γονείς με κολικούς

the yoga mama: Προεφηβεία: a whole new world…

Posted on: January 4, 2012

by:  the yoga mama

Πραγματικά δεν ξέρω ποια είναι η σωστή συνταγή για να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.

Λειτουργώ ενστικτωδώς στις περισσότερες περιπτώσεις και μετά αναρωτιέμαι αν έκανα το σωστό. Το σωστό για το παιδί! Το σωστό για μένα!

Έχει ανοίξει ένα «μεγάλο» κεφάλαιο στη ζωή μου……. η εφηβεία της κόρης μου.

Προσπαθώ να θυμηθώ πως ήμουν εγώ στην ηλικία της, αλλά είναι ουτοπία.

Είναι άλλη εποχή, τα παιδιά ωριμάζουν πιο γρήγορα συνεπώς  έρχονται οι καταστάσεις νωρίτερα από αυτό που περιμένουμε.

Βέβαια έτσι συνέβη και στην δική μας περίπτωση με τους γονείς μας.

Αυτή η ατάκα της μικρής μου «άσε μαμά… δεν καταλαβαίνεις» μου θυμίζει τόσο την εποχή που ένιωθα ότι κανένας δεν με καταλαβαίνει.

Προσπαθώ να πάρω απόσταση και να αντιμετωπίσω το καθετί σαν να είναι άλλος στη θέση μου. Μήπως με αυτό το τρόπο είμαι αντικειμενική. Μερικές φορές το πετυχαίνω. Άλλες φορές η αποτυχία έρχεται με θόρυβο!!!

Γιατί όσο και αν πιστεύω στην ελευθερία του ανθρώπου, σε κάθε ηλικία, την ελευθερία λόγου και έκφρασης, είναι αυτό το ένστικτο να προστατεύσω το μικρό μου από τους κινδύνους, έτσι όπως τους έχω εγώ στο μυαλό μου.

Στην ηλικία των 10 ετών, αρχίζει μια ανάγκη για ανεξαρτησία, ένα «ξέρω!.. είμαι μεγάλη πια», μια διάθεση να κάνει πράγματα που δεν χρειάζεται απαραίτητα την έγκριση της μαμάς, γιατί κρίνει από μόνη της ότι είναι σωστό… και μπερδεύεται η ιστορία. Βρίσκομαι να λεω πράγματα που έχω ξαναπεί όταν ήταν μικρότερη. Λες και τα έχει ξεχάσει!

Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίου του γνωστού Παραμυθά, (Ν. Πιλάβιος) ο οποίος με τόσο θάρρος παραδέχεται ότι έμαθε να είναι  μπαμπάς στις πλάτες των παιδιών του.

Σε μια συζήτηση με την κόρη του, την οποία συνάντησα κάποια στιγμή στη ζωή μου –  άρα έχω δει το αποτέλεσμα της θεωρίας του –  παραδέχτηκε ότι δεν ξέρει τίποτα για το πως μεγαλώνουν τα παιδιά και της ζήτησε να τον βοηθήσει…. να μεγαλώσουν παρέα! Είναι αυτό που έχει και σαν τίτλο στο βιβλίο του « τα ευτυχισμένα παιδιά θέλουν γονείς χωρίς εγώ». Ένιωσε ίσος με τα παιδιά του και αποδεσμεύτηκε από το βάρος του γονιού που πρέπει να τα ξέρει όλα και να τα επιβάλλει.

Μπορώ να πω ότι η γυναίκα που συνάντησα στα 35+, η κόρη του, είναι από τα πιο γλυκά πλάσματα που έχω γνωρίσει.

Τι έχει βαρύτητα για τον κάθε άνθρωπο, αυτό έχει σημασία τελικά. Στην δική μου περίπτωση θέλω  το παιδί μου να πιστεύει στον εαυτό του, στις δυνάμεις του, άρα δεν γίνεται να του επιβάλλω την άποψη μου. Βέβαια όλα έχουν ένα τίμημα. Όπως από την άλλη κάποιος που γίνεται υπερπροστατευτικός με τα παιδιά του, γλιτώνει αυτή την έκρηξη και τη σύγκρουση στις μικρές ηλικίες, όμως δεν θα την αποφύγει τελικά. Κάποια στιγμή θα έρθει η φάση της αμφισβήτησης των πάντων.

Αυτό τελικά που έχω παρατηρήσει είναι ότι όλα σχεδόν τα παιδιά περνάνε τις ίδιες φάσεις.

Αυτό που αλλάζει είναι η αντιμετώπιση των γονιών.

Από την άλλη σε αυτή την ηλικία μπορώ άνετα να πάω μαζί της για ψώνια,  κάνει καλύτερους συνδυασμούς από εμένα στα ρούχα και τα αξεσουάρ, μπορώ να κάτσω σε ένα καφέ, εκείνη να πιει δύο σοκολάτες όσο εγώ πίνω ένα ποτήρι κρασί!!!

….και υποψιάζομαι ότι ο κατάλογος θα μεγαλώνει όσο περνάνε τα χρόνια!!

Μετά από αυτή την εκ βαθέων  εξομολόγηση….. αισθάνομαι ότι όλα είναι ένα παιχνίδι.

Με γνωστούς όρους αλλά άγνωστη εξέλιξη!

Ας το απολαύσουμε! Άλλωστε το σημαντικό δεν είναι ο προορισμός…. αλλά το ταξίδι!

Advertisements

13 Responses to "the yoga mama: Προεφηβεία: a whole new world…"

Ω! γιόγκα μανούλα…τι τρυφερή και αληθινή έκπληξη είναι αυτή;
Εκεί που σκεφτόμουν να προτίνω το βιβλίο του Ν,Πιλάβιου: “Τα παιδιά θέλουν γονείς δίχως εγώ” και (δίσταζα λόγο σχέσης)…το έγραψες εσύ…Χαίρομαι που γνώρισες την Μαρία, κόρη του Νίκου που τώρα είναι δασκάλα γιόγκα στα Χανιά…(η Μαρία είναι το τρίτο μου παιδί)! Όταν παντρεύτηκα τον Νίκο είχα ένα γιο και αυτός είχε τη Μαρία, μαζί κάναμε τον Κωνσταντίνο cpil.info (¨τι είναι αυτό” και “μικρές χαρές” και από το blog μου)…έτσι μεγαλώσαμε μαζί τρία παιδιά που υπήρξαν και είναι πάντα πολύ αγαπημένα…Προσωπικά για μένα δεν ήταν ότι ευκολότερο, αλλά τώρα τα καμαρώνω, είναι ανεξάτητα και ελεύθερα άτομα!
Καλή δύναμη σε όλους μας..η ζωή συνεχίζεται!!!

Μαγισσούλα μας, θα στο πει κι η yoga mama, άλλη φορά δεν θέλω να διστάζεις γιατί αν δεν πούμε για το βιβλίο σ’ αυτό το blog ποιος θα το πει;; Είναι ωραίο που μας βρήκες και αρχίσαμε να επικοινωνούμε μου έδωσε μεγάλη χαρά. Εσύ μπορεί να μην το καταλαβαίνεις αλλά όταν πρώτη φορά έγραψες το σχόλιό σου, θυμάμαι που πήρα την αδελφή μου τηλέφωνο και της είπα ”καλά ξέρεις ποιος μου έγραψε στο blog; η Άιναφετς! γυναίκα του Παραμυθά!” κι είχα την ίδια χαρά που είχα όταν μου φερνε ο Αη Βασίλης αυτό που είχα ζητήσει. Η δε αδελφή μου μετατράπηκε επίσης σε τετράχρονο στο άκουσμα αυτού του νέου και το επαναλάμβανε σα χαζή ”σοβαρά; του παραμυθά;; του παραμυθά;;” 🙂

