γονείς με κολικούς

mama’s log 21.11.11 Εργαζόμενη μαμά vs Μαμά στο σπίτι

Posted on: November 21, 2011

Επανέρχομαι λοιπόν με το θέμα ταμπού. Μην αφήνεις το μυαλό σου να κάνει σενάρια Χόλυγουντ. Δεν εννοώ ότι κάθε μέρα εκατομμύρια μαμάδες ξυπνούν και πριν πλύνουν τα δόντια τους ρωτούν τον καθρέφτη ‘’ποια είναι η καλύτερη μαμά στον κόσμο;’’. Σίγουρα όμως αναρωτιούνται κάποια στιγμή της ημέρας ‘’Θεέ μου είμαι άραγε καλή μαμά?’’ ή ‘’πως θα τα βγάλω πέρα?’’ ή ‘’πότε έγινε αυτό; πότε ήρθε αυτό το ΠΛΑΣΜΑ στη ζωή μου;’’

Ξέρεις γιατί συμβαίνει αυτό; Συμβαίνει κυρίως γιατί το να είσαι γονιός είναι Η ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. Και σου το λέω εγώ αυτό, που μέχρι πριν 2 χρόνια πίστευα ότι η πιο δύσκολη δουλειά στον κόσμο είναι οι πωλήσεις. Πίστευα πως αν το ‘χεις κάνει αυτό, μπορείς να κάνεις τα πάντα. Να σου πω λοιπόν τώρα πια πως δε μπορείς.

Κάπου διάβασα για μια μαμά που δεν εργάζεται και είχε πει ‘’ναι πιστεύω πως δεν χρησιμοποιώ τη μόρφωσή μου εξολοκλήρου επειδή το να μεγαλώνω τον γιο μου είναι η βασική μου δουλειά αλλά δεν το θεωρώ <εργασία>’’.  Κι εγώ το ίδιο κάνω, όπως και όλες οι εργαζόμενες μητέρες. Το μεγάλωμα των παιδιών δεν το θεωρούμε εργασία. Αν το θεωρούσαμε, τότε θα μπορούσε κανείς εύκολα να συμπεράνει ότι κάνουμε 2 δουλειές και άρα 2 εργασίες. Κι εγώ έτσι ακριβώς νιώθω. Από την άλλη λαμβάνω πολύ σοβαρά υπόψη μου το comment της Βίλλης στο προηγούμενο post: «Κατά τη γνώμη μου, οι περισσότερες γυνάικες σήμερα όλα part time τα κάνουμε. Δε νομίζω ότι κάνουμε full time job γιατί μετά δε θα υπήρχε χρόνος ούτε για χε..είμαστε part time εργαζόμενες, μητέρες, νοικοκυρές, σύζυγοι, ερωμένες, φίλες, κόρες κλπ. Όλοι παραπονιούνται ότι δεν τους αρκει το κομματάκι της πίτας, που με τόσο κόπο προσπαθούμε να προσφέρουμε σε όλους και σε όλα….». Ορθώς λοιπόν νιώθω μισή μαμά;

Το πρόβλημα με τις εργαζόμενες μητέρες είναι ότι είμαστε υποχρεωμένες να τα ζούμε όλα compact. Όταν φεύγεις απ’ το σπίτι τρέχοντας στις 10 γιατί έχεις αργήσει (μεταξύ μας κάθε μέρα αργείς κι είναι δύσκολοι οι καιροί…) και γυρίζεις τρέχοντας στις 19.30 για να φύγει η γυναίκα που σου κρατάει το παιδί, τότε αυτό σημαίνει πως θα πρέπει μέσα σε 2 ή το πολύ 3 ώρες, ανάλογα την ώρα που κοιμάται κάθε παιδάκι να ‘’συμπιέσεις’’ τα εξής:

–          να παίξεις μαζί του

–          να χαλαρώσεις μαζί του

–          να το πας βόλτα

–          να μάθεις τη μυστική διάλλεκτό του και να την αποκωδικοποιήσεις για να συνεννοείστε

–          να αποκτήσετε τους δικούς σας κώδικες συμπεριφοράς

και ένα σωρό άλλα, όλα αυτά δηλαδή που κάνει μαζί του όλη μέρα η babysitter.

Είμαι εργαζόμενη μητέρα. Κι όταν λέω εργαζόμενη εννοώ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ. Δουλεύω από τα 20 και δουλεύω πολλές ώρες την ημέρα. Η καλή μου μανούλα που όπως είπα στο προηγούμενο post με κατακρίνει για τα ‘’ρεπό’’ μου, είχε την τύχη να είναι καθηγήτρια. Είχε επομένως τα ωράρια με το μέρος της. Όπως και τις διακοπές. Εγώ από τότε που με θυμάμαι παλεύω με τον χρόνο. Έχω ξεμείνει από την δεκαετία του ’90 και δουλεύω σε τέτοιους ρυθμούς χρόνια. Τώρα πλέον θεωρούμαι και τυχερή επειδή έχω την δουλειά μου.

Εκτός του ότι μου αρέσει να δουλεύω και μου αρέσει η δουλειά μου, δεν έχω την επιλογή να ΜΗΝ δουλέψω. Φροντίζω για το παιδί μου με άλλους τρόπους που δεν περιλαμβάνουν μόνο την αλλαγή της πάνας (αν και το κάνω κι αυτό) και δεν θα ήθελα να πρέπει να απολογηθώ γι’ αυτό. Επομένως σε κάθε ερώτηση του τύπου ‘’Εργαζόμενη μητέρα ή μητέρα με τα παιδιά στο σπίτι’’ τι να πω; Τι θα προτιμούσα? Μα δουλεύω από τότε που με θυμάμαι, ακόμη και να μη μου άρεσε μόνο και μόνο από τη δύναμη της συνήθειας αφού το κάνω 18 χρόνια, θα απαντούσα πάλι ότι προτιμώ να δουλεύω.

Αντίστοιχα αν ήμουν με το παιδί μου στο σπίτι, υποθέτω ότι θα εξοργιζόμουν εάν κάποιος με ρωτούσε απλά αν δουλεύω. Θα προτιμούσα να μου κάνει την ερώτηση με τον εξής τρόπο: ‘’δουλεύεις ΚΑΙ εκτός σπιτιού;’’. Γιατί αγάπη μου σήμερα ζούμε το τρομακτικό φαινόμενο της γυναίκας-γαϊδάρου. Δεν εννοώ στην συμπεριφορά. Εννοώ στα βάρη. Αφού αντέχει, ας την φορτώσουμε. Και πες μου ότι έχω άδικο, πες μου ότι δεν έχεις πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού σου ένα folder που περιέχει αναλυτικά που βρίσκεται το αγαπημένο πουκάμισο του άνδρα σου ή πόσα γιαούρτια έχουν μείνει στο ψυγείο ή τι νούμερο βίδας χρειάζεται για να καρφώσεις επιτέλους εκείνο το ράφι στον τοίχο κλπ κλπ κλπ… Και όοοολα αυτά τα διαχειρίζεσαι άψογα ενώ στο ένα χέρι βρίσκεται αγκιστρωμένο το 14 κιλών τέκνο σου.

Που θέλω να καταλήξω: Πραγματικά, πρέπει να μπαίνουμε στην διαδικασία να αναρωτιόμαστε τι είναι πιο σωστό? Και ποιος ορίζει το πιο σωστό? Και ποιος ορίζει τα χαρακτηριστικά της καλής και της κακής μάνας? Μόνο Εμείς. Εμείς είμαστε οι κυρίαρχοι των επιλογών μας. Κάθε γονιός επιλέγει αυτό που θεωρεί σωστό για την οικογένειά του.  Εξετάζει τις επιλογές του, ζυγίζει τα δεδομένα του, υπολογίζει τις αντοχές του και αποφασίζει. Έτσι κάνουν οι περισσότεροι σκεπτόμενοι ενήλικες. Δεν υπάρχει ο μαγικός αλγόριθμος που θα του δώσεις τις παραμέτρους και θα σου πει τι να κάνεις. Και αυτή είναι η μαγεία του να είσαι γονιός. Το μυστικό; μην ακούς κανένα, η απόφασή σου είναι η πιο σωστή.

Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα σε ρωτήσει κάποιος γιατί δεν αφιερώνεις περισσότερο χρόνο στο παιδί σου ή γιατί δεν βρίσκεις και μια δουλειά επιτέλους, μπορείς να χαμογελάσεις και να του πεις ‘’ΠΡΟΦΑΝΩΣ, θα έχω τους λόγους μου’’.

Ή μπορείς απλά να του μαυρίσεις το μάτι, ευγενικά, με χάρη.    😉

Advertisements

13 Responses to "mama’s log 21.11.11 Εργαζόμενη μαμά vs Μαμά στο σπίτι"

κι όταν στο ρωτήσει ο άντρας σου;;;

Να υποθέσω δηλαδή ότι σε ρωτάει τι; γιατί δεν αφιερώνεις περισσότερο χρόνο στο παιδί σου ή γιατί δεν βρίσκεις μια δουλειά επιτέλους;;; χαχαχαχαχαχα! Ε, αν σου τα ρωτάει αυτά τότε να του μαυρίσω εγώ το μάτι του αδελφούλη μου!
Τώρα, χωρίς πλάκα, το χάσμα που δημιουργείται στις απόψεις του ανδρόγυνου για το πως πρέπει να μεγαλώσει το παιδί του είναι τεράστιο από την στιγμή που κάνει παιδί και μετά. Μέχρι εκείνο το σημείο έχεις μία γενική εγκυκλοπαιδική άποψη για το τι πρέπει να κάνεις. Όταν έρθει το παιδί ανακαλύπτεις έναν καινούριο, νέο κόσμο της απόλυτης ασυνεννοησίας..! Υπομονή, ψυχραιμία και αναπνοές, βαθιές ανάσες. Σε σώζουν ακόμη κι αν δεν το πιστεύεις. Δεν το λέω εγώ, η yoga mama το λέει και προσπαθώ να το κάνω..

Τα παιδιά μας δικαιούνται αυτοπραγματωμένους γονείς, μαμάδες και μπαμπάδες, και συνήθως αυτό επιτυγχάνεται με την εργασία. Τώρα αν κάποιος βρίσκει την εκπλήρωσή του μέσα στο σπίτι με το παιδί του και το αντέχει οικονομικά, πολύ καλά κάνει!
Για μας που δουλεύουμε από πιτσιρίκια και το παιδί ήρθε λίγο πριν τα 40, η δουλειά είναι η σταθερότερη και πιο μακροχρόνια αναφορά που έχουμε στη ζωή μας μετά τους γονείς μας, είναι δυνατόν να μην την αποζητάμε;

Ελπίδα καταλαβαίνω απόλυτα τι λες γιατί κι εγώ κάπως έτσι νιώθω. Μόνο που τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται σοβαρά την πιθανότητα αλλαγής πορείας. Βέβαια υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες που με οδηγούν σε τέτοιες σκέψεις και προέρχονται από έναν συνδυασμό καταστάσεων που βιώνουμε σήμερα εκτός από την μητρότητα. Όταν δηλαδή αυτή η σταθερότερη και μακροχρόνια αναφορά στη ζωή μας υποβαθμίζεται με γοργούς ρυθμούς, τότε έρχεσαι πραγματικά αντιμέτωπος με τα φιλοσοφικά ερωτήματα όπως ”η δουλειά μου με ορίζει ή την ορίζω; Μπορώ πια να την ορίσω, να δημιουργώ και να ευτυχώ μέσα σ’ αυτήν όπως παλιά;”…
Και το χειρότερο είναι πως δε μου φεύγουν οι άτιμες οι σκέψεις ούτε μετά από ένα cheesecake!!! Παλιά θυμάμαι όλα περνούσαν με το cheesecake. Τώρα τίποτα…

ευχαριστώ για το σχόλιο!

θέλω να προσθέσω…ότι τα παιδιά -ακόμα και αυτά που είναι πολύ μικρά- έρχεται η στιγμή που φεύγουν απο το σπίτι.. και δεν εννοώ οριστικά…
αρχικά μπαινοβγαίνουν με φίλους/φίλες.. και μετά ξεχνάνε να γυρίσουν!!
τι κάνεις λοιπόν τότε?? όταν μένεις πια μόνη σου στο σπίτι και περιμένεις την ώρα που θα γυρίσει το κλειδί στην πόρτα? τρέλλα! εννοώ ότι όταν έχεις στηρίξει την καθημερινότητα σου γύρω απο ένα παιδί, είναι πολύ πιο δύσκολο να το αντιμετωπίσεις, ενώ όντας εργαζόμενη μαμά, έχεις και άλλες ασχολίες και φίλες-συναδέλφους να λές τον πόνο σου!

Σωστό, αυτό το είχα ξεχάσει. Γι’ αυτό είναι πάντα καλό να ‘χεις ένα γιόγκι στην παρέα.
Κι εμένα αυτό με τρομοκρατεί πολύ. Να γίνεται το παιδί το επίκεντρο του κόσμου σου. Είναι αρκετό και πιο υγιές να είναι στο κέντρο στης ζωής μας που πιστεύω είναι σε όλους τους γονείς. Δύσκολο βέβαια να μην στηρίζεις στα παιδιά την καθημερινότητά σου. Εξαρτάται πολύ από τον χαρακτήρα σου.

Τα έχω κάνει και τα δύο. Και στο σπίτι έχω καθίσει με τα παιδιά και-πλέον-είμαι εργαζόμενη μητέρα. Οπότε μπορώ να σας πω ότι μπορεί να κουράζομαι τώρα περισσότερο, να μη μου φτάνει το 24ωρο, αλλά επειδή και εγώ έχω ξεκινήσει να εργάζομαι από τα 18 μου δεν μπορώ να διανοηθώ ότι θα κάθομαι στο σπίτι. Μπορεί να το αποζητώ λόγω της καθημερινής κούρασης, αλλά ειλικρινά και μεταξύ μας, μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα θα έψαχνα την πόρτα για να “φύγω”! Θα συμφωνήσω με τη yoga mama λοιπόν. Με καλύπτει η απάντηση της απόλυτα!

Να και μια μαμά που τα ‘χει κάνει και τα δύο. Πρέπει να’ ναι φοβερή η εμπειρία σου. Κι εγώ λόγω συνήθειας της εργασίας τρέμω στην ιδέα να βρεθώ κάποια στιγμή στο σπίτι..Υποθέτω βρίσκουμε την άκρη σε κάθε περίπτωση αλλά το θεωρώ δύσκολο. Όχι φυσικά γιατί δεν θέλω να έχω το παιδί μου όλη μέρα κοντά μου. Στον ιδανικό φανταστικό μου κόσμο, στη δουλειά μου έχει day care όπου ο γιος μου παίζει όλη μέρα κι εγώ τον επισκέπτομαι όποια στιγμή θέλω. Αυτό βέβαια μέχρι στιγμής μόνο στο gray’s anatomy υπάρχει…

Ευχαριστώ για το σχόλιο και μπράβο για τις ωραίες προσπάθειες στα blog σου!

Αλλη μια full spectrum mother στο προσκήνιο! Εχω την αίσθηση πάντως ότι αυτό το “τα κάνω όλα και συμφέρω” σ΄έχει κουράσει όσο κι αν νιώθεις παράλληλα και μια περηφάνεια για το multitasking…Μια αλλαγή μυρίζομαι προ των πυλών!

χαχαχαχα το πρόβλημα με το multitasking είναι ότι πολλοί το μπερδεύουν με το χταπόδι!!! Κι αυτό μ’ έχει κουράσει τελευταία όντως. Εσύ τελικά newagemama πολλά ξέρεις!!

μπαίνω κι εγώ στην κουβέντα σας, μόλις βρήκα το site και το διαβάζω με ενδιαφέρον. Αχ, 3μιση χρόνια είχα άδεια (με διάλειμμα 4 μηνών) γεννώντας και ανατρέφοντας τους γιους μου. Άκουγα από όλους πόσο τυχερή είμαι που πληρωνόμουν για να ειμαι σπίτι κααι πραγματικά χαίρομαι που ήμουν δίπλα στα μωρά μου και χάρηκα τον πρώτο χρόνο και των δύο. Χαίρομαι τώρα. Γιατί τα χρόνια αυτά (που αισίως έληξαν προ διμήνου) έφτασα(ή και ξεπέρασα) στα όρια της κατάθλιψης. Η επανάληψη και η ανακύκλωση μέσα στο σπίτι δε σε αφήνουν να χαρείς δημιουργικά το κάθε λεπτό και νιώθεις και τύψεις από πάνω. Αν δεν ‘πάρεις’ κάτι από τον έξω κόσμο, είναι δύσκολο να ‘δώσεις’ στην οικογένεια σου. Εκτός και έχεις τεράστιο εσωτερικό απόθεμα. που δεν έχω. Χρειάζομαι input. Στο τέλος άκουγα να με μακαρίζουν που τρώω τα λεφτά του δημοσίου, χαμογελώντας στωικά και μετρώντας από μέσα μου τις μέρες για τη δουλειά. Τώρα γυρίζω σπίτι και πραγματικά κοιτάω τα παιδιά μου και μπορώ να ανανεωμένη να ασχοληθώ μαζί τους. Η κούραση βέβαια είναι ανεπανάληπτη. Η ψυχολογική φθορά όμως και η κατάθλιψη ήταν για μένα τουλαχιστον πιο δυσβάσταχτη.

Έλενα είσαι ο άνθρωπός μου!!! Ναι ναι ναι αυτές τις μαμάδες θέλω κι εγώ να ακούγονται. ΄Οχι δεν κατηγορώ εκείνες που όταν αναφέρονται στην μητρότητα μόνο καλά έχουν να πουν. Τις θαυμάζω απεριόριστα γιατί ξέρω πόση υπομονή έχουν και παρ’ όλα αυτά δεν δείχνουν καμία δυσαρέσκεια. Όμως όπως έχω ξαναπεί αυτό εδώ το blog είναι για γονείς με ”κολικούς” ;-). Σε καταλαβαίνω απόλυτα λοιπόν όταν μιλάς για ψυχολογική φθορά και για κατάθλιψη. Να χαίρεσαι τα αγόρια σου λοιπόν και όποτε έχεις χρόνο να περνάς να μας λες τις απόψεις σου! Είδα κι εγώ το blog σου και θα το βάλω σίγουρα στο blogroll μου.
Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο!!!

Εύα

πολυ χαιρομαι που βρίσκω μαμάδες που περνάνε κι αυτές τα ζόρια τους:). Κανείς δε στα λέει αυτά πριν κάνεις παιδιά! Ναι, θα περνάω από τη γειτονιά σας Ιγραφτηκα στους followers ή κατι τετοιο), διάβαζα πολύ καιρό αμερικάνικα mom blogs και τελευταία ανακάλυψα τα ελληνικά. Σε ευχαριστώ που επισκέφτηκες το blog μου, όπως είδες είναι …εντελώς καινουριο!
Να χαιρομαστε τα ζουζουνια μαςχ λοιπον αλλα και λιγάκι τους εαυτούς μας (δε βλαπτει)
Έλενα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: