γονείς με κολικούς

21.09.11 έχω τύψεις….1o μέρος

Posted on: September 21, 2011

17.6.11  έχω τύψεις…

…που δεν έχω χρόνο να παίξω με τον Billy the kid όσο θα έπρεπε

…που κι όταν έχω λίγο παραπάνω χρόνο, δεν έχω κουράγιο να παίξω μαζί του γιατί είμαι πτώμα στην κούραση

…που περιμένω τα Σαββατοκύριακα για να έχω περισσότερες οικογενειακές ώρες κι όταν έρχονται πιάνω τον εαυτό μου να παρακαλάει για λίγο ύπνο παραπάνω, λίγη ξεκούραση παραπάνω, λίγο χρόνο για μένα παραπάνω…..λίγο παραπάνω…

…που περιμένω με αγωνία τις διακοπές και ταυτόχρονα σκέφτομαι πως ολόκληρη η μέρα με τον Billy the kid είναι ωραία αλλά πολύ κουραστική

…που ακόμα κι όταν ξεπερνάω την σωματική κούραση, η ψυχολογική μου φαίνεται αβάσταχτη

Το παραπάνω άρθρο ξεκίνησα να το γράφω τον Ιούνιο. Έμεινε προσχέδιο γιατί σκέφτηκα ότι είναι πολύ προσωπικό ή πολύ pathetic ή πολύ μιζεράκι. Επίσης δε βρήκα καμιά λύση στο πρόβλημά μου, συνέχισα να βυθίζομαι στις τύψεις μου και να προσποιούμαι πως όλα είναι καλά μπλα μπλα το παιδί μου δεν έχει κανένα πρόβλημα μπλα μπλα ναι τα καταφέρνω όλα μαζί δουλειά-σπίτι-μητρότητα μπλα μπλα πολλή σημασία δίνετε στο θέμα μπλα μπλα κλπκλπ

Μέχρι ένα πρωί του Σεπτέμβρη που έζησα μια αποκάλυψη και μου ήρθε στο μυαλό κατευθείαν το προσχέδιο. Στο λέω μήπως νιώσεις κι εσύ μια ανακούφιση όπως ένιωσα κι εγώ και για να δεις πόσο διαφορετικά βλέπουμε τα πράγματα οι γυναίκες μεταξύ μας:

Ήρθε η μαμά μου να μείνει μερικές μέρες μαζί μας για να δει και τον Billy the kid. Η μαμά μου δεν ζει στην ίδια πόλη μ’ εμάς, όπως και η πεθερά μου και τα αδέλφια μου και όλο μου το σόι. Αυτό είναι και η μόνιμη γκρίνια μου εξάλλου, ότι δηλαδή δεν έχω καμία βοήθεια εδώ πλην του Θεού. Το απόγευμα της επομένης από την άφιξή της, γύρισα από τη δουλειά και πήρα Billako και γιαγιά να πάμε βόλτα. Κάθε απόγευμα εννοείται ότι βρέξει-χιονίσει, ο Billy the kid δεν χάνει τη βόλτα του. Εμπορικά κέντρα, παιδικές χαρές, παιδότοποι, πεζόδρομοι, όπου βρούμε τον τρέχουμε να παίξει. Ο μπαμπάς έλειπε ταξίδι οπότε ήμασταν οι 3 μας. Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε και ο μικρός ακόμα κοιμόταν. Η μαμά μου μόλις είχε ξυπνήσει και ήταν ακόμα στο κρεββάτι όταν μου είπε με παράπονο το εξής θεϊκό: ‘’σκέφτομαι παιδί μου τι ωραία που τον πηγαίνετε τέτοιες βόλτες κάθε μέρα τον μικρό και τρέχει και παίζει. Εμείς πότε σας πήγαμε με τον μπαμπά σου τέτοια βόλτα? Πότε παίξαμε έτσι? Ποτέ! Και σας άφηνα συνέχεια στην γιαγιά…’’.

Εκείνη την στιγμή δεν έδωσα την δέουσα σημασία αλλά στον δρόμο για την δουλειά κόντεψα να τρακάρω. Η μαμά μου το είπε αυτό? Η μαμά μου έχει 3 παιδιά. Είχε 2 αποβολές και 3 γέννες με καισαρική την εποχή που η τομή γινόταν κάθετα (ακόμη την έχει) με ολική αναισθησία. Την αδελφή μου, ενάμιση χρόνο μεγαλύτερή μου, εμένα και τον αδελφό μου 2 χρόνια μικρότερό μου. Για να καταλάβεις όταν εγώ ήμουν 4, η αδελφή μου ήταν 5,5 και ο αδελφός μου 2! Καταλαβαίνεις γλέντια έτσι? Η μαμά μου δούλευε και δεν είχε γυναίκα να μας κρατάει. Είχε μόνο τη γιαγιά. Δεν υπάρχει μέρα από τότε που γέννησα που να μην έχω αναρωτηθεί ‘’ ΠΩΣ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕ?’’. Ναι, ok, ήταν καθηγήτρια, άρα κάπως πιο προνομιούχα σε ωράριο και μέρες αδειών. Αλλά δούλευε με 3 παιδιά και ελάχιστη βοήθεια. Δε με ενδιέφερε ποτέ να σκεφτώ αν πήγαμε ποτέ σε παιδική χαρά όλοι μαζί. Λίγο με νοιάζει. Θυμάμαι πάντα ότι κάθε μα κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε διακοπές και γυρίσαμε όλη την Ελλάδα σ’ ένα seat 124 οι 5 μας. Και απορώ ΠΩΣ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕ? Χωρίς παρκοκρέβατα, χωρίς σωσίβια-γιλέκα, χωρίς μαχαιροπήρουνα που ‘’μαθαίνουν το παιδί να τρώει’’, χωρίς ενδοεπικοινωνία και χωρίς 47 σετ φορμάκια. Μόνο με αγάπη. Αυτό θυμάμαι και δε με ενδιαφέρει τίποτα άλλο.

Και τώρα, αυτή η μαμά, η δική μου μαμά, στα 78 της νιώθει τύψεις που δε με πήγαινε το απόγευμα στην παιδική χαρά?????…!!!  Ένιωσα λύτρωση. Θα πάω τρέχοντας σπίτι και θα της πω ‘’WHO CARES?’’ ήσουν εκεί και όσο ήσουν εκεί περνούσαμε ωραία! Δεν ήταν συνέχεια αλλά έφτασε! Και με το παραπάνω. Και τώρα μεγάλωσα κι έγινα κι εγώ μαμά, έχω ένα παιδί και νιώθω να πνίγομαι ενώ εσύ είχες 3! Και τα κατάφερες. Γι’ αυτό μη νιώθεις τύψεις μανούλα , τα έκανες όλα καλά, μη νιώθεις εσύ τύψεις για να σταματήσω μια μέρα να νιώθω κι εγώ.

Σ’ αφήνω να το σκεφτείς λίγο αυτό και θα σου’ρθω με το δεύτερο μέρος, ένα άρθρο του BBC και μια έρευνα της unicef για τον χρόνο που περνάμε με τα παιδιά μας…

Τσάο φορ νάου

Advertisements

5 Responses to "21.09.11 έχω τύψεις….1o μέρος"

Δεν είμαι ψχολόγος, αλλά μήπως αυτή η έγνοια – τύψεις για να διαθέσουμε παραπάνω χρόνο (και άρα και αγάπη) για το παιδί μας υποσυνείδητα σημαίνει ότι μας έλλειψε; μάλλον μας έλλειψε. το θετικό αποτέλεσμα όμως είναι (και το αισιόδοξο για μας) ότι δεν κατηγορήσαμε ούτε και πρόκειται να αποδώσουμε ποτέ οποιαδήποτε ευθύνη στους γονείς μας γιατί για να τους αγαπάμε, υποσυνείδητα σημαίνει ότι η όποια προσφορά τους ήταν αρκετή. άρα και τα παιδιά μας ευχαριστημένα θα είναι, τη στιγμή που εμείς δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας και σίγουρα αυτό περνάει στην καθημερινή συνειδητότητά τους.
Τύψεις νιώθω όταν τον μαλώνω και αυτό τρέχει με κλάματα να μ’ αγκαλιάσει και μου λέει “αλλιαπώ πολύ μαμά”…
εσύ που το πας και βόλτα;…σε λατρεύει!

Δεν ξέρω αν σημαίνει έλλειψη. Το κακό με την έλλειψη τις περισσότερες φορές είναι ότι όταν την αισθάνεσαι είναι πια αργά. Δηλαδή μου λείπει τόσο η αίσθηση που τον είχα αγκαλιά όταν ήταν 7 κιλά αλλά δε μπορώ να φέρω τον χρόνο πίσω!! Αλλά κι αυτό που τα μαλώνουμε και κάνουν παραπονάκι κι έρχονται τρέχοντας αγκαλιά είναι άλλο πράγμα…

εισαι η καλυτερη μαμα ρε και να μην ακουω βλακειες…και θα δεις που τελικα ολα χρειαζονται…και να σου λειπει και να του λειπεις.Σιγουρα ακουγεται καπως αλλα ακομη και με την ‘ελλειψη’ κατι παιρνουν και μαθαινουν….δεν τον εχεις και παρατημενο.Προσαρμοζονται κι αυτα μια χαρα.Τι να κανεις αλλωστε?

Σνιφ! πολύ συγκινητικό…και το εννοώ μέσα από τη καρδιά μου…είσασταν τυχερά και σίγουρα ισορροπημένα παιδάκια, βλέπεις εκείνες τις εποχές η ζωή κυλούσε πιο ομαλά!!!
Φιλάκια στη μανούλα σου! :))

καλά το είπα εγώ ότι θα είσαι η μάγισσα-προστάτιδα!! όντως μας μεγάλωσαν καλά, αλλά ξέρεις τι γίνεται? το συνειδητοποιούμε αυτό συνήθως αργά. Κι εγώ τώρα τα γράφω αυτά γιατί θέλω τουλάχιστον όσο ζει η μαμά μου να τα ξέρει

φιλιά πολλά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: