mama’s log 30.3.12 mission: daycare
Posted by: γονείς με κολικούς on: March 30, 2012
Είμαι τρελλά τρελλά ανανεωμένη. Έχω κοιμηθεί ολόκληρη νύχτα συνεχόμενα από τις 2 έως τις 9. Το τελευταίο δίμηνο αυτό μου συνέβη 3-4 φορές. Βέβαια τώρα που σου το ‘πα και το ομολόγησα δημόσια ξέρω θα το πληρώσω. Αλλά δεν κρατιέται αυτό το νέο.
Κι έτσι ανανεωμένη και χαρούμενη σκέφτηκα σήμερα να αρχίσω να βλέπω παιδικούς σταθμούς. (Λάθος) Δηλαδή να κάνω έρευνα στο internet μη φαντάζεσαι κάτι άλλο. Είδα κάτι forums, μπήκα σε καναδυό sites και πήρα 3 τηλέφωνα. Ευτυχώς ήμουν τυχερή και ο ένας στους 3 σταθμούς, τουλάχιστον τηλεφωνικά, φάνηκε να είναι νορμάλ.
Θα μου πεις το νορμάλ είναι υποκειμενικό. Σωστά. Αλλά εδώ στην Ελλάδα, η εκπαίδευση από τα γεννοφάσκια μας τρέφει την υπογεννητικότητα.
Αρχίζω από το πολύ απλό: ποιες είναι οι ώρες λειτουργίας των παιδικών σταθμών;
Ξεκινούν στις 06.30. Τρομερά έξυπνο. Πολύ προνοητικό. Εύγε! Διότι ως γνωστόν, από τα 5.000.000 των κατοίκων της Αθήνας, τα 3.000.000 τουλάχιστον δουλεύουν στα χωράφια. Ε, κι όταν πας από νωρίς να μαζέψεις τις ελιές, ποιος θα σου κρατήσει το παιδί; Το άλλο 1.000.000 είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Οι οποίοι είναι στα γραφεία πριν ξημερώσει διότι ως γνωστόν το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι. Μένει κι ένα εκατομμυριάκι ακόμη που δεν ξέρει τι έχει και δεν έχει ανάγκη από σταθμούς διότι έχει πάρει για εσωτερική τον πρύτανη του πανεπιστημίου και την Νταντά αμέσου δράσης οπότε λίγο σκοτίζεται για τα ωράρια των σταθμών.
Τι ώρα κλείνουν; 16.00 με 17.00 ανάλογα τον σταθμό. Σοφό. Σοφότατο. Αφού μέχρι τις 16.00 ο μέσος Αθηναίος αγρότης, (ισχύει το ίδιο και για τον Θεσσαλονικιό-Πατρινό-Σερραίο-Καβαλιώτη κλπ κλπ) έχει ήδη γυρίσει σπίτι, έχει φάει, έχει κάνει σιεστάκι κι είναι μέσα στην ενέργεια να παραλάβει το τέκνο. Ο δε δημόσιος υπάλληλος τα ίδια, έχει πιει και καφεδάκι. Οπότε τι πιο λογικό;
Τώρα εσύ, που είσαι στην τραγική μειοψηφία του PSI, καημένη μου, γιατί να σε σκεφτούν οι άξιες παιδαγωγοί-ιδιοκτήτριες παιδικών σταθμών ε; Που στο κάτω κάτω, σου παίρνουν και τα ωραία σου λεφτά για να σου κρατήσουν το παιδί και να του κάνουν διαπαιδαγώγηση. Αχάριστη!
Συνεχίζουμε έτσι και με το νηπιαγωγείο-δημοτικό ετσέτερα ετσέτερα. Με τις κότες τα παιδιά στο σχολείο μη τυχόν και τους φύγει η πρωινή ενέργεια. Στην πρώτη δημοτικού, μου λέει μια συνάδελφος, τα παιδιά σχολάνε στις 12.20.
…………
…………
Πόσες ντομάτες Θεέ μου, πόσα γιαούρτια και πόσα αυγά να έχει κανείς, ώστε να του περισσέψουν να τα ρίξει στο υπουργείο παιδείας και στην ΟΛΜΕ ολόκληρη;;
Άρα, για να κάνεις παιδί σ’ αυτή την χώρα πρέπει απαραιτήτως να το κάνεις νωρίς, ώστε οι γονείς σου να ζουν, αλλά όχι πολύ νωρίς ώστε να έχουν βγει στην σύνταξη (χαχαχα) και να έχουν χρόνο να σου πηγαινοφέρνουν το παιδί σε σταθμούς-σχολεία και μετά να το κρατάνε μέχρι να τελειώσεις εσύ από την σπάνια αυτή δουλειά του ιδιωτικού υπαλλήλου.
Να περάσω στο επόμενο σημείο που εντόπισα σ’ αυτή τη μίνι έρευνα:
Το καλοκαίρι, επειδή στην Ελλάδα έχουμε πολύ ζέστη, ήλιο, καλαμαράκι, κρασί, θάλασσα και τ’ αγόρι μας, οι ιδιωτικοί αυτοί σταθμοί ΚΛΕΙΝΟΥΝ για ένα μήνα ή 40 μέρες. Επαναλαμβάνω γιατί έχεις συνηθίσει να είσαι θύμα και μπορεί να μην κατάλαβες: οι ΙΔΙΩΤΙΚΟΙ σταθμοί, ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ ΕΣΥ, κλείνουν για ένα μήνα. Αν είσαι τυχερή μπορεί να πετύχεις κάποιον που κλείνει μόνο λίγες μέρες τον Αύγουστο. Συζήτηση με ιδιοκτήτρια ενός τέτοιου σταθμού:
- Θα ήθελα κάποιες γενικές πληροφορίες για τον σταθμό σας
- Ναι, καλό είναι να κλείσουμε ένα ραντεβού να τα πούμε από κοντά.
- Ναι, θα γίνει κι αυτό όμως σε πρώτη φάση κάνω μια μικρή έρευνα για να καταλήξω ποιους σταθμούς θα επισκεφθώ. Αν για παράδειγμα κλείνετε εσείς ένα μήνα το καλοκαίρι εγώ δεν….(δεν προλαβαίνω να τελειώσω)
- Κλείνουμε ένα μήνα το καλοκαίρι ναι.
- (σοκ) κλείνετε ολόκληρο μήνα;
- Για την ακρίβεια κλείνουμε 20 Ιουλίου και ανοίγουμε 1 Σεπτεμβρίου
- (γέλια) Μάλιστα. Βλέπω το εννοείτε. Και τι προτείνετε να κάνω εγώ το παιδί μου 40 μέρες το καλοκαίρι; Να το παίρνω στο γραφείο ας πούμε;
- Ε, μα κι εσείς δεν έχετε καθόλου άδεια; Δε μπορείτε να φροντίσετε να μαζέψετε τις μέρες της άδειας όλες για το καλοκαίρι;
- (κοίτα να δεις ρε παιδί μου πως μια δασκάλα που δε με έχει γνωρίσει ποτέ της, μου κάνει time management απ’ το τηλέφωνο για την άδειά μου! Βρε πόσο εξυπνούλα είναι βρε!) Με συγχωρείτε, νομίζω έχουμε διαφορετικές προσλαμβάνουσες. Έχω 31 μέρες άδεια το χρόνο επειδή δουλεύω 18 χρόνια και δεν έχω καταφέρει μέσα σε ένα χρόνο να τις πάρω όλες ΠΟΤΕ. Μου κάνετε πλάκα;
- Τι να σας πω, εμείς 34 χρόνια που λειτουργεί ο σταθμός μας αυτό το ωράριο έχουμε.
- Ε, βέβαια, άμα 34 χρόνια βρίσκετε πελάτες που το δέχονται, γιατί να το αλλάξετε;
Το δραματικό στην ιστορία αυτή είναι ότι η ιδιοκτήτρια εννοούσε ότι έλεγε. Ο κόσμος της είναι φτιαγμένος από οικογένειες στις οποίες προφανώς δουλεύει μόνο ο ένας ή που η ενεργή παρουσία συγγενών είναι δεδομένη. Λογικό λοιπόν εφόσον η ζήτηση είναι τέτοια, να έχει προσαρμόσει έτσι την λειτουργία της. Μου επιτρέπεις απλά να έχω μια μικρή υποψία ότι η ‘’ζήτηση’’ πολύ συχνά δεν ζητάει αυτά που πρέπει. Δεν ασχολείται. Δεν γκρινιάζει. Δέχεται και προσαρμόζεται. Υπάρχει θα μου πεις το συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο που ορίζει έτσι την λειτουργία των σταθμών και γι’ αυτό δε μπορούν να κάνουν διαφορετικά . Μα η ένστασή μου είναι και σ’ αυτό το πρωτόγονο νομικό πλαίσιο. (Σιγά μην το άφηνα αφού άμα μ’ ενοχλεί κάτι μ’ ενοχλεί ολοσχερώς !)
Πριν στραβομουτσουνιάσεις αν είσαι καθηγήτρια ή δασκάλα ή δημόσιος υπάλληλος, να σε ενημερώσω πως και η μαμά μου είναι. Και της τρέφω τεράστιο σεβασμό. Μεγάλωσα με τη μαμά μου σπίτι τα καλοκαίρια επειδή η λειτουργία του λυκείου της το επέτρεπε. ΄Ηταν τυχερή γιατί μπόρεσε έτσι να κάνει 3 παιδιά και μάλιστα ξεκινώντας στα 38 της. Το θέμα δεν είναι αυτό ακριβώς. Το θέμα είναι πως ευθύνη έχει ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα, όχι μόνο ένα υπουργείο. Διότι όταν είσαι εκπαιδευτικός, σε πληρώνει το κράτος, δηλαδή εγώ, δε μπορεί αγάπη μου να θέλεις να δουλεύεις 8 με 12.20 + τα Χριστούγεννά σου + τα καλοκαίρια σου και συγχρόνως το παιδί μου να μη μαθαίνει τίποτα. Δε μπορεί. Τόσο απλά. Δεν αρμενίζω μόνο εγώ στραβά. Είναι κι ο γυαλός στραβός. Θεόστραβος.
Καλώς ή κακώς υπάρχει και αυτή η σιωπηλή τάξη των ιδιωτικών υπαλλήλων, των παραλίγο στελεχών, των ένα βήμα πριν την πηγή, εργαζόμενων. Και είναι μεγάλη. Αλλά όπως είπα σιωπηλή. Αυτή η τάξη δυστυχώς (και το λέω για να το ακούσω) δεν έχει χρόνο να βγει στους δρόμους να διαδηλώσει. Γιατί ποτέ δεν είχε ωράριο. Το ωράριό της παραβιάζεται διαρκώς από τότε που εφευρέθηκε ο όρος ‘’ιδιωτικός υπάλληλος’’. Αυτή η τάξη συνεχίζει να κάνει παιδιά και αναγκάζεται να βρει τρόπους να τα μεγαλώσει συντηρώντας μία στρατιά γυναικών-babysitters γιατί δε μπορεί να κάνει διαφορετικά. Κρίμα που σε χώρες τις οποίες όχι πολύ παλιά αποκαλούσαμε ‘’πρώην ανατολικό μπλοκ’’ και τις κοιτούσαμε υποτιμητικά σε κάθε eurovision, η μάνα ιδιωτική υπάλληλος μπορεί να καθίσει στο σπίτι και 1 και 2 και 3 χρόνια ακόμα αν θέλει ώστε να μεγαλώσει το νεογέννητό της, να γυρίσει μετά στη δουλειά της και να την βρει εκεί ακριβώς που την άφησε. Κρίμα που εδώ δεν παραδειγματιζόμαστε. Και κυρίως κρίμα που μια και είμαστε μάνες, δεν τραβάμε κανένα αυτί ποτέ και δεν δίνουμε κανένα χαστούκι σ’ αυτούς που πρέπει για να το βουλώσουν επιτέλους και να μάθουν την έννοια της λέξης ‘σεβασμός’. Be afraid όμως, γιατί εμείς μεγαλώνουμε τη νέα γενιά. Be very afraid..
Τσάο μάνες κουράγια! Μόλις βρω παιδικό σταθμό θα σ’ ενημερώσω γιατί μετά θ’ αρχίσω να ψάχνω γυναίκα για τις ώρες που σχολάει ο παιδικός… 
Τζίσαζ τελειωμό δεν έχει το ψάξιμο…
Πι.ες. Έλα μωρέ μη γκρινιάζεις (μιλάω στον εαυτό μου μη δίνεις σημασία). Στο κάτω κάτω πολύ δύσκολα τα ‘χεις κάνει όλα. Γιατί τι θέλει μωρέ ένα παιδί για να μεγαλώσει; Ε; Τίποτα δεν θέλει βρε. Αγάπη θέλει, μόνο αγάπη! Αγάπη και καμιά 60αριά χιλιάδες ευρώ….
i-mom
mama’s log 26.3.12 The remains of the day…
Posted by: γονείς με κολικούς on: March 26, 2012
Μη σε ξεγελάει ο τίτλος. Θα μιλήσουμε για DNA. Ανδρικό DNA. Δόξα τω Θεώ στο σπίτι μου έχω πολύ τέτοιο. Σκέφτηκα λοιπόν ότι μια και η ζωή μου ‘δωσε αυτή την χρυσή ευκαιρία να την αδράξω. Θα σου πω όμως, βήμα βήμα για ποιο λόγο βαδίζω προς την ολοκληρωτική αποτυχία σε αυτό το task.
Αφορμή είναι ένα θέμα απλό και συγχρόνως υπερβολικά πολύπλοκο: το καπάκι της τουαλέτας. Ξέρεις η γνωστή διαμάχη ‘’κατέβασέ το…όχι εσύ σήκωσέ το….εγώ θα το αφήνω κάτω…κι εγώ θα το κάνω χάλια….’’ ετσέτερα ετσέτερα. Σκέφτομαι λοιπόν ότι έχω αυτή την συναρπαστική, μοναδική ευκαιρία να να αλλάξω τον κόσμο. Εγώ, που μεγαλώνω γιο. Και θα γίνει ο αρχηγός μιας στρατιάς εξελιγμένου είδους ανδρών που θα αφήνουν κάτω –ΚΑΘΑΡΟ- το καπάκι της τουαλέτας. Γιατί ΕΓΩ, θα επέμβω με την αλάνθαστη καθοδήγησή μου στο DNA του παιδιού μου και θα διορθώσω το κρικάκι εκείνο της αλυσίδας του, που αιώνες τώρα αναγκάζει το ισχυρό φύλο να κάνει την λάθος κίνηση. Ξέρω τι σκέφτεσαι….X-Men…
Καλά το πας.
Εγώ λοιπόν είχα πάντοτε ένα σπίτι καθαρό. Τα’ χουμε ξαναπεί αυτά, κόρη ταξιάρχου γαρ, ερωτευμένη με την τάξη και την καθαριότητα. Όταν ήμουν μικρή το μισούσα αλλά τελικά έπιασαν και σ’ εμένα τα μάγια που ενώνουν με αιώνια δεσμά τους μπαμπάδες με τις κόρες τους με αποτέλεσμα με τα χρόνια να γίνω ένα πιστό αντίγραφό του σε έκδοση με μήτρα και σάλπιγγες.
Ο έρωτάς μου με την καθαριότητα και την τάξη έχει κι ένα άλλο χαρακτηριστικό, αυξητική πορεία αναλόγως του χρόνου που περνάει. Αυτό το συνειδητοποίησα με την πάροδο του χρόνου.
Κι ο καλός μου, ερωτευμένος με την καθαριότητα ήταν. Το άλλο που συνειδητοποίησα με την πάροδο του χρόνου είναι ότι ο δικός του έρωτας φθίνει και είναι αντιστρόφως ανάλογός του. Δεν εξηγείται αλλιώς. Περάσαμε κάποια χρόνια απεριόριστης ευτυχίας, διακριτικά αρωματισμένης με dettol και χλωρίνη. Θα πρέπει προφανώς οι καμπύλες στα διαγράμματα του έρωτά μας για την καθαριότητα να ήταν σε απόλυτη σύμπτωση όλο αυτό το διάστημα. Κάτι σαν το Μπέντζαμιν Μπάτον…το θυμάσαι; που συναντήθηκαν στη μέση;;; ε, αυτό.
Μετά ήρθε ο Billy the kid. Δες τι συνέβη τότε στη λίστα με τις προτεραιότητές μας:
Hers
|
1 |
Billy the kid |
|
| 2 | δουλειά |
ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ |
| 3 | προσωπικός χρόνος | |
| 4 | σπίτι | |
| 5 | ύπνος | |
Read the rest of this entry »
Like this:
mama’s log 22.3.12 I never promised you a rose garden…
Posted by: γονείς με κολικούς on: March 22, 2012
Ή μήπως το έκανα;
είναι one of those days για μένα. Ευτυχώς τις έχω σπάνια. Αλλά τις έχω. Όπως όλοι πιστεύω. Εσύ; έχεις τέτοιες μέρες; Μέρες που έξω έχει χαρά Θεού αλλά μέσα βρέχει;
Νιώθεις ποτέ ανεπαρκής; σα μάνα, σαν σύζυγος, σαν φίλη;
Μήπως είσαι απ’ αυτές που λένε ‘’ναι μωρέ είναι δύσκολα αλλά μόλις σου χαμογελάσει όλα τα προβλήματά σου εξαφανίζονται’’ ; (πλιιιζ!)
Ακόμα κι έτσι να είναι, δεν υπάρχει ούτε μια στιγμούλα που σιχτιρίζεις από μέσα σου ενώ απ’ έξω λες γελώντας με στραβό στόμα ‘’όχι εκεί αγάπη μου…ΟΧΙ ΕΚΕΙ!’’
Δεν έχεις περάσει κάποιο απόγευμα που το τελευταίο που φαντάζεσαι είναι να ξαναμπείς στο αυτοκίνητο, να ξαναοδηγήσεις τον ίδιο δρόμο προς την παιδική χαρά, να ξαναπαρκάρεις κι όταν επιτέλους βγεις από το αυτοκίνητο το σπλάχνο σου να θέλει να μπει σε όποιο μαγαζί βρει μπροστά του αντί να περπατήσει δίπλα σου; κι όταν τον πείσεις ότι πάτε στις κούνιες, δεν σου έχει τύχει να ζητάει μόνο αγκαλιά και να μη θέλει να περπατήσει; κι όταν τον πείσεις ότι πρέπει να περπατήσει γιατί δεν είναι κουρασμένος, δεν σου συνέβη να ξαπλώσει κάτω στο πεζοδρόμιο γκρινιάζοντας;
Τι συνέβη λοιπόν; εσύ πριν 3 χρόνια τέτοια ώρα απολάμβανες το καφεδάκι σου γκρινιάζοντας γιατί έχεις και σήμερα ΠΑΡΑ πολλή δουλειά στο γραφείο και γιατί δεν προλαβαίνεις ποτέ πάνω από μία ώρα την αγορά ανοιχτή για να ευχαριστηθείς ψώνια!
Τώρα όλο αυτό σου φαίνεται αιώνες πίσω. Μια άλλη ζωή. Αλήθεια είναι αυτό. Τώρα ζεις μια καινούρια ζωή και μια καινούρια ζωή ζει μαζί σου.
Αυτοχαστουκίζομαι κι αποφασίζω να συνεχίσω. Σηκώνω το παιδί απ’ το πεζοδρόμιο κάπως απότομα γιατί δεν έχω κάνει ολική απονεύρωση κι ο οργανισμός αντιδρά. Ωστόσο με την άκρη του ματιού μου δε μπορώ να μην τσεκάρω την υπάλληλο στο κατάστημα, το οποίο διάλεξε ο διάδοχός μου για να κάνει την ξαπλωτή του επανάσταση, και δε μπορώ να μη σκεφτώ αν νομίζει πως είμαι κακή μάνα επειδή δεν σηκώνω το παιδί γελώντας με νάζι. Μεγάλη ήττα αυτή, σκέφτομαι αυτόματα. Τι σε νοιάζει τι νομίζει μια άγνωστη;
Το ξεπερνώ αλλά η επόμενη σκέψη δεν είναι καλύτερη: μήπως είμαι πολύ απότομη; μήπως έχω τραυματίσει το υποσυνείδητο του παιδιού επειδή δεν τον κουβαλάω αγκαλιά μέχρι τις κούνιες; Τι ζητάει μωρέ κι αυτό; αγκαλίτσα! Ξαναχαστουκίζομαι για να συνέλθω γιατί αν πέσω σ’ αυτό τον κυκεώνα ενοχής, αυτό κι αν θα ‘ναι μεγάλη ήττα. Φτάνω στις κούνιες ισορροπώντας σε λεπτό σκοινί. Το μόνο που θέλω είναι κάτσω για 10 λεπτά σε ένα παγκάκι και να καπνίσω ήσυχα ένα τσιγάρο. Ζητάω πολλά; Φυσικά. Γιατί το παιδί είναι 2 χρονών και δεν παίζει μόνο του και γιατί τέτοια ώρα στις παιδικές χαρές δεν έχει ψυχή. Αναβάλλω την πολυτέλειά μου και παίζω όσο μπορώ. Εύχομαι από μέσα μου να μην φαίνεται ότι κάνω αγγαρεία. Για ποιον; θα μου πεις. Για τον Billy the kid. Αυτός με νοιάζει τώρα. Καθαρίζω την σκέψη από οτιδήποτε άλλο. Τα μεταθέτω για αργότερα.
Σκέφτομαι το επόμενο post…να τα γράψω έτσι όπως τα σκέφτομαι. Αλλάζω γνώμη. Όχι ακριβώς έτσι, θα τρομάξουν. Άσε που μπορεί το παιδί αργότερα όταν πάει σχολείο να του λένε τη μάνα του Μήδεια. Ήττα πάλι. Σύνελθε…
Δρόμος για το αυτοκίνητο. Γκρίνια-τσιρίδα.
Το παιδί είναι αδέκαστος κριτής σου πάντα.
Το παιδί είναι εκεί αν κοιτάξεις πάνω απ’ τον ώμο σου όταν νομίζεις ότι δεν σε βλέπει κανείς.
Το παιδί ακούει όταν νομίζεις ότι δεν ακούει κανείς.
Καλό είναι σ’ αυτή την σχέση να είσαι πάντα εσύ ο ενήλικας.
Στο μυαλό μου τριγυρίζει το τραγουδάκι του Freddy Krueger σε remix Billy the kid:
One…two…..Billy is coming for you
3……..4……….lock your door
5…….6…….grab your crucifix (δε μου ταιριάζει αυτό να βρω κάτι άλλο)
7…….8…….better stay up late (αν μπορείς κάνε κι αλλιώς..)
9…….10…..never sleep again !!! (μεγάλες αλήθειες από το πιο εμπορικό splatter. Από παντού μαθαίνει κανείς..)
πι.ες. την άλλη φορά θα είμαι πιο αστεία αι πρόμις.
i-mom
”Ο Κανακάρης της μαμάς” και ”Το Κορίτσι του μπαμπά” ! …..by:φουλ τάϊμ μαμ
Posted by: γονείς με κολικούς on: March 20, 2012
by:φουλ τάϊμ μαμ
Τελικά οι άντρες όντως προτιμάνε κόρες και οι γυναίκες γιους?
Οι γυναίκες τους κάνουν ΄μαμακηδες’ (απ το πολύ κανάκεμα-προσέχεις λέξη?) και οι μπαμπάδες δεν μπορούν να αντισταθούν στα νάζια της κόρης τους (οπότε και τις κακομαθαίνουν)?
Τί γίνεται ρε παιδιά? αν κάνεις γιο ο άντρας έχει έναν απόγονο περιοπής ενώ η κόρη…μόνο για αγκαλιές και φιλιά? παλιά λέγανε το ‘παιδί’ και το ‘κορίτσι’ (σ.σ. το κορίτσι ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙ!)
Οι γιοι μοιάζουν στις μανάδες (ΟΧΙ ο δικός μου) και οι κόρες στους μπαμπάδες οπότε αναλόγως και αντιστοίχως κάποιος ”έχει δύο?”
Ο άντρας αγαπάει πιο πολύ την κόρη και ‘ξεχναέι’ την μάνα? Η μάνα ‘ερωτα’ με τον γιο (εγώ το παθα πάντως) και ‘ξεχνάει’ τον πατέρα? (δεν παίζει με μένα γενικά μιλάμε,λέμε!) Αλλιώς αγαπάς τον πατέρα αλλιώς τον γιο.Το έρωτας χρησιμοποιείται για λόγους εντυπωσιασμού!
για πες, για πες (που λεει και η i mom)
φουλ τάιμ μαμ: ”Θα κάνω ό,τι θέλω!”
Posted by: γονείς με κολικούς on: March 20, 2012
by: φουλ τάιμ μαμ!
Νομίζω πως όλες έχετε περάσει αυτή τη φάση- ή κάπως έτσι-εκτός κι αν κάνω λάθος.
Δαμιανέ,πάμε προς τις κούνιες,όχι προς την παραλία!’, ‘έλα αγάπη μου (@#$%^%$*$#@… κακομαθημένο κλπ κλπ κλπ – όχι μωρέ το παιδάκι μου!) ‘έλα, από δω είναι οι κούνιες… ΧΩΡΙΣ ΚΑΡΟΤΣΙ, Ε Ν Ν Ο Ε Τ Α Ι! …όχι Δ. γύρνα, πάμε από δωωωω!!!,’πρόσεχε,εδώ είναι δρομος περνάνε αυτοκίνητα,πάμε από το πεζοδρόμιο’, πάμε να δούμε τη γατούλα,τη βαρκούλα,τη μπετονιέρα,τη φαγάνα,τα προβατάκια, τις κοτούλες,τη Φαίδρα…κ.ο.κ (πού μπορεί να μένουν θα σκέφτεστε τώρα… τέλος πάντων δεν είναι εκεί το θέμα μας!).
ΠΟΤΕ, ΜΑ ΠΟΤΕ δεν πάμε (με τη μία όμως) προς την επιθυμητή κατεύθυνση,πάντα πάμε προς τα εκεί που θα επιλέξει (το ένστικτο…χαχαχα) του ‘αφεντικού’. Και άντε,όταν βγαίνεις βόλτα χωρίς προορισμό και σκοπό και πιεση χρόνου πάει και το παλιαμπελο.Όταν όμως πρέπει να συναντήσουμε τα μοναδικά παιδάκια που κυκλοφορούν συγκεκριμένες ώρες στον Πλ.Γυαλό (στη Σίφνο – εκεί μένουμε) ή σε οποιαδήποτε μέρος, ή έχουμε μια δουλειά και πρέπει να είμαστε συγκεκριμένη ώρα κάπου (τέ σπα) τότε σε πιάνει και ένας εκνευρισμος,ενα κάτι. Αντίστοιχα όταν θέλεις να επιστρέψεις στο σπίτι (για το μπάνιο κλπ κλπ) ΜΟΥΛΑΡΩΝΕΙ και δεν γυρνάει, παρ΄όλο που είναι δυο ώρες έξω και χοροπηδάει,σκαρφαλώνει,τσιρίζει,γελάει,τρέχει….και έχει γίνει ένα πτώμα (χωνί σου λέω)…μόνο αν πεινάει,διψάει (και δεν παίζει παγουράκι,μπισκοτάκι στη βόλτα) τότε κάτι γίνεται. ‘Έλα αγάπη μου, πάμε να πλύνουμε χεράκια,να φάμε, να πιούμε νερό, να κάνουμε μπάνιο……. Α! και να δούμε τί κάνει (αυτή η ψυχή) ο Μίκυ (και η Μίνι μην ξεχνιόμαστε!), ο Μαστοράκος,τα παιδάκια από τους Μικρούς Αινστάϊν…’πατ πατ πατ πατ !’
Ή εντός σπιτιού, όταν είναι π.χ. να αλλάξουμε πάνα, και αυτός δεν θεωρεί ότι ΠΡΕΠΕΙ παρ’όλο που η πάνα κοντεύει να εκραγεί τα ίδια! ‘έλα μωρό μου πάμε να αλλάξουμε πανούλα να πάρει αέρα ο ποπός σου, να δούμε το πιπί τι κάνει…’, πρέπει να το συζητήσουμε ή απλά με συνοπτικές διαδικασίες να τον αρπάξω και να τον ακινητοποιήσω για να μπορέσω να του αλλάξω πάνα.
Το θέμα δεν είναι να γίνει ‘το δικο μου’, αυτό πιστεύω το αντιλαμβάνεστε,γιατί μιλάμε για φάσεις που απλά δεν σηκωνει να γινει κατι διαφορετικα, πως να το κανουμε. Δεν συζητάμε να επιβληθούμε στο παιδί,συζητάμε για το ποιος τρόπος υπάρχει να το φέρεις στα νερα σου-αν ταιριάζει η εκφραση-με καλό τρόπο και ‘ξεγελώντας το’ ώστε να κάνει το ‘σωστό’…? το να το ξεγελάσεις από μια ηλικία και μετά ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ και σίγουρα δεν είναι ωραίο να τους λες ψεμματα για το οτιδήποτε,έστω και για το παραμικρό.Του λες πάμε να πλύνουμε χέρια, να φάμε….και αυτά πρέπει να κάνεις. ‘Θα πάμε παιδική χαρά…’ αυτό ακριβώς κάνεις.
Όταν για κάποιον λόγο ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ να ακολουθησεις αυτο που τους λες, τότε πρέπει να τους εξηγήσεις ΓΙΑΤΙ δεν μπορεί να γίνει. Δεν θα σε καταλάβει με τη μία ένα 2χρονο, αλλά σίγουρα θα νιώσει ότι για κάποιο λόγο δεν γίνεται. Στην αρχή μπορεί να αντιδράσει γιατί ΄φυσικά και θέλει να πάει να παίξει και του το στερείς (ειδικά αφού του το εταξες κιολας) αν όμως το χειριστείς ήρεμα και του ‘τάξεις’ κάτι άλλο πραγματοποιήσιμο,και σύντομα! τότε μπορεί και να το ‘κερδίσεις το παιχνίδι’.
……Υπάρχουν φορές λοιπόν,που όταν συμβαίνει κάτι και απλά ΔΕΝ ΜΕ ΑΚΟΥΕΙ νιώθω ότι ΕΙΜΑΙ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΜΑΝΑ που δεν μπορεί να ‘κουμαντάρει’ το παιδί της.Ειδικά όταν είναι κουρασμένος (κι εγώ φυσικά,όλως τυχαίως) τότε μου κάνει τα νεύρα σμπαράλια!
Πότε μαθαίνουν να ακούνε?
και Πώς τελικά πρέπει να χειριζόμαστε αυτή τους την άρνηση-αντίδραση-…..?
για πες,για πες….εσείς οι έμπειρες ειδικά!!!
P.S. Σε γενικές γραμμές θεωρώ ότι έχω ένα πολύ βολικό παιδάκι και διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά πιστεύω ότι αν δεν έκανε κι αυτά τότε τι ‘παιδάκι’ θα ήτανε? εμείς άλλωστε ως μεγάλοι και πιο εμπειροι και ‘σοφοι,’ καλούμαστε να τους μάθουμε ολα οσα μπορουμε και να τα αναθρέψουμε όσο πιο καλα γίνεται, ωστε καποια στιγμη να μην γυρισουν να μας πουν κάτι του στυλ : ’τίποτα δεν μου έμαθες/τιποτα δεν έκανες για μενα’ …και άλλα τετοια
….αλλά και για να γίνουν σωστοί,ευγενικοί και δίκαιοι άνθρωποι.
ευχαριστώ
Like this:
7 εβδομάδων έγκυος (όχι εγώ καλέ, η miss-kiski)
Posted by: γονείς με κολικούς on: March 19, 2012
- In: έγκυος
- 5 Comments
Εισαγωγή: Να σου πω την αλήθεια, εγώ όταν ήμουν 7 εβδομάδων έγκυος νομίζω δεν το ήξερα. Μου φαίνεται βέβαια αιώνες πριν και δεν πολυθυμάμαι. Ίσως να φταίνε γι’ αυτό οι τόνοι pampers και μωρομάντηλων που καταναλώθηκαν από τότε…Πραγματικά αν μετράς τον χρόνο σε πάνες δεν συμφέρει, βγαίνεις υπεραιωνόβια. Λοιπόν το παρακάτω post μου το ‘στειλε φίλη που βρίσκεται σ’ αυτήν την ευχάριστη θέση των 7 εβδομάδων! miss-kiski είναι το nick της κι έτσι σου το παραθέτω αυτούσιο. Λέει λοιπόν και για την ”παράνοια” που σου ‘ρχεται παρεάκι μαζί με το θετικό τεστ. Μεγάλο θέμα αυτό, η παράνοια της μάνας…θα το αναλύσουμε ασαπ μη νομίζεις ότι θα το αφήσουμε…..
Πρώτη εγκυμοσύνη , φόβος, ύπνος ατελείωτος και…οδοντόκρεμα!
Δεν ξέρω από πού να αρχίσω .…να μιλήσω για τον φόβο (είμαι τώρα εγώ έγκυος…?) , να μιλήσω για όλη εκείνη την λατρεία που αισθάνομαι βλέποντας τον άντρα μου και soon to be πατερούλη (είμαι απόλυτα βέβαιη ότι έχω γιο και θα του μοιάζει) ή να μιλήσω για όλες εκείνες τις παράνοιες που μου χτυπούν την πόρτα (και τα νεύρα επίσης) για το αν όλα πάνε καλά, αν μεγαλώνει κανονικά, αν θα ακούσω την καρδιά του την επόμενη εβδομάδα ..Ή εάν θα πάνε καλά όλα στη γέννα (ναι αγαπητέ αναγνώστη έχω φτάσει ακόμα και εκεί…) , αν θα πάθω παράκρουση από τις αϋπνίες όταν με το καλό έρθει στον κόσμο και αν θα καταφέρω να θηλάσω ή όχι.
Όλο αυτό που σας περιγράφω είναι μόνο ένα μικρό δείγμα της παράνοιας που επικρατεί στο κεφάλι μου από την πρώτη μέρα που κράτησα το θετικό τεστ εγκυμοσύνης. Να σας πω σε αυτό το σημείο ότι πέρσι χάσαμε το 5 μηνών προωράκι βαφτιστήρι μου, ύστερα από μεγάλο αγώνα του στην ΜΕΝΝ του Ιπποκρατείου και δυστυχώς, όσο και να προσπαθώ, ο φόβος είναι μέρος της καθημερινότητάς μου…
Είμαι μόνο 7 εβδομάδων και μπορώ να πω ότι – μάλλον- είμαι καλά . Αν εξαιρέσεις ότι κοιμάμαι παντού και πάντα (ειλικρινά απορώ γιατί δεν μας δίνουν άδεια το πρώτο τρίμηνο, αντί του τελευταίου), το στήθος μου κοντεύει να φτάσει στα Πετράλωνα (τυχαία η επιλογή της τοποθεσίας, θα μπορούσε ας πούμε να φτάσει και στην Αλεξανδρούπολη, εξαρτάται προς τα πού κοιτάω) , δεν ακουμπιέται , είμαι σαν την Ντόλυ Πάρτον (ήμουν προικισμένη και πριν) και με πιάνει ναυτία με την οδοντόκρεμα. Ναι καλά διαβάσατε, την οδοντόκρεμα. Πάω η καψερή να βάλω το πρωί την οδοντόβουρτσα στο στόμα και…ε τα υπόλοιπα μπορείτε να τα φανταστείτε.
Ο κόσμος (ο νορμάλ) ανακατεύεται πχ με τα αυγά, τον αρακά , τη φασολάδα…Ε, εγώ ανακατεύομαι με την οδοντόκρεμα. Τώρα το fluoride φταίει, το baking soda φταίει, θα σας γελάσω. Θα αλλάξω σήμερα μάρκα , μπας και σωθώ, αν και –μεταξύ μας τώρα- δεν το βλέπω.
Κατά τ’ άλλα , έχω τρελάνει γύρω μου τον κόσμο, εκεί που είμαι ήρεμη, εκεί μεταμορφώνομαι στη Σκύλλα με τα 3 κεφάλια , Αυτό βέβαια το είχα και πριν, απλά τώρα χειροτέρεψε. Αν ήμουν ο άντρας μου θα με έπνιγα το βράδυ στον ύπνο μου. Ειλικρινά τώρα, πιστεύω πως με το που μαθαίνει το ζευγάρι ότι περιμένει παιδί, αυτομάτως θα πρέπει να κάνουν δώρο στον υποψήφιο πατέρα 20-30-40 (ανάλογα με την περίπτωση) ψυχοθεραπείες. Μη σου πω πρέπει να τις καλύπτουν τα ασφαλιστικά ταμεία.
Αυτά λοιπόν από μένα προς το παρόν…εύχομαι και ελπίζω στην αμέριστη βοήθεια και συμπαράστασή σας για να βγάλω τις υπόλοιπες 33 εβδομάδες.
Φιλιά πολλά και ένα μεγάλο ευχαριστώ στην mama’s log (σωστά το έγραψα μαρή??) που μου έδωσε βήμα να τα πω και να ξεσκάσω!
πι.ες. Τώρα να σου πω βρε kiski μου ότι το mama’s log είναι σωστό ή όχι…θα σε γελάσω. Έχω μια κρίση ταυτότητας τελευταία…. Λέω να υιοθετήσω το i-mom στην υπογραφή αλλά στους τίτλους όταν έχω να πω προσωπική εμπειρία θα συνεχίσει το mama’s log….star trek καμία δεν έβλεπε πια;;; captains log….star date 98769876…;;;; όλες στη φιλοσοφική;;
i-mom
Mama’s log 15.3.12 F.A.Q. (προφέρεται Φάκ)
Posted by: γονείς με κολικούς on: March 16, 2012
Καταρχήν, επίτρεψέ μου να αναφωνήσω το εξής σχετικά με το προηγούμενο post ‘’ωραία μου πουλάκια κελαηδήστε’’:
ΟΥΑΟΥ ρε κορίτσια τι σουξέ ήταν αυτό με τα τσουτσούνια;;;;
Δηλαδή αν δεν είμασταν σε blog μαμάδων, θα πήγαινε αλλού το μυαλό μου….Μπράβο βρε! Είπε η φουλ τάιμ μαμ να επιστρέψει με post και πέτυχε διάνα. Το τσουτσούνι σέρνει καράβι τελικά μου φαίνεται και από λάθος έχει επικρατήσει κάτι άλλο…(λάθος, μεγάλο λάθος…)
Και τώρα στο θέμα μας:
Α, ρε Πολυάννα σε τι ιστορίες με βάζεις! Κάνω εγώ τον εσωτερικό μου αγώνα, τον διαλογισμό μου, τις γιόγκες μου, τις προσευχές μου (σύγχυση κουλτούρας λέγεται αυτό αλλά δε μπορώ να ασχοληθώ τώρα απλώς το εντοπίζω) όοοολα αυτά για να καταπολεμήσω το ψώνιο μέσα μου. Κι έρχεσαι εσύ ξαφνικά να μου πεις για συνέντευξη…
Δεν τα μπορώ αυτά….ξιπάζομαι…. 
Θα το κάνω όμως γιατί είμαι βαθιά ναρκισσιστικό άτομο. Αλλά μη μου θυμώσεις άμα δε σου αρέσουν οι απαντήσεις. Εγώ ενημέρωσα:
1. Κοιτάς 10 χρόνια μπροστά στο μέλλον – τι βλέπεις?
Τι να βλέπω….ένα σύννεφο βλέπω…..δεν φαίνεται καθαρά….ασήμωσε
2. Γάτα, σκύλος ή άλλο κατοικίδιο?
Γιάκι.
….
Τι δεν καταλλαβαίνεις; έτσι λέει το παιδί μου το σκυλάκι
3. Μαγειρική ή ζαχαροπλαστική και γιατί?
Άλλη ερώτηση…
4. Ποιο ελάττωμα δε συγχωρείς με τίποτα?
Την αχαριστία. Ήταν η μόνη που έμενε ατιμώρητη στην αρχαία Ελλάδα. Ο Σόλωνας δεν είχε βρει τιμωρία αντίστοιχή της. (είπαμε μπιμπερό μπιμπερό αλλά ανοίγουμε και κανένα βιβλίο που και που)
5. Ποιο πιστεύεις είναι το μεγάλο “ατού” σου?
Η προσαρμοστικότητα. Βέβαια είναι κι αυτές οι ιδανικές αναλογίες μου που μου ‘χουν ανοίξει πολλές πόρτες στο παρελθόν αλλά δεν θέλω να το λέω..
6. Τι σου έχει λείψει πιο πολύ απ’ όταν έγινες μαμά / μπαμπάς?
Ο μπαμπάς μου.
7. Αν μπορούσες να μάθεις ένα μόνο πράγμα στα παιδιά σου, ποιο θα ήταν αυτό?
Κορεάτικα. (μα ΕΝΑ μόνο πράγμα βρε Πολυάννα μου;; ;-) )
8. Αναγνωρίζεις τα λάθη σου και ζητάς συγγνώμη ή σφυρίζεις αδιάφορα?
Τα αναγνωρίζω και σφυρίζω αδιάφορα
9. Θέατρο, Σινεμά ή τηλεόραση?
Θες να μου κάνεις τα νεύρα κρόσσια; Αφού δεν έχουμε εδώ τους παππούδες λέμε και την βγάζουμε όπως όπως, που χρόνος;
10. Τι σε ηρεμεί όταν τα νεύρα σου είναι κρόσσια?
To Θέατρο.
11. Τελικά υπάρχει φιλία μεταξύ άντρα και γυναίκας?
Eσένα ο άνδρας σου δεν είναι φίλος σου;
Τώρα εγώ πρέπει –λέει αυτό το chain interview- να βρω άλλες 11 ερωτήσεις και άλλες μάνες να τις απαντήσουν.
Λοιπόν προσκαλώ να μου απαντήσουν η magissa-kirki και η Yolina Not(Just)Mums, αν φυσικά δεν τους την σπάει και δεν έχουν απαντήσει ήδη σε άλλες ερωτήσεις.
Κοριτσάρες μου σόρυ για τις ερωτήσεις αλλά δε μπορώ…ξεκινάω να γράψω κάτι μαμαδίστικο και μετά μου βγαίνει αυτός ο υπέροχος εαυτός:
- Σε πόσα δευτερόλεπτα αλλάζεις πάνα;
- Ποια είναι η τετραγωνική ρίζα του 428;
- Πόσες φορές την ημέρα τσεκάρεις τα mail σου;
- Ποιος θα κερδίσει στις εκλογές;
- Θα κάνεις δεύτερο παιδί;
- Πόσο καιρό έχεις να κάνεις πετικιούρ;
- Πάμε για καφέ;
- Τι ώρα τρως μεσημεριανό και γιατί;
- Πόσες πάνες και πόσα μωρομάντηλα έχεις για back up στο σπίτι;
- Τι ώρα είναι;
- Γιατί μαμά;
Αν δε μου απαντήσετε ποτέ θα το καταλάβω απόλυτα και θα το σεβαστώ. Και αν ξυπνήσει το παιδί σας αύριο το βράδυ 47 φορές θεωρείστε το τυχαίο γεγονός.
Αλλά αν μου απαντήσετε και προσκαλέσετε κι εσείς άλλες 32 μάνες για συνέντευξη σε 3 μέρες θα σας συμβεί μεγάλο καλό και θα κερδίσετε ένα κουπόνι για δωρεάν καθαρισμό προσώπου σύντομα. (Φαντάζομαι την Κίρκη να με σιχτιρίζει ήδη)
Σας φιλώ σταυρωτά
Τσάο τσάο
Εύα i-mom
φουλ τάιμ μαμ: ..ωραία μου πουλάκια ….κελαηδήστε!
Posted by: γονείς με κολικούς on: March 14, 2012
by: φουλ τάϊμ μαμ
Κατ’αρχάς χελόου του ολ οφ γιου!!! (εγκαίν)
Η παρακάτω παράθεσις προβληματισμού, αποτελεί πρόσφατο βίωμα και έχει να κάνει φυσικά με το σπλάχνο μου.
(Για εσάς, μητέρες -ήδη- αγοριών,αλλά και για όσες θέλουν να ‘σκοτώσουν’ την ώρα τους).
Να φανταστείς λοιπόν ότι εγώ για χρόνια νόμιζα ότι μόνο τα κοριτσάκια έχουν ευαίσθητο ”πιπί” και χρήζουν σχολαστικής και προσεκτικής καθαριότητας. Έλα όμως που τελικα και τα ”τσουτσούνια” έχουν τις ευαισθησιες τους!!
Το βράδυ της περασμένης Δευτέρας μετά το καθιερωμένο μπανάκι μας κι εκεί που είμαστε στην αλλαξιέρα (και παλεύουμε) βλέπω μια άλλη τσουτσού!! λέω, ”Δ. μου, θα μας κατουρήσεις ή απλά χαίρεσαι που με βλέπεις? χαχαχα! ” . Το χρώμα σκούρο ροζ και διπλάσιο σε μέγεθος! …. φωνάζω και τον μπαμπά μας για μια δεύτερη γνώμη, από το βλέμμα του οποίου σιγουρεύτηκα .Πάω να το αγγίξω (ούτε κατά διάνοια να το πιάσω) και τινάζεται στον αέρα ο μικρός με κλάμα. ”Ωχ! τον ήπιαμε”, σκέφτομαι. Και τώρα? Πρωϊ, πρωϊ στον γιατρό.
Βαλανοποσθίτιδα. (Το προλάβαμε και στην αρχή υποτίθεται).
Τί είναι αυτό ακριβώς γιατρέ κι από τι προκαλείται,πως το θεραπεύουμε? Να σημειώσω ότι από τότε που ήταν λιγων μηνων μας είχαν πει ότι,σύμφωνα με την τελευταία οδηγία της παγκόσμιας ιατρικής κοινότητας, ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΤΣΟΥΤΣΟΥΝΙ ΓΙΑ ΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΦΟΡΑΜΕ ΠΑΝΕΣ. Όβερ! αυτό έκανα κι εγώ,λίγο στο μπανάκι ένα κλικ κατέβασμα,ίσα ίσα να το βοηθήσουμε να μην κλεισει και δατς ιτ!
Στην φάση λοιπόν που το πάθαμε αυτό, έκανε τσισάκια κανονικά χωρίς πόνο,αλλά όταν βρισκόταν σε συγκεκριμένη θέση ή ‘τεντωνότανε” ή το αγγίζαμε για να βάλουμε αλοιφή,το παιδί σφάδαζε! Η αγωγή περιελάμβανε fucicort πρωι βραδυ, πλύσεις με χαμομήλι χλιαρό προς κρύο, καθόλου σαπούνι και αντιβίωση ξεγυρισμένη,για να το θεραπεύσουμε ‘από μέσα’.
Μια βδόμαδα μετά, το παιδί είναι σε άριστη κατάσταση, συνεχίζουμε για ένα μήνα με αλοιφή που θα βοηθήσει στο να κατεβαίνει το ”πετσάκι” και αποφεύγουμε τα πολλά σαπούνια και εννοείται ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΙΡΑΖΟΥΜΕ ΠΟΛΥ.
Μεσα σ αυτό το διάστημα βέβαια, εμενα μου γεννήθηκαν ερωτηματικά σχετικά με το αν και κατά πόσο τελικά πρέπει να ‘επεμβαίνουμε’ στη φύση. Πότε δηλαδή κάνουμε αυτές τις μινι επεμβάσεις κατά τις οποίες ‘ανοίγει-ξεκολλάει ο γιατρός την πόσθη από τη βάλανο? μονο όταν προκύψει πρόβλημα? π.χ πάει να κλείσει εντελώς, με φόβο όχι μόνο να μην μπορεί να ουρήσει αλλά και μετέπειτα στην σεξουαλική του ζωή…έτσι είμαστε οι αγορομάνες …τα σκεφτόμαστε και αυτά! ή απλά δεν το πειράζουμε?
Ψάχνοντας -ΛΙΓΟ το τονίζω- στο ιντερνετ έπεσα πάνω σε διάφορα άρθρα αλλά ένα είναι αυτό στο οποίο έδωσα βάση (απόψεις.ιδέες και σχολιασμοί επί του θέματος ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ επιβεβλημένες! όχι απλά ευπροσδεκτες…) ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΑΙ ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ.
κίσιζς φορ νάου!!
Φυσιολογική παιδική πόσθη και φίμωση Γράφει: Μαρινόπουλος Ιωάννης, Χειρουργός Παίδων
i-mom: Ιστορία γέννας Μέρος Δεύτερο
Posted by: γονείς με κολικούς on: March 12, 2012
- In: έγκυος | mama's log
- 9 Comments
΄Ηρθε το πρωί της γέννας λοιπόν και κατάλαβα κάπου εκεί ότι μάλλον έπρεπε να το χωνέψω, ότι δεν παίρνει αναβολή το πράγμα όσο και να θέλω και πρέπει το παιδί να βγει.
Να σου πω εδώ πως μπορεί η φοβία μου για τις σύριγγες να είχε εκμηδενιστεί αλλά σύριγγα με σύριγγα έχει διαφορά. Η σύριγγα για την επισκληρίδιο λοιπόν δεν συμπεριλαμβανόταν στις εκμηδενισμένες φοβίες. Εννοείται ότι και φυσιολογικό τοκετό να έκανα σε καμία περίπτωση δεν θα το έκανα χωρίς επισκληρίδιο, να το πούμε αυτό. Είμαι δηλαδή από ‘κείνες τις μάνες που ΔΕΝ θέλουν να νιώσουν τον πόνο της γέννας σε όλο του το μεγαλείο (#pestenamefate). Άλλο όμως να το αποφασίζεις κι άλλο να ‘ρχεται η ώρα να το κάνεις.
Πάμε λοιπόν:
Πρωί πρωί με τη μαμά μου και τον καλό μου στο Λητώ. Κάνουμε κάποια διαδικαστικά κι έρχεται η ώρα να περάσω την κερκόπορτα δηλαδή το σημείο που αφήνω τους δικούς μου έξω κι εγώ ξεκινώ την διαδικασία εξετάσεων και ερωτηματολογίων. Με ζυγίζουν, μου φοράνε ένα αλεξίπτωτο, διότι έτσι που ήμουν τι άλλο να με χωρέσει, συμπληρώνω στοιχεία και κάθομαι σε καρεκλίτσα να περιμένω να με φωνάξουν. Δίπλα μου σε αναμονή επίσης μάλλον θα περίμενες να είχα άλλη μία ομοιοπαθούσα ετοιμόγεννη να πούμε για τα κιλά μας και τα κιλά του μωρού και άλλα τέτοια γλυκούλικα. Ουχί! Δεν φταίω εγώ, σου ξαναλέω, που στο blog αυτό αναφέρομαι στο θέμα εγκυμοσύνης-μητρότητας με χιούμορ. Φταίνε οι εμπειρίες μου. Διότι αν είχα δίπλα μου πχ τη Μαρία με μια κοιλιά ίδια, έτοιμη για τοκετό, το πιθανότερο τώρα είναι να σου έγραφα πόσο καλή κοπέλα ήταν και τι να κάνει άραγε τώρα με το ζουζουνάκι της.
Εγώ όμως δίπλα μου είχα ένα νεαρό γύρω στα 30, αδύνατο και χαμογελαστό. Με την ίδια ρόμπα, σε extra small να περιμένει την σειρά του. Αμηχανία για μερικά λεπτά μια και δε φώναζαν κανέναν από τους δυο μας και λέω να σπάσω την σιωπή με χιουμοράκι του ετοιμοθάνατου για να μην έχουμε άγχος. Του λέω λοιπόν:
- Κι εσείς καισαρική;
- (γελώντας δυνατά): ναι, ναι.
- (δικός μας είναι σκέφτηκα): Α, ωραία! Έχετε άγχος;
- Λιγάκι
- Μόνος ήρθατε ή σας περιμένει η καλή σας έξω;
- Όχι όχι, η μητέρα μου με περιμένει
- Α, δεν ήρθε η άτιμη δηλαδή; Σας έφερε σ’ αυτή την θέση και δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της…
- Τι τα θέλετε, κάποιοι άνθρωποι δεν αλλάζουν!
- (έχω πεθάνει στο γέλιο εννοείται) Πάντως μπράβο που αποφασίσατε να το κρατήσετε…
- (γέλια) Δεν θα το έχανα με τίποτα!!
- Τώρα πέρα από την πλάκα, τι δουλειά έχετε στο Λητώ με τη ρόμπα, αν επιτρέπεται; Αφού δεν είστε για καισαρική, τι;
- Λιποαναρρόφηση!
Σειρά μου να γελάσω. Να σου πω εδώ πως ο νεαρός ήταν μισός από μένα, όπως ήμουν πριν μείνω έγκυος. Οπότε όπως είναι φυσικό, πιστεύω πως μου κάνει πλάκα κι αυτός.
- Εντάξει καλή η πλάκα
- Δεν κάνω πλάκα, λιποαναρρόφηση θα κάνω…
- Μα…ΓΙΑΤΙ χρυσέ μου; Που έχεις λίπος;
- Να εδώ… (και πιάνει με τα χέρια του τους πλαϊνούς κοιλιακούς πιέζοντάς τους για να μου δείξει ότι κάποιο χιλιοστό στο σώμα του περισσεύει και σκέφτηκε να το λιποαναρροφήσει)
- ……………….
Τον κοιτάω με το ύφος του πατέρα στα σπουργίτια του Αρκά. Κοιτάω μια αυτόν, μια την κοιλιά μου και τούμπαλιν. Μόλις έχει καταφτάσει και η μαία μου, εντωμεταξύ μας έχουν μεταφέρει πιο βαθιά, στα έγκατα των χειρουργίων και περιμένουμε πάλι. Σκέφτομαι λοιπόν: ‘’εδώ κοριτσάκι μου δεν σου συμβαίνει κάτι φυσιολογικό. Ήρθες να γεννήσεις, να σοβαρευτείς, να νιώσεις αυτή τη μοναδική εμπειρία, την φανταστική, να κλάψεις και αντ’ αυτού ο Θεός έφερε δίπλα σου αυτό το παιδί που κάνει λιποαναρρόφηση’’. Το πήρα σαν σημάδι και ρωτάω τη μαία μου: ‘’Ρε Κατερινάκι, αφού θα κάνουμε που θα κάνουμε χειρουργείο, γιατί δεν το δίνετε πακετάκι τοκετό-λιποαναρρόφηση να βγαίνουμε Ζιζέλ από ‘δω μέσα; Δεν καταλαβαίνω δηλαδή, ΟΛΑ εγώ πρέπει να τα σκέφτομαι;;;’’
Επειδή προφανώς της Κατερίνας τα μάτια έχουν δει πολλά με τις έγκυες τόσα χρόνια, αντί να με σιχτιρίσει, μου απάντησε πως είναι δύο εντελώς διαφορετικές διαδικασίες και δε μπορούν να συνδυαστούν. Πρέπει να προηγηθεί η γέννα της λιποαναρρόφησης. Σε ενημερώνω, για να μη λες ότι το blog αυτό δεν είναι χρήσιμο με έγκυρες ιατρικές πηγές.
Πάμε λοιπόν στο χειρουργείο για τον δεύτερο κύκλο της μαγικής αυτής εμπειρίας.
Με ξαπλώνουν στο χειρουργικό κρεββάτι, ανάσκελα. ΛΑΘΟΣ, μεγάλο λάθος. Μου ανοίγουν τα χέρια σταυρό, στο ένα μου βάζουν ορό και μου παίρνουν πίεση και στο άλλο αυτή την αηδία με την σύριγγα που μπαίνει σε φλεβίτσα κάπου πιο πάνω από τον καρπό, δεν θυμάμαι πως λέγεται αλλά πονάει. Κι επειδή μπορεί το προηγούμενο βράδυ να είχα φάει μισή πίτσα αλλά από το πρωί δεν είχα φάει τίποτα, είχα και 83 κιλά να συντηρήσω, τι περιμένεις, αρχίζω να ζαλίζομαι. Εντωμεταξύ εκεί μέσα γίνεται της τρελλής, κόσμος μπαίνει, βγαίνει, νοσοκόμοι, νοσοκόμες, γιατροί διάφοροι, πολύ σουξέ. Κάποια στιγμή στην ζαλάδα μου, τους λέω παιδιά δε νιώθω καλά, βλέπουν ότι πέφτει κι η πίεση περνάει η αναισθησιολόγος η οποία μου ρίχνει μια ματιά, βλέπει την πίεση και φωνάζει ‘’γυρίστε βρε τη γυναίκα στο πλάι να πάρει ανάσα που την πλάκωσε η κοιλιά της’’! Σκέφτομαι: ”ωραία, θα μείνω στην ιστορία του Λητώ ως αυτή που την πλάκωσε η κοιλιά της…”. Έρχονται αμέσως 3, με σπρώχνουν με γυρίζουν και βρήκα ξανά το φως μου. Μέχρι στιγμής από τη μαγεία της γέννας έχω νιώσει τη μαγεία της greenpeace.
Ήρθε η γιατρός με βλέπει χτενισμένη αλλά άβαφτη και με ρωτάει: Γιατί βρε δε βάφτηκες λίγο σε έχω συνηθίσει αλλιώς! Μα της λέω εσείς δε μου είπατε να μη βαφτώ; Σου είπαμε να μη βάψεις νύχι, όχι μάτι! Τις βλέπω και τις δύο, γιατρό και μαία, κούκλες. Σκέφτομαι: ”Ωραία, τώρα θα βλέπω τις φωτογραφίες από αυτή την ιστορική στιγμή, χοντρή, άβαφτη και μπούκλα”. Το ξεπερνάω γιατί αμέσως ήρθε η ώρα της κρίσεως, δηλαδή η επισκληρίδιος. Προσπαθώ να συγκεντρωθώ, θυμάμαι όλες τις οδηγίες ότι πρέπει να σκύψω και να μείνω ακίνητη. Λέω από μέσα μου, αυτό είναι, εδώ θα μαρτυρήσεις. Επίσης σκέφτηκα ότι αν μου κάνουν ποτέ βασανιστήρια στα πρώτα δύο δευτερόλεπτα ΘΑ ΤΑ ΠΩ ΟΛΑ. Μπαίνει λοιπόν η σύριγγα αλλά δεν είχα υπολογίσει σωστά το μέγεθος της κοιλιάς και όσο μαζευόμουν για να τσιτώσει η σπονδυλική στήλη μου τελείωνε ο αέρας κι έπρεπε να ανασάνω. ΛΑΘΟΣ, μεγάλο ΛΑΘΟΣ. Νιώθω τη βελόνα να ξαναβγαίνει, εκεί που έλεγα ότι τελείωσε αυτό ήταν, και ακούω την αναισθησιολόγο προβληματισμένη: ‘’πρέπει να μείνεις εντελώς ακίνητη κορίτσι μου, δε μπορώ να το κάνω διαφορετικά’’. Βαθιά ανάσα αυτή τη φορά και το πετύχαμε. Να ξέρεις εσύ που φοβάσαι επίσης την επισκληρίδιο, ότι ναι, πονάει. Έχω ορκιστεί να μην πω ποτέ ψέμματα γι’ αυτό το θέμα για να σου ζαχαρώσω το χάπι. Αλλά να ξέρεις ότι είναι εντελώς στιγμιαίο, σαν την αποτρίχωση και λιγότερο. Επίσης είναι τέτοιο το ζόρι σου με την κοιλάρα που λίγο σε νοιάζει, είναι αυτό που λένε τα παχύδερμα δε νιώθουν; ε, ένα τέτοιο έχεις. Με γυρίζουν και πάλι ανάσκελα, όλοι χαρούμενοι με την εξέλιξη, κόσμος εξακολουθεί να μπαίνει-βγαίνει, μια χαρά. Η αναισθησιολόγος φωνάζει τη γιατρό μου και της λέει ότι είμαστε εντάξει ξεκινάμε.
- τι ξεκινάμε ρε παιδιά; ρωτάω με άγχος
- Γεννάς. Μου λέει η αναισθησιολόγος
- Τι γεννάω ρε παιδιά, κι εσείς που πάτε;
- Προς το παρόν ο ρόλος μου τελείωσε αλλά θα επανέλθω στην διάρκεια.
- Ναι, δεν καταλάβατε, εγώ τα πόδια μου τα κουνάω, να κοιτάξτε, τα νιώθω
- (γελάει) δεν πειράζει η δράση έχει ξεκινήσει και δεν θα καταλάβεις τίποτα.
Πάει να φύγει και κάνει το λάθος να περάσει δίπλα μου οπότε σηκώνω το χέρι με το πιεσόμετρο, το εύκολο, και την αρπάζω από το μανίκι λίγο πριν μου φύγει.
- Έλα δω δεν πας πουθενά.
- (αντιλαμβάνεται ότι δεν θα γλιτώσει εύκολα από την τρελλή) Τι έγινε;
- Θα κάτσεις εδώ μέχρι να μη νιώθω τίποτα από τη μέση και κάτω
- (γελάει) Μα, ΔΕΝ νιώθεις τίποτα από τη μέση και κάτω πίστεψέ με.
- Νιώθω! (φωνάζω) Και το έχω δει το επεισόδιο στο niptuck που δεν την έπιασε την άλλη η νάρκωση και δε μπορούσε να το πει!
- (τέρας ψυχραιμίας) ΄Ηταν ολική νάρκωση, εσύ άμα νιώσεις, θα μας το πεις…σωστά;
- ΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ;
- Πλάκα κάνω. Λοιπόν για να ηρεμήσεις. Βλέπεις αυτή τη βελόνα; θα ακουμπήσω την κοιλιά σου και θα μου πεις τι νιώθεις.
Πράγματι το κάνει κι εγώ αισθάνθηκα ένα απαλό χάδι. Της είπα φυσικά ότι δεν το έκανε με τη βελόνα αλλά με κάτι άλλο και ότι δεν την πίστεψα και διάφορα τέτοια αλλά δεν έπιασε γιατί φυσικά έπρεπε να προχωρήσουμε επιτέλους στην ιερή στιγμή της γέννας. Απεδείχθη πως ο Billy the kid όχι απλά είχε τυλίξει το πόδι του στο λώρο αλλά το είχε δέσει και κόμπο. Η γιατρός μου φώναζε και κάποιους απ’ τους περαστικούς του χειρουργείου να το δουν γιατί είναι λίγο σπάνιος ο κόμπος. Ήσυχο παιδί και ήρεμο από τα γενοφάσκια του…Υποθέτω πως αν γεννούσα με φυσιολογικό τοκετό θα έβγαινε με διπλό τόλουπ..
Τώρα από δω και πέρα δεν θα σου πω άλλα.
Δε νομίζω πως η στιγμή που βλέπεις πρώτη φορά το παιδί σου περιγράφεται. Ούτε η στιγμή που θα το πάρεις αγκαλιά. Ούτε την στιγμή που θα δεις τον καλό σου να σε κοιτάει με μάτια δακρυσμένα. Το μόνο που μου έλειψε τρομερά στην καισαρική ήταν η απουσία του μέσα στο χειρουργείο. Δε μπορώ να σου απαντήσω στην ερώτηση για πιο λόγο κλαίμε όλες μόλις δούμε το παιδί μας. Απλά μη νομίζεις ότι θα τη γλιτώσεις. Δεν το καταλαβαίνεις καν μέχρι που αρχίζεις να μη βλέπεις από τα δάκρυα.
Στόχος μου έτσι κι αλλιώς είναι να σε κάνω να γελάσεις. Ειδικά αν είσαι με την κοιλιά στο στόμα, αυτό χρειάζεσαι. Θα ‘θελα πολύ κι εγώ εκείνη την περίοδο που μετρούσα τις μέρες, να μου μιλούσε κάποιος με χιούμορ, θα ‘θελα πολύ για παράδειγμα να ‘χα ανακαλύψει τη magissa-kirki ή τη newagemama ή τη not(just)mums ή τον babaka; και τόσους άλλους από τότε κι έτσι να έβλεπα πως υπάρχουν κι άλλοι γονείς που δεν θέλουν να ασχολούνται μόνο με το αν το μπιμπερό του παιδιού θα είναι πλαστικό ή γυάλινο. Νιώθω πως η ανάγκη για γέλιο σήμερα είναι μεγαλύτερη από ποτέ.
Κατά τα άλλα, καλά..
Εσύ; Πως τα πας…;
Πι.Ες. Τα παραπάνω γεγονότα δεν είναι φανταστικά. Τι με πέρασες καμιά μυθομανή entertainer που τα θυσιάζει όλα στο βωμό της επισκεψιμότητας στο blog;;;;
Πι. Ες.2 Αν όμως σ’ αρέσουν αυτά που διαβάζεις, κάνε έναν κόπο και μπες στο e-awards να προτείνεις το ‘’γονείς με κολικούς’’ για υποψήφιο blog. Έλα, μη βαριέσαι…κλικ κλικ…κλικ κλικ…
i-mom
i-mom: Ιστορία γέννας Μέρος Πρώτο
Posted by: γονείς με κολικούς on: March 9, 2012
- In: έγκυος | mama's log
- 8 Comments
Μια και πριν λίγες μέρες είχαμε τα γενέθλια του Billy the kid, μου ‘ρθε στο μυαλό μοιραία, η περίοδος της γέννας. Είπα λοιπόν να τη μοιραστώ μαζί σου, εδώ λέμε άλλα κι άλλα πως γέννησα να μη σου πω;
Να κάνω μια εισαγωγή και να σου πω ότι ένα τρομακτικά βεβαρημένο ιατρικό ιστορικό του μπαμπά μου, μας είχε κάνει οικογενειακώς θαμώνες σε όλα τα νοσοκομεία Θεσσαλονίκης-Λονδίνου. Θα έλεγες λοιπόν ότι είμαι εξοικειωμένη με οτιδήποτε ιατρικό.
Απατάσαι οικτρά. Έχω αναπτύξει τέτοια αποστροφή σε οτιδήποτε φορά άσπρη ποδιά (όχι στον χασάπη, αμέσως άρχισες τις εξυπνάδες..μιλάμε σοβαρά εδώ!) η οποία ήταν ικανή να με κρατήσει μακριά από γιατρούς για χρόνια. Η γυναικολόγος ήταν η μόνη που είχε την τιμή να την επισκέπτομαι συχνά. Ως εκ τούτου καταλαβαίνεις ότι στη θέα της σύριγγας έβγαζα σπυριά. Όταν λοιπόν έμεινα έγκυος, έπρεπε να κάνω εξετάσεις αίματος κάθε μήνα. Στον προγεννητικό έλεγχο πήγα μετά από μια νύχτα αϋπνίας-διαλογισμού για να ξεπεράσω το θέμα ‘’σύριγγα’’. Εις μάτην of course. Περιμένοντας την σειρά μου κι επειδή πρόσεξα ότι η μικροβιολόγος που έπαιρνε αίμα φαινόταν αρκετά πρόσχαρη και φιλική, την ρώτησα με το ύφος (και την ελπίδα) της ξανθιάς:
- Mήπως μπορούμε να κάνουμε ολική αναισθησία για να μου πάρετε αίμα;
- Βεβαίως! (με εξέπληξε). Μια στιγμή να ψάξω τον αναισθησιολόγο και έρχομαι.
Ξεκινά να φύγει, κοντοστέκεται και επανέρχεται:
- Βέβαια, και για την αναισθησία ξέρετε, πάλι ένεση θα σας κάνουμε..
- Α, ναι ε;
- Ναι, ναι. Αν βέβαια δεν θέλετε αυτόν τον τρόπο, υπάρχει πάντα και το σφυρί….
Υποκλίνομαι ακόμη και τώρα και στην ευφυέστατη αυτή κοπέλα που αντιμετώπισε την κουλοσύνη μου με χιούμορ αντί να με στείλει σπίτι μου. Απεδείχθη δε, ιδιαιτέρως ελαφροχέρα με αποτέλεσμα μέχρι τον ένατο να έχω πάρει ντοκτορά στις σύριγγες και τώρα το θεωρώ ευκολάκι.
Με βάση τα παραπάνω και επειδή είσαι πολύ έξυπνη έχεις καταλάβει με τι ζαβό έχεις να κάνεις. Ναι, δεν θα ‘θελες να είσαι ο γιατρός μου το ξέρω. Ούτε κι εγώ θα ‘θελα να σου πω την αλήθεια. Στο θέμα μας:
Όπως έχω ξαναπεί γέννησα με καισαρική. Είχαμε φτάσει 2 μέρες πριν την ημερομηνία τοκετού κι ενώ ο Billy the kid ήταν με το κεφάλι προς τα κάτω από τον 8ο, δεν έλεγε να πάρει θέση. Η μήτρα και ο τράχηλος είχαν την όψη γυναίκας που δεν είναι καν έγκυος. Ζήτησα από την (θεότητα) γιατρό μου να μου δώσει πιθανότητες φυσιολογικού τοκετού αν πηγαίναμε για πρόκληση. Δεν ήταν καλές και ευτυχώς μας έκοψε να αποφασίσουμε την καισαρική. Θα δεις γιατί στο δεύτερο μέρος. Μεσολάβησε ένα Σαββατοκύριακο πριν την τελική ημερομηνία μέσα στο οποίο ήλπιζα να βρει την άκρη μου ο μικρός αλλά τίποτα. Δευτέρα απόγευμα στη γυναικολόγο καταλήγουμε σε καισαρική. Μου λέει ‘’να το κανονίσουμε για αύριο το πρωί;’’ Παθαίνω μικρό εγκεφαλικό. Αποκλείεται της λέω με χειλάκι τρεμάμενο. Δεν είμαι έτοιμη.
Παύση. Κοιτά την κοιλιά μου και κρατιέται να μη γελάσει.
- Εντάξει. Πότε πιστεύεις θα είσαι τελικά έτοιμη;
- Εεε, να το κάνουμε Τετάρτη που είναι και 3/3/10 εύκολη ημερομηνία (τι σου ‘λεγα προχθές για τα καλά της καισαρικής;)
Ανακουφισμένη η γυναίκα που μπορεί 9 μήνες εγκυμοσύνης να μην ήταν αρκετοί, αλλά μέσα σε μια μέρα θα ήμουν επιτέλους έτοιμη, έκλεισε το Λητώ για Τετάρτη πρωί.
Συμβουλή: να φάω καλά την προηγούμενη μέρα και να μη βάψω νύχι.
Η Τρίτη δεν θυμάμαι πως πέρασε, δεν έχω ιδέα. Τρίτη βράδυ μας βρίσκει με τον καλό μου σε αγαπημένο μπαράκι. Μια σερβιτόρα με ρώτησε πότε με το καλό και της είπα ‘’αύριο το πρωί’’ αλλά έφυγε γελώντας, προφανώς δε με πίστεψε.
Γυρνώντας στο σπίτι θυμήθηκα το ‘’να φας καλά την προηγούμενη’’.
Αυτή ήταν και η καταδίκη μου. Διότι μπορεί πίτσα να μην έχω λιμπιστεί ποτέ στη ζωή μου αλλά εκείνη την κρίσιμη στιγμή για το πεπτικό μου σύστημα, εγώ επέλεξα να παραγγείλουμε πίτσα και μάλιστα με φέτα και κρεμμύδια. Ω, ναι. Και έφαγα τη μισή. Και με άκουσε όλο το Χαλάνδρι. Η εφιαλτική νύχτα ήταν άνευ προηγουμένου. Δεν ξέρω ποια διαστροφή συντελείται στα εγκεφαλικά κύτταρα της ετοιμόγενης και με ποιον τρόπο συνδέεται με τους γευστικούς κάλυκες αλλά εμένα με διέλυσε. Ένιωθα τα συστατικά της πίτσας να κάνουν ύπτιο στον οισοφάγο μου και να κατευθύνονται ένα ένα προς όλες τις κατευθύνσεις του στομαχιού. Όσο στομάχι βρίσκανε δηλαδή με την κοιλιά αυτή. Έκανα ένα συναρπαστικό ταξίδι στον κόσμο της αυτομαστίγωσης, της αυτολύπησης και της καούρας.
Και ήρθε το πρωί….
To be continued μη στα πω όλα σήμερα, τι post είναι αυτό; Μπεν Χουρ; κι αύριο μέρα είναι….
i-mom
