εφόσον δεν έχουμε όλοι τα ίδια δεδομένα, βοήθεια στο σπίτι, οικονομική επιφάνεια, παππούδες-γιαγιάδες, δεν τίθεται θέμα σύγκρισης, σωστά? Άπλή σκέψη. Τι να το κάνεις όμως Μαρία μου, αυτά είναι ανώτερα μαθηματικά γι’ αυτές τις ”τέλειες” μαμάδες.
Να ‘σαι καλά και να μου γράφεις τις εμπειρίες σου όποτε μπορείς!

Οταν γεννήθηκε ο γιος μου, (τώρα είναι 8 χρονών το αστέρι μου !!!), έκλαιγε ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ από τις 8.00 μέχρι τις 10.00 – 10.30. ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ. Ότι και να του έκανα, δεν σταματούσε. Τι χλιαρά μπανάκια, τι ζεστά πανάκια στην κοιλίτσα του έβαζα, τι χαμομηλάκι του έδινα, τι τον έβαζα μπρούμυτα πάνω στα γόνατά μου για να ζεσταίνεται η κοιλιά του (γιατροσόφια γιαγιάδων όλα αυτά !!!), τίποτα. Μόλις όμως έμπαινε στο δωμάτιο ο πατέρας μου και τον έπαιρνε στα μαγικά του χέρια, ……. σταματούσε. ΑΜΕΣΩΣ όμως!!!!. Μετά τον κοίταζε στα μάτια, του έβγαζε και μερικά σάλια και του έλεγε κάτι ανάμεσα σε αμπαμπου και μπουμπππποοοοοο και κοιμόταν. Τρελλή από νεύρα εγώ. Το παιδί μου δεν ηρεμούσε στην δική μου αγκαλιά, αλλά στου πατέρα μου!!!! Σκατόπαιδα !!!

Είδες τα άτιμα? Κάνεις τα πάντα κι όμως αυτά είναι οι μεγαλύτεροι και σοβαρότεροι κριτές σου! Σου πετάει στα μούτρα ότι δε μου κάνεις εσύ κυρά μου, να ‘ρθει ο παππούς τώρα να ηρεμήσω!!!
Ωραίος ο μικρός! Να τον χαίρεσαι Μαρία μου και σ’ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο!

Tι μου θυμίζεις, τι μου θυμίζεις…Αξέχαστες μέρες, αξέχαστες νύχτες με επαγρύπνηση και μυαλά στα κάγκελα μεταξύ 2-7 το πρωί.
Σαν να μου φαίνεται ότι κουβαλάω ένα τραύμα από τότε, σαν να μου χει μείνει ένα κομμάτι απελπισίας!

Καλώς σε βρήκα!
Εϊμαι ακριβώς σε αυτήν τη φάση αγαπητή γονείς με κολικούς. Συμπάσχω κοινώς με ένα γιο 2 μηνών και 6 ημερών να με πηγαίνει “αίμα” που λέει και ο πατέρας του ο οποίος μόλις τον παίρνει αγκαλιά, τον ηρεμεί αυτόματα. Period.
Είναι υπέροχα και μαγικά πλάσματα τα μωρά.
Είναι το πρώτο μου βλέπεις και αν και κλεισμένη στο σπίτι (ευτυχώς που έχει ψοφόκρυο) το απολαμβάνω δεόντως το άτιμο το πλάσμα μας.
Καλή συνέχεια!

Καλώς ήρθες μαμά 35+ !! Να σου ζήσει το αντράκι σου, διάβασα και την εμπειρία της γέννας σου, όλα καλά! (είμαστε πολλές οι μαμάδες 35+) Σε θαυμάζω που γέννησες και παρόλα αυτά μπόρεσες και το περιέγραψες στο blog. Εγώ για 22 μέρες μετά τη γέννα ζούσα σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, αν κάποιος μου έλεγε να το γράψω κιόλας το πιθανότερο είναι να τον δάγκωνα..!
Κουράγιο σου εύχομαι με όλη μου την καρδιά, δύναμη και αντοχή. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι πως όοοολα αυτά τα δύσκολα περνάνε πολύ γρήγορα. Έχεις συνήθως την εντύπωση καμιά φορά μέσα στην κούραση και το ξενύχτι ότι θα κρατήσει για πάντα ή τουλάχιστον το ”σε 3 μήνες” θα περάσει σου φαίνεται αιωνιότητα. Δεν είναι. Άσε που σε βλέπω ήδη ερωτευμένη μαζί του οπότε θα περάσεις φανταστικά.
Θα σου πω και το κουραστικό κλισέ, αν τώρα το απολαμβάνεις τόσο, αργότερα που θα κάνει διάφορα θα πάθεις μεγάλη πλάκα.

γράψε γράψε για να διαβάζεις μετά και να χαίρεσαι!! ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο

ωραία τα περιγράφεις! γέλασα!

Να’ σαι καλά γαϊτανάκι. Χαίρομαι που πέρασε από άλλη μια διάσημη μπλογκομαμά! Σε διαβάζουμε κι εμείς οικογενειακώς, (τα 2 ενήλικα μέλη της οικογένειάς μας, ο μικρός απλά γελάει και πατάει πλήκτρα.. 🙂 )

Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο!!

καλοκαίρι 2010.. ο μικρός 2 μηνών και τα κλάματα και οι τσιρίδες στο φόρτε τους… απογεύματα κυρίως 6-9 με πόρτες-παράθυρα ορθάνοιχτα λόγω ζέστης και ο μικρός η σειρήνα της γειτονιάς… όλοι είχαν να πουν και ένα καλό λόγο… “το καημένο το μωρό.. μα καλά οι γονείς τι κάνουν?” , “μήπως είναι ματιαγμένο? να στο ξεματιάσουμε”, μήπως το ένα να δοκίμαζες? μήπως το άλλο… μήπως, μήπως….. ΜΗΠΩΣ ΤΕΛΙΚΑ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΕΣΕΙΣ ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΩΣ ΗΣΑΣΤΑΝ ΟΤΑΝ ΕΙΧΑΤΕ ΒΡΕΦΗ ΛΙΓΩΝ ΜΗΝΩΝ??? τελικά καταλήξαμε να περπατάμε καθημερινα 3ωρες με τον μάρσιπο και μη τυχών και σταματούσες να πάρεις κανένα καφέ ή να χαζέψεις καμιά βιτρίνα… να μιλήσεις σε κάποιον βρε αδερφέ που βρήκες τυχαία στο δρόμο.. το μικράκι ξυπνούσε.. σε κοίταζε λίγο με τα μάτια έτοιμα να πεταχτούν έξω σα να σου λέει”το σκέφτηκες καλά και σταμάτησες το περπάτημα?” και δωσ’του κλάμα από την αρχή… το αποτέλεσμα? σε κάθε μας στάση για ανάσα κουνιόμασταν σαν καγκουρώ πάνω κάτω για να μη ξυπνήσει το “αγγελούδι” μας…Η μια η λύση ήταν αυτή.. η δεύτερη και κορυφαία και σωτήρια ήταν τα μπιμπερο Dr. Brown’s με τα οποία είδαμε αποτελέσματα μέτά από 2-3 γεύματα, το οποίο μεταφράζεται σε 8-12 ώρες. Κουράγιο και υπομονή.. ζόρι είναι θα περάσει… μακάρι στις μέρες που ζούμε μόνο αυτά να ήταν τα ζόρια μας..

χαχαχαχα τι μου θύμισες…τελικά όλοι οι γονείς βρίσκουν τα δικά τους ”μαγικά” για να σταματήσει το σπλάχνο τους. Αυτή πάντως την πληροφορία με τα μπιμπερό Dr Brown’s δεν την ήξερα. Θα μου επιτρέψεις να κάνω ένα tip και να την χρησιμοποιήσω στο μπλογκ. Ίσως βοηθήσει καμιά άλλη πικραμένη μάνα!!!

ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο να ‘σαι καλά και να τον χαίρεσαι τον ζουζούνο σου, αν δεν κάνω λάθος τώρα θα ‘ναι κάπου 18 μηνών? ωραία φάση!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: