Posted by: γονείς με κολικούς on: September 26, 2011
Το triatekna δεν το βρήκα, με βρήκε αυτό. Γράφει μια μαμά blogger με τρία παιδιά. Εξακολουθώ βέβαια να πιστεύω ότι το ‘’ένα=κανένα’’ ισχύει μόνο για τα πατατάκια και τα παγωτά, όπως της έχω ήδη πει επισήμως μέσω comment στο blog της, όμως θαυμάζω απεριόριστα τους γονείς που έχουν 2 ή 3 παιδιά (το 4 δε μπορώ να το σκεφτώ σα νούμερο σόρυ..!). Αυτή η έξυπνη μαμά λοιπόν, μετέφρασε και δημοσίευσε το παρακάτω άρθρο που θα σε κάνει να γελάσεις κι είναι όντως αληθινό. Να ‘σαι καλά μαμά με τα τρία τέκνα!
Η εξέλιξη μιας μάνας τριών παιδιών!
Ναι, με το που γίνεσαι γονιός αλλάζουν τα πάντα. Αλλά με κάθε μωρό γίνεσαι και διαφορετικός γονιός. Να λοιπόν μερικές διαφορές αν είσαι μάνα ανάλογα με το αν έχεις ένα, δύο ή τρία παιδιά:
Τα ρούχα σου
Το όνομα του παιδιού
Ετοιμασία για τη γέννα
Μωρουδιακά ρουχαλάκια
Ανησυχίες
Δραστηριότητες
Έξοδοι
Στο σπίτι
ΠΗΓΗ http://www.tiac.net/
τελειο!
Πολύ γέλασα! Καλή χρονιά
ΧΑΧΑΑΧΑΧΧΑΧ γαμάτο, αντιπροσωπευτικότατο και πέρα για πέρα αληθινό χαχαχα!
Πολύ καλό !!!! Έχω μια φίλη, που έχει 4 (!!!!) παιδάκια και μάλιστα σε ηλικίες 9, 7, 5, 3 (κάθε δύο χρονια, τσουπ ! ένα μωρό !!!). Εκείνη λοιπόν μου είπε τη εξής ….. σοφία:
Τι κάνεις όταν πέφτει κάτω η πιπίλα:
Στο πρώτο μωρό, την πλένεις, την αποστειρώνεις, την κρυώνεις και την δίνεις στο μωρό.
Στο δεύτερο μωρό, την πλένεις με λίγο νεράκι και την δίνεις στο μωρό.
Στο τρίτο μωρό, την φυσάς και την δίνεις στο μωρό.
Στο τέταρτο μωρό, την παίρνει το μωρό από το πάτωμα μόνο του και την βάζει στο στόμα του !!!
Εγώ πάντως με τα δύο παιδιά, στο πρώτο με έλεγαν ψύχραιμη, στο δεύτερο αναίσθητη !!!!! αχαχχαχχ
Νομίζω πως η ψυχραιμία – αναισθησία, κάποιες φορές πραγματικά σώζει ζωές. Όταν χάσαμε τον 7 χρονο γιο μας στις διακοπές για 15 εφιαλτικά λεπτά (βράδυ, σε άγνωστο τόπο, κοντά σε θάλασσα και είχε πανηγύρι με πολύ κόσμο) και όταν γύρισα σπίτι και η κόρη μας μου ανακοίνωσε πως “μανούλα μας τελείωσε το depon” (το οποίο σημαίνει πως είχε πιει γύρω στα 80 ml όταν η δόση της ήταν μόλις 7 ml) ΕΠΡΕΠΕ να είμαι ψύχραιμη για να σκεφτώ τι πρέπει να κάνω και να αντιδράσω σωστά. Και στις δύο περιπτώσεις, αφού όλα είχαν αίσιο τέλος, ξέσπασα σε κλάματα.
Επίσης, όταν η κουραση έχει χτυπήσει κόκκινο και τα πιτσιρίκια δεν παίρνουν χαμπάρι, εάν κρατήσω την ψυχραιμία μου μέχρι να πάνε (επιτέλους) για ύπνο, νιώθω πολύ καλύτερα με τον εαυτό μου. Εάν παραδοθώ και ουρλιάξω σαν υστέρω (ναι, το παθαίνω κι αυτό ….), μετά …. ντρέπομαι και έχω τύψεις. Άβυσσος η ψυχή των μαμάδων …..
Για να καταλάβεις το πόσο εύκολο είναι να συμβεί. Γενικά, μπορεί σαν γονείς να θεωρούμαστε “χαλαροί” σε ορισμένα πράγματα, (π.χ. πρόγραμμα φαγητού, ύπνου μιας και τα παιδά μας δεν είναι βρέφη, αλλά 8 και 5 ετών) αλλά είμαστε πολύ προσεκτικοί σε άλλα. Ας πούμε, όταν πηγαίνουμε θάλασσα, δεν αράζουμε εμείς σε μια ξαπλώστρα και αμολάμε τα παιδιά. Μπαίνει ο ένας να κολυμπήσει και ο άλλος είναι έξω, συνέχεια με τα παιδιά και παίζει μαζί τους. Στο πάρκο δεν πιάνουμε ένα παγκάκι και ένα περιοδικό, αλλά παίζουμε μαζί τους μπάλα ή κάνουμε ποδήλατο ή τους βλέπουμε ΣΥΝΕΧΕΙΑ όταν παίζουν με τους φίλους τους. Το καλοκαίρι που μας πέρασε λοιπόν, πήγαμε στο Βόλο διακοπές. Ο νέος ζήτησε από τον μπαμπάκα να του αγοράσει πετονιά και δόλωμα για να ψαρέψουν. Το βραδάκι, αφού φάγαμε, λέει ο μπαμπάς μας στον Βαγγέλη, “πάμε για ψάρεμα”. Εμείς τα κορίτσια (!) κάτσαμε στο ξενοδοχείο, θα πηγαίναμε να τους βρούμε αργότερα. Μετά από 5 λεπτά επέστρεψε ο άντρας μου και μου είπε “έχασα τον Βαγγέλη” !!!!!!!!. Τι είχε συμβεί; Ο μικρός ενθουσιασμένος που θα πήγαινε για ψάρεμα, προχωρούσε μπροστά χωρίς να κοιτάξει πίσω του αν ακολουθεί ο πατέρας του. Κάτι έγινε, μπερδεύτηκε μέσα στον κόσμο και χάθηκε !!! Επαναλαμβάνω τις συνθήκες. Άγνωστος τόπος, βράδυ, δίπλα στη θάλασσα (χωρίς παραλία, μόνο προβλήτα. Κατευθείαν 2 – 3 μέτρα βάθος) και πανηγύρι – πάρα πολύς άγνωστος κόσμος. Αααα! και ένα κοριτσάκι από το ξενοδοχειο, να επιμένει πως είδε τον Βαγγέλη να ανεβαίνει σε μια βάρκα με έναν κύριο !!!!!!!! Ο άντρας μου τα έχασε. Δεν ήξερε πως να αντιδράσει. Εγώ ΕΠΡΕΠΕ να μείνω ψύχραιμη. Εξω από το ξενοδοχείο περνούσε μόνο ένας δρόμος.Του είπα να ψάξει από τη μια κατεύθυνση εγώ θα έψαχνα από την άλλη. Κρατώντας την μικρή από το χέρι, ρωτούσα όποιον έβλεπα μήπως έχει δει ένα αγοράκι περίπου 8 ετών με κόκκινη μπλούζα. Όσο μου έλεγαν “όχι” τρελαινόμουν. Επέστρεψα στο ξενοδοχείο και ο άντρας μου ήταν ακόμα εκεί και φώναζε το όνομα του παιδιού. ΔΕΝ είχε πάει να ψάξει από την άλλη πλευρά. Ήμουν έτοιμη να ειδοποιήσω την αστυνομία, όταν είδαμε από μακρυά (ναι, ναι από την μεριά που είχα πει στον άντρα μου να ψάξει και δεν το έκανε!!!) τον μικρό μας να τον φέρνουν δύο ντόπιοι (καλή τους ώρα), σκασμένο στο κλάμα και τρομερά φοβισμένο. Τέλος καλό, όλα καλά. Τι θέλω να πω; Είναι πολύ εύκολο να συμβεί, και πολύ βασικό να κρατήσεις την ψυχραιμία σου. Φυσικά, μόλις τον πήρα στην αγκαλιά μου αφέθηκα και έβαλα τα κλάματα. Το ανέκδοτο της βραδιάς: Μόλις τον βρήκαμε, ο ουρανός γέμισε πυροτεχνήματα !!!!! Ο Δήμαρχος Βόλου, αποχαιρετούσε το καλοκαίρι !!!!!!
September 26, 2011 at 6:20 pm
χαχαχαχαχαχαχα δεν υπάρχει αυτό το Post χαχαχαχαχαχα
September 27, 2011 at 10:52 am
χαχαχαχαχαχαχα ζητάς επισκληρίδιο από τον 8ο!!!! καλά εγώ το ζητούσα έτσι κι αλλιώς που έχω μόνο ένα φαντάσου..