γονείς με κολικούς

mama’s log 28.6.11 ο καλός κύριος Παππούς

Posted on: June 30, 2011

μια ιστορία με αγάπη για τον Billy the kid, τον Θωμά και όλα τα εγγονάκια που θα ‘ρθουν..

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ηλικιωμένος κύριος που τον έλεγαν κύριο Παππού. Ο κύριος Παππούς ήταν πολύ καλός, είχε ζήσει πολλά στην ζωή του και είχε πολλές ιστορίες να διηγείται. Κάθε φορά που ερχόταν κόσμος στο σπίτι του, τους έλεγε και μια ιστορία. Μικρή ή μεγάλη, χαρούμενη ή λυπητερή, πάντα ο κύριος Παππούς είχε κάτι να πει. Γι’ αυτό και ήθελε συνέχεια στο σπίτι του να έχει κόσμο και χαρά. Όσο περνούσε ο καιρός όμως γινόταν όλο και πιο δύσκολο να λέει τις ιστορίες του. Τα παιδιά του είχαν πια μεγαλώσει κι είχαν φύγει απ’ το σπίτι. Σε κάθε ευκαιρία βέβαια τον επισκέπτονταν και γελούσαν όλοι μαζί με τις ιστορίες του και τις περιπέτειές του. Αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για τον κύριο Παππού. Η γυναίκα του, η κυρία Γιαγιά τον αγαπούσε πολύ αλλά είχε ακούσει πολλές φορές όλες τις ιστορίες του και ο κύριος Παππούς δεν ήθελε να την κουράζει με επαναλήψεις.

Ο κύριος Παππούς βρισκόταν σε αδιέξοδο. Δεν ήξερε τι να κάνει. Αγαπούσε πολύ τα λουλούδια και τα φυτά και τα φρόντιζε οπότε άρχισε να λέει σ’ αυτά τις ιστορίες του. Όμως δεν είχε την ίδια χαρά όπως όταν τις έλεγε στα παιδιά και τους φίλους του. Σκέφτηκε λοιπόν πολύ, τα έβαλε όλα κάτω και τελικά βρήκε την καλύτερη ιδέα κι έτρεξε να την πει στην κυρία Γιαγιά:

– Αγαπημένη μου γυναίκα, βρήκα επιτέλους τι είναι αυτό που θα με κάνει πολύ χαρούμενο! Βρήκα ποιος είναι ιδανικός για να ακούει από δω και πέρα όλες τις ιστορίες μου!

– Και ποιος είναι αυτός καλέ μου Παππού?    Ρώτησε η κυρία Γιαγιά

– Μα φυσικά είναι κάποιος που δεν έχει ξανακούσει ποτέ τις ιστορίες μου. Κάποιος που θα ενθουσιάζεται γιατί θα τις ακούει για πρώτη φορά!

Η κυρία Γιαγιά γέλασε:

– Καλέ μου, δεν υπάρχει κάποιος από τους φίλους ή την οικογένειά μας που να μην έχει ακούσει τις ιστορίες σου. Τις έχουν ακούσει όλοι. Αλλά μην στεναχωριέσαι γιατί σε όλους μας αρέσει να τις ακούμε ξανά και ξανά.

– Και όμως υπάρχει! Αναφώνησε χαρούμενος ο Παππούς!   Αυτός ο κάποιος είναι ο εγγονός μου!!

– Καλέ μου Παππού, δεν έχουμε εγγονάκια. Μακάρι να αποκτήσουμε αλλά κανείς δεν ξέρει πότε. Μέχρι τότε εγώ ευχαρίστως θα ακούω τις αγαπημένες σου ιστορίες.

Ο κύριος Παππούς σοβάρεψε. Η Γιαγιά είχε βέβαια δίκαιο. Από την άλλη δεν του άρεσε ποτέ να παραιτείται από κάτι που θέλει πολύ. Άρχισε να παρακαλάει κάθε μέρα στην προσευχή του τον Θεό να του φέρει ένα εγγονάκι για να του κάνει παρέα και να του μαθαίνει ένα σωρό πράγματα.

Ο καιρός περνούσε και ο κύριος Παππούς μεγάλωνε και κουραζόταν. Όμως δεν έχανε την πίστη του και αυτό που τον κρατούσε χαρούμενο ήταν η σκέψη ότι όπου να ‘ναι η ευχή του θα πραγματοποιηθεί και θα ‘ρθει το εγγονάκι του.

Κάποια στιγμή ο κύριος Παππούς αρρώστησε βαριά. Καταλάβαινε ότι δεν είχε πια δυνάμεις και αποφάσισε πως ίσως ήρθε η ώρα να ξεκουραστεί. Δεν ξεχνούσε όμως την ευχή του και απορούσε γιατί δεν είχε πραγματοποιηθεί ακόμη. Ένα βράδυ λοιπόν στον ύπνο του αποφάσισε να ρωτήσει ο ίδιος τον φύλακα άγγελό του για ποιο λόγο δεν είχε έρθει ακόμη το εγγονάκι που τόσο περίμενε για να μοιραστεί τις ιστορίες του. Μήπως δεν ήταν ο ίδιος αρκετά καλός αφηγητής? Μήπως γινόταν κουραστικός?

Για καλή του τύχη το αγγελάκι του απάντησε και λύθηκε η απορία του: Αγαπητέ κύριε Παππού, ακούμε εδώ και πάρα πολύ καιρό την επιθυμία σας και θέλουμε να σας ενημερώσουμε ότι συμφωνούμε απόλυτα. Σύντομα θα έρθει όχι μόνο ένα εγγονάκι αλλά και δεύτερο και τρίτο. Υπάρχει μόνο ένα τεχνικό πρόβλημα και θα χρειαστούμε τη βοήθειά σας. Καταλαβαίνετε, δε μπορούμε να τα κάνουμε όλα μόνοι μας!

–   Ευχαρίστως να βοηθήσω είπε ο κύριος Παππούς και λυπάμαι που δεν σας ρώτησα νωρίτερα. Ίσως αν το είχα κάνει τώρα να έλεγα ήδη ιστορίες στα εγγονάκια μου.

–   Μα αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα, απάντησε το αγγελάκι. Υπάρχει ήδη πάρα πολύς κόσμος στη Γη. Ο συνωστισμός γίνεται αφόρητος. Καταλαβαίνετε ότι ένα εγγονάκι, πόσο μάλλον δύο ή τρία θα κάνουν την κατάσταση ακόμη χειρότερη.

Ο κύριος Παππούς προβληματίστηκε. Αυτό δεν το είχε σκεφτεί. Πάρα πολύς κόσμος λοιπόν. Τι κρίμα για τα μικρά εγγονάκια να στριμώχνονται ανάμεσα στους μεγάλους. Χρειάζονται και χώρο να παίζουν. Και τότε του ήρθε μια ιδέα, γιατί ο κύριος Παππούς έβρισκε πάντα λύση στα προβλήματα της οικογένειάς του. Είπε λοιπόν:

–   Πιστεύετε δηλαδή πως αν λυθεί το πρόβλημα του χώρου, θα μπορούν τα εγγονάκια να έρθουν στο σπίτι τους?

–   Μα φυσικά!

–   Ακούστε, έτσι όπως το βλέπω εγώ μία λύση υπάρχει: Ίσως αν έφευγα εγώ που είμαι μεγάλος και πιάνω πολύ χώρο, να μπορούσαν να έρθουν στην θέση μου τα παιδιά?

–   Χμμμμ, ναι τώρα που το σκέφτομαι ίσως να μπορούσε να γίνει κάτι….βέβαια είστε ένας αλλά έχετε δίκαιο πιάνετε πολύ χώρο και πιο πολύ πιάνουν οι ιστορίες σας. Όμως το πρόβλημα είναι ότι μετά δε θα μπορείτε να λέτε τις ιστορίες αυτές στα εγγονάκια σας παρά μόνο από μακριά…

–  Αυτό είναι ένα θέμα είπε λυπημένος ο κύριος Παππούς. Όμως αφού τις ξέρει η κυρία Γιαγιά θα μπορεί εκείνη να τις μεταφέρει σωστά? Κι αν ακόμα τις πω και στους άλλους κυρίους Παππούδες τότε θα μπορούν κι αυτοί να τις μεταφέρουν στα εγγονάκια μου έτσι δεν είναι? Δεν θα είναι βέβαια το ίδιο αλλά εγώ θα είμαι το ίδιο χαρούμενος!

–  Τότε συμφωνούμε! Είπε το αγγελάκι και φτερούγισε μακριά.

Ο κύριος Παππούς ήταν ευτυχισμένος! Η ευχή του βρήκε το δρόμο της. Δεν έμενε παρά να φύγει και ο ίδιος ώστε επιτέλους να ξεκουραστεί και να κάνει χώρο στη Γη για τα μικρά του εγγονάκια.

Ακριβώς 9 μήνες μετά ο Billy the kid ήρθε στη γη στην θέση του κυρίου Παππού. Ένα μήνα μετά ήρθε κι ο ξάδερφός του ο Θωμάς. Όμως ο κύριος Παππούς ήταν πολύ Μεγάλος και οι ιστορίες του πολλές! Έχει ακόμα πολύ χώρο για να καλύψουν τα εγγονάκια του…

 

αφιερωμένο στο μπαμπά μου τον κύριο Παππού

Advertisements

9 Responses to "mama’s log 28.6.11 ο καλός κύριος Παππούς"

Ξεκίνα με αυτή την ιστορία και διηγήσου όσες περισσότερες ιστορίες μπορείς στον Μπίλλυ δε Κιντ για τον Μεγάλο παππού του – αξίζει!

Σ’ ευχαριστώ πολύ lolo μου! Ναι θέλω να του τα πω όλα αφού δεν κατάφεραν αυτοί οι δύο αγαπημένοι μου άνθρωποι ποτέ να συναντηθούν! Σ’ ευχαριστώ που με διαβάζεις και δίνεις προσοχή και σχολιάζεις…

τελειο…

σ’ ευχαριστώ Βιλλάκι μου!

Last night I dreamed that I was a child out where the pines grow wild and tall
I was trying to make it home through the forest before the darkness falls

I heard the wind rustling through the trees and ghostly voices rose from the fields
I ran with my heart pounding down that broken path
With the devil snappin’ at my heels

I broke through the trees and there in he night
My father’s house stood shining hard and bright the branches and brambles tore my clothes and scratched my arms
But I ran till I fell shaking in his arms

I awoke and I imagined the hard things that pulled us apart
Will never again sir tear us from each other’s hearts
I got dressed and to that house I did ride from out on the road I could see its windows shining in light

I walked up the steps and stood on the porch a woman I didn’t recognize came and spoke to me through a chained door
I told her my story and who I’d come for
She said “I’m sorry son but no one by that name lives here anymore”

My father’s house shines hard and bright it stands like a beacon calling me in the night
Calling and calling so cold and alone
Shining cross this dark highway where our sins lie unatoned

Εις μνήμην του πολυαγαπημένου πατέρα μου στον οποίο οφείλω τα πάντα, αφιερώνω ένα ποίημα που έγραψα παλαιότερα και δεν πρόφθασα ποτέ να του δώσω.
Σ΄ αυτόν που πίστευε πως δεν πρόσφερε αρκετά κι όμως μας χάρισε τον κόσμο όλο!
Καρδιά ,
πολλά βάσταξες, πολλά ακόμα αντέχεις.
Κορμί,
πως βασανίστηκες με πόνο και με κούραση,
μ’αρρώστια και με δάκρυ.
Από το χωριό ξεκίνησες μόνος σου.
Στην πόλη δημιούργησες κι ακόμα εκεί παλεύεις.
Και τα κατάφερες καλά.
Και τώρα όπως τότε,
όταν πιο νέος είχες δύναμη, μα τώρα έχεις γνώση.
Και το γνωρίζεις πως επέτυχες
Σ’ αυτό που λένε «ζήση»..
Κι η κάθε στιγμή που πέρασες
σε γέμισε σοφία, υπομονή και θάρρος,
σου έδωσε τη δύναμη, τον πόνο να νικήσεις,
την πίστη, την ελπίδα και τη θέληση ποτέ να μη λυγίσεις.
Για σε πατέρα μου γλυκιέ,
ποτέ να μην πιστέψεις, στο έργο πως απέτυχες κι ανήμπορος εφάνεις…
Είσαι για μας ο βράχος μας.
Το πείσμα και η πίστη, πως ό,τι κι αν θελήσουμε στο διάβα της ζωής,
μπορούμε να κερδίσουμε.
Από τα βάθη της ψυχής,
λόγια άλλα δε βρίσκω για να πω,
Για σε μονάκριβο λιμάνι, που υπάρχεις κι είσαι δίπλα μου ό,τι κι αν μου συμβεί,
Πατέρα μου γλυκιέ
Πολύ σ΄ ε υ χ α ρ ι σ τ ώ!
Μαρία

μας @@#$^*^*@# μεσημεριάτικα και είμαι και στη δουλεια και εκεί που γέλούσα με τον παροξισμό σου κλαίω με αναφιλητά

Αχ ρε μπεμπάκι μου σε λατρευω

μουτσ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

γράψε το mail σου και θα λαμβάνεις τα posts πριβέ ;-)

Join 1,651 other followers

Με φωνάζουνε Τζίνι

Με φωνάζουνε Τζίνι

Kill Bill

Ιστορία γέννας Μέρος 1ο

Ιστορία γέννας Μέρος 2ο

Πρόγραμμα βρέφους: The Baby Daily!

happy baby daily

λίστα εγκυμοσύνης

οι τύποι της μαμάς

ωραία ήταν στις γειτονιές!!

Ψηφιακές Γειτονιές

κάνε τη ζωή σου εύκολη!

μπαμ! πρωτότυπα διαφορετικά προσκλητήρια

μπαμ! προσκλητήρια γάμου - βάπτισης

ένα ίσον κανένα???…δε νομίζω! η απάντηση μιας μαμάς με 3 παιδιά:

ένα ίσον κανένα??? ..δε νομίζω….

σου προτείνω να διαβάσεις:

μπεμπάκο! του Χρήστου Παπαναστασίου

ημερολόγιο εγκυμοσύνης από έναν μπαμπά!

%d bloggers like this: