γονείς με κολικούς

το ‘Δεύτερο Παιδί’

Posted on: October 17, 2011

By: φουλ τάϊμ μαμ

Είναι από τα θέματα που θεωρώ ότι δεν ‘σηκώνουν’ και πολλή ανάλυση, ίσα ίσα μια κατάθεση απόψεων.

Κανένας λόγος για να συμφωνήσεις ή να διαφωνήσεις. Είναι πολύ προσωπική υπόθεση, απόφαση/επιλογή, ζωής.

Παρ όλα αυτά επειδή σε μπλογκ απευθυνόμαστε και καλούμαστε να παραθέσουμε κάποιες απόψεις, να περιγράψουμε μια κατάσταση, να ενημερώσουμε, να δώσουμε ιδέες, να  συμβουλέψουμε (ενίοτε), κουβέντα να γίνεται βρε παιδάκι μου, είπα να γράψω τι πιστεύω σχετικά με το θέμα ‘’δεύτερο παιδί’’.

Γνωρίζεσαι με τον άνθρωπό σου, όλα μέλι γάλα, βρίσκεις αυτό που σε κάνει να θέλεις να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί μαζί του και προχωράς. Γάμοι, εγκυμοσύνες, γέννες και νάσου, ήρθε τελικά αυτό ‘’που όλοι περιμένατε’’ , το παιδάκι σας! Ο καρπός του έρωτά σας. Όλα καλά μέχρι εδώ και ‘’το έργο’’ ξεκινάει…. Πόσες φορές δεν έχουμε σκεφτεί τι κάναμε όταν δεν υπήρχε το παιδί και πόσο ελεύθερο χρόνο είχαμε (άσχετα αν τον εκμεταλλευόμασταν) και όλα όσα ο ερχομός ενός παιδιού έχει φέρει.

Στην αρχή πίστευα ότι κάποιος μου πήρε το οξυγόνο (αρκετά συχνά), ότι χωρίς ελεύθερο χρόνο τι θα κάνω? Πότε θα αράξω, πότε θα κάνω καμιά βόλτα χωρίς να σκέφτομαι, πότε θα ασχοληθώ με το ένα ή το άλλο που με ενδιαφέρουν …. Ξυπνούσα και κοιμόμουν με την έννοια του τι θα γίνει από δω και μπρος ο εαυτός μου. Το κοιμόμουν βέβαια σχετικό είναι αλλά τέλος πάντων (σημειώνω για τους καινούργιους, ότι ναι, είμαι φουλ ταιμ μαμ, αλλά σόλο καριέρα, χωρίς βοήθεια εκτός από τον άντρα μου, που δεν έχει μόνο αυτό στο μυαλό του και που πόσο να αντέξει και το σώμα του δουλεύοντας και όλη μέρα!). Έτσι κάπως κύλησαν οι πρώτοι μήνες της κοινής μας πλέον ζωής με το παιδί.

Η χαρά ανείπωτη βέβαια έτσι? υπομονή ξαφνικά γαϊδουρινή (και να φανταστεί κανείς ότι υπομονετική θα με χαρακτήριζε κάποιος), το γλυκό μας το παιδάκι, το αγγελούδι μας…και αντοχές απ το πουθενά. Εκεί που κατέρρεες ξαφνικά ωπ! Ξανά πάνω ντούρασελ γιατί αυτό θέλει το παιδί, γιατί αυτό έπαθε, γιατί, γιατί, γιατί.

Να μην τα πολυλογώ και αναφέρομαι στα εννοούμενα, γνωστά τη πάση, όλα όσα όλοι οι γονείς περνάμε, η ζωή με το παιδί είναι μια γλύκα. Με τις δυσκολίες της, αλλά με άπειρη χαρά και πολλή αγάπη.

Στο προκείμενο τώρα. Κάθισα και σκέφτηκα λοιπόν πολλές φορές το εξής: εμείς από την αρχή ακόμη της σχέσης (σχεδόν) ήταν σαν να το ξέραμε ότι θα είμαστε μαζί για πολύ καιρό (σίγουρα κάποιοι το έχετε νιώσει) και λέγαμε χαριτολογώντας ότι με τρία παιδάκια θα ήμασταν κομπλέ. Με το που ήρθε το ένα (κακά!) με το που ζήσαμε πως είναι, εξακολουθούμε να κάνουμε ‘’κακά’’ (από τη χαρά μας) αλλά όπως είπαμε και πριν, δεν παύει να είναι κομματάκι δυσκολάκι (όχι ότι σε όλους φαίνεται έτσι, μιλάω για μένα) . Έτσι λοιπόν στην αρχή το να κάνουμε δεύτερο μου φαινότανε βουνό (στον άντρα μου ομολογουμένως …λοφάκι) αλλά νομίζω ότι είμαι στην πλειοψηφία μιλώντας με διάφορους ‘ομοιοπαθούντες’.

Αυτοί που έχουν κάνει το δεύτερο (και τρίτο) έλεγαν, ‘έλα μωρέ θα περάσει ο καιρός θα τα ξεχάσετε όλα αυτά που περνάτε και θα δεις τι ωραία θα είναι’’, θα έχει και αδερφάκι’’…ΑΥΤΟ!

Άσε που πραγματικά μεγαλώνουν ‘’στον αυτόματο’’ τα δεύτερα….τουλάχιστον έτσι λένε όλοι όσοι ξέρουν….

Όσοι τουλάχιστον μεγάλωσαν με αδέρφια ξέρουν (αυτοί τουλάχιστον που μιλιούνται και τα πάνε καλά…), υπάρχει καλύτερο πράγμα απ το να μην νιώθεις μόνος σου σ αυτή τη ζωή?

Και άντε μεγαλώνοντας μπορεί να μην κάνεις παρέα ή να μην είστε συνέχεια μαζί, αλλά ξέρεις ότι αν συμβεί κάτι θα τρέξεις και θα τρέξει. Εκτός αυτού και πολύ σημαντικό, όντας μικρά ακόμη μαθαίνουν να μοιράζονται, έχουν παρεάκι συνέχεια (που σημαίνει ότι από κάποια στιγμή και μετά, εμείς σταματάμε να ‘στίβουμε’  το μυαλό μας για το ‘τι να παίξω μαζί του’ και αράζουμε – τρόπος του λέγειν), μαθαίνουν πραγματάκια ο ένας στον άλλον, βοηθιούνται, μαθαίνουν πώς να κλωτσάνε να χτυπιούνται …όλα στο πρόγραμμα είναι. Σίγουρα πάντως περνάνε πολύ ωραία.

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ! Έτσι λέει ένας σοφός φίλος πατέρας μιας κόρης, εντός ολίγου και δεύτερης.

Είναι σωστό νομίζω.

Μην θέλοντας να σας κουράσω παραπάνω, πιστεύω ότι τόσο καιρό που το έβλεπα βουνό κοιτούσα την πάρτη μου, τα βρήκα μπαστούνια και γι αυτό άρχισα να αναθεωρώ και να το αναβάλλω. Ωστόσο ποτέ δεν είπα ‘δεν θέλω άλλο παιδί’’.

Κατέληξα λοιπόν στο ότι δεν πρέπει να σκεφτόμαστε εγωιστικά σ αυτό το θέμα και  ότι εφόσον οι συνθήκες – σχέση με σύντροφο, σωματική και ψυχική υγεία και οικονομική δυνατότητα (όχι απόλυτα) – το επιτρέπουν, όχι απλώς πρέπει να κάνουμε 2ο παιδί, αλλά επιβάλλεται.

Τα παιδιά θέλουν ΜΟΝΟ ΑΓΑΠΗ. Δεν χρειάζονται ούτε επώνυμα ρούχα (δεν τα καταλαβαίνουν μέχρι κάποια ηλικία) ούτε πανάκριβα είδη γενικότερα για φροντίδα κλπ. ….Εντάξει, θέλουν και τροφή! Και σπουδές και προίκα και και και …

Δεν θα είναι πολύ ωραία όμως, μεγαλώνοντας να λένε ‘’ο αδερφός μου!’’ ?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: