mama’s log 13.5.11 ένα ίσον κανένα??…… δε νομίζω…
Posted by: γονείς με κολικούς on: May 13, 2011
- In: mama's log
- Comment!
ένα = κανένα !!! Μην τρελλαίνεστε..
Πόσες φορές το έχω ακούσει αυτό? Γιατί ρε παιδιά? Γιατί κάνετε ένα παιδί και μετά ένα δεύτερο και πιστεύετε ακράδαντα ΟΤΙ ΤΑ ΞΕΡΕΤΕ ΟΛΑ?
Εγώ έχω ένα παιδί, ως γνωστόν. Είναι μόλις 14 μηνών. Αυτούς τους 14 μήνες νιώθω πολύ συχνά ότι το κεφάλι μου είναι μέσα σ’ ένα κουβά από τσίχλα. Να ξεκαθαρίσω κάτι: δεν μιλάω τώρα εδώ για τις χαρές που σου δίνει ένα παιδί, ούτε θέλω να τις μειώσω σε σχέση με τις δυσκολίες. Αλλά όταν οι φίλοι σου οι πολύτεκνοι (με τα 2 παιδιά!) σου λένε ‘’ένα = κανένα’’ δεν εννοούν τις χαρές! Κι αυτό είναι που με εκνευρίζει απίστευτα!
Όταν κάνεις ένα παιδί είναι σα να μπαίνει ένας ελέφαντας στο σαλόνι σου. Σου παίρνει τόσο χρόνο να μάθεις να ζεις με τον ελέφαντα στο σαλόνι που αν κάποια στιγμή μετά από 2 χρόνια μπει και μια καμηλοπάρδαλη, το πιθανότερο είναι να μην την προσέξεις και τόσο.
Θα μου πείτε τώρα, αν ζεις μόνο μ’ έναν ελέφαντα, εντάξει, είσαι εκκεντρικός. Αν έχεις και καμηλοπάρδαλη τότε σίγουρα ζεις σε ζωολογικό κήπο ή σε τσίρκο. Ok, να το δεχτώ. Αλλά μέχρι ένα σημείο. Μη μου λέτε ότι δε μπορώ να καταλάβω σα να κάνω σπα κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά. Μη μου λέτε ότι δεν έχω δει ακόμα τίποτα, λες και δεν πέρασα νύχτες που με πήρε ο ύπνος στο κάγκελο της κούνιας!
Να συμφωνήσουμε κάτι όλοι μαζί για να τελειώνουμε: το ένα είναι τελείως διαφορετικό από τα δύο! Ok? Αυτό μπορώ να το χωνέψω πιο εύκολα.
Και τώρα κλείνω γιατί έχω να κάνω τα νύχια μου…. 
Like this:
10 Responses to "mama’s log 13.5.11 ένα ίσον κανένα??…… δε νομίζω…"
May 13, 2011 at 10:47 am
Νιώθω τόσο αμήχανα να γράψω σ’ αυτό το μπλογκ, όσο αμήχανα νιώθω όταν βρίσκομαι σε παρέες γονέων που μιλάνε για τα παιδιά τους…
Δεν έχω την παραμικρή εμπειρία… δεν έχω την παραμικρή επιθυμία ν’ αποκτήσω (εμπειρία…) και επιπλέον μου είναι τόσο αδιάφορο που δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να φανταστώ πως είναι, για να διαμορφώσω μια άποψη έστω και υποθετική…
Τι να πω παιδιά… τα δικά σας καμπανάκια χτυπούσαν πριν τη σύλληψη… αποδεχτείτε τώρα τις επιλογές σας…
Καμιά φορά όταν σας ακούω, μου θυμίζετε ταξιτζήδες που δανείστηκαν λεφτά, φίλησαν κατουρημένες ποδιές σκίστηκαν να πάρουν άδεια ταξί και την επόμενη κιόλας μέρα άρχισαν τη γκρίνια του τύπου “έχεις κάτσει κυρία μου 12 ώρες πάνω στο τιμόνι να δεις τη γλύκα;;”… λες και τους έβαλε κάποιος το μαχαίρι στο λαιμό να γίνουν ταξιτζήδες.
Τα παιδιά πρέπει να είναι καλό πράγμα… για να το λέει το 99,9% των γονέων έτσι πρέπει να είναι…
Εκτός αν κι αυτή η άποψη συγκαταλέγεται σ’ αυτές που λέμε απλά γιατί δεν θέλουμε να στιγματιστούμε λέγοντας το αντίθετο… γιατί δε θέλουμε να είμαστε οι πρώτοι που θα κάνουμε την ανατροπή και δεν έχουμε καμία όρεξη να δούμε τις δολοφονικές ματιές που θα μας διαπερνούν…
May 13, 2011 at 10:55 am
εγω μετα απο όλα αυτά που διαβάζω σ’αυτο το blog, και έχω τρομοκρατηθεί… λέω να πάρω αληθινό ελέφαντα!!!
May 13, 2011 at 11:02 am
ναι αλλά δεν θα μπορούμε να σχολιάζουμε για τον ελέφαντα…έχει κανείς εμπειρία από ελέφαντες, pet?
May 13, 2011 at 11:00 am
αχ, Villy! ρομαντικούλα μου…έτσι είναι,συμφωνώ 100%,απλά άλλο να θέλεις και άλλο όταν τα κάνεις…να αυτό λέμε,όχι ότι δεν είναι ωραίο – είναι το πιο ωραίο πράγμα στον κόσμο- το πώς είναι το ερώτημα. Δεν είναι απλό και εύκολο…και φυσικά το ένα δεν είναι σε καμία περίπτωση = με κανένα!
by:φουλ τάιμ μαμ!
May 14, 2011 at 4:58 am
Για καποιους μπορεί να ισχύει το ένα=κανένα, αλλά για κάποιους αυτό το, ένα=ο κόσμος όλος! Κι όταν ο κόσμος αυτός δεν υπάρχει , τότε στ’ αλήθεια τριγυρνάς σε ζωολογικούς κήπους (κάπως πρέπει να καλθφθεί κι η μητρότητα) και ασχολείσαι με pets, ελέφαντες και βόδια!
September 26, 2011 at 11:56 am
το ενα = ενα…. απλά μαθηματικά! όταν κάνεις το δεύτερο είναι σαφώς δύσκολα στην αρχή, αλλά μετά τα παιδιά έχουν παρέα και δεν σε πρήζουν!!
σε αντίθεση με τα μοναχοπαίδια, που συνεχώς αναζητάνε κάποιον να παίξουν και πρέπει να τρέχεις απο το ένα σπίτι στο άλλο – κι ας μην γουστάρεις τους αντίστοιχους γονείς- ή στις παιδικές χαρές για να βρίσκει παρέα….
σε περίπτωση δε που δεν μπορείς, γιατί χρειάζεσαι και λίγο χρόνο να ξεκουραστείς, η γκρίνια δεν περιγράφεται…. πόσο να παίξει μόνο του κι αυτό!
το πιο τρομαχτικό βέβαια είναι….. οι φανταστικοί φίλοι! όταν ξαφνικά ακούς ησυχία για πολύ ώρα και μπαίνεις στο δωμάτιο να τσεκάρεις τι γίνεται……….. ( κάπου στην ηλικία των 4) και σου λέει με χαρά….”να εδώ παίζω με τον φίλο μου τον Πάνο….”
October 2, 2011 at 4:05 pm
ΟΚ εγώ είμαι ΕΝΑ (μοναχοπαίδι) και περιμένω ΕΝΑ (το πρώτο, θα δείξει τι θα είναι το μέλλον).
Από την εμπειρία μου μπορώ με σιγουριά να πω ότι δυσκόλεψα τη μάνα μου όσο ΤΡΙΑ ίσως και ΤΕΣΣΕΡΑ παιδιά, εύκολα. Πολύ γκρίνια, πολύ δράμα (ήταν ΚΑΙ χωρισμένη), πολύ ζόρι, δε θα ήθελα ποτέ και με τίποτε να περάσω ότι πέρασε και αυτή. Συνεπώς, εγώ ψηφίζω όχι 1=καν1 αλλά 1=2+3+4 -αρθροιστικά όμως!- παιδιά όπως λέει και το άσμα.
Η πλάκα είναι ότι σε κάποια φάση ψυχανάλυσης στην ενήλικη ζωή μου πλέον, μία ψυχολόγος μου είπε να μετρήσω πόσοι φίλοι μου (στενοί και μη) είναι μοναχοπαίδια. Η απάντηση ήταν: ΚΑΝΕΝΑ!
Κλείνω λέγοντας ότι ξέρω και μια χαρά κακομαθημένα παιδάκια με 1 ή 2 αδέλφια αλλά νομίζω/ πιστεύω ότι αν ήταν μοναχοπαίδια θα ήταν ΠΟΛΥ χειρότερα!
Συνεπώς, πολύ πιθανόν 1=2+3+4 αρθροιστικά κι εύχομαι ο πρώτος μας γιος να είναι τόσο εύκολο μωρό που γρήγορα θα πάμε και για το επόμενο 1 (και μέχρι εκεί!)
October 6, 2011 at 11:33 am
Μαζί σου! Έτσι ακριβώς είναι! Εύχομαι κι εγώ το μωράκι σας να είναι από τα ήσυχα και εύκολα παιδάκια. Αλλά και να μην είναι μη μασάς, θα περάσεις τέλεια μαζί του!!!
May 13, 2011 at 10:43 am
Νομίζω θα συμφωνήσεις, πως το πρώτο το κάνεις για τους γονείς σου..το δεύτερο για το πρώτο (να χει αδελφάκι, να μη γίνει κακομαθημένο και εφεδρικό για την κακιά την ώρα) και το τρίτο συνήθως κατά λάθος! τελικά, πότε και πόσα παιδιά θέλουμε στην πραγματικότητα εμείς; αν θες απάντηση από εμένα΄, εγώ τα παιδιά τα βλέπω σαν καρπούς του έρωτά μου/μας (χωρίς γέλια παρακαλώ). νομίζω, πως αν το δεις έτσι τότε θες πολλά!