παίρνω πολύ δύναμη απο το κείμενο σου… μια αντίστοιχη μισή-μισή οικογένεια έχω δημιουργήσει κι εγώ. Πραγματικά είναι πολύ δύσκολη η συνύπαρξη τόσων διαφορετικών ανθρώπων. Ο καθένας μας φορτωμένος με τις ανασφάλειες, τις ζήλειες του, το χαρακτήρα του τελοσπάντων. Ελπίζω κάποια στιγμή… να νιώσω κι εγώ περήφανη για όλους μας. Γιατί ο αγώνας είναι στα αλήθεια ασταμάτητος!!!

Ax yoga mama έγραψες αυτό το ποστ πάνω που η μικρή μου κλείνει τα 4 και περνάει μια μικρή εφηβεία με καπρίτσια, γκρίνια, νεύρα, “θέλω” και “μπορώ μόνη μου”, “δεν είσαι φίλη μου” και “δε σ’ αγαπάω”, και ΕΧΩ ΦΡΙΚΑΡΕΙ! Οπότε το ποστ σου μ’ έκανε κι ένιωσα κάπως καλύτερα γιατί μου δίνεις μια εναλλακτική αντιμετώπιση της κατάστασης. Βλέπεις με ζορίζει να πρέπει να ανταποκριθώ στο μοντέλο της κλασικής μαμάς που είναι αυστηρή και “αυτή ξέρει καλύτερα” κι όμως αυτό έχω καταλήξει να κάνω.. Φυσικά θα αγοράσω το βιβλίο του αγαπημένου μου “Παραμυθά” για να εμπνευστώ και να γίνω μια καλύτερη, πιο προσιτή και ανθρώπινη μαμά. Μια μαμά-φίλη και όχι μια μαμά-κριτής. Ευχαριστώ, να χαίρεσαι την κορούλα σου, είμαι σίγουρη ότι και η δικιά μου θα κάνει καλύτερους συνδυασμούς στα ρούχα – εγώ άλλωστε είμαι γνωστή για το ότι-να-ναι-φοράω-αρκεί-να-είναι-βολικό στυλ μου ! Στέλνω την αγάπη μου στην οικοδέσποινα του μπλογκ, φυσικά σε σένα αλλά και στην καλή μου Άιναφετς που και το δικό της μπλογκ παρακολουθώ. Σας φιλώ
Δάφνη

Σε φιλώ κι εγώ Δαφνούλα μου που διαβάζεις και κάνεις τον κόπο να γράφεις τις εμπειρίες σου!

αχχχχ αυτά τα κορίτσια!! δεν ξέρω για σένα.. αλλά εγώ γλυκιά μου Δάφνη, άργησα να καταλάβω οτι είμαι μόνο κορίτσι… και όχι αγοροκόριτσο! καταπίεσα τόσο τη θηλυκή μου πλευρά.. που την ψάχνω ακόμα!!! χαίρομαι που οι κόρες μας αναγνωρίζουν τη φύση τους τόσο γρήγορα και πιστεύω ότι είναι καλό να μην το καταπιέζουμε. Αυτό που πρέπει όμως να γίνεται ξεκάθαρο, είναι ότι όλα γίνονται με σεβασμό στον άλλο.. για να μην μεγαλώσουν σαν αυτές τις γυναίκες που καταδυναστεύουν τους πάντες γύρω τους!..λέω εγώ τώρα….

Πρέπει να ομολογήσω ότι ως χαζομπαμπάς, συγκινήθηκα για τα καλά λόγια που γράφεις στο post σου για την κόρη μου. Επίσης, μου έδωσες την ιδέα να ανεβάσω -ελπίζω μέσα στο μήνα – δύο posts με ήρωες κορίτσια. Και να αντιγράψω εδώ δύο πράγματα που πιστέψτε με, μετά από το μεγάλωμα τριών παιδιών, ξέρω ότι είναι έτσι. Το ένα είναι: “Αυτό τελικά που έχω παρατηρήσει είναι ότι όλα σχεδόν τα παιδιά περνάνε τις ίδιες φάσεις.Αυτό που αλλάζει είναι η αντιμετώπιση των γονιών”. Και το άλλο είναι: “…όλα είναι ένα παιχνίδι. Με γνωστούς όρους αλλά άγνωστη εξέλιξη! Ας το απολαύσουμε! Άλλωστε το σημαντικό δεν είναι ο προορισμός…. αλλά το ταξίδι”! Και να προσθέσω, ότι αυτό το ταξίδι δεν τελειώνει ποτέ, γιατί όσο κι αν μεγαλώσουν τα παιδιά σου, εξακολουθούν να είναι “τα μικρά σου” κι εσύ ο μπαμπάς τους ή η μαμά τους. Βλέπετε, η διαφορά ηλικίας από τη μια και η αγάπη από την άλλη δεν αλλάζουν.
Καλή χρονιά.

Μέχρι να απαντήσει σε όλα τα comments η yoga mama που έγραψε αυτό το post, εγώ δράττομαι της ευκαιρίας να πω ΠΟΣΟ ΣΥΓΚΙΝΗΜΕΝΗ είμαι που ο Παραμυθάς έγραψε σχόλιο στο blog μας! Ήμουν έτσι κι αλλιώς ενθουσιασμένη με την Άιναφετς, τώρα είμαι διπλά!
Ευχαριστούμε πολύ αγαπημένε Παραμυθά που γέμιζες τα παιδικά μας όνειρα και τώρα συνεχίζεις να μας μαθαίνεις πως να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.

είναι τιμή μου… και είμαι συγκινημένη…
Βρίσκομαι στα Χανιά και ελπίζω να έχω την ευκαιρία να συναντήσω τη Μαρία. Να τη συγχαρώ για τους γονείς της. Μπορώ να καταλάβω γιατί αποφάσισε να ζησει εδώ..
Αυτός ο τόπος έχει τέτοια ενέργεια που κάθε φορά που έρχομαι ανακαλύπτω την αλήθεια μου!

Καλημέρα από Μαμά..δες, Μπαμπά…δες!
Θέλουμε να επικοινωνήσουμε μέσω e-mail για κάτι που αφορά το blog σου αλλά δεν το εντοπίσαμε με την πρώτη ματιά. Θα μας το στείλεις;
http://mamadesmpampades.gr/contact/

Καλή χρονιά!

Καλώς τις Μαμάδες και τους Μπαμπάδες! Καλή χρονιά με υγεία και αγάπη εύχομαι και σ’ εσάς αλλά και πολλή πολλή ενημέρωση και άρθρα για να διαβάζουμε!
Μπορείτε να με βρείτε στο goneismecolikous@gmail.com

Ευχαριστώ για την επίσκεψη!

yoga-mama γειά σου! σ’ ευχριστώ πολύ για τα όμορφα λόγια σου 🙂
μου είχε πει για ‘σένα ο παραμυθάς πριν λίγο καιρό και τώρα έπεσα τυχαία πάνω σ’αυτό το post.. αφού μένουμε στον ίδιο τόπο και μοιάζει να έχουμε τόσα κοινά…αν θέλεις επικοινώνησε μαζί μου μέσω της σελίδας μου στο facebook https://www.facebook.com/anasayogamassage
ή στο contact@anasa.info

φιλιά!

Μαρία μου η yoga mama δεν γράφει συχνά πια γιατί ασχολείται εξολοκλήρου με τη yoga. Θα μιλήσω εγώ μαζί της και θα της δώσω τα στοιχεία σου. Να ‘σαι καλά και να χαίρεσαι το μπαμπά σου που είναι ο παραμυθάς όλων μας.

φιλιά πολλά
Εύα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